Skip to content
بازگشت به نتایج جست‌وجو

مقیاس عملکرد اندام تحتانی

معرفی‌شده توسط
Jill M. Binkley, Paul W. Stratford, Sheila A. Lott, Duane L. Riddle
سال
1999
نوع
Patient self-report
خانواده
lower-extremity-functional

این متن ترجمه ماشینی است و هنوز بازبینی نشده است. متن اصلی را به انگلیسی بخوانید

اندازه قلم

چه کاری انجام می‌دهد؟

مقیاس عملکرد اندام تحتانی (LEFS) یک ابزار خودگزارشی بیمار شامل ۲۰ آیتم است که برای ارزیابی محدودیت‌های عملکردی در افراد مبتلا به اختلالات اسکلتی-عضلانی اندام تحتانی طراحی شده است.

LEFS که توسط بینکلی، استراتفورد، لات و ریدل در سال ۱۹۹۹ توسعه یافته و در Physical Therapy منتشر شده است، یک معیار پیامد معتبر و عمومی برای اندام تحتانی ارائه می‌دهد که در آسیب‌شناسی‌های مختلف (آسیب‌ها و بیماری‌های زانو، مچ پا، لگن، پا) قابل استفاده است و آن را به ویژه در محیط‌های فیزیوتراپی و توانبخشی ارزشمند می‌سازد.

شهود پشت روش

LEFS برای ایجاد یک معیار پیامد یکپارچه برای کل اندام تحتانی طراحی شد – این ابزار شکافی را در این حوزه پر کرد که در آن مقیاس‌های خاص هر بیماری (مانند مقیاس‌های زانو، مقیاس‌های مچ پا) وجود داشتند، اما یک ابزار عمومی برای اندام تحتانی وجود نداشت. LEFS محدودیت‌های عملکردی را در ۲۰ فعالیت رایج روزمره و ابزاری (راه رفتن، بالا و پایین رفتن از پله، ایستادن، دویدن، پریدن، تغییر جهت ناگهانی، زانو زدن، چمباتمه زدن، خرید کردن، کارهای خانه) در مقیاس لیکرت ۰ تا ۴ اندازه‌گیری می‌کند (ناتوان در انجام = ۰، قادر به انجام بدون مشکل = ۴). نمره کل از ۰ تا ۸۰ متغیر است که نمرات بالاتر نشان‌دهنده عملکرد بهتر است. با یک حداقل تفاوت بالینی مهم (MCID) ۹ امتیازی که به خوبی تثبیت شده است، LEFS به بهبود و وخامت در طی هفته‌ها تا ماه‌ها پاسخگو است و آن را برای پیگیری توانبخشی ایده‌آل می‌سازد.

تاریخ

LEFS توسط بینکلی و همکاران (فیزیوتراپیست‌ها و محققان توانبخشی) برای رفع نیاز به یک معیار پیامد عمومی اندام تحتانی که در آسیب‌شناسی‌ها و جمعیت‌های بیمار مختلف قابل استفاده باشد، توسعه یافت. قبل از سال ۱۹۹۹، ارزیابی پیامد در توانبخشی اندام تحتانی پراکنده بود – مقیاس‌های خاص بیماری برای زانو و مچ پا وجود داشت اما یک معیار جامع برای عملکرد اندام تحتانی وجود نداشت. LEFS از طریق تولید سیستماتیک آیتم (بررسی ادبیات و نظر متخصصان)، آزمون پایایی و روایی در گروه‌های مختلف بیمار (آسیب مچ پا، آسیب زانو، درد لگن، بیماران جراحی) و انتشار در Physical Therapy در سال ۱۹۹۹ توسعه یافت. از آن زمان به طور گسترده در عمل فیزیوتراپی و تحقیقات پذیرفته شده، به بیش از ۳۰ زبان ترجمه شده و به طور گسترده در گروه‌های سنی، آسیب‌شناسی‌ها و محیط‌های مختلف اعتبار سنجی شده است.

