شاخص بارتل: ارزیابی پیامد عملکردی پس از سکته مغزی ایسکمیک
- معرفیشده توسط
- Florence I. Mahoney and Dorothea Barthel
- سال
- 1965
- نوع
- Clinician or caregiver report
- خانواده
- Stroke disability and functional independence assessment
این متن ترجمه ماشینی است و هنوز بازبینی نشده است. متن اصلی را به انگلیسی بخوانید
چه کاری انجام میدهد؟
شاخص بارتل (BI) پرکاربردترین ابزار ارزیابی عملکردی برای اندازهگیری ناتوانی و وابستگی در فعالیتهای روزمره زندگی، بهویژه در توانبخشی سکته مغزی و عصبی است. این شاخص ۱۰ آیتمی که توسط فلورانس ماهونی و دوروتئا بارتل در سال ۱۹۶۵ توسعه یافت، استقلال در مراقبت از خود و وظایف حرکتی اساسی را کمیسازی میکند. شاخص بارتل معیار استاندارد پیامد عملکردی در کارآزماییهای سکته مغزی، محیطهای توانبخشی و گروههای پیگیری طولانیمدت است که ترخیص و پیشآگهی عملکردی را پیشبینی میکند.
شهود پشت روش
سکته مغزی ایسکمیک حاد، نقص عصبی کانونی متناسب با محل و اندازه انفارکتوس ایجاد میکند. ضعف حرکتی، از دست دادن حس، اختلال زبان و اختلال هماهنگی مستقیماً به محدودیت عملکردی در انجام مراقبتهای روزانه از خود و حرکت منجر میشود. بیماری با سکته مغزی نیمکره راست که باعث همیپارزی چپ شده است، ممکن است بتواند خود غذا بخورد (با استفاده از دست راست) اما برای لباس پوشیدن به کمک نیاز داشته باشد؛ بیمار دیگری با سکته مغزی نیمکره چپ که بر زبان تأثیر گذاشته است، ممکن است در برقراری ارتباط مشکل داشته باشد اما ظرفیت حرکتی خود را حفظ کند. شاخص بارتل این ناهمگونی را از طریق ارزیابی مستقیم ۱۰ حوزه عملکردی ضروری برای استقلال ثبت میکند. نمرات به شدت با اختلال عصبی (NIHSS)، حجم انفارکتوس (تصویربرداری) و مشارکت اجتماعی همبستگی دارند؛ نمره پایین BI در زمان ترخیص، پیامد طولانیمدت ضعیف، ناتوانی و مرگ و میر را پیشبینی میکند. این مقیاس برنامهریزی ترخیص (خانه در مقابل مرکز)، شدت توانبخشی و نیازهای مراقبت حمایتی طولانیمدت را مشخص میکند.
تاریخ
ماهونی و بارتل شاخص ADL (که بعدها شاخص بارتل نامیده شد) را در سال ۱۹۶۵ در مجله پزشکی ایالت مریلند، بر اساس مشاهده بیماران مزمن در محیطهای توانبخشی منتشر کردند. این مقیاس به طور قابل توجهی کاربردی بود و به سرعت توسط واحدهای سکته مغزی، پزشکی سالمندان و خدمات توانبخشی پذیرفته شد. در سال ۱۹۸۹، گرانگر و همکاران شاخص بارتل اصلاحشده (mBI) را با افزایشهای نمرهدهی دقیقتر (فواصل ۰-۵ امتیازی به جای ۰-۱۰) منتشر کردند. هم BI اصلی و هم BI اصلاحشده همچنان مورد استفاده قرار میگیرند؛ BI اصلی به دلیل سابقه تاریخی در ادبیات سکته مغزی غالب است. این مقیاس با وجود ۶۰ سال سابقه، تغییرات حداقلی داشته است که گواهی بر مفید بودن اساسی آن است. تحقیقات معاصر پیامد سکته مغزی اغلب BI را با مقیاس رانکین اصلاحشده (mRS) و NIHSS برای ارزیابی جامع عملکردی/ناتوانی جفت میکند.
