Skip to content
بازگشت به نتایج جست‌وجو

مقیاس رنکین تعدیل‌شده (mRS)

معرفی‌شده توسط
Rankin scale original (Rankin, 1957); modified version by van Swieten et al.
سال
1988
نوع
Clinician-rated ordinal scale
خانواده
global disability rating

این متن ترجمه ماشینی است و هنوز بازبینی نشده است. متن اصلی را به انگلیسی بخوانید

اندازه قلم

چه کاری انجام می‌دهد؟

مقیاس رنکین تعدیل‌شده (mRS) یک معیار ترتیبی ساده ۰-۶ برای سنجش ناتوانی یا وابستگی کلی در بیماران مبتلا به سکته مغزی و سایر بیماری‌های عصبی است. این مقیاس که در ابتدا توسط رنکین در سال ۱۹۵۷ توسعه یافت و توسط ون سویوتن و همکارانش در سال ۱۹۸۸ تعدیل شد، همچنان پرکاربردترین نتیجه نهایی برای سنجش ناتوانی کلی در کارآزمایی‌های بالینی سکته مغزی و در عمل بالینی است. سادگی، اختصار و ارتباط پیش‌گویانه قوی آن، این مقیاس را به استاندارد طلایی برای اندازه‌گیری پیامد حاد سکته مغزی تبدیل کرده و به عنوان یک نقطه پایانی اولیه در تقریباً تمام کارآزمایی‌های درمانی سکته مغزی اجباری است.

شهود پشت روش

بازماندگان سکته مغزی درجات متغیری از ناتوانی را تجربه می‌کنند که از استقلال کامل تا وابستگی شدید نیازمند مراقبت کامل متغیر است. یک مقیاس ناتوانی ساده و جهانی، امکان ارزیابی بالینی سریع و طبقه‌بندی پیش‌گویانه را فراهم می‌کند. مقیاس mRS ناتوانی را در مقیاس ۰-۶ از عدم وجود علائم تا مرگ رتبه‌بندی می‌کند و وضعیت عملکردی کلی در فعالیت‌های روزمره زندگی و فعالیت‌های ابزاری زندگی را در بر می‌گیرد. برخلاف ارزیابی‌های عملکردی دقیق‌تر، این مقیاس ناتوانی پیچیده را به یک امتیاز ترتیبی واحد تقطیر می‌کند که بصری و قابل تفسیر مستقیم است: ۰-۲ = نتیجه عملکردی خوب (مستقل برای زندگی روزمره)، ۳-۵ = وابسته یا مرده. این سادگی امکان استفاده از حجم نمونه‌های بسیار بزرگ در کارآزمایی‌ها را فراهم می‌کند و امکان تریاژ سریع و ارتباط پیش‌گویانه را می‌دهد. مقیاس mRS به عنوان یک پیش‌بینی‌کننده قوی برای پیامد بلندمدت، مسیر ناتوانی و مرگ‌ومیر اثبات شده است.

تاریخ

مقیاس اصلی رنکین در سال ۱۹۵۷ توسط رنکین به عنوان یک معیار ساده ناتوانی کلی معرفی شد. این مقیاس توسط ون سویوتن و همکارانش در سال ۱۹۸۸ اصلاح شد، که درجات میانی را اضافه کردند و تعاریف را روشن کردند و مقیاس رنکین تعدیل‌شده را ایجاد کردند. مقیاس mRS به عنوان معیار پیامد اولیه در مطالعه NINDS rt-PA Stroke (۱۹۹۵) پذیرفته شد و به استاندارد در تمام مطالعات بعدی سکته مغزی تبدیل شد. سادگی، قابلیت تفسیر و اعتبار پیش‌بینی‌کننده قوی آن، آن را به نقطه پایانی اولیه تقریباً جهانی در تحقیقات سکته مغزی تبدیل کرده است. این مقیاس به بیش از ۴۰ زبان ترجمه شده است. راهنماهای اجرای استاندارد برای بهبود سازگاری توسعه یافته‌اند. در سال ۲۰۱۵، یک نسخه مصاحبه ساختاریافته دقیق برای افزایش بیشتر قابلیت اطمینان بین ارزیاب منتشر شد. مقیاس mRS از سال ۱۹۸۸ اساساً بدون تغییر باقی مانده است.

