Skip to content
بازگشت به نتایج جست‌وجو

پژوهش روایی

معرفی‌شده توسط
D. Jean Clandinin and F. Michael Connelly
سال
2000
نوع
Method
خانواده
interpretive-story-based

این متن ترجمه ماشینی است و هنوز بازبینی نشده است. متن اصلی را به انگلیسی بخوانید

اندازه قلم

چه کاری انجام می‌دهد؟

پژوهش روایی یک روش تحقیق کیفی است که داستان‌ها و روایت‌های زندگی را به عنوان داده‌های اولیه در نظر می‌گیرد و چگونگی ساخت معنا و هویت توسط افراد را از طریق داستان‌گویی تحلیل می‌کند. پژوهش روایی که توسط دی. ژان کلندینین و اف. مایکل کانلی (2000) توسعه یافته است، روایت‌هایی را که افراد درباره زندگی، تجربیات و تحولات خود تعریف می‌کنند، بررسی می‌کند و این درک را دارد که انسان‌ها از طریق روایت به تجربیات خود معنا می‌بخشند.

شهود پشت روش

پژوهش روایی بر این فرض استوار است که انسان‌ها قصه‌گو هستند و داستان‌ها - روایت‌هایی که افراد درباره زندگی خود می‌سازند - چگونگی درک تجربه، ساخت هویت و یافتن معنا را آشکار می‌کنند. برخلاف روش‌های کیفی دیگر که ممکن است روایت‌ها را به درون مضامین یا کدهای خاصی تجزیه کنند (و ساختار روایی را از دست بدهند)، پژوهش روایی داستان را به عنوان واحد تحلیل حفظ می‌کند. پژوهشگران به چگونگی تعریف داستان‌هایشان توسط شرکت‌کنندگان گوش می‌دهند و پیرنگ، شخصیت‌ها، نقاط عطف و چارچوب‌های اخلاقی را بررسی می‌کنند. پژوهش روایی به زمینه و تغییر در طول زمان حساس است؛ این روش تشخیص می‌دهد که یک رویداد واحد ممکن است در شرایط مختلف به گونه‌ای متفاوت روایت شود و روایت‌های افراد تکامل می‌یابند. این روش برای درک تحول، هویت، تاب‌آوری و چگونگی درک افراد از خود در رابطه با دیگران و ساختارهای اجتماعی قدرتمند است.

تاریخ

کلندینین و کانلی (۲۰۰۰) پژوهش روایی را به عنوان یک روش تحقیق توسعه دادند و بر فضای سه‌بعدی روایت (زمان، مکان، تعامل اجتماعی) و مفهوم «داستان‌های زنده» تأکید کردند. لیبلچ و همکاران (۱۹۹۸) چهار رویکرد خواندن برای داده‌های روایی ارائه دادند. چیس (۲۰۰۵) پژوهش روایی را گسترش داد و بر ماهیت تفسیری و رابطه‌ای آن تأکید کرد. پژوهش روایی از تحقیقات آموزشی نشأت گرفته است اما در رشته‌های مختلف پذیرفته شده است. پژوهش روایی معاصر، دیدگاه‌های پسا مدرن و انتقادی را در بر می‌گیرد و این پرسش را مطرح می‌کند که روایت‌های چه کسانی شنیده می‌شود، چگونه قدرت روایت‌ها را شکل می‌دهد، و نقش پژوهشگر در ساخت مشترک معنای روایی چیست.

چه زمانی استفاده شود

هنگامی که به دنبال درک چگونگی درک افراد از تجربه و ساخت معنا و هویت از طریق داستان‌گویی هستید، از پژوهش روایی استفاده کنید. برای بررسی تحولات زندگی (تغییر شغل، والدین شدن، تشخیص بیماری)، تاب‌آوری و سازگاری، تجربیات حاشیه‌نشینی یا تبعیض، یا هویت و رشد حرفه‌ای ایده‌آل است. پژوهش روایی برای مطالعه تحول و تغییر در طول زمان قدرتمند است. این روش برای تحقیقاتی که به دنبال تعمیم آماری یا یافتن سریع حقایق هستند، کمتر مناسب است؛ تحلیل عمیق روایت‌ها به زمان و مهارت نیاز دارد. پژوهش روایی به ویژه در آموزش، پرستاری، روانشناسی و مددکاری اجتماعی ارزشمند است.

محدودیت‌ها و ملاحظات

  • زمان‌بر است و نیاز به تحلیل ماهرانه دارد؛ استخراج معنا از روایت نیازمند ظرافت تفسیری و توجه پایدار است.
  • اندازه نمونه کوچک (معمولاً ۵ تا ۱۵ روایت) تعمیم‌پذیری آماری را محدود می‌کند؛ یافته‌ها افراد خاص و زمینه‌های خاص آنها را توصیف می‌کنند.
  • روایت‌ها ساختارهای گذشته‌نگر هستند؛ داستان‌های گفته شده درباره تجربه گذشته از طریق زمان، احساسات و درک فعلی فیلتر می‌شوند - آنها سوابق عینی نیستند.
  • خطر رمانتیک کردن یا زیباشناختی کردن روایت‌ها؛ پژوهشگران باید به زمینه اجتماعی-سیاسی توجه کنند، نه فقط به ویژگی‌های ادبی داستان.

شرایط منبع جایگزین بررسی علمی مستقل یا اعتبارسنجی توسط موتور تحلیل نیست.

نقاط قوت

  • تمامیت و پیچیدگی تجربه زیسته را حفظ می‌کند؛ ساختار روایی (با گسترش زمانی و علیت آن) اغلب به نحوه تجربه رویدادها توسط افراد وفادارتر از مضامین دسته‌بندی شده است.
  • ساخت هویت و معناسازی را آشکار می‌کند؛ چگونگی روایت زندگی توسط افراد، آنچه برای آنها اهمیت دارد و چگونگی درک خودشان را فاش می‌کند.
  • به زمینه و تغییر در طول زمان حساس است؛ پژوهش روایی چگونگی تکامل تجربه و چگونگی بازنگری افراد در درک خود را ثبت می‌کند.
  • یافته‌های جذاب و انسانی‌کننده؛ روایت‌ها خوانندگان را وادار می‌کنند تا تجربه را از دیدگاه قهرمان داستان در نظر بگیرند، و به طور بالقوه مفروضات و نگرش‌ها را تغییر دهند.

کاربردها

  • درک روایت‌های بیماران از بیماری و بهبودی: بررسی چگونگی توضیح بیماران درباره علت بیماری‌شان، چگونگی سازگاری آنها و آنچه آموخته‌اند.
  • بررسی توسعه شغلی و هویت حرفه‌ای معلمان: روایت‌هایی درباره چرایی ورود افراد به تدریس، رویدادهای مهم و درک در حال تحول.
  • مستندسازی صداهای حاشیه‌ای یا خاموش: جمع‌آوری روایت‌های تجربیات مهاجران، بازماندگان تروما، یا اعضای گروه‌های انگ‌زده برای تمرکز بر دیدگاه‌های آنها و به چالش کشیدن روایت‌های غالب.
  • بررسی داستان‌ها و فرهنگ سازمانی: تحلیل چگونگی روایت ارزش‌های سازمانی، تغییر و نقش کارکنان در سازمان توسط آنها.
  • مطالعه تاب‌آوری و مقابله: روایت‌هایی درباره چگونگی پیمایش سختی‌ها، یافتن معنا و ساختن امید توسط افراد.

چگونه کار می‌کند

چگونه کار می‌کند

1

شرکت‌کنندگانی را جذب کنید که روایت‌های معناداری برای به اشتراک گذاشتن در رابطه با سؤال تحقیق شما دارند (به عنوان مثال، معلمانی که به تحولات شغلی فکر می‌کنند، بیمارانی که زندگی با بیماری مزمن را توصیف می‌کنند، مهاجرانی که تجربیات اسکان خود را بازگو می‌کنند). مصاحبه‌ها یا گروه‌های کانونی را برگزار کنید و از شرکت‌کنندگان دعوت کنید تا داستان خود را با کلمات خودشان و با سرعت خودشان تعریف کنند. پرسش‌های باز: «درباره تجربه خود به من بگویید...» یا «مرا از آنچه اتفاق افتاد راهنمایی کنید...» بدون وقفه گوش دهید تا ساختار روایی و تأکید شرکت‌کننده را درک کنید. برای روشن شدن یا عمق بخشیدن، پیگیری کنید، اما انتخاب‌های روایی شرکت‌کننده را محترم بشمارید. برخی پژوهش‌های روایی از مصاحبه‌های تاریخ زندگی (گفتگوهای طولانی در طول زمان) استفاده می‌کنند. به طور جایگزین، روایت‌های مکتوب (حساب‌های خودزندگی‌نامه‌ای، خاطرات روزانه) یا روایت‌های بصری (عکس‌ها، ویدئو) را جمع‌آوری کنید. کل روایت را همان‌طور که گفته شده است، با حفظ توالی، مکث‌ها و لحن عاطفی مستند کنید.

2

روایت‌ها را بسته به اهداف تحقیق با رویکردهای مختلفی تحلیل کنید: (۱) تحلیل محتوای کل‌نگر - ساختار کلی روایت، پیرنگ، نقاط عطف، و چگونگی رفع تنش‌ها یا پیشبرد تجربه توسط راوی را تحلیل کنید. (۲) تحلیل طبقه‌بندی - واحدهای معنایی (مضامین، رویدادها، روابط) را در روایت‌های متعدد استخراج کرده و بر اساس دسته (مشابه تحلیل محتوا) سازماندهی کنید. (۳) تحلیل ساختاری - چگونگی ساخت روایت را بررسی کنید: آغاز-میانه-پایان، استفاده از استعاره، صدا، عاملیت. (۴) تحلیل گفتمانی/اجرایی - رابطه بین راوی و مخاطب و چگونگی شکل‌گیری روایت توسط زمینه را بررسی کنید. از بازسازی داستان (restorying) استفاده کنید: بازسازی روایت توسط پژوهشگر برای آشکار کردن معنا (به عنوان مثال، ترسیم مسیر از بحران به بهبودی). تحلیل روایی مقایسه‌ای شباهت‌ها و تفاوت‌ها را در روایت‌ها بررسی می‌کند. توجه به زبان، استعاره، لحن، و آنچه برجسته شده در مقابل آنچه حذف شده است، چگونگی ساخت معنا توسط شرکت‌کنندگان را آشکار می‌کند.

3

یافته‌ها را به صورت یک یا چند روایت ارائه دهید که جوهر و معنای داستان را در بر می‌گیرد. برخی تحلیل‌ها روایت شرکت‌کننده را به طور کلمه به کلمه ارائه می‌دهند (اغلب برای وضوح کمی ویرایش شده است)؛ برخی دیگر روایت بازسازی شده توسط پژوهشگر را ارائه می‌دهند که قوس و معنای روایت را واضح‌تر می‌کند. تفسیر باید چگونگی درک تجربه توسط شرکت‌کننده را روشن کند: نقاط عطف چیستند؟ هویت چگونه تغییر می‌کند؟ چه ارزش‌ها یا مفروضاتی زیربنای روایت هستند؟ روایت‌های فردی را به عوامل اجتماعی یا زمینه‌ای گسترده‌تر پیوند دهید: چگونه نیروهای ساختاری (بیماری، فقر، تبعیض) داستان گفته شده را شکل می‌دهند؟ برخی پژوهش‌های روایی، روایت‌های متعدد را در یک روایت جمعی می‌بافند و ابعاد فردی و مشترک را نشان می‌دهند. نتیجه اغلب یک روایت جذاب در کنار تفسیر تحلیلی درباره آنچه داستان آشکار می‌کند، است.

دام‌های رایج

  • ارائه روایت بدون تحلیل؛ صرفاً رونویسی یا خلاصه کردن یک داستان، پژوهش روایی نیست - تحلیل و تفسیر ضروری است.
  • نادیده گرفتن قدرت و زمینه؛ در نظر گرفتن روایت‌ها به عنوان صرفاً فردی بدون در نظر گرفتن چگونگی شکل‌گیری روایت‌ها توسط نیروهای ساختاری، نابرابری و نیروهای نهادی.
  • تفسیر بیش از حد یا تحمیل معانی؛ تفسیر باید بر اساس شواهد روایی باشد و قرائت‌های جایگزین باید شناخته شوند.
  • درهم آمیختن پژوهش روایی با تاریخ زندگی یا خودزندگی‌نامه‌نویسی؛ اگرچه مرتبط هستند، پژوهش روایی یک روش خاص با رویکردهای تحلیلی خاص است.

پرسش‌های متداول

تفاوت پژوهش روایی و تحلیل روایی چیست؟

پژوهش روایی (کلندینین و کانلی) یک روش تحقیق است که بر داستان‌ها به عنوان داده‌های اولیه تأکید دارد و از ساختار روایی به عنوان اصل سازمان‌دهنده تحلیل و ارائه استفاده می‌کند. تحلیل روایی یک دسته گسترده‌تر از رویکردهای تحلیلی است که بر داده‌های روایی اعمال می‌شود؛ تحلیل‌ها ممکن است مضامین را استخراج کنند، ساختار را بررسی کنند، پیرنگ را تحلیل کنند، یا چگونگی ساخت معنا توسط زبان را مطالعه کنند. یک پژوهشگر که از تحلیل روایی استفاده می‌کند ممکن است روایت‌ها را به کدها و مضامین تجزیه کند (و ساختار روایی را از دست بدهد)؛ یک پژوهشگر روایی، خود داستان را به عنوان واحد تحلیل حفظ می‌کند. پژوهش روایی، تحلیلی روایی با تعهد فلسفی و عملی خاص به روایت است.

