Skip to content
بازگشت به نتایج جست‌وجو

مقیاس ۱۲ سؤالی راه رفتن در ام‌اس (MSWS-12)

معرفی‌شده توسط
Jeremy C. Hobart, University of Plymouth
سال
2003
نوع
Self-report questionnaire
خانواده
disease-specific walking disability

این متن ترجمه ماشینی است و هنوز بازبینی نشده است. متن اصلی را به انگلیسی بخوانید

اندازه قلم

چه کاری انجام می‌دهد؟

MSWS-12 یک ابزار مختصر و مبتنی بر گزارش بیمار است که به طور خاص برای ارزیابی تأثیر بیماری ام‌اس بر توانایی و محدودیت راه رفتن طراحی شده است. این مقیاس ۱۲ سؤالی که توسط هوبارت و همکارانش در سال ۲۰۰۳ توسعه یافت، هم دشواری فیزیکی و هم پیامدهای عملکردی اختلال راه رفتن مرتبط با ام‌اس را در بر می‌گیرد. این ابزار به تغییرات بسیار حساس است و به طور گسترده در کارآزمایی‌های بالینی و عمل بالینی ام‌اس به عنوان یک معیار پیامد اولیه برای ارزیابی اثرات مداخلات بر تحرک استفاده می‌شود.

شهود پشت روش

دشواری در راه رفتن یکی از شایع‌ترین و ناتوان‌کننده‌ترین علائم در بیماری ام‌اس است که اغلب توسط بیماران به عنوان یک نگرانی اصلی که بر کیفیت زندگی و استقلال تأثیر می‌گذارد، ذکر می‌شود. در حالی که معیارهای عینی مانند آزمون ۲۵ فوت راه رفتن زمان‌بندی شده (Timed 25-Foot Walk) سرعت راه رفتن را اندازه‌گیری می‌کنند، اما دشواری درک شده توسط بیمار، محدودیت‌ها در مسافت یا زمینه راه رفتن، یا تأثیر روانی محدودیت حرکتی را در بر نمی‌گیرند. MSWS-12 به طور مستقیم اندازه‌گیری می‌کند که چگونه اختلال راه رفتن ناشی از ام‌اس بر فعالیت‌ها و مشارکت تأثیر می‌گذارد – اینکه بیمار چقدر می‌تواند راه برود، اعتماد به نفس در تعادل، موانع محیطی و ترس از افتادن. این رویکرد بیمارمحور نشان می‌دهد که محدودیت راه رفتن درک شده صرفاً تابعی از سرعت عینی راه رفتن نیست؛ برخی از بیماران با سرعت عینی آهسته به خوبی سازگار می‌شوند، در حالی که برخی دیگر با کاهش سرعت خفیف‌تر، محدودیت قابل توجهی را به دلیل خستگی، اعتماد به نفس یا پریشانی روانی گزارش می‌کنند.

تاریخ

MSWS-12 توسط جرمی هوبارت در دانشگاه پلیموث در سال ۲۰۰۳ در پاسخ به نیاز به یک معیار مختصر، حساس و مبتنی بر گزارش بیمار برای محدودیت راه رفتن در ام‌اس توسعه یافت. این ابزار به طور دقیق از طریق کاهش آیتم‌ها از یک مجموعه آیتم بزرگتر و آزمون روان‌سنجی در کوهورت‌های بزرگ ام‌اس توسعه یافت. این مقیاس در مجله Neurology منتشر شد و به سرعت به عنوان یک پیامد استاندارد در تحقیقات ام‌اس پذیرفته شد. اختصار و حساسیت آن، آن را به ویژه برای عمل بالینی و کارآزمایی‌های در مقیاس بزرگ ارزشمند ساخت. MSWS-12 به بیش از ۲۵ زبان ترجمه و اعتبارسنجی شده است و توسط انجمن‌های حرفه‌ای ام‌اس توصیه می‌شود. هیچ بازنگری عمده‌ای منتشر نشده است؛ نسخه اصلی ۱۲ سؤالی استاندارد باقی مانده است.

