Skip to content
بازگشت به نتایج جست‌وجو

تعداد نمونه‌های شناسایی‌شده

معرفی‌شده توسط
R. E. Chaplin
سال
1971
نوع
Faunal quantification method
خانواده
Zooarchaeology

این متن ترجمه ماشینی است و هنوز بازبینی نشده است. متن اصلی را به انگلیسی بخوانید

اندازه قلم

چه کاری انجام می‌دهد؟

تعداد نمونه‌های شناسایی‌شده (NISP) یک روش بنیادی در باستان‌جانورشناسی است که فراوانی بقایای جانوری را با شمارش تمام قطعات یا نمونه‌های استخوانی قابل شناسایی در یک مجموعه کمی‌سازی می‌کند. این روش که توسط آر. ای. چاپلین رسمی شد و بعدها توسط دونالد گریسون و دیگران تکمیل گردید، ساده‌ترین و پرکاربردترین معیار کمی‌سازی در باستان‌جانورشناسی است. با وجود سادگی، NISP به عوامل فرهنگی و تافونومیکی که بر حفظ، تکه‌تکه شدن و شناسایی مجموعه‌های استخوانی تأثیر می‌گذارند، حساس است.

شهود پشت روش

هنگامی که باستان‌شناسان یک مجموعه استخوان جانوری را کاوش می‌کنند، هزاران قطعه را در حالات مختلف نگهداری بازیابی می‌کنند. ساده‌ترین رویکرد برای کمی‌سازی مجموعه جانوری، شمارش هر قطعه استخوان قابل شناسایی و اختصاص آن به یک گونه است. این شمارش — تعداد کل نمونه‌های شناسایی‌شده، یا NISP — نشان‌دهنده یک شمارش مستقیم از بقایای جانوری قابل بازیابی است. NISP تحت تأثیر هم تعداد اولیه حیوانات و هم فرآیندهایی است که پس از دفن بر استخوان‌ها تأثیر گذاشته‌اند. NISP بالا برای یک گونه ممکن است نشان‌دهنده مصرف بالای آن حیوان باشد، یا به طور متناوب، ممکن است نشان‌دهنده عوامل نگهداری باشد که به نفع استخوان‌های آن گونه است.

تاریخ

NISP در سال 1971 توسط آر. ای. چاپلین به عنوان یک معیار استاندارد باستان‌جانورشناسی رسمی شد، اگرچه شمارش ساده استخوان‌ها بسیار زودتر انجام می‌شد. رویکرد سیستماتیک چاپلین مبنایی برای باستان‌جانورشناسی کمی فراهم کرد. تک‌نگاری تأثیرگذار دونالد گریسون در سال 1984 در مورد روش‌های کمی، آگاهی از نقاط قوت و محدودیت‌های NISP، به ویژه آسیب‌پذیری آن در برابر سوگیری تکه‌تکه شدن را افزایش داد. دهه‌های 1990-2000 شاهد توسعه رویکردهای کمی‌سازی اصلاح‌شده‌ای بود که محدودیت‌های NISP را برطرف می‌کرد، از جمله معیارهای مبتنی بر وزن و شمارش‌های خاص عنصر. امروزه، NISP همچنان رایج‌ترین معیار باستان‌جانورشناسی گزارش‌شده در سراسر جهان است که معمولاً در ترکیب با MNI و سایر روش‌ها استفاده می‌شود.

چه زمانی استفاده شود

NISP را به عنوان یک معیار کمی‌سازی استاندارد برای تمام مجموعه‌های جانوری به کار ببرید. NISP به ویژه هنگام مقایسه ترکیب مجموعه در چندین سایت یا دوره زمانی مفید است. برای مجموعه‌هایی با هر اندازه، از نمونه‌های کوچک تا مجموعه‌های بزرگ، به خوبی کار می‌کند. زمانی که با رویکردهای کمی‌سازی مکمل مانند MNI، وزن استخوان یا فراوانی عناصر ترکیب شود، بیشترین اثربخشی را دارد. ایده‌آل به عنوان یک معیار توصیفی اولیه قبل از رویکردهای تحلیلی تخصصی‌تر.

محدودیت‌ها و ملاحظات

  • به شدت تحت تأثیر الگوهای تکه‌تکه شدن است؛ مجموعه‌های بسیار تکه‌تکه شده مقادیر NISP به طور مصنوعی بالا را نشان می‌دهند.
  • تفاوت‌ها در نمایش عناصر اسکلتی یا پتانسیل نگهداری را در نظر نمی‌گیرد.
  • می‌تواند گونه‌های فراوان اما کوچک‌جثه را نسبت به جانوران نادر اما بزرگ‌جثه بیش از حد برجسته کند.
  • تحت تأثیر نگهداری افتراقی و روش‌های بازیابی (غربالگری، شناورسازی) است که در بین سایت‌ها متفاوت است.
  • اطلاعات مستقیمی در مورد حداقل تعداد حیوانات نمایش داده شده در مجموعه ارائه نمی‌دهد.