چه زمانی استفاده شود

LEFS برای هر بیماری با اختلال عملکرد اسکلتی-عضلانی اندام تحتانی، از جمله پیچ‌خوردگی مچ پا، آسیب‌های زانو، درد لگن، آسیب‌شناسی پا، توانبخشی پس از جراحی (ACL، منیسک، رباط مچ پا، آرتروپلاستی لگن/زانو)، و بیماری‌های مزمن (آرتروز، پلانتار فاشئیت) کاربرد دارد. این ابزار به ویژه در محیط‌های فیزیوتراپی و توانبخشی ارتوپدی ارزشمند است، جایی که یک معیار پیامد عمومی و مستقل از بیماری برای پیگیری تغییرات عملکردی در جمعیت‌های بیمار ناهمگون مورد نیاز است. LEFS بر مقیاس‌های خاص بیماری (IKDC برای زانو، FAOS برای مچ پا) ترجیح داده می‌شود، زمانی که سوال بالینی اصلی شامل عملکرد کلی اندام تحتانی باشد تا یک مفصل واحد. از LEFS زمانی استفاده کنید که ارزیابی عملکردی سریع و عمومی مورد نیاز است؛ اگر اطلاعات دقیق مفصل خاص مهم است، مقیاس‌های خاص بیماری باید مکمل LEFS باشند.

محدودیت‌ها و ملاحظات

  • ابزار عمومی جزئیات خاص بیماری را ثبت نمی‌کند؛ برای پیامدهای دقیق خاص زانو یا مچ پا، LEFS را با مقیاس‌های خاص بیماری (IKDC, FAOS) ترکیب کنید.
  • نیاز به درک مطلب در سطح کلاس ۶-۸ دارد؛ برای جمعیت‌هایی با اختلال شناختی یا موانع زبانی بدون ترجمه معتبر کمتر مناسب است.
  • فعالیت‌ها ممکن است به طور یکنواخت در جمعیت‌ها اعمال نشوند (مثلاً «دویدن» برای بیماران مسن کم‌تحرک کمتر مرتبط است)؛ تفسیر باید سطح فعالیت پایه بیمار را در نظر بگیرد.
  • ساختار زیرمقیاس ندارد؛ نمره ترکیبی واحد توانایی شناسایی حوزه‌های عملکردی خاص را محدود می‌کند (مثلاً آیا محدودیت ناشی از ضعف، درد، تعادل یا ترس است؟).

شرایط منبع جایگزین بررسی علمی مستقل یا اعتبارسنجی توسط موتور تحلیل نیست.

نقاط قوت

  • پایایی آزمون-بازآزمون عالی (ICC 0.88–0.96) و همسانی درونی (آلفای کرونباخ 0.96)؛ قوی در گروه‌های سنی و آسیب‌شناسی‌های اندام تحتانی.
  • مستقل از بیماری؛ به طور یکسان برای آسیب‌های مچ پا، زانو، لگن، پا و چند مفصلی کاربرد دارد؛ امکان مقایسه پیامدها در تشخیص‌های مختلف اندام تحتانی را فراهم می‌کند.
  • بسیار پاسخگو به توانبخشی؛ تغییر در طی ۲-۴ هفته قابل اندازه‌گیری است؛ MCID ۹ امتیازی که به خوبی تثبیت شده است، آستانه‌های تغییر معنادار واضحی را ارائه می‌دهد.
  • مختصر (۲۰ آیتم، ۵-۱۰ دقیقه)؛ مقیاس لیکرت ساده ۰-۴؛ رایگان، به طور گسترده در بیش از ۳۰ زبان موجود است؛ به طور گسترده در فیزیوتراپی و تحقیقات استفاده می‌شود و امکان فراتحلیل را فراهم می‌کند.

کاربردها

  • پیگیری توانبخشی پس از آسیب: نظارت بر بهبود عملکردی در پیچ‌خوردگی مچ پا، آسیب‌های زانو، کشیدگی لگن؛ LEFS سریالی هر ۲ هفته یک بار، پیشرفت درمان و تصمیمات بازگشت به فعالیت را اطلاع می‌دهد.
  • پیامدهای توانبخشی پس از جراحی: ارزیابی بهبود عملکردی پس از بازسازی ACL، منیسکتومی، جراحی رباط مچ پا، آرتروپلاستی کامل زانو/لگن؛ حساسیت LEFS به تغییر، تنظیم شدت توانبخشی را هدایت می‌کند.
  • آزمایش‌های توانبخشی مقایسه‌ای: به عنوان یک پیامد اولیه در کارآزمایی‌های تصادفی کنترل شده که پروتکل‌های توانبخشی، رویکردهای درمان دستی، برنامه‌های ورزشی یا اثربخشی وسایل کمکی را مقایسه می‌کنند، استفاده می‌شود.
  • ظرفیت کاری و ارزیابی بازگشت به کار: نمرات LEFS با عملکرد مرتبط با کار همبستگی دارند؛ برای اطلاع‌رسانی ارزیابی‌های ظرفیت کاری و زمان‌بندی بازگشت به کار استفاده می‌شود.
  • پیگیری پیامدهای طولی در پرونده‌های سلامت الکترونیکی: داده‌های LEFS سریالی امکان معیارگذاری پیامد، ابتکارات بهبود کیفیت و شناسایی بیماران در معرض خطر پیامدهای ضعیف را فراهم می‌کند.