چه زمانی استفاده شود

MSWS-12 زمانی ایده‌آل است که ارزیابی مختصر تأثیر راه رفتن در ام‌اس مورد نیاز باشد: کارآزمایی‌های بالینی درمان‌هایی که تحرک را هدف قرار می‌دهند (توانبخشی، ورزش، درمان‌های خاص راه رفتن)، پایش بالینی روتین در کلینیک‌های ام‌اس برای پیگیری ناتوانی مرتبط با راه رفتن، مطالعات کوهورت طولی که پیش‌بینی‌کننده‌های کاهش راه رفتن را بررسی می‌کنند، تحقیقات اثربخشی مقایسه‌ای مداخلات حرکتی، و نظارت بر پیامدهای گزارش شده توسط بیمار. این ابزار با ثبت تجربه ذهنی راه رفتن، مکمل معیارهای عینی راه رفتن (آزمون ۲۵ فوت راه رفتن زمان‌بندی شده، آزمون ۶ دقیقه راه رفتن) است. زمانی که بیماران ام‌اس غیر راه رونده باید ارزیابی شوند (به جای آن از مقیاس‌های گسترده‌تر کیفیت زندگی مانند MSQOL-54 استفاده شود) یا زمانی که تنها سرعت عینی راه رفتن پیامد مورد علاقه است، کمتر مناسب است.

محدودیت‌ها و ملاحظات

  • نمرات از ۰ تا ۱۰۰ متغیر است که بالاتر=بدتر است، که برعکس اکثر مقیاس‌های کیفیت زندگی است و می‌تواند غیرشهودی باشد؛ تبدیل نمره‌گذاری باید به درستی اعمال شود
  • برای بیماران ام‌اس غیر راه رونده (که در خط پایه نمی‌توانند راه بروند) مناسب نیست؛ تجربه استفاده از ویلچر/وسایل کمکی را اندازه‌گیری نمی‌کند
  • ممکن است در مراحل اولیه ام‌اس با حداقل محدودیت راه رفتن (بسیاری از نمرات نزدیک به ۰) اثر سقف را نشان دهد
  • ساختار تک‌بعدی به این معنی است که علل محدودیت را تمایز نمی‌دهد (مثلاً ضعف در مقابل اسپاستیسیته در مقابل خستگی)؛ مکمل با معاینه هدفمند مورد نیاز است

شرایط منبع جایگزین بررسی علمی مستقل یا اعتبارسنجی توسط موتور تحلیل نیست.

نقاط قوت

  • بسیار مختصر (۱۲ سؤال، ۳-۵ دقیقه) و کاربردی برای استفاده بالینی روتین و پایش سریالی بدون بار قابل توجه برای پاسخ‌دهنده
  • بسیار حساس به تغییر – حساس به تشخیص بهبودهای معنی‌دار در راه رفتن با توانبخشی یا درمان
  • ویژگی‌های روان‌سنجی قوی: اعتبار، پایایی و حداقل اثرات کف/سقف در جمعیت‌های متنوع ام‌اس در طول دوره‌های بیماری نشان داده شده است
  • اندازه‌گیری بیمارمحور، تجربه ذهنی راه رفتن و محدودیت عملکردی فراتر از سرعت عینی راه رفتن را ثبت می‌کند
  • به طور گسترده در تحقیقات و عمل بالینی ام‌اس در سراسر جهان پذیرفته شده است؛ به طور گسترده ترجمه و در چندین زبان اعتبارسنجی شده است

کاربردها

  • کارآزمایی‌های بالینی مداخلات حرکتی (فیزیوتراپی، راه رفتن با کمک رباتیک، درمان‌های دارویی برای اسپاستیسیته) برای اندازه‌گیری بهبود راه رفتن درک شده توسط بیمار به عنوان پیامد اولیه
  • پایش بالینی روتین در کلینیک‌های ام‌اس برای پیگیری محدودیت راه رفتن در طول زمان و راهنمایی تصمیمات ارجاع به توانبخشی
  • مطالعات پیامد طولی که تاریخ طبیعی ناتوانی راه رفتن در ام‌اس، عوامل پیش‌آگهی‌دهنده و رابطه بین محدودیت راه رفتن و کیفیت زندگی کلی را بررسی می‌کنند
  • تحقیقات اثربخشی مقایسه‌ای که روش‌های مختلف توانبخشی را ارزیابی می‌کنند (حضوری در مقابل از راه دور، گروهی در مقابل فردی، تغییرات شدت)
  • ثبت‌نام‌های پیامدهای گزارش شده توسط بیمار و مطالعات اثربخشی در دنیای واقعی که تجربه راه رفتن در ام‌اس را در محیط‌های جامعه و خانه ثبت می‌کنند

