Skip to content
بازگشت به نتایج جست‌وجو

ورودی‌های چندگانه خروجی‌های چندگانه (MIMO)

معرفی‌شده توسط
Telatar, Foschini, and Gans
سال
1995
نوع
spatial multiplexing technique
خانواده
Signal processing

این متن ترجمه ماشینی است و هنوز بازبینی نشده است. متن اصلی را به انگلیسی بخوانید

اندازه قلم

چه کاری انجام می‌دهد؟

MIMO تکنیکی است که از چندین آنتن فرستنده و گیرنده برای افزایش قابل توجه ظرفیت و قابلیت اطمینان کانال استفاده می‌کند.

MIMO که از نظر تئوری توسط تلاتار (1999) و فوشینی و گانس (1998) پیشگام شد، از انتشار چندمسیره (که معمولاً در بی‌سیم یک مشکل است) به عنوان یک مزیت با ایجاد کانال‌های فضایی مستقل بهره می‌برد. این تکنیک اکنون برای تمام سیستم‌های بی‌سیم مدرن از جمله LTE، WiFi-6 و 5G اساسی است، جایی که هم افزایش ظرفیت از طریق مالتی‌پلکسینگ فضایی و هم پایداری از طریق تنوع را فراهم می‌کند.

شهود پشت روش

با MIMO، به جای یک آنتن فرستنده و یک آنتن گیرنده، چندین آنتن در هر دو انتها دارید. کانال به یک ماتریس تبدیل می‌شود: هر آنتن فرستنده از طریق یک مسیر بالقوه متفاوت به هر آنتن گیرنده متصل می‌شود. بینش کلیدی این است که پراکندگی چندمسیره، که معمولاً انسجام سیگنال را از بین می‌برد، می‌تواند به طور سازنده مورد استفاده قرار گیرد: با طراحی دقیق سیگنال و پردازش گیرنده، چندین جریان داده مستقل می‌توانند به طور همزمان از یک فرستنده ارسال شوند، که همگی فرکانس و زمان یکسانی را اشغال می‌کنند. گیرنده این جریان‌ها را با استفاده از دانش کانال از هم جدا می‌کند. این کار نرخ داده را بدون استفاده از پهنای باند بیشتر افزایش می‌دهد – یک دستاورد اساسی که توسط نظریه اطلاعات پیش‌بینی شده است.

تاریخ

پایه نظری توسط تلاتار (1999) گذاشته شد، که نشان داد ظرفیت MIMO به صورت خطی با min(MT, MR) رشد می‌کند. فوشینی و گانس (1998) و بعدها V-BLAST بل لبز (1996) طرح‌های عملی را نشان دادند. کد آلاموتی (1998) تنوع ارسال ساده‌ای را برای 2 آنتن فراهم کرد. MIMO در دهه 2000 با پیشرفت در الگوریتم‌های گیرنده عملی شد و در IEEE 802.11n (WiFi, 2009)، LTE (2009) پذیرفته شد و اکنون در سیستم‌های 5G/6G فراگیر است. MIMO عظیم (صدها آنتن در ایستگاه پایه) اکنون ستون فقرات معماری 5G است.

چه زمانی استفاده شود

MIMO زمانی مفید است که چندمسیره وجود داشته باشد (شهری، داخلی) و جداسازی آنتن کافی باشد. MIMO به تخمین دقیق کانال نیاز دارد، که آن را نسبت به سربار بازخورد و محوشدگی سریع حساس می‌کند. MIMO را برای لینک‌های با ظرفیت بالا، ثابت به متحرک یا متحرک به ثابت ترجیح دهید؛ در دید مستقیم یا پراکندگی کم، مزایای MIMO کاهش می‌یابد. مالتی‌پلکسینگ فضایی به درجات آزادی کافی نیاز دارد؛ با آنتن‌های همبسته، حالت‌های تنوع ممکن است کارآمدتر باشند.