چگونه کار می‌کند

چگونه کار می‌کند

1

LEFS شامل ۲۰ آیتم است که به فعالیت‌های عملکردی می‌پردازد: مسافت راه رفتن (دو پله، چندین طبقه، سطح صاف)، پله‌ها (بالا رفتن، پایین آمدن، یک پله)، ایستادن و تغییر وضعیت (ایستادن طولانی‌مدت، سوار و پیاده شدن از ماشین، تخت، حمام)، وظایف حرکتی اندام تحتانی (دویدن، پریدن، تغییر جهت ناگهانی/چرخش، زانو زدن، چمباتمه زدن، لی‌لی کردن)، و فعالیت‌های ابزاری (خرید، کارهای خانه، فعالیت‌های تفریحی سبک). هر آیتم در مقیاس ۰ تا ۴ رتبه‌بندی می‌شود: ۰ = ناتوان در انجام فعالیت، ۱ = با مشکل زیاد، ۲ = با مشکل متوسط، ۳ = با مشکل کم، ۴ = بدون مشکل. بیمار فرم را به طور مستقل در ۵ تا ۱۰ دقیقه تکمیل می‌کند و بهترین پاسخ را برای هر فعالیت انتخاب می‌کند. هیچ تجهیزات یا دخالت بالینی‌کار لازم نیست.

2

هر یک از ۲۰ آیتم ۰ تا ۴ امتیاز می‌گیرد. نمره خام کل، مجموع ۲۰ آیتم است که از ۰ تا ۸۰ متغیر است. نیازی به نمره‌گذاری معکوس یا محاسبه زیرمقیاس نیست؛ یک نمره ترکیبی واحد تولید می‌شود. نمرات بالاتر نشان‌دهنده عملکرد بهتر اندام تحتانی است. تفسیر نمره: ۷۰-۸۰ = حداقل محدودیت عملکردی؛ ۵۰-۷۰ = محدودیت خفیف تا متوسط؛ ۳۰-۵۰ = محدودیت متوسط تا شدید؛ <۳۰ = محدودیت عملکردی شدید. داده‌های از دست رفته در صورت واضح بودن دستورالعمل‌ها نادر هستند؛ اگر ≤۱ آیتم از دست رفته باشد، جایگزینی با میانگین با استفاده از آیتم‌های باقی‌مانده بیمار قابل قبول است.

3

نمره کل LEFS ۰-۸۰: نمرات >۷۰ نشان‌دهنده عملکرد تقریباً طبیعی اندام تحتانی است؛ ۵۰-۷۰ نشان‌دهنده محدودیت‌های عملکردی خفیف تا متوسط مناسب برای توانبخشی سرپایی است؛ ۳۰-۵۰ نشان‌دهنده محدودیت‌های متوسط تا شدید است که نیاز به درمان ساختاریافته یا وسایل کمکی دارد؛ <۳۰ نشان‌دهنده محدودیت‌های شدید است که نیاز به مداخله فشرده یا تجهیزات کمکی دارد. حداقل تفاوت بالینی مهم (MCID) تقریباً ۹ امتیاز است – تغییر ≥۹ امتیاز نشان‌دهنده بهبود یا وخامت معنادار بالینی است. در توانبخشی پس از آسیب، بیماری که از ۳۰ به ۳۹ (افزایش ۹ امتیازی) بهبود می‌یابد، پیشرفت معناداری داشته است. آستانه‌های بازگشت به کار یا بازگشت به ورزش بسته به نیازهای فعالیت متفاوت است؛ ورزشکاران معمولاً به نمرات >۶۵-۷۰ نیاز دارند، در حالی که کارمندان کم‌تحرک ممکن است با ۵۰-۶۰ راضی باشند.