چه زمانی استفاده شود

mRS نتیجه نهایی استاندارد ناتوانی کلی در کارآزمایی‌های بالینی حاد سکته مغزی است—برای هر کارآزمایی تصادفی کنترل‌شده که ترومبولیتیک‌ها، ترومبکتومی، عوامل محافظت‌کننده عصبی یا سایر درمان‌های حاد سکته مغزی را آزمایش می‌کند، استفاده می‌شود. این مقیاس در مراقبت حاد روتین سکته مغزی برای ارتباط پیش‌گویانه و برنامه‌ریزی ترخیص ضروری است. در مطالعات پیامد بلندمدت سکته مغزی که مسیر ناتوانی طولانی‌مدت را بررسی می‌کنند، ارزشمند است. در تحقیقات خدمات بهداشتی که مسیرهای مراقبت از سکته مغزی (مراکز جامع سکته مغزی در مقابل بیمارستان‌های روتین) و ابتکارات بهبود کیفیت را مقایسه می‌کنند، استفاده می‌شود. این مقیاس ارزیابی جهانی سریع را در محیط‌های با منابع محدود که در آن تست عملکردی دقیق در دسترس نیست، فراهم می‌کند. کمتر مناسب است زمانی که اطلاعات ناتوانی خاص دامنه مورد نیاز است (برای ارزیابی عملکردی دقیق از شاخص کیفیت زندگی خاص سکته مغزی یا شاخص بارتل استفاده کنید)؛ mRS فقط رتبه‌بندی جهانی را ارائه می‌دهد.

محدودیت‌ها و ملاحظات

  • مقیاس ترتیبی به جای پیوسته؛ از دست دادن جزئیات در مقایسه با ارزیابی‌های عملکردی دقیق (شاخص بارتل، رنکین تعدیل‌شده دقیق)
  • قابلیت اطمینان بین ارزیاب متغیر است؛ به شدت به آموزش و استانداردسازی پزشک بالینی بستگی دارد. ارزیاب‌های آموزش‌ندیده توافق متوسطی نشان می‌دهند؛ ارزیاب‌های آموزش‌دیده توافق خوبی نشان می‌دهند
  • گزارش نیابتی و خودگزارشی mRS اغلب با هم اختلاف دارند؛ خودگزارشی معمولاً بالاتر (بهتر) از گزارش نیابتی توسط خانواده است. منبع رتبه‌بندی (بیمار در مقابل نیابت) باید مستند شود
  • شکاف‌های مفهومی: mRS بیماران را در هر درجه متمایز نمی‌کند (دو بیمار با mRS ۳ ممکن است قابلیت‌های عملکردی بسیار متفاوتی داشته باشند)؛ ممکن است انتقال‌های مهم بالینی را از دست بدهد

شرایط منبع جایگزین بررسی علمی مستقل یا اعتبارسنجی توسط موتور تحلیل نیست.

نقاط قوت

  • سادگی و اختصار (رتبه‌بندی واحد ۰-۶) امکان ارزیابی بسیار سریع (۲-۵ دقیقه) را فراهم می‌کند که برای محیط‌های حاد پرمشغله مناسب است
  • مقیاس ترتیبی قوی با تعاریف طبقه‌ای واضح، امکان رتبه‌بندی سازگار توسط پزشک بالینی را با قابلیت اطمینان بین ارزیاب خوب فراهم می‌کند، زمانی که اجرای استاندارد رعایت شود
  • قدرت پیش‌گویانه قوی—mRS در خط پایه، ترخیص و پیگیری، ناتوانی بلندمدت، کیفیت زندگی و مرگ‌ومیر را مستقل از سایر عوامل پیش‌بینی می‌کند
  • کاربرد جهانی برای تمام بیماری‌های عصبی که بر ناتوانی تأثیر می‌گذارند (سکته مغزی، آسیب تروماتیک مغزی، آسیب نخاعی و غیره)؛ بیماری خاص نیست
  • نقطه پایانی اولیه در تقریباً تمام کارآزمایی‌های عمده سکته مغزی؛ امکان مقایسه مستقیم و متاآنالیز در سراسر مطالعات با استفاده از تعریف پیامد استاندارد را فراهم می‌کند

کاربردها

  • کارآزمایی‌های تصادفی کنترل‌شده درمان‌های حاد و تحت حاد سکته مغزی (ترومبولیتیک‌ها، ترومبکتومی، عوامل محافظت‌کننده عصبی) به عنوان معیار اثربخشی اولیه اجباری در ۹۰ روز پس از سکته مغزی
  • مدیریت روتین سکته مغزی حاد برای طبقه‌بندی پیش‌گویانه سریع در زمان پذیرش (پیش‌بینی کننده وضعیت ترخیص، مرگ‌ومیر)، در زمان ترخیص (راهنمای سطح توانبخشی و برنامه‌ریزی ترخیص) و در پیگیری
  • مطالعات تاریخچه طبیعی طولی که مسیر ناتوانی عملکردی ماه‌ها تا سال‌ها پس از سکته مغزی را در رابطه با سن، شدت سکته مغزی، درمان و توانبخشی پیگیری می‌کنند
  • تحقیقات خدمات بهداشتی که اثربخشی مدل‌های مراقبت از سکته مغزی، مراکز جامع سکته مغزی در مقابل بیمارستان‌های استاندارد و نتایج در سطح سیستم بهداشتی را مقایسه می‌کنند
  • برنامه‌های بهبود کیفیت و سنجش عملکرد که عملکرد مراکز سکته مغزی را از طریق نسبت بیمارانی که به نتیجه mRS ۰-۲ دست می‌یابند، پیگیری می‌کنند

چگونه کار می‌کند

چگونه کار می‌کند

1

مقیاس mRS از طریق مصاحبه بالینی کوتاه و مشاهده توانایی بیمار در انجام فعالیت‌های روزمره زندگی ارزیابی می‌شود. هیچ آزمون رسمی لازم نیست. اجرای آن ۲-۵ دقیقه طول می‌کشد. پزشک بالینی در مورد توانایی بیمار در راه رفتن، انجام وظایف مراقبت از خود (لباس پوشیدن، توالت رفتن، نظافت) و حفظ استقلال سوال می‌کند. راهنماهای مصاحبه ساختاریافته‌ای برای استانداردسازی ارزیابی وجود دارد. برای بیماران بستری، از اطلاعات تاریخی خانواده یا وضعیت عملکردی قبلی برای تعیین خط پایه استفاده می‌شود. مقیاس mRS می‌تواند به صورت حضوری، از طریق مصاحبه تلفنی یا گزارش نیابتی ساختاریافته از خانواده در صورت عدم امکان مصاحبه با بیمار، اجرا شود.

2

مقیاس mRS در مقیاس ترتیبی ۰-۶ نمره‌گذاری می‌شود: ۰ = بدون هیچ علامتی؛ ۱ = بدون علائم مهم بالینی (اما از علائم جزئی آگاه است)؛ ۲ = ناتوانی جزئی (قادر به انجام تمام فعالیت‌های قبلی نیست اما قادر به رسیدگی به امور شخصی خود بدون کمک است)؛ ۳ = ناتوانی متوسط (نیاز به کمک دارد، اما قادر به راه رفتن بدون کمک است)؛ ۴ = ناتوانی متوسط تا شدید (قادر به راه رفتن بدون کمک و قادر به رسیدگی به نیازهای بدنی خود بدون کمک نیست)؛ ۵ = ناتوانی شدید (بستری، بی‌اختیار، نیازمند مراقبت و توجه مداوم پرستاری)؛ ۶ = مرده. امتیاز نهایی یک عدد صحیح ۰-۶ است. هیچ محاسبه‌ای لازم نیست؛ این یک درجه‌بندی طبقه‌ای بر اساس قضاوت بالینی است.

3

تفسیر نمره mRS: ۰-۱ = بدون ناتوانی یا حداقل؛ ۲ = ناتوانی جزئی اما مستقل؛ ۳ = ناتوانی متوسط با مقداری وابستگی؛ ۴-۵ = ناتوانی شدید با وابستگی عمده؛ ۶ = مرگ. در کارآزمایی‌های بالینی سکته مغزی، نقطه پایانی اولیه اغلب از نتایج دوگانه استفاده می‌کند: mRS ۰-۲ (نتیجه خوب/مستقل) در مقابل ۳-۶ (نتیجه ضعیف/وابسته) در ۹۰ روز پس از سکته مغزی. این آستانه، استقلال عملکردی را تعریف می‌کند. نسبت افرادی که به mRS ۰-۲ دست می‌یابند بین گروه‌های درمانی مقایسه می‌شود. تحلیل‌های ثانویه ممکن است mRS ۰-۱، تغییر در توزیع mRS (نسبت در هر سطح) یا زمان تا رویداد مرگ یا mRS ۶ را بررسی کنند. از نظر پیش‌گویانه، نمرات بالاتر mRS پایه، پیامد ضعیف بلندمدت و مرگ‌ومیر بالاتر را پیش‌بینی می‌کند. در زمان ترخیص از بیمارستان، mRS ۴-۶، بستری شدن در موسسه یا مرگ را پیش‌بینی می‌کند؛ mRS ۰-۲، ترخیص از جامعه را پیش‌بینی می‌کند.