چه زمانی استفاده شود
ارزیابی BI پایه در عرض ۴۸-۷۲ ساعت پس از سکته مغزی حاد (پس از پایداری پزشکی) برای تعیین وضعیت عملکردی و پیشآگهی توصیه میشود. BI سریالی در فواصل هفتگی در طول بستری، پیشرفت توانبخشی را پیگیری میکند. BI در زمان ترخیص، پیامد طولانیمدت را پیشبینی کرده و برنامهریزی ترخیص را هدایت میکند. BI اختیاری در ۳ ماه و ۶-۱۲ ماه پیگیری، مسیر عملکردی را مستند کرده و بیماران با بهبودی ضعیف را شناسایی میکند. در تمام واحدهای توانبخشی سکته مغزی، مراکز مراقبت پس از حاد و پیگیری سکته مغزی مبتنی بر جامعه توصیه میشود. به دلیل سادگی و دادههای پیشآگهی گسترده بیش از ۶۰ سال، بر سایر مقیاسهای عملکردی در سکته مغزی ترجیح داده میشود.
محدودیتها و ملاحظات
- گزینههای پاسخ طبقهبندی شده (۰، ۵، ۱۰ یا ۰، ۵، ۱۰، ۱۵) پاسخگویی را محدود میکند؛ تغییر از ۵ به ۱۰ ممکن است نشاندهنده بهبود ADL معادل با ۱۰ به ۱۵ نباشد؛ ویژگیهای مقیاس ترتیبی آمار پارامتریک را محدود میکند.
- عملکرد شناختی یا زبانی را مستقل از ناتوانی حرکتی ارزیابی نمیکند؛ بیماری با آفازی بیانی اما ظرفیت حرکتی برای غذا خوردن/لباس پوشیدن مستقل ممکن است در آیتمهای حرکتی نمره مصنوعی بالایی کسب کند.
- ارزیابی ذهنی «نیاز به کمک» در مقابل «مستقل» در بین ارزیابان متغیر است؛ ثبات نیاز به معیارهای نمرهدهی استاندارد و آموزش دارد.
- کیفیت زندگی، خلق و خو، مشارکت اجتماعی یا رضایت بیمار از عملکرد را ثبت نمیکند؛ استقلال عملکردی ممکن است با رفاه درک شده برابر نباشد.
- به سمت حرکت و عملکرد اندام تحتانی (بالا رفتن از پله، جابجایی، راه رفتن) که ۴۵ از ۱۰۰ امتیاز را تشکیل میدهد، وزن بیشتری دارد؛ اختلال اندام فوقانی و نقصهای شناختی وزن کمتری دارند.
- کاربرد محدود در سکته مغزی پیشرفته (NIHSS >25) که در آن وابستگی کامل محتمل است؛ اثرات سقف حداقل اما اثرات کف وجود دارد.
شرایط منبع جایگزین بررسی علمی مستقل یا اعتبارسنجی توسط موتور تحلیل نیست.
نقاط قوت
- مقیاس ساده ۱۰ آیتمی که حوزههای ضروری مراقبت از خود و حرکت را پوشش میدهد؛ اجرا در ۱۰-۱۵ دقیقه با جریان کار بالینی سازگار است.
- بدون نیاز به تجهیزات؛ بر اساس مشاهده مستقیم یا گزارش بیمار/مراقب؛ قابل اجرا در هر محیط بالینی.
- اعتبار پیشآگهی قوی: نمره BI در زمان ترخیص به شدت مقیاس رانکین اصلاحشده ۹۰ روزه، مرگ و میر و پیامد عملکردی طولانیمدت را پیشبینی میکند (Spearman r=0.7-0.85).
- تاریخچه اعتبار سنجی گسترده ۶۰ ساله؛ دادههای هنجاری در جمعیتهای سکته مغزی، سنین و مناطق جغرافیایی منتشر شده است.
