Skip to content
بازگشت به نتایج جست‌وجو

تکنیک گروه اسمی — روش اجماع گروهی ساختاریافته

معرفی‌شده توسط
André L. Delbecq and Andrew H. Van de Ven
سال
1971
نوع
Qualitative research method
خانواده
Consensus Methods

این متن ترجمه ماشینی است و هنوز بازبینی نشده است. متن اصلی را به انگلیسی بخوانید

اندازه قلم

چه کاری انجام می‌دهد؟

تکنیک گروه اسمی (NGT) یک روش تسهیل گروهی ساختاریافته است که برای تولید و اولویت‌بندی ایده‌ها، مشکلات یا راه‌حل‌ها طراحی شده و در عین حال مشارکت برابر همه اعضا را تضمین می‌کند. این روش که توسط دلبک و ون دو ون در سال ۱۹۷۱ توسعه یافته است، تولید ایده‌های فردی در سکوت را با بحث گروهی ساختاریافته و رأی‌گیری سیستماتیک ترکیب می‌کند تا فهرستی رتبه‌بندی شده از اولویت‌ها را تولید کند. برخلاف گروه‌های کانونی بدون ساختار، NGT از غالب شدن صداهای قدرتمند بر مشارکت‌کنندگان ساکت‌تر جلوگیری می‌کند و این امر آن را برای ارزیابی نیازها، برنامه‌ریزی برنامه و تعیین اولویت ذینفعان در زمینه‌های تحقیقات کاربردی و سیاست‌گذاری ارزشمند می‌سازد.

شهود پشت روش

تصور کنید تیمی از متخصصان مراقبت‌های بهداشتی در تلاش برای شناسایی حیاتی‌ترین موانع مراقبت از بیمار هستند — اما در جلسات عادی، نظر پزشک ارشد تمایل دارد همه را ساکت کند. NGT با این کار حل می‌شود که ابتدا از هر فرد خواسته می‌شود ایده‌های خود را به صورت خصوصی و مستقل بنویسد، سپس یک ایده در هر بار در سراسر گروه به صورت چرخشی دقیق به اشتراک گذاشته می‌شود، و در نهایت به صورت خصوصی به اهمیت رتبه‌بندی شده همه ایده‌های جمع‌آوری شده رأی داده می‌شود. از آنجایی که همه قبل از صحبت کردن می‌نویسند، هیچ صدایی غالب نمی‌شود. فهرست نهایی رتبه‌بندی شده، قضاوت جمعی کل گروه را منعکس می‌کند، نه فقط بلندترین یا ارشدترین صدا را. این هوش گروهی بدون فشار انطباق گروهی است.

تاریخ

تکنیک گروه اسمی توسط نظریه‌پردازان سازمانی آندره دلبک و اندرو ون دو ون توسعه یافته و اولین بار در مقاله آنها در سال ۱۹۷۱ در مجله Journal of Applied Behavioral Science شرح داده شد. اصطلاح 'اسمی' منعکس‌کننده این واقعیت است که شرکت‌کنندگان در طول مرحله تولید ایده فقط از نظر نام به عنوان یک گروه عمل می‌کنند — آنها به طور مستقل کار می‌کنند نه به صورت تعاملی، برخلاف طوفان فکری متعارف. دلبک، ون دو ون و گستافسون این روش را در کتاب راهنمای ۱۹۷۵ خود که به مرجع استاندارد برای برنامه‌ریزان برنامه و محققان کاربردی تبدیل شد، ادغام کردند. از دهه ۱۹۸۰ به بعد، NGT به طور گسترده در تحقیقات خدمات بهداشتی، پرستاری و بهداشت عمومی برای ارزیابی نیازها و توسعه دستورالعمل‌ها پذیرفته شد.

چه زمانی استفاده شود

NGT زمانی مناسب است که یک تیم تحقیق یا برنامه‌ریزی نیاز به شناسایی، رتبه‌بندی و دستیابی به اجماع ساختاریافته در مورد مجموعه‌ای از اولویت‌ها، نیازها، مشکلات یا راه‌حل‌ها از یک گروه ذینفع تعریف شده داشته باشد. این روش زمانی ایده‌آل است که مشارکت برابر حیاتی باشد — به عنوان مثال، زمانی که تفاوت‌های وضعیت، تسلط شخصیت، یا هنجارهای فرهنگی ممکن است در غیر این صورت دیدگاه‌های اقلیت را سرکوب کند. این روش برای ارزیابی نیازها، برنامه‌ریزی برنامه، اولویت‌بندی سیاست، توسعه برنامه درسی و ارزیابی خدمات مناسب است. اندازه گروه ایده‌آل ۵ تا ۱۲ شرکت‌کننده است؛ برای جمعیت ذینفعان بزرگتر، می‌توان چندین گروه مستقل NGT را به صورت موازی اجرا کرد و خروجی‌های آنها را ترکیب کرد. NGT زمانی مناسب نیست که هدف تحقیق کاوش در پویایی اجتماعی بحث باشد، زمانی که به حساب‌های روایی عمیق از تجربه زیسته نیاز است، یا زمانی که سؤال صرفاً اکتشافی است و مجموعه قطعی از گزینه‌ها را نمی‌توان فهرست کرد.

محدودیت‌ها و ملاحظات

  • نیاز به یک تسهیل‌گر ماهر برای مدیریت زمان‌بندی، بی‌طرفی و پویایی گروه؛ یک جلسه ضعیف اجرا شده می‌تواند نتایج سطحی یا جانبدارانه تولید کند.
  • روش، همگرایی را ساختار می‌دهد: این روش برای تولید یک فهرست رتبه‌بندی شده طراحی شده است، نه برای کاوش پیچیدگی‌های باز یا معانی مورد مناقشه.
  • فهرست نهایی رتبه‌بندی شده، اولویت‌های شرکت‌کنندگان خاص استخدام شده را منعکس می‌کند؛ نتایج از نظر آماری قابل تعمیم به جمعیت گسترده‌تر نیستند.
  • الزامات لجستیکی — همه شرکت‌کنندگان باید در یک زمان (از نظر فیزیکی یا مجازی) حضور داشته باشند — می‌تواند امکان‌پذیری را در جمعیت‌های پراکنده یا دسترسی دشوار محدود کند.

شرایط منبع جایگزین بررسی علمی مستقل یا اعتبارسنجی توسط موتور تحلیل نیست.

نقاط قوت

  • مشارکت برابر: مراحل تولید ایده در سکوت و دور چرخشی به طور ساختاری از تسلط صداهای قدرتمند بر تولید ایده جلوگیری می‌کند.
  • کارایی: یک جلسه NGT که به خوبی تسهیل شود، فهرستی از اجماع رتبه‌بندی شده را از گروهی ۵ تا ۱۲ نفره در دو تا سه ساعت تولید می‌کند.
  • هم داده‌های کیفی (ایده‌های فهرست شده و توضیحات) و هم داده‌های کمی (امتیازات رتبه‌بندی شده تجمعی) تولید می‌کند و از تجزیه و تحلیل روش‌های ترکیبی پشتیبانی می‌کند.
  • فشار انطباق اجتماعی را نسبت به گروه‌های کانونی بدون ساختار کاهش می‌دهد؛ رأی‌گیری ناشناس، قضاوت فردی را از تأثیر وضعیت و همسالان محافظت می‌کند.
  • تطبیق‌پذیری در رشته‌های مختلف — به طور گسترده در تحقیقات خدمات بهداشتی، آموزش، سیاست اجتماعی، توسعه سازمانی و برنامه‌ریزی جامعه استفاده می‌شود.

کاربردها

  • شناسایی مهم‌ترین موانع دسترسی به مراقبت‌های بهداشتی یا کیفیت خدمات در میان کارکنان بالینی، بیماران یا اعضای جامعه.
  • اولویت‌بندی سؤالات تحقیق یا معیارهای پیامد برای یک کارآزمایی بالینی یا ارزیابی فناوری سلامت از دیدگاه ذینفعان بیمار و عموم.
  • رتبه‌بندی اولویت‌های توسعه برنامه درسی با اعضای هیئت علمی یا نهادهای آموزشی حرفه‌ای.
  • شناسایی نیازهای کلیدی جامعه یا اهداف برنامه در پروژه‌های تحقیقات عملی مشارکتی و توسعه جامعه.
  • تولید و اولویت‌بندی توصیه‌های سیاستی در میان پانل‌های متخصص چند رشته‌ای در سیاست اجتماعی یا مدیریت عمومی.
  • ایجاد اجماع در مورد اولویت‌های بهبود سازمانی در مؤسسات آموزشی یا سازمان‌های غیرانتفاعی.

چگونه کار می‌کند

چگونه کار می‌کند

1

تسهیل‌گر یک سؤال تمرکز به وضوح بیان شده را به طور همزمان به همه شرکت‌کنندگان ارائه می‌دهد. هر شرکت‌کننده در یک دوره زمانی مشخص، معمولاً ۱۰ تا ۱۵ دقیقه، پاسخ‌های خود را به صورت ساکت و مستقل روی کاغذ یا کارت می‌نویسد. در این مرحله هیچ بحث یا اشتراک‌گذاری صورت نمی‌گیرد. این مرحله سکوت، ویژگی متمایز NGT است: زیرا فشار اجتماعی، سوگیری لنگر انداختن و همگرایی زودرس را قبل از شکل‌گیری کامل ایده‌ها حذف می‌کند، طیف وسیع‌تری از ایده‌ها را نسبت به طوفان فکری باز تولید می‌کند.

2

تسهیل‌گر دور گروه می‌چرخد و از هر شرکت‌کننده می‌خواهد که به نوبت یک مورد را از فهرست خود به اشتراک بگذارد و هر ایده را دقیقاً همانطور که هست روی یک فلیپ چارت یا نمایشگر مشترک که برای همه قابل مشاهده است، ثبت می‌کند. شرکت‌کنندگان زمانی که مورد جدیدی برای اضافه کردن ندارند، می‌گذرند. این دور چرخشی ساختاریافته تا زمانی ادامه می‌یابد که همه ایده‌های منحصر به فرد فهرست شوند. در این مرحله هیچ ارزیابی، انتقاد یا توضیحی مجاز نیست — فقط ثبت. نتیجه یک فهرست جامع و مشترک است که در آن مشارکت‌های هر شرکت‌کننده با وضعیت برابر ظاهر می‌شود.

3

تسهیل‌گر یک بحث متمرکز بر هر ایده فهرست شده، یکی یکی، هدایت می‌کند. شرکت‌کنندگان ممکن است سؤالات توضیحی بپرسند، قصد پشت یک مورد را توضیح دهند، یا معنای آن را به طور خلاصه بحث کنند — اما بحث و وکالت تشویق نمی‌شود. هدف درک مشترک است، نه متقاعد کردن. مواردی که تکراری یا نزدیک به هم هستند ممکن است با توافق گروه ادغام شوند. این مرحله تضمین می‌کند که همه شرکت‌کنندگان به ایده‌هایی رأی می‌دهند که واقعاً درک می‌کنند، نه به برچسب‌هایی که به اشتباه تفسیر کرده‌اند.

4

هر شرکت‌کننده به طور خصوصی و ساکت زیرمجموعه‌ای از ایده‌های فهرست شده — معمولاً ۵ تا ۸ مورد — را انتخاب می‌کند و با اختصاص امتیازات عددی (به عنوان مثال، مهم‌ترین مورد بالاترین امتیاز را دریافت می‌کند) آنها را رتبه‌بندی می‌کند. آرا به صورت ناشناس جمع‌آوری می‌شود. تسهیل‌گر امتیازات هر ایده را جمع‌آوری کرده و رتبه تجمعی را محاسبه می‌کند. رأی‌گیری خصوصی، قضاوت فردی را از تأثیر اجتماعی و فشار وضعیت محافظت می‌کند و رتبه‌بندی گروهی را تولید می‌کند که منعکس‌کننده ترجیحات سنجیده مستقل است نه انطباق.