دام‌های رایج

  • به پرسنل آموزش‌ندیده برای رتبه‌بندی mRS تکیه نکنید؛ تعاریف استاندارد و آموزش پزشک بالینی برای قابلیت اطمینان ضروری است. ایده‌آل این است که در کارآزمایی‌ها، ارزیابی مرکزی توسط کارکنان آموزش‌دیده در معیارهای mRS انجام شود
  • فرض نکنید که گزارش‌های خود و نیابتی معادل هستند؛ آن‌ها به طور سیستماتیک متفاوت هستند. در تحقیقات، منبع (بیمار در مقابل نیابت) را مشخص کنید و در صورت امکان ترجیحاً از خودگزارشی بیمار استفاده کنید
  • از استفاده از mRS به عنوان تنها نتیجه در مطالعات پیامد دقیق خودداری کنید؛ آن را با معیارهای خاص دامنه (شاخص بارتل، کیفیت زندگی خاص سکته مغزی، NIHSS) تکمیل کنید تا الگوهای ناتوانی ظریف را ثبت کند
  • mRS را در تحلیل آماری به عنوان یک مقیاس پیوسته خطی در نظر نگیرید؛ این مقیاس ترتیبی است. به جای ANOVA پارامتریک، از تحلیل‌های ترتیبی یا تغییر استفاده کنید

پرسش‌های متداول

تفاوت بین mRS ۲ و mRS ۳ چیست؟

mRS ۲ = ناتوانی جزئی، مستقل برای زندگی روزمره، اما با محدودیت فعالیت. بیمار می‌تواند مراقبت از خود (لباس پوشیدن، نظافت، توالت رفتن) را به طور مستقل انجام دهد؛ می‌تواند راه برود، اگرچه ممکن است راه رفتن غیرطبیعی باشد. mRS ۳ = ناتوانی متوسط، با مقداری وابستگی در فعالیت‌های روزمره زندگی. بیمار برای برخی از مراقبت‌های شخصی یا تحرک نیاز به کمک دارد اما بستری نیست. این آستانه بالینی برای 'نتیجه خوب' (mRS ۰-۲) در مقابل 'نتیجه ضعیف' (mRS ۳-۶) در کارآزمایی‌ها است.

آیا mRS می‌تواند از طریق مصاحبه تلفنی یا نیابتی ارزیابی شود؟

بله، ارزیابی تلفنی و نیابتی امکان‌پذیر است و به طور گسترده در تحقیقات (به ویژه برای ویزیت‌های پیگیری که از سفر بیمار جلوگیری می‌کند) استفاده می‌شود. با این حال، توافق با ارزیابی پزشک بالینی حضوری کامل نیست. نمرات mRS تلفنی و نیابتی تمایل دارند به طور سیستماتیک با ارزیابی کنار تخت متفاوت باشند. در کارآزمایی‌های حیاتی، ارزیابی حضوری ترجیح داده می‌شود؛ اگر از تلفن/نیابت استفاده شود، این باید مستند شود و تحلیل‌های حساسیت انجام شود.

آیا mRS پایین پایه (مثلاً mRS ۰) در بیمار سکته مغزی مشکل‌ساز است؟

mRS پایه ۰-۱ (عدم وجود ناتوانی قبلی یا حداقل ناتوانی) در واقع از نظر پیش‌گویانه مطلوب است—نشان می‌دهد که بیمار عملکرد عالی قبل از سکته مغزی داشته و احتمالاً پتانسیل پیامد بهتری پس از سکته مغزی دارد. نگرانی اصلی mRS بالا (نشان‌دهنده ناتوانی قبل از سکته مغزی) است که پیامد کلی ضعیف پس از سکته مغزی را پیش‌بینی می‌کند. mRS پایه ۰ مشکلی ندارد؛ این یک نشانه پیش‌گویانه مطلوب است.

چگونه mRS به عنوان یک نتیجه دوگانه در کارآزمایی‌ها استفاده می‌شود؟

mRS به نتیجه دوگانه تبدیل می‌شود: mRS ۰-۲ (نتیجه خوب، مستقل) در مقابل mRS ۳-۶ (نتیجه ضعیف، وابسته). نسبت افرادی که به mRS ۰-۲ دست می‌یابند در ۹۰ روز (نقطه زمانی اولیه) بین گروه‌های درمانی و کنترل مقایسه می‌شود. مثال: ۴۰٪ از گروه درمانی به mRS ۰-۲ دست می‌یابند در مقابل ۲۶٪ از گروه کنترل = سود درمانی از نظر آماری معنی‌دار. این دوگانگی تعریف استاندارد نقطه پایانی اولیه کارآزمایی است.

روش‌های مرتبط

منابع

  1. van Swieten, J. C., Koudstaal, P. J., Visser, M. C., Schouten, H. J., & van Gijn, J. (1988). Interobserver agreement for the assessment of handicap in stroke patients. Stroke, 19(5), 604-607.

    باز کردن مرجع DOI
    کپی شد.