شرایط منبع جایگزین بررسی علمی مستقل یا اعتبارسنجی توسط موتور تحلیل نیست.

نقاط قوت

  • محاسبه و درک آن ساده است؛ دانش آناتومیکی تخصصی فراتر از شناسایی گونه‌های پایه مورد نیاز نیست.
  • قابل استفاده برای مجموعه‌هایی با هر اندازه و ترکیب
  • بازتاب مستقیم تلاش بازیابی و روش‌های کاوش
  • بسیار حساس به تغییرات در معیشت انسانی و تأمین جانوران در طول زمان
  • می‌تواند برای مجموعه‌های بسیار تکه‌تکه شده که شناسایی عنصر غیرممکن است، به کار رود.
  • مطالعات مقایسه‌ای در مقیاس بزرگ را در سایت‌ها و مناطق تسهیل می‌کند.

کاربردها

  • مستندسازی تغییرات در رژیم غذایی انسان از شکار-گردآوری به کشاورزی با ردیابی تغییرات NISP در جانوران وحشی در مقابل اهلی‌شده.
  • مقایسه مجموعه‌های جانوری در سایت‌ها برای درک تفاوت‌های اقتصادی منطقه‌ای و شبکه‌های تجاری.
  • ارزیابی تأثیر تغییرات آب و هوایی بر معیشت انسانی با تحلیل تغییرات NISP در طول زمان در پاسخ به تغییرات جانوری.
  • شناسایی شیوه‌های شکار تخصصی (مانند شکار دسته‌جمعی یا شکار انتخابی) از طریق بررسی الگوهای NISP برای گونه‌های خاص شکار.
  • درک الگوهای سکونت و اشغال فصلی با تحلیل ترکیب و توزیع NISP در مناطق سایت.

چگونه کار می‌کند

چگونه کار می‌کند

1

تمام بقایای جانوری را از بافت‌های باستان‌شناختی کاوش و جمع‌آوری کنید. واحد کاوش، سطح، ارتباط چینه‌شناختی و مختصات فضایی را مستند کنید. به طور سیستماتیک از تمام بافت‌ها، از جمله غربال‌ها و نمونه‌های شناورسازی آبی، جمع‌آوری کنید.

2

نمونه‌های استخوانی را بشویید، تمیز کنید و مرتب کنید. نمونه‌ها را با استفاده از مجموعه‌های مرجع مقایسه‌ای و راهنماهای شناسایی منتشرشده، تا سطح گونه شناسایی کنید. نمونه‌ها را با دقت بر اساس آرایه طبقه‌بندی (تاکسون) دسته‌بندی و سازماندهی کنید تا شمارش آسان شود.

3

تعداد کل قطعات استخوانی شناسایی‌شده برای هر گونه یا جنس را بشمارید. مقادیر NISP را برای هر آرایه طبقه‌بندی (تاکسون) ثبت کنید. داده‌ها را در واحدهای تحلیلی (لایه‌ها، واحدهای کاوش، سایت‌ها) در صورت لزوم تجمیع کنید. NISP را بر اساس عنصر استخوانی محاسبه کنید تا بررسی شود کدام بخش‌های اسکلت نمایش داده شده‌اند.

4

الگوهای NISP را برای استنتاج ترکیب جانوری، ترجیحات غذایی و استراتژی‌های تأمین تحلیل کنید. فراوانی‌های NISP را در بین آرایه‌های طبقه‌بندی (تاکسون‌ها) مقایسه کنید تا اهمیت اقتصادی نسبی را ارزیابی کنید. شاخص‌های تنوع و سایر آماره‌های خلاصه را محاسبه کنید.

5

داده‌های NISP را بر اساس شیوه‌های معیشتی انسان، دسترسی به حیوانات و فرآیندهای تافونومیکی پس از دفن تفسیر کنید. تشخیص دهید که NISP تعاملات پیچیده‌ای بین شکار، قصابی، مصرف، دور انداختن و نگهداری را منعکس می‌کند. از NISP در کنار MNI و سایر روش‌های کمی‌سازی برای نتیجه‌گیری‌های قوی استفاده کنید.

دام‌های رایج

  • استفاده از NISP به عنوان تنها معیار کمی‌سازی بدون در نظر گرفتن MNI یا وزن استخوان، که منجر به تفسیر نادرست ترکیب رژیم غذایی می‌شود.
  • برخورد با مقادیر NISP به عنوان قابل مقایسه مستقیم در سایت‌هایی با الگوهای تکه‌تکه شدن یا شرایط نگهداری متفاوت.
  • نادیده گرفتن سوگیری‌های کلاس اندازه، که در آن حیوانات بزرگ به دلیل تکه‌تکه شدن کمتر نمایش داده می‌شوند.
  • عدم توجه به نرخ‌های شناسایی افتراقی بین آرایه‌های طبقه‌بندی (تاکسون‌ها)، که در آن شناسایی برخی گونه‌ها قابل اعتمادتر از دیگران است.