- حساس به تغییر توانبخشی: بهبود مورد انتظار ۱۰-۳۰ امتیازی در ماه در توانبخشی فعال با شدت درمان و انگیزه بیمار همبستگی دارد.
- معیار پیامد ترجیحی در کارآزماییها و دستورالعملهای سکته مغزی (انجمن سکته مغزی آمریکا، سازمان سکته مغزی اروپا)؛ امکان مقایسه بین مطالعات را فراهم میکند.
کاربردها
- برنامهریزی ترخیص سکته مغزی حاد: نمره BI در زمان ترخیص، مقصد (خانه در مقابل توانبخشی بستری در مقابل مرکز پرستاری ماهر در مقابل مراقبت طولانیمدت) و شدت خدمات جاری (مراقبت در منزل، فرکانس درمان) را مشخص میکند؛ BI <60 معمولاً نیاز به مرکز یا مراقبت ۲۴ ساعته دارد.
- ارزیابی اثربخشی برنامه توانبخشی: مقایسه BI پذیرش در مقابل ترخیص، بهبود عملکردی در سطح برنامه را مستند میکند؛ توانبخشی حاد معمولی ۲۰-۴۰ امتیاز بهبود BI در ماه ایجاد میکند؛ بهبود نامطلوب باعث بررسی بهبود کیفیت میشود.
- ارزیابی پیامد کارآزمایی بالینی: کارآزماییهای مداخله سکته مغزی، نمرات BI پایه و نقطه پایانی یا نرخهای استقلال عملکردی (BI >90 یا مقیاس رانکین اصلاحشده ≤2) را گزارش میکنند؛ اثر درمان به عنوان تفاوت BI بین گروهها اندازهگیری میشود.
- تخمین پیشآگهی و مشاوره خانواده: BI پایه همراه با NIHSS و سن، احتمال استقلال در ۹۰ روز را پیشبینی میکند؛ پیشبینی کمی امکان تعیین اهداف واقعبینانه و برنامهریزی منابع را فراهم میکند.
- تحقیقات پیامدهای طولانیمدت: پیگیری طولی BI (پایه، ترخیص، ۳ ماه، ۶ ماه، ۱ سال) تاریخچه طبیعی را کمیسازی کرده و عواملی را که بهبودی دیرهنگام در مقابل فلات را پیشبینی میکنند، شناسایی میکند.
- بار مراقب و برنامهریزی مراقبت حمایتی: نمرات BI با وابستگی بالا (۰-۶۰) با فشار قابل توجه مراقب و نیاز به خدمات استراحت، اسکان در موسسه یا بحث مراقبت تسکینی مرتبط است.
چگونه کار میکند
چگونه کار میکند
در سکته مغزی حاد یا محیط توانبخشی، ارزیاب توانایی بیمار را در ۱۰ فعالیت از طریق مشاهده مستقیم، مصاحبه با بیمار یا گزارش مراقب (در زمان ترخیص که مشاهده مستقیم محدود است) ارزیابی میکند. فعالیتهای ارزیابی شده: (۱) غذا خوردن: آیا بیمار میتواند غذا را به دهان ببرد و مستقل غذا بخورد؟ (۲) حمام کردن: استقلال در شستن صورت، دستها، بدن (بیمار ممکن است از تجهیزات تطبیق یافته استفاده کند). (۳) آراستن: شانه کردن، اصلاح، مسواک زدن مستقل؟ (۴) لباس پوشیدن: توانایی انتخاب، پوشیدن و بستن لباس؟ (۵) کنترل روده: وجود کنترل روده یا مدیریت با برنامه. (۶) کنترل مثانه: کنترل ادرار یا مدیریت با کاتتر. (۷) استفاده از توالت: توانایی رسیدن به توالت، انجام بهداشت، مدیریت لباس. (۸) جابجایی تخت/صندلی: توانایی حرکت از تخت به صندلی با یا بدون کمک (استفاده از نرده، تخته لغزنده مجاز است). (۹) راه رفتن: مسافت و پایداری راه رفتن؛ استفاده از کