Skip to content
بازگشت به نتایج جست‌وجو

حساب دیفرانسیل و انتگرال مولر-استوکس

معرفی‌شده توسط
George Gabriel Stokes and Hans Mueller
سال
1852
نوع
Vector-matrix formalism
خانواده
Polarization

این متن ترجمه ماشینی است و هنوز بازبینی نشده است. متن اصلی را به انگلیسی بخوانید

اندازه قلم

چه کاری انجام می‌دهد؟

حساب دیفرانسیل و انتگرال مولر-استوکس یک چارچوب ریاضی برای توصیف و تحلیل خواص قطبش نور، از جمله نور قطبیده جزئی و نور بدون قطبش است. این فرمالیسم که بر اساس کار جورج گابریل استوکس در سال ۱۸۵۲ در مورد پارامترهای قطبش بنا شده و توسط هانس مولر در سال ۱۹۴۸ گسترش یافته است، از بردار چهار مولفه‌ای استوکس و ماتریس مولر ۴×۴ برای ردیابی چگونگی تبدیل حالت‌های قطبش توسط سیستم‌های نوری استفاده می‌کند.

شهود پشت روش

ایده کلیدی این است که هر پرتو نوری - چه کاملاً قطبیده، قطبیده جزئی، یا بدون قطبش - توسط چهار کمیت شدت قابل اندازه‌گیری به نام پارامترهای استوکس مشخص شود. این پارامترها شدت کل و همبستگی بین مولفه‌های قطبش متعامد را توصیف می‌کنند. عناصر نوری به صورت ماتریس‌های مولر ۴×۴ نمایش داده می‌شوند که بردارهای استوکس را به صورت خطی تبدیل می‌کنند. این رویکرد به طور طبیعی با مخلوطی از حالت‌های قطبش، رفع قطبش، و انتقال جزئی برخورد می‌کند و آن را کلی‌تر از حساب دیفرانسیل و انتگرال جونز اما از نظر جبری کمتر ظریف می‌سازد.

تاریخ

جورج گابریل استوکس پارامترهای استوکس را در سال ۱۸۵۲ به عنوان راهی برای مشخص کردن هر حالت قطبش با استفاده از شدت‌های قابل مشاهده معرفی کرد. هانس مولر این چارچوب را در سال ۱۹۴۸ با استفاده از ماتریس‌های ۴×۴ بازتدوین کرد و فرمالیسم ماتریس مولر را ایجاد نمود. رویکرد مولر، رفتار قطبنده‌ها، رفع‌کننده‌های قطبش، و عناصر انتقال جزئی را یکپارچه کرد. امروزه، حساب دیفرانسیل و انتگرال مولر-استوکس در قطبش‌سنجی، اندازه‌شناسی نوری، سنجش از دور، و اپتیک زیست‌پزشکی استاندارد است.

چه زمانی استفاده شود

هر زمان که با نور قطبیده جزئی، بدون قطبش، یا همدوس مواجه شدید، از حساب دیفرانسیل و انتگرال مولر-استوکس استفاده کنید. این روش برای قطبش‌سنجی، تحلیل رفع قطبش، و سیستم‌های نوری با اتلاف یا اثرات آماری ضروری است. حساب دیفرانسیل و انتگرال جونز برای نور کاملاً قطبیده سریع‌تر است؛ مولر-استوکس کلی‌تر و از نظر فیزیکی کامل‌تر است.

محدودیت‌ها و ملاحظات

  • حساب دیفرانسیل و انتگرال مولر یکتا نیست: چندین ماتریس مولر می‌توانند یک تبدیل فیزیکی یکسان را نشان دهند
  • هزینه محاسباتی بیشتر از حساب دیفرانسیل و انتگرال جونز است (ماتریس‌های ۴×۴ در مقابل ۲×۲)
  • تفسیر عناصر ماتریس مولر کمتر از ماتریس‌های جونز شهودی است
  • همه ماتریس‌های حقیقی ۴×۴ ماتریس مولر معتبر نیستند؛ محدودیت‌های فیزیکی اعمال می‌شود

شرایط منبع جایگزین بررسی علمی مستقل یا اعتبارسنجی توسط موتور تحلیل نیست.

نقاط قوت

  • نور کاملاً قطبیده، قطبیده جزئی و بدون قطبش را در یک چارچوب یکپارچه مدیریت می‌کند
  • رفتار طبیعی رفع قطبش و اتلاف شدت
  • قابل استفاده برای سیستم‌های نوری همدوس و آماری
  • پارامترهای استوکس با ابزارهای استاندارد مستقیماً قابل اندازه‌گیری هستند
  • ماتریس‌های مولر مقادیر حقیقی دارند و از محاسبات مختلط اجتناب می‌کنند

کاربردها

  • طیف‌سنجی بیضوی و ماتریس مولر برای مشخصه‌سازی لایه‌های نازک و تحلیل سطح
  • تحلیل رفع قطبش در محیط‌های کدر مانند بافت بیولوژیکی و ذرات معلق جوی
  • سنجش از دور رادار قطبشی و رادار روزنه ترکیبی (SAR) و طبقه‌بندی هدف
  • اندازه‌گیری چرخش نوری و پایش گلوکز در تشخیص‌های زیست‌پزشکی
  • اندازه‌گیری دورنگ‌نمایی دایره‌ای و فعالیت نوری در مولکول‌های کایرال

چگونه کار می‌کند

چگونه کار می‌کند

1

حالت نور را به صورت بردار استوکس S = [S_0; S_1; S_2; S_3] بیان کنید که در آن S_0 شدت کل است و S_1، S_2، S_3 حالت قطبش و انسجام را رمزگذاری می‌کنند.