چگونه کار می‌کند

چگونه کار می‌کند

1

MSWS-12 یک پرسشنامه خوداجرا شامل ۱۲ سؤال است که با مقیاس پاسخ لیکرت ۱ تا ۵ (۱=«اصلاً» تا ۵=«بسیار زیاد») ارائه می‌شود. سؤالات در مورد محدودیت‌های راه رفتن، اعتماد به نفس و دشواری در زمینه‌های مختلف می‌پرسند. زمان اجرا تقریباً ۳ تا ۵ دقیقه است. بیمار پرسشنامه را بدون فشار زمانی تکمیل می‌کند. هیچ آموزش بالینی برای اجرا لازم نیست؛ می‌توان آن را به صورت کاغذی، الکترونیکی یا شفاهی در صورت وجود اختلال حرکتی که مانع نوشتن می‌شود، تکمیل کرد. این ابزار برای بیماران مبتلا به تشخیص ام‌اس و توانایی راه رفتن (می‌توانند حداقل مسافت‌های کوتاه را راه بروند، اگرچه استفاده از وسایل کمکی قابل قبول است) مناسب است.

2

پاسخ‌ها در هر ۱۲ سؤال جمع می‌شوند که هر کدام از ۱ تا ۵ نمره‌گذاری می‌شوند. مجموع نمره خام از ۱۲ تا ۶۰ متغیر است. این نمره خام سپس با استفاده از فرمول: [(نمره خام - ۱۲) / ۴۸] × ۱۰۰ به مقیاس ۰ تا ۱۰۰ تبدیل می‌شود. بنابراین نمره نهایی MSWS-12 از ۰ تا ۱۰۰ متغیر است، که نمرات بالاتر نشان‌دهنده محدودیت بیشتر در راه رفتن است (برخلاف بسیاری از مقیاس‌های کیفیت زندگی که در آنها بالاتر=بهتر است). برخی از نویسندگان مقیاس خام ۱۲-۶۰ را گزارش می‌کنند؛ از ثبات در گزارش‌دهی اطمینان حاصل کنید. زیرمقیاس‌ها معمولاً محاسبه نمی‌شوند؛ این مقیاس به عنوان یک معیار تک‌بعدی از تأثیر راه رفتن در ام‌اس تفسیر می‌شود.

3

نمرات MSWS-12 از ۰ تا ۱۰۰ متغیر است، که نمرات بالاتر نشان‌دهنده محدودیت شدیدتر در راه رفتن است. تفسیر نمره: ۰-۲۰ = حداقل محدودیت راه رفتن، ۲۱-۴۰ = محدودیت خفیف تا متوسط، ۴۱-۶۰ = محدودیت متوسط تا شدید، ۶۱-۸۰ = محدودیت شدید، ۸۱-۱۰۰ = محدودیت بسیار شدید. هیچ نقطه برش بالینی واحدی وجود ندارد؛ تفسیر به صورت مقایسه‌ای است: تغییر درون بیمار (بهبود یا وخامت)، مقایسه بین گروهی (اثر درمان در کارآزمایی‌ها)، یا مقایسه با جمعیت‌های مرجع. تغییر ۴-۵ امتیازی به عنوان حداقل تفاوت بالینی مهم (MCID) در مقیاس ۰-۱۰۰ در نظر گرفته می‌شود. این مقیاس بسیار حساس است و تغییرات معنی‌داری را در عرض چند هفته تا چند ماه پس از مداخله نشان می‌دهد.