5

تسهیل‌گر رتبه‌بندی تجمعی را به گروه ارائه می‌دهد و موارد با بالاترین اولویت را مشخص می‌کند. ممکن است بحث مختصری در مورد نتایج برای بررسی اینکه آیا فهرست رتبه‌بندی شده منعکس‌کننده قصد گروه است و برای آشکار کردن هرگونه مغایرت شگفت‌انگیز بین آرا فردی و مجموع گروه، صورت گیرد. خروجی نهایی رتبه‌بندی شده — با امتیازات تجمعی قابل مشاهده — خروجی اصلی جلسه NGT را تشکیل می‌دهد و برای گزارش‌دهی یا تجزیه و تحلیل بیشتر مستند می‌شود.

دام‌های رایج

  • سؤال تمرکز ضعیف بیان شده: اگر سؤال مبهم، بیش از حد گسترده یا هدایت‌کننده باشد، ایده‌های تولید شده نامتمرکز یا جانبدارانه خواهند بود — قبل از جلسه، زمان را برای آزمون و اصلاح سؤال تمرکز صرف کنید.
  • اجازه دادن به بحث در طول مراحل تولید ایده در سکوت یا دور چرخشی: حتی تبادلات کلامی کوتاه در این مراحل، فشار انطباق و اثرات لنگر انداختن را که روش برای حذف آنها طراحی شده است، دوباره معرفی می‌کند.
  • تعداد زیاد یا کم موارد برای رأی‌گیری: اگر فهرست ایده‌های ترکیبی بسیار طولانی باشد (بیش از ۲۰-۲۵ مورد)، وظیفه رتبه‌بندی از نظر شناختی سنگین می‌شود؛ تسهیل‌گر باید موارد تکراری واضح را در طول مرحله توضیح قبل از رأی‌گیری گروه‌بندی یا ادغام کند.
  • استخدام گروهی غیرنماینده یا همگن داخلی: NGT اولویت‌های کسانی را که در اتاق هستند آشکار می‌کند — اگر نمونه شرکت‌کننده به طور سیستماتیک دیدگاه‌های مهم را حذف کند، خروجی رتبه‌بندی شده، گستره نیازهای مرتبط را منعکس نخواهد کرد.
  • در نظر گرفتن فهرست رتبه‌بندی شده به عنوان یک تصمیم نهایی به جای ورودی ساختاریافته: خروجی‌های NGT داده‌های اولویت‌بندی برای اطلاع‌رسانی به تصمیم‌گیری هستند، نه رأی‌های الزام‌آور؛ انتقال این تمایز به شرکت‌کنندگان و سفارش‌دهندگان از سوء استفاده از نتایج جلوگیری می‌کند.

پرسش‌های متداول

تکنیک گروه اسمی (NGT) چگونه با گروه کانونی متفاوت است؟

گروه کانونی یک بحث باز و هدایت شده توسط مجری است که به طور عمدی تعامل گروهی، اختلاف نظر و ساخت اجتماعی معنا را ثبت می‌کند. NGT بحث باز را در طول تولید ایده سرکوب می‌کند تا مشارکت برابر را تضمین کرده و فشار انطباق را کاهش دهد، سپس از رأی‌گیری ساختاریافته برای تولید فهرستی رتبه‌بندی شده از اولویت‌ها استفاده می‌کند. زمانی از گروه کانونی استفاده کنید که می‌خواهید بفهمید چگونه مردم به طور جمعی با یک موضوع کنار می‌آیند؛ زمانی از NGT استفاده کنید که به خروجی اجماع رتبه‌بندی شده ساختاریافته از یک گروه ذینفع نیاز دارید.