آیا می‌توانم پژوهش روایی را با سایر روش‌های کیفی ترکیب کنم؟

بله. برخی پژوهشگران مصاحبه‌های روایی را جمع‌آوری کرده و آنها را به صورت موضوعی تحلیل می‌کنند (تحلیل موضوعی روایی). برخی دیگر از روایت به عنوان یک منبع داده در کنار مشاهدات یا اسناد استفاده می‌کنند. این مجاز است، اما وضوح مهم است: به صراحت بیان کنید که کدام عناصر پژوهش روایی هستند (حفظ ساختار روایی) و کدام عناصر تحلیل موضوعی هستند (استخراج کدها/مضامین). ترکیب روش‌ها باید هدفمند باشد و به وضوح توصیف شود.

اگر شرکت‌کنندگان داستان‌ها را به صورت قطعه قطعه یا غیر زمانی تعریف کنند، چگونه روایت‌ها را تحلیل کنم؟

روایت‌های واقعی اغلب غیرخطی هستند. شرکت‌کنندگان ممکن است به عقب و جلو بپرند، جزئیات را حذف کنند، یا با اظهارات قبلی تناقض داشته باشند. به جای اجبار روایت به نظم مصنوعی، روایت را همان‌طور که گفته شده است تحلیل کنید: تکه‌تکه شدن، انحرافات و تناقضات اغلب معنا را آشکار می‌کنند. چرا شرکت‌کننده بر لحظات خاصی تأکید می‌کند؟ چرا روایت به رویدادهای قبلی بازمی‌گردد؟ ساختار (یا عدم وجود آن) از نظر تحلیلی معنادار است. «بازسازی داستان» شامل سازماندهی روایت توسط پژوهشگر به یک گاه‌شماری منسجم برای آشکار کردن قوس زیربنایی است، اما این باید شفاف باشد - خوانندگان باید هم روایت اصلی و هم نسخه بازسازی شده را ببینند.

چگونه با روایت‌هایی که ناقص به نظر می‌رسند یا شرکت‌کنندگان در آنها پایانی ارائه نمی‌دهند، برخورد کنم؟

همه داستان‌ها پایان‌های مرتبی ندارند. روایت‌های در حال انجام یا مبهم، نمایش‌های معتبری از تجربه زیسته هستند. روایت را همان‌طور که ارائه شده است، از جمله گشودگی یا عدم قطعیت آن، تحلیل کنید. عدم پایان این فرد چه معنایی دارد؟ عدم پایان ممکن است از نظر تحلیلی مهم باشد. شما می‌توانید برای بررسی تحولات بیشتر، گفتگوی بیشتری را دعوت کنید (مصاحبه‌های پیگیری)، اما احترام بگذارید که برخی داستان‌ها باز می‌مانند.

بازسازی داستان چیست و چه زمانی باید از آن استفاده کنم؟

بازسازی داستان، بازسازی روایت توسط پژوهشگر به شکلی منسجم و قابل فهم است. شما قطعات و عناصر به اشتراک گذاشته شده توسط شرکت‌کننده را می‌گیرید و آنها را در یک روایت (اغلب زمانی) می‌بافید که قوس و معنای زیربنایی را واضح‌تر می‌کند. زمانی از بازسازی داستان استفاده کنید که روایت اصلی ناقص است، زمانی که می‌خواهید مضامین یا مسیرهای خاصی را برجسته کنید، یا زمانی که می‌خواهید معانی ضمنی را آشکار کنید. بازسازی داستان، تحریف شرکت‌کننده نیست؛ بلکه یک ابزار تحلیلی مشروع است. با این حال، هم روایت اصلی و هم نسخه بازسازی شده خود را ارائه دهید تا خوانندگان بتوانند کار تفسیری شما را ببینند.

روش‌های مرتبط

منابع

  1. Clandinin, D. J., & Connelly, F. M. (2000). Narrative inquiry: Experience and story in qualitative research. Jossey-Bass.

    باز کردن مرجع انتشار
    کپی شد.
  2. Lieblich, A., Tuval-Mashiach, R., & Zilber, T. (1998). Narrative research: Reading, analysis, and interpretation. Sage Publications.

    باز کردن مرجع انتشار
    کپی شد.
  3. Chase, S. E. (2005). Narrative inquiry: Multiple lenses, approaches, voices. In N. K. Denzin & Y. S. Lincoln (Eds.), The Sage handbook of qualitative research (3rd ed., pp. 651–679). Sage Publications.

    باز کردن مرجع انتشار
    کپی شد.