دام‌های رایج

  • فراموش نکنید که نمرات خام (۱۲-۶۰) را با استفاده از فرمول منتشر شده به مقیاس ۰-۱۰۰ تبدیل کنید؛ گزارش نمرات خام بدون تبدیل باعث سردرگمی می‌شود
  • نمرات بالا را به عنوان خوب تفسیر نکنید – MSWS-12 معکوس است: نمرات بالا = محدودیت بیشتر، نمرات پایین = محدودیت کمتر. این برعکس MSQOL-54 و بسیاری از معیارهای کیفیت زندگی دیگر است
  • از تجویز به بیمارانی که در خط پایه قادر به راه رفتن نیستند، خودداری کنید؛ این مقیاس تجربه محدودیت راه رفتن را اندازه‌گیری می‌کند، نه تحرک کلی در کاربران ویلچر
  • از MSWS-12 به عنوان جایگزینی برای معیارهای عینی راه رفتن استفاده نکنید؛ این ابزار مکمل است اما جایگزین آزمون ۲۵ فوت راه رفتن زمان‌بندی شده یا سایر آزمون‌های مبتنی بر عملکرد نیست

پرسش‌های متداول

آیا نمره بالای MSWS-12 به معنای راه رفتن خوب است یا بد؟

نمره بالای MSWS-12 به معنای محدودیت راه رفتن بدتر است. در مقیاس ۰-۱۰۰، ۰-۲۰ = حداقل محدودیت (خوب)، ۸۱-۱۰۰ = محدودیت بسیار شدید (بد). این برعکس اکثر مقیاس‌های کیفیت زندگی (مانند MSQOL-54, SF-36) است که در آنها بالا=بهتر است. همیشه هنگام مقایسه معیارها، جهت مقیاس را بررسی کنید.

چه مقدار تغییر در MSWS-12 از نظر بالینی معنی‌دار است؟

تغییر ۴-۵ امتیازی در مقیاس ۰-۱۰۰ به عنوان حداقل تفاوت بالینی مهم (MCID) در نظر گرفته می‌شود. بنابراین، بهبود (کاهش) از ۵۰ در خط پایه به ۴۵ معنی‌دار است؛ تغییر به ۴۸ ممکن است معنی‌دار نباشد. در کارآزمایی‌های بالینی، اندازه‌های اثر و تفاوت‌های بین گروهی آموزنده‌تر از تغییرات امتیازی فردی هستند.

آیا باید از MSWS-12 یا آزمون ۲۵ فوت راه رفتن زمان‌بندی شده استفاده کنم؟

MSWS-12 محدودیت راه رفتن درک شده توسط بیمار را اندازه‌گیری می‌کند؛ آزمون ۲۵ فوت راه رفتن زمان‌بندی شده سرعت عینی راه رفتن را اندازه‌گیری می‌کند. هر دو ارزشمند هستند و اغلب با هم استفاده می‌شوند: T25FW برای اختلال عینی، MSWS-12 برای تأثیر ذهنی. برخی از بیماران با راه رفتن آهسته حداقل محدودیت را گزارش می‌کنند؛ برخی دیگر با راه رفتن سریع‌تر محدودیت قابل توجهی را گزارش می‌کنند. هر دو جنبه‌های مهمی را ثبت می‌کنند. از MSWS-12 برای پایش بالینی تأثیر بر کیفیت زندگی استفاده کنید؛ از T25FW برای پیگیری عینی تغییرات سرعت راه رفتن استفاده کنید.

آیا MSWS-12 می‌تواند در بیماران ام‌اس که از ویلچر استفاده می‌کنند، استفاده شود؟

خیر. MSWS-12 تجربه محدودیت راه رفتن را اندازه‌گیری می‌کند و برای بیمارانی طراحی شده است که راه می‌روند (با یا بدون وسایل کمکی). برای بیماران غیر راه رونده، از مقیاس‌های گسترده‌تر کیفیت زندگی ام‌اس (MSQOL-54) یا معیارهای تحرک خاص ویلچر استفاده کنید. اگر بیماری در طول پیگیری طولی از راه رفتن به ویلچر منتقل شود، MSWS-12 پس از آن انتقال غیرقابل اجرا می‌شود؛ در آن نقطه به معیارهای جایگزین تغییر دهید.

روش‌های مرتبط

منابع

  1. Hobart, J. C., Riazi, A., Lamping, D. L., Fitzpatrick, R., & Thompson, A. J. (2003). Measuring the impact of MS on walking ability: The 12-Item MS Walking Scale (MSWS-12). Neurology, 60(1), 31-36.

    باز کردن مرجع DOI
    کپی شد.