دام‌های رایج

  • استفاده از LEFS بلافاصله پس از آسیب حاد اندام تحتانی زمانی که درد، تورم و محافظت حاد غالب است؛ ۱-۲ هفته برای رفع التهاب حاد قبل از LEFS پایه صبر کنید.
  • تجویز LEFS بدون در نظر گرفتن زمینه فعالیت؛ نمره LEFS ۵۰ برای یک بیمار کم‌تحرک ممکن است برای سبک زندگی او کافی باشد، در حالی که یک ورزشکار به >۷۰ نیاز دارد. تفسیر را در برابر اهداف فعالیت بیمار انجام دهید.
  • انتظار از LEFS برای تمایز بین، مثلاً محدودیت ناشی از درد در مقابل محدودیت ناشی از ضعف؛ LEFS تأثیر عملکردی کلی را ثبت می‌کند اما نه مکانیسم زمینه‌ای را. برای درک علت‌شناسی از آزمایش‌های تکمیلی (قدرت، مقیاس درد، دامنه حرکت) استفاده کنید.
  • عدم تجویز LEFS به طور مداوم در بازدیدهای پیگیری؛ زمان‌بندی را استاندارد کنید (مثلاً همیشه در فواصل ۲ هفته‌ای) تا تغییرپذیری زمانی در نمرات تغییر را کاهش دهید.

پرسش‌های متداول

LEFS چه تفاوتی با مقیاس‌های خاص بیماری مانند IKDC (زانو) یا FAOS (مچ پا) دارد؟

LEFS عمومی است و برای هر بیماری اندام تحتانی کاربرد دارد؛ IKDC و FAOS خاص مفصل و جزئی‌تر هستند. LEFS سریع‌تر است (۲۰ آیتم) و امکان مقایسه بین تشخیص‌ها را فراهم می‌کند. از LEFS برای پیگیری کلی عملکرد اندام تحتانی استفاده کنید؛ برای پیامدهای دقیق مفصل خاص، آن را با مقیاس‌های خاص بیماری تکمیل کنید. بهترین روش: برای ارزیابی جامع، از LEFS + IKDC در بیماران زانو استفاده کنید.

حداقل تفاوت بالینی مهم (MCID) در LEFS چقدر است؟

MCID تقریباً ۹ امتیاز در مقیاس ۰-۸۰ است. تغییر ≥۹ امتیاز نشان‌دهنده تغییر بالینی معنادار است. به عنوان مثال، بهبود از ۳۵ به ۴۴ (افزایش ۹ امتیازی) پیشرفت بالینی معناداری در توانبخشی محسوب می‌شود.

آیا LEFS می‌تواند در بیماران مسن با مشکلات متعدد اندام تحتانی (آرتروز در زانو و مچ پا) استفاده شود؟

بله. LEFS عملکرد کلی اندام تحتانی را بدون توجه به اینکه کدام مفاصل درگیر هستند، ثبت می‌کند. در بیماران مسن مبتلا به آرتروز چند مفصلی، LEFS دیدگاهی یکپارچه از عملکرد ارائه می‌دهد؛ مقیاس‌های مفصل منفرد (IKDC, FAOS) نیز می‌توانند برای شناسایی مفاصل اصلی محدودیت‌زا استفاده شوند.

LEFS چه ارتباطی با معیارهای کیفیت زندگی مانند SF-36 دارد؟

LEFS محدودیت عملکردی اندام تحتانی را اندازه‌گیری می‌کند؛ SF-36 سلامت کلی و کیفیت زندگی (جسمی، روانی، اجتماعی) را اندازه‌گیری می‌کند. LEFS متمرکز بر بیماری و خاص است؛ SF-36 گسترده‌تر است. برای توانبخشی اندام تحتانی، LEFS نسبت به زیرمقیاس عملکرد فیزیکی SF-36 به تغییر حساس‌تر است. استفاده از LEFS برای پیگیری عملکرد و SF-36 برای ارزیابی تأثیر جامع سلامت را در نظر بگیرید.

روش‌های مرتبط

منابع

  1. Binkley JM, Stratford PW, Lott SA, Riddle DL. The Lower Extremity Functional Scale (LEFS): scale development, measurement properties, and clinical application. Phys Ther. 1999;79(4):371-383.

    باز کردن مرجع DOI
    کپی شد.