2

هر عنصر نوری را به صورت یک ماتریس مولر ۴×۴ M نمایش دهید که بر بردارهای استوکس عمل می‌کند؛ ماتریس‌های مولر معمولاً مقادیر حقیقی دارند.

3

عناصر نوری را با ضرب ماتریس‌های مولر به ترتیب پیشرو، آبشاری کنید تا ماتریس کل سیستم به دست آید.

4

ماتریس سیستم را به بردار استوکس ورودی اعمال کنید تا حالت قطبش خروجی S_out = M_system × S_in به دست آید.

5

از S_out، درجه قطبش، شدت، و مولفه‌های قطبش منفرد را استخراج کنید.

دام‌های رایج

  • اشتباه گرفتن ماتریس‌های مولر با ماتریس‌های جونز یا تبدیل نادرست بین آن‌ها
  • استفاده از یک ماتریس مولر غیرفیزیکی که محدودیت‌های رفع قطبش (محدودیت‌های مقادیر ویژه) را نقض می‌کند
  • فراموش کردن اینکه پارامترهای استوکس دارای قراردادهای علامت هستند؛ انتخاب‌های علامت ناسازگار منجر به خطا می‌شود
  • اشتباه تفسیر کردن درجه قطبش P به عنوان درصد؛ این یک کسر بین ۰ تا ۱ است

پرسش‌های متداول

پارامترهای استوکس چه هستند و چگونه آن‌ها را اندازه‌گیری می‌کنم؟

پارامترهای استوکس [S_0; S_1; S_2; S_3] شدت‌های اندازه‌گیری شده هستند: S_0 = شدت کل، S_1 = افقی منهای عمودی، S_2 = قطری منهای پادقطری، S_3 = شدت دایره‌ای راست‌گرد منهای چپ‌گرد. آن‌ها با استفاده از ترکیبی از قطبنده‌های خطی، صفحات موج‌شکن، و آشکارسازهای شدت در زوایای مختلف اندازه‌گیری می‌شوند.

درجه قطبش چیست و چرا اهمیت دارد؟

درجه قطبش برابر است با P = sqrt(S_1² + S_2² + S_3²) / S_0 که از ۰ (بدون قطبش) تا ۱ (کاملاً قطبیده) متغیر است. این کسر نور قطبیده در پرتو را کمی‌سازی می‌کند. نور قطبیده جزئی (۰ < P < ۱) مخلوط آماری از مولفه‌های قطبیده و بدون قطبش است.

چگونه یک ماتریس جونز را به یک ماتریس مولر تبدیل کنم؟

یک ماتریس مولر M را می‌توان از طریق M = 0.5 Re(J ⊗ J*) از یک ماتریس جونز J مشتق کرد، که در آن ⊗ ضرب کرونکر است. با این حال، همه ماتریس‌های مولر متناظر با ماتریس‌های جونز یکتا نیستند؛ تنها ماتریس‌های مولر غیررفع‌کننده قطبش دارای تبدیل معکوس هستند.

یک ماتریس مولر برای فیزیکی بودن باید چه محدودیت‌هایی را برآورده کند؟

یک ماتریس مولر باید چندین شرط را برآورده کند: (۱) عنصر (۱،۱) (انتقال کل) باید بزرگترین باشد، (۲) مقادیر ویژه ماتریس انسجام باید از نابرابری‌های خاصی (محدودیت‌های هرمیتی) پیروی کنند، و (۳) رفع قطبش نمی‌تواند از شدت کل فراتر رود. نقض این شرایط نشان‌دهنده ماتریس‌های غیرفیزیکی یا نادرست اندازه‌گیری شده است.

روش‌های مرتبط

منابع

  1. Stokes, G. G. (1852). On the composition and resolution of streams of polarized light from different sources. Transactions of the Cambridge Philosophical Society, 9, 399-416.

    باز کردن مرجع انتشار
    کپی شد.
  2. Mueller, H. (1948). The foundations of optics. Journal of the Optical Society of America, 38(8), 661-644.

    باز کردن مرجع انتشار
    کپی شد.
  3. Goldstein, D. H. (2003). Polarized Light (2nd ed.). Marcel Dekker.

    باز کردن مرجع انتشار
    کپی شد.