Skip to content
بازگشت به نتایج جست‌وجو

آزمایش بالینی تصادفی چندمرکزی — RCT چندسایتی

معرفی‌شده توسط
Evolved from single-center RCT methodology; consolidated through landmark trials such as the MRC streptomycin trial (1948) and large cardiovascular mega-trials of the 1970s–1980s
سال
1970s–1980s (widespread adoption for large-scale efficacy trials)
نوع
Interventional experimental design
خانواده
Clinical / epidemiology

این متن ترجمه ماشینی است و هنوز بازبینی نشده است. متن اصلی را به انگلیسی بخوانید

اندازه قلم

چه کاری انجام می‌دهد؟

یک کارآزمایی بالینی تصادفی چندمرکزی (RCT) یک مطالعه تجربی است که در آن شرکت‌کنندگان واجد شرایط به طور تصادفی به بازوهای مداخله یا کنترل به طور همزمان در دو یا چند مرکز بالینی تخصیص داده می‌شوند. این طرح با ترکیب دقت تصادفی‌سازی با ثبت‌نام از مراکز متنوع جغرافیایی یا موسساتی، نمونه‌های بزرگی تولید می‌کند و تخمین‌های اثر معتبر خارجی را که به ندرت در کارآزمایی‌های تک‌مرکزی به دست می‌آید، فراهم می‌آورد. این طرح استاندارد طلایی نظارتی برای ارزیابی تأییدی اثربخشی و ایمنی درمان‌های جدید است.

شهود پشت روش

تصور کنید که آیا یک داروی جدید بستری شدن در بیمارستان به دلیل نارسایی قلبی را کاهش می‌دهد. یک بیمارستان ممکن است ۸۰ بیمار را در طول سه سال ثبت‌نام کند — تعداد کم و محلی برای تعمیم دادن. یک RCT چندمرکزی همان پروتکل را در ۵۰ بیمارستان در چندین کشور به طور همزمان اجرا می‌کند و هزاران بیمار را که از نظر سن، قومیت، بیماری‌های همراه و مراقبت استاندارد محلی متفاوت هستند، ثبت‌نام می‌کند. تصادفی‌سازی در هر مرکز تضمین می‌کند که گروه‌ها قابل مقایسه هستند، در حالی که تجمیع در مراکز نتیجه را قابل تعمیم و از نظر آماری قدرتمند می‌سازد. بده‌بستان آن پیچیدگی لجستیکی است: هر مرکز باید از پروتکل یکسانی پیروی کند و تحلیلگر باید تنوع مرکز به مرکز را در نظر بگیرد.

تاریخ

کارآزمایی‌های بالینی تصادفی کنترل شده به عنوان یک روش رسمی با کارآزمایی شورای تحقیقات پزشکی استرپتومایسین در سال ۱۹۴۸ ظهور کردند. از آنجایی که کارآزمایی‌های تک‌مرکزی برای بسیاری از پیامدها توان ناکافی در نظر گرفته شدند، محققان در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ شروع به همکاری بین موسسات کردند. مگا-کارآزمایی‌های بزرگ قلبی عروقی اواخر دهه ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ — از جمله ISIS و GISSI — کارآزمایی‌های بالینی تصادفی چندمرکزی را به عنوان استاندارد برای شواهد نظارتی و راهنمای بالینی تثبیت کردند. ICH E9 (۱۹۹۸) اصول آماری را برای کارآزمایی‌های چندمرکزی رسمی کرد و الحاقیه سال ۲۰۱۹ آن (E9-R1) به برآوردگرها و تحلیل‌های حساسیت در این زمینه پرداخت.

چه زمانی استفاده شود

هنگامی که به شواهد قطعی اثربخشی یا ایمنی درمان نیاز دارید، بیماری به اندازه‌ای نادر است که یک مرکز نتواند بیماران کافی را در یک بازه زمانی عملی ثبت‌نام کند، یا به نتایجی نیاز دارید که در جمعیت‌های متنوع بیمار و محیط‌های بالینی قابل تعمیم باشند، از یک RCT چندمرکزی استفاده کنید. این طرح مورد انتظار برای ارسالی‌های نظارتی فاز III و برای درمان‌هایی است که برای پایگاه بیماران متنوع جغرافیایی در نظر گرفته شده‌اند. زمانی که یک RCT پایلوت تک‌مرکزی هنوز امکان‌پذیری را ثابت نکرده است، زمانی که مداخله قابل استانداردسازی در بین مراکز نیست، زمانی که منابع کافی برای مدیریت سربار هماهنگی وجود ندارد، یا زمانی که سؤال تحقیق اکتشافی است — در این شرایط یک RCT تک‌مرکزی کوچکتر یا یک مطالعه پایلوت مناسب‌تر است — از آن استفاده نکنید.