تکنیک گروه اسمی (NGT) چگونه با روش دلفی متفاوت است؟

هر دو روش برای تولید اجماع گروهی ساختاریافته با به حداقل رساندن فشار انطباق اجتماعی طراحی شده‌اند. تفاوت‌های کلیدی در فرمت و تکرار است: روش دلفی به صورت ناهمزمان در چندین دور پرسشنامه ناشناس انجام می‌شود و آن را برای پانل‌های متخصص پراکنده جغرافیایی مناسب می‌سازد. NGT در یک جلسه همزمان با گروه کوچکی رو در رو (یا کنفرانس ویدیویی) انجام می‌شود. دلفی برای گروه‌های بزرگ پراکنده که نیاز به تکرارهای بازخورد متعدد دارند بهتر است؛ NGT سریع‌تر و غنی‌تر است زمانی که شرکت‌کنندگان می‌توانند در زمان واقعی گرد هم آیند.

یک جلسه NGT به چند شرکت‌کننده نیاز دارد؟

اندازه گروه بهینه ۵ تا ۱۲ شرکت‌کننده است. کمتر از پنج نفر تنوع ایده‌های تولید شده را کاهش می‌دهد؛ بیش از دوازده نفر مرحله اشتراک‌گذاری دور چرخشی را دست و پا گیر و بحث توضیح را بیش از حد طولانی می‌کند. هنگامی که باید با جمعیت ذینفعان بزرگتری مشورت شود، می‌توان چندین گروه مجزای NGT را به صورت موازی اجرا کرد — هر کدام فهرست رتبه‌بندی شده خود را تولید می‌کنند — و نتایج را از طریق تجزیه و تحلیل سطح دوم ترکیب کرد.

آیا NGT را می‌توان به صورت آنلاین یا مجازی انجام داد؟

بله. NGT مجازی با استفاده از پلتفرم‌های کنفرانس ویدیویی همراه با تخته‌های سفید آنلاین مشترک یا اسناد مشترک (مانند Miro، Google Jamboard، یا ابزارهای نظرسنجی برای رأی‌گیری ناشناس) پس از سازگاری در طول همه‌گیری COVID-19 در ادبیات به خوبی تثبیت شده است. تسهیل‌گر باید توجه اضافی به مدیریت نوبت‌گیری داشته باشد و اطمینان حاصل کند که مرحله تولید ایده در سکوت واقعاً ساکت و بدون وقفه برای همه شرکت‌کنندگان است.

آیا NGT داده‌های کیفی یا کمی تولید می‌کند؟

هر دو. ایده‌های فهرست شده و بحث توضیح، داده‌های کیفی غنی را تولید می‌کنند که می‌توانند تحت تجزیه و تحلیل موضوعی یا محتوایی قرار گیرند. مرحله رأی‌گیری و رتبه‌بندی، امتیازات عددی به ازای هر مورد و یک فهرست رتبه‌بندی شده تجمعی تولید می‌کند — داده‌های کمی که می‌توانند به صورت توصیفی گزارش شوند یا، در چندین گروه NGT، به صورت آماری تجزیه و تحلیل شوند. این ویژگی خروجی دوگانه، NGT را به طور طبیعی برای طرح‌های تحقیق روش‌های ترکیبی مناسب می‌سازد.

روش‌های مرتبط

منابع

  1. Delbecq, A. L., & Van de Ven, A. H. (1971). A group process model for problem identification and program planning. Journal of Applied Behavioral Science, 7(4), 466–492.

    باز کردن مرجع انتشار
    کپی شد.
  2. Delbecq, A. L., Van de Ven, A. H., & Gustafson, D. H. (1975). Group Techniques for Program Planning: A Guide to Nominal Group and Delphi Processes. Scott Foresman.

    باز کردن مرجع انتشار
    کپی شد.