محدودیت‌ها و ملاحظات

  • نیاز به انتشار چندمسیره کافی؛ مزایا در کانال‌های تک‌مسیره دید مستقیم از بین می‌روند
  • هزینه محاسباتی بالا برای آرایه‌های آنتنی بزرگ و پیش‌کدگذاری پیچیده
  • سربار اطلاعات وضعیت کانال؛ آموزش پایلوت کارایی را کاهش می‌دهد
  • چالش‌های اندازه، فاصله و جداسازی آنتن، بهره عملی در پایانه‌های متحرک را محدود می‌کند
  • محوشدگی همبسته بین آنتن‌ها (هنگامی که فاصله کم است) رتبه مؤثر را کاهش می‌دهد

شرایط منبع جایگزین بررسی علمی مستقل یا اعتبارسنجی توسط موتور تحلیل نیست.

نقاط قوت

  • افزایش چشمگیر ظرفیت متناسب با min(MT, MR) کانال فضایی
  • پایداری از طریق تنوع؛ از دست دادن یک مسیر توسط مسیرهای دیگر جبران می‌شود
  • بدون نیاز به طیف یا توان اضافی – افزایش ظرفیت 'رایگان' است (با انتشار خوب)
  • چارچوب یکپارچه: تنوع ارسال، تنوع دریافت و مالتی‌پلکسینگ فضایی مبادلات درون MIMO هستند
  • پایه و اساس تکنیک‌های پیشرفته: پیش‌کدگذاری، شکل‌دهی پرتو، MIMO عظیم

کاربردها

  • سیستم‌های سلولی LTE و 5G: ایستگاه‌های پایه از 4-64 آنتن برای سرویس‌دهی همزمان به چندین کاربر با مالتی‌پلکسینگ تقسیم فضایی استفاده می‌کنند
  • روترهای WiFi-6 (802.11ax): آرایه‌های 8 آنتنی MIMO چندکاربره را فراهم می‌کنند و توان عملیاتی را در طیف شلوغ افزایش می‌دهند
  • لینک‌های بک‌هال بی‌سیم: لینک‌های ثابت دوربرد از بهره آنتن بالا و مالتی‌پلکسینگ برای دستیابی به نرخ‌های گیگابیت بر ثانیه بهره می‌برند
  • گوشی‌های همراه: پیکربندی‌های آنتنی دوگانه یا چهارگانه تنوع را برای مقابله با محوشدگی‌های عمیق در دره‌های شهری فراهم می‌کنند
  • ارتباطات آکوستیک زیر آب: MIMO محوشدگی چندمسیره شدید و داپلر را در سونار و شبکه‌های زیردریایی جبران می‌کند

چگونه کار می‌کند

چگونه کار می‌کند

1

جریان داده به M جریان موازی تقسیم می‌شود (M = min(آنتن‌های فرستنده، آنتن‌های گیرنده، که معمولاً رتبه نامیده می‌شود)).

2

هر جریان به نمادها نگاشت می‌شود؛ ماتریس پیش‌کدگذاری برای وزن‌دهی نمادها در آنتن‌های فرستنده اعمال می‌شود، با بهره‌گیری از دانش ماتریس کانال MIMO، H.

3

سیگنال پیش‌کدگذاری شده از طریق کانال MIMO ارسال می‌شود؛ هر آنتن فرستنده با بهره و فاز بالقوه متفاوت به هر آنتن گیرنده متصل می‌شود.

4

سیگنال دریافتی Y = H * X + N، که در آن H ماتریس کانال MIMO با ابعاد MR x MT است، X ماتریس نمادهای ارسالی و N نویز است.

5

گیرنده H را از طریق آموزش پایلوت تخمین می‌زند؛ معکوس یا شبه‌معکوس H محاسبه می‌شود؛ گیرنده پس‌پردازش (صفرسازی یا MMSE) را برای جداسازی M جریان و تشخیص نمادها اعمال می‌کند.