محدودیت‌ها و ملاحظات

  • استانداردسازی پروتکل در بین مراکز دشوار است؛ تفاوت‌ها در عمل محلی، فرمولاسیون دارویی، یا جمعیت بیمار می‌تواند ناهمگونی در ارائه درمان ایجاد کند.
  • هزینه‌های هماهنگی، نظارت و مدیریت داده به طور قابل توجهی بیشتر از کارآزمایی‌های تک‌مرکزی است.
  • تأییدیه‌های نظارتی، اخلاقی و قراردادی باید به طور مستقل در هر حوزه قضایی اخذ شوند که باعث تأخیر در زمان‌بندی می‌شود.
  • تحلیل آماری باید به صراحت اثرات مرکز را مدل‌سازی کند؛ نادیده گرفتن مرکز در تحلیل می‌تواند خطای نوع اول را افزایش دهد یا تخمین‌ها را دچار سوگیری کند.
  • سوگیری انتخاب محقق و مرکز ممکن است مراکز دانشگاهی یا با حجم بالا را ترجیح دهد و نمایندگی عمل بالینی را محدود کند.

شرایط منبع جایگزین بررسی علمی مستقل یا اعتبارسنجی توسط موتور تحلیل نیست.

نقاط قوت

  • اندازه نمونه بزرگ امکان تشخیص اثرات درمانی متوسط اما از نظر بالینی معنی‌دار را با توان آماری کافی فراهم می‌کند.
  • ثبت‌نام از مراکز و جمعیت‌های متنوع به طور قابل توجهی اعتبار خارجی و قابلیت تعمیم را بهبود می‌بخشد.
  • تصادفی‌سازی در هر مرکز به طور همزمان عوامل مخدوش‌کننده در سطح مرکز و سوگیری انتخاب را کنترل می‌کند.
  • نتایج، وزن شواهد لازم برای تأیید نظارتی و توسعه دستورالعمل‌های بالینی را به همراه دارد.
  • ثبت‌نام توزیع شده بیمار، زمان کلی ثبت‌نام را در مقایسه با کارآزمایی‌های تک‌مرکزی کوتاه می‌کند.
  • ناهمگونی در سطح مرکز داده‌هایی را برای بررسی اینکه آیا اثرات درمان در بین زیرگروه‌های بیمار یا محیط‌های مراقبت متفاوت است، فراهم می‌کند.

کاربردها

  • کارآزمایی‌های فاز III که داروها، بیولوژیک‌ها یا واکسن‌های جدید را برای تأیید نظارتی در چندین کشور ارزیابی می‌کنند.
  • کارآزمایی‌های جراحی یا دستگاهی که به حجم کافی از موارد و تکنیک‌های جراحی متنوع برای تعمیم یافته‌ها نیاز دارند.
  • کارآزمایی‌های پیامدهای قلبی عروقی، انکولوژی و بیماری‌های عفونی که در آنها نرخ رویداد پایین است و نمونه‌های بزرگ ضروری هستند.
  • تحقیقات سیستم‌های بهداشتی که مدل‌های ارائه مراقبت را در بین بیمارستان‌ها یا شبکه‌های مراقبت‌های اولیه مقایسه می‌کنند.
  • کارآزمایی‌های بیماری‌های نادر که در آنها هیچ مرکز واحدی نمی‌تواند بیماران کافی را جذب کند و همکاری بین‌المللی ضروری است.
  • تحقیقات اثربخشی مقایسه‌ای که درمان‌های استاندارد مراقبت را در محیط‌های بالینی متنوع دنیای واقعی بررسی می‌کنند.

چگونه کار می‌کند

چگونه کار می‌کند

1

یک پروتکل اصلی واحد، معیارهای واجد شرایط بودن، مداخله، مقایسه کننده، نقاط پایانی اولیه و ثانویه، طرح تصادفی‌سازی، استراتژی پنهان‌سازی و طرح تحلیل آماری را مشخص می‌کند. تأییدیه کمیته اخلاق مرکزی و ثبت نظارتی (مانند IND/CTA) اخذ می‌شود و یک هیئت نظارت بر ایمنی داده‌ها (DSMB) تأسیس می‌گردد. همه مراکز قبل از ثبت‌نام اولین شرکت‌کننده، به پروتکل یکسان متعهد می‌شوند.