پرسش‌های متداول

چرا NISP تحت تأثیر تکه‌تکه شدن سوگیری دارد و چگونه این امر بر تفسیر تأثیر می‌گذارد؟

تکه‌تکه شدن استخوان‌های منفرد را به قطعات متعدد تقسیم می‌کند که هر یک در صورت قابل شناسایی بودن به عنوان یک نمونه جداگانه شمارش می‌شود. سایت‌هایی که استخوان‌هایشان به قطعات کوچک شکسته شده‌اند، مقادیر NISP بالایی نسبت به مجموعه‌هایی که استخوان‌ها در آن‌ها دست‌نخورده‌اند، خواهند داشت، حتی اگر تعداد اولیه حیوانات یکسان باشد. این امر NISP را برای مقایسه مجموعه‌هایی با الگوهای نگهداری یا قصابی متفاوت، به ویژه غیرقابل اعتماد می‌کند. تحلیلگران باید الگوهای تکه‌تکه شدن را یادداشت کرده و ترجیحاً از معیارهایی استفاده کنند که کمتر به شکستگی حساس هستند.

NISP چگونه باید گزارش شود و چه اطلاعات زمینه‌ای ضروری است؟

NISP باید بر اساس آرایه طبقه‌بندی (گونه یا جنس) با مستندسازی واضح معیارهای شناسایی و روش‌ها گزارش شود. اطلاعات مرتبط باید شامل تعداد کل نمونه‌ها، تعداد قطعات شناسایی‌نشده، اندازه مش غربالگری، روش‌های بازیابی (جمع‌آوری دستی، غربالگری، شناورسازی) و بافت کاوش باشد. مقادیر NISP گزارش‌شده تنها زمانی معنی‌دار هستند که این روش‌ها و بافت شفاف باشند و به خوانندگان امکان ارزیابی قابلیت مقایسه با سایر مجموعه‌ها را بدهند.

رابطه بین NISP و MNI چیست و هر کدام چه زمانی باید استفاده شوند؟

NISP تمام قطعات استخوانی قابل شناسایی را شمارش می‌کند؛ MNI حداقل تعداد حیوانات را تخمین می‌زند. NISP به تکه‌تکه شدن حساس است، در حالی که MNI به آن حساس نیست. برای مجموعه‌هایی با قطعات کوچک زیاد، NISP می‌تواند بسیار بزرگتر از MNI باشد و تصور نادرستی از تنوع رژیم غذایی ایجاد کند. بهترین روش این است که هر دو معیار گزارش شوند. NISP برای تشخیص روندهای زمانی در ترکیب جانوری بهتر است، در حالی که MNI برای تخمین تنوع جانوران بهتر است.

چگونه روش‌های بازیابی افتراقی بر مقایسه‌های NISP تأثیر می‌گذارند؟

سایت‌های کاوش‌شده با غربال‌های 1/4 اینچی، نسبت‌های متفاوتی از استخوان‌های کوچک (ماهی، پرنده، پستانداران کوچک) را نسبت به سایت‌هایی با غربال‌های 1/2 اینچی یا فقط جمع‌آوری دستی بازیابی می‌کنند. این امر به طور نامتناسبی بر مقادیر NISP برای جانوران کوچک تأثیر می‌گذارد. هنگام مقایسه NISP در سایت‌ها، مستندسازی و در نظر گرفتن تفاوت‌ها در اندازه مش غربالگری، روش‌های شناورسازی آبی و پروتکل‌های جمع‌آوری ضروری است. در حالت ایده‌آل، مجموعه‌ها باید قبل از مقایسه به استانداردهای بازیابی معادل نمونه‌برداری شوند.

آیا می‌توان از NISP برای تخمین وزن گوشت و سهم غذایی استفاده کرد؟

به طور قابل اعتماد خیر. مقادیر NISP برای حیوانات بزرگ (گوزن، گاو) و حیوانات کوچک (ماهی، پرندگان) نمی‌توانند مستقیماً مقایسه شوند زیرا حیوانات بزرگ منفرد گوشت بیشتری نسبت به حیوانات کوچک منفرد دارند. برای تخمین سهم غذایی، تحلیلگران معمولاً NISP را به وزن استخوان تبدیل می‌کنند یا از عوامل تبدیل منتشرشده‌ای استفاده می‌کنند که شمارش استخوان را به وزن گوشت مرتبط می‌کند. با این حال، چنین تبدیل‌هایی عدم قطعیت قابل توجهی را ایجاد می‌کنند و بهتر است به عنوان تخمین‌های تقریبی استفاده شوند.

روش‌های مرتبط

منابع

  1. Chaplin, R. E. (1971). The Study of Animal Bones from Archaeological Sites. Seminar Press.

    باز کردن مرجع انتشار
    کپی شد.
  2. Grayson, D. K. (1984). Quantitative Zooarchaeology. Academic Press.

    باز کردن مرجع انتشار
    کپی شد.
  3. Lyman, R. L. (2008). Quantitative Paleozoology. University of Chicago Press.

    باز کردن مرجع DOI
    کپی شد.