دام‌های رایج

  • نادیده گرفتن همبستگی آنتن؛ آنتن‌های با فاصله نزدیک محوشدگی همبسته را تجربه می‌کنند که بهره مالتی‌پلکسینگ را به شدت کاهش می‌دهد
  • فرض اینکه کانال کاملاً شناخته شده است؛ خطاهای بازخورد یا CSI قدیمی عملکرد را به صورت نمایی کاهش می‌دهند
  • تأمین بیش از حد آنتن بدون در نظر گرفتن پراکندگی؛ در پراکندگی کم، آنتن‌های اضافی فقط تنوع را ارائه می‌دهند، نه مالتی‌پلکسینگ
  • عدم تعادل بین تنوع و مالتی‌پلکسینگ؛ مالتی‌پلکسینگ فضایی ظرفیت را به حداکثر می‌رساند اما پایداری را فدا می‌کند
  • نادیده گرفتن زمان انسجام؛ در محوشدگی سریع، سربار پایلوت افزایش می‌یابد؛ تغییر به حالت تنوع ممکن است بهتر باشد

پرسش‌های متداول

تفاوت بین تنوع و مالتی‌پلکسینگ در MIMO چیست؟

تنوع (ارسال یا دریافت) از مسیرهای متعدد برای کاهش احتمال محوشدگی‌های عمیق همزمان در تمام مسیرها استفاده می‌کند و قابلیت اطمینان را بهبود می‌بخشد. مالتی‌پلکسینگ از مسیرهای متعدد برای ارسال جریان‌های داده مستقل به صورت موازی استفاده می‌کند و نرخ را افزایش می‌دهد. MIMO می‌تواند بین این دو مبادله کند: مالتی‌پلکسینگ کامل نرخ را به حداکثر می‌رساند اما تنوع کمی دارد؛ تنوع کامل قابلیت اطمینان را به حداکثر می‌رساند اما ظرفیت را از دست می‌دهد. سیستم‌های عملی از حالت‌های میانی استفاده می‌کنند.

چرا اطلاعات وضعیت کانال در MIMO حیاتی است؟

گیرنده باید ماتریس کانال MIMO، H، را بداند تا Y = HX + N را برای X حل کند. بدون H، نمی‌تواند جریان‌های فضایی را جدا کند. CSI معمولاً با ارسال توالی‌های پایلوت شناخته شده به دست می‌آید؛ گیرنده H را از پایلوت‌های دریافتی تخمین می‌زند. اگر CSI اشتباه یا با تأخیر باشد، گیرنده نمی‌تواند به درستی رمزگشایی کند، که منجر به کف خطا یا از دست دادن کامل سیگنال می‌شود.

چه چیزی ظرفیت MIMO را در عمل محدود می‌کند؟

ظرفیت نظری با rank(H) رشد می‌کند، اما محدودیت‌های عملی شامل: همبستگی آنتن (فاصله کم رتبه را کاهش می‌دهد)، محیط پراکندگی (چندمسیره ناکافی)، سربار بازخورد (پایلوت‌ها منابع را مصرف می‌کنند) و محدودیت‌های توان (پیش‌کدگذاری جریان‌های فضایی ضعیف را تقویت می‌کند و توان بیشتری مصرف می‌کند). در دید مستقیم، rank(H)=1 و MIMO به SISO تبدیل می‌شود.

پیش‌کدگذاری چیست و چرا مورد نیاز است؟

پیش‌کدگذاری یک تبدیل خطی است که در فرستنده قبل از ارسال نمادها اعمال می‌شود. این کار از دانش کانال برای پیش‌جبران اثر کانال بهره می‌برد و اطمینان حاصل می‌کند که بردارهای نماد دریافتی متعامد هستند یا شرایط خوبی دارند. پیش‌کدهای رایج شامل صفرسازی (ZF) و حداقل خطای میانگین مربعات (MMSE) هستند؛ پیش‌کدگذاری بهینه از تجزیه مقدار منفرد (SVD) H برای قطری کردن کانال استفاده می‌کند.

روش‌های مرتبط

منابع

  1. Telatar, I. (1999). Capacity of multi-antenna Gaussian channels. European Transactions on Telecommunications, 10(6), 585-595.

    باز کردن مرجع DOI
    کپی شد.
  2. Foschini, G. J., & Gans, M. J. (1998). On limits of wireless communications in a fading environment when using multiple antennas. Wireless Personal Communications, 6(3), 311-335.

    باز کردن مرجع DOI
    کپی شد.