2

مراکز بالینی بر اساس حجم بیمار، تخصص محقق، زیرساخت و تنوع جغرافیایی انتخاب می‌شوند. هر مرکز تحت آموزش و بازدیدهای صلاحیت‌سنجی قرار می‌گیرد. بازدیدهای آغازین مرکز، کارکنان، تجهیزات و داروخانه را برای اجرای صحیح پروتکل تأیید می‌کنند. اهداف ثبت‌نام در هر مرکز برای اطمینان از رسیدن به حجم نمونه کلی در چارچوب زمانی برنامه‌ریزی شده تخصیص داده می‌شود.

3

شرکت‌کنندگان به صورت مرکزی — معمولاً از طریق یک سیستم پاسخ‌دهی وب تعاملی (IWRS) — با استفاده از طبقه‌بندی بر اساس مرکز و عوامل پیش‌آگهی کلیدی (مانند شدت بیماری، گروه سنی) تصادفی می‌شوند تا از عدم تعادل در داخل و بین مراکز جلوگیری شود. تصادفی‌سازی بلوکی طبقه‌بندی شده رایج‌ترین طرح است که تضمین می‌کند بازوها در هر مرکز در طول ثبت‌نام متعادل باقی بمانند.

4

هر مرکز مداخله یا کنترل تخصیص یافته را طبق پروتکل اجرا می‌کند. پنهان‌سازی (تک‌لایه، دولایه، یا سه‌لایه) در صورت امکان حفظ می‌شود. انحرافات پروتکل، عوارض جانبی و عوارض جانبی جدی به صورت بلادرنگ به حامی و DSMB گزارش می‌شوند. بازدیدهای نظارتی دوره‌ای یا بررسی داده از راه دور، انطباق و یکپارچگی داده‌ها را در هر مرکز تأیید می‌کنند.

5

داده‌های فردی بیمار از همه مراکز تحت یک طرح مدیریت داده به یک پایگاه داده مرکزی منتقل می‌شود. بررسی محدوده، حل پرسش‌ها و کدگذاری پزشکی به صورت مرکزی اعمال می‌شود. مجموعه داده تجمیع شده پس از پاکسازی تمام داده‌ها و حل پرسش‌ها قفل می‌شود و طرح تحلیل آماری قبل از آشکارسازی نهایی می‌شود.

6

تحلیل اولیه از جمعیت قصد درمان (ITT) استفاده می‌کند. از آنجایی که مرکز یک عامل طراحی است، اثرات مرکز یا مراکز در نظر گرفته می‌شود — چه به عنوان یک متغیر طبقه‌بندی در آزمون اولیه (مانند رتبه لگاریتمی طبقه‌بندی شده یا Cochran-Mantel-Haenszel) و چه به عنوان یک اثر تصادفی در یک مدل ترکیبی. آزمون‌های تعامل درمان-مرکز ارزیابی می‌کنند که آیا اثر درمان در بین مراکز سازگار است یا خیر. تحلیل‌های حساسیت (بر اساس پروتکل، مدیریت داده‌های گمشده) و تحلیل‌های زیرگروهی از پیش مشخص شده‌اند.

دام‌های رایج

  • نادیده گرفتن اثرات مرکز در تحلیل اولیه — عدم طبقه‌بندی یا تنظیم برای مرکز می‌تواند مقادیر p ضد محافظه‌کارانه را زمانی که همبستگی درون‌کلاسی در مراکز غیرقابل اغماض است، تولید کند.
  • آموزش و نظارت ناکافی مرکز — اگر مراکز معیارهای واجد شرایط بودن را به طور متفاوتی تفسیر کنند، جمعیت ثبت‌نام شده در راه‌هایی ناهمگن می‌شود که در تحلیل لحاظ نمی‌شود و اعتبار داخلی را تهدید می‌کند.
  • شروع بدون فاز پایلوت یا امکان‌سنجی — ثبت‌نام در مقیاس بزرگ در چندین مرکز قبل از تأیید اینکه پروتکل به صورت محلی قابل اجرا است، منجر به نرخ بالای شکست غربالگری، انحرافات پروتکل و بسته شدن زودهنگام مراکز می‌شود.
  • آزمون‌های تعامل درمان-مرکز با توان ناکافی — آزمون‌های تعامل به نمونه‌های به طور قابل توجهی بزرگتر از آزمون اثرات اصلی نیاز دارند؛ اگر اندازه نمونه با در نظر گرفتن تعاملات برنامه‌ریزی نشده باشد، آزمون‌های تعامل منفی بی‌اطلاع هستند.
  • پنهان‌سازی ناقص در داروخانه‌های محلی یا ارزیابان نقطه پایانی که پنهان‌سازی نشده‌اند — ارزیابی پیامد افتراقی در بین مراکز می‌تواند سوگیری سیستماتیک ایجاد کند که تصادفی‌سازی نمی‌تواند آن را حذف کند.

پرسش‌های متداول

چند مرکز برای یک RCT چندمرکزی مورد نیاز است؟

حداقل حداقل نظارتی وجود ندارد، اما معمولاً حداقل سه تا پنج مرکز برای ارزیابی معنادار ناهمگونی مرکز و دستیابی به حجم ثبت‌نامی که طرح چندمرکزی را توجیه می‌کند، لازم است. کارآزمایی‌های بزرگ فاز III معمولاً شامل ۵۰ تا ۵۰۰+ مرکز در سطح جهانی هستند. کمتر از سه مرکز به طور کلی یک کارآزمایی تک‌مرکزی یا دو مرکزی در نظر گرفته می‌شود و به طور متفاوتی تحلیل می‌شود.

مرکز باید در تحلیل آماری چگونه در نظر گرفته شود؟

ICH E9 توصیه می‌کند که عوامل طبقه‌بندی تصادفی‌سازی، از جمله مرکز یا مراکز تجمیع شده، در تحلیل اولیه گنجانده شوند. رویکردهای رایج عبارتند از آزمون‌های طبقه‌بندی شده (رتبه لگاریتمی طبقه‌بندی شده، CMH)، ANCOVA با اثر ثابت با مرکز به عنوان یک متغیر کمکی، یا مدل‌های ترکیبی با مرکز به عنوان یک اثر تصادفی. هنگامی که مراکز کوچک زیادی وجود دارد، تجمیع مراکز به بلوک‌ها یا در نظر گرفتن مرکز به عنوان یک اثر تصادفی از مشکلات سلول پراکنده جلوگیری می‌کند.

تفاوت بین یک RCT چندمرکزی و یک RCT خوشه‌ای چیست؟

در یک RCT چندمرکزی، بیماران فردی در هر مرکز به طور مستقل تصادفی می‌شوند؛ مرکز یک واحد اداری و طبقه‌بندی است. در یک RCT خوشه‌ای، کل مراکز (خوشه‌ها) به عنوان یک واحد تصادفی می‌شوند — همه بیماران در یک بیمارستان معین همان بازو را دریافت می‌کنند. RCTهای چندمرکزی هنجار برای کارآزمایی‌های دارویی و دستگاهی هستند؛ RCTهای خوشه‌ای زمانی استفاده می‌شوند که مداخله در سطح موسساتی عمل می‌کند، مانند یک برنامه آموزشی برای پزشکان.

آیا یک RCT چندمرکزی به یک تأییدیه IRB/اخلاق واحد یا یک تأییدیه برای هر مرکز نیاز دارد؟

الزامات بسته به کشور و موسسه متفاوت است. در ایالات متحده، سیاست IRB واحد NIH (sIRB) یک IRB بررسی کننده واحد را برای تحقیقات چندمرکزی داخلی اجباری می‌کند. در اروپا، مقررات کارآزمایی‌های بالینی اتحادیه اروپا (CTR 536/2014) یک فرآیند ارزیابی متمرکز ایجاد کرد. در عمل، هر مرکز ممکن است همچنان به بررسی امکان‌سنجی و انطباق محلی نیاز داشته باشد، حتی زمانی که یک تأییدیه اخلاق مرکزی ارزیابی علمی و اخلاقی را پوشش می‌دهد.

چه زمانی باید یک RCT چندمرکزی تطبیقی را در نظر بگیرم؟

یک طرح تطبیقی ترجیح داده می‌شود زمانی که عدم قطعیت قابل توجهی در مورد دوز بهینه، اندازه نمونه، یا غنی‌سازی زیرگروه قبل از کارآزمایی وجود دارد، و زمانی که داده‌های میانی می‌توانند برای اصلاح طرح بدون افزایش نرخ خطا استفاده شوند. کارآزمایی‌های تطبیقی چندمرکزی پیچیدگی لجستیکی را افزایش می‌دهند اما زمانی که توقف زودهنگام برای اثربخشی یا بی‌فایده بودن پیش‌بینی می‌شود، می‌توانند کارآمدتر باشند. آنها نیاز به پیش‌مشخص‌سازی همه تطبیقات در طرح تحلیل آماری و همکاری نزدیک با سازمان‌های نظارتی دارند.

روش‌های مرتبط

منابع

  1. Friedman, L. M., Furberg, C. D., DeMets, D. L., Reboussin, D. M., & Granger, C. B. (2015). Fundamentals of Clinical Trials (5th ed.). Springer.

    شابک: 978-3319185385
    کپی شد.
  2. Senn, S. (1998). Some controversies in planning and analysing multi-centre trials. Statistics in Medicine, 17(15–16), 1753–1765.

    باز کردن مرجع DOI
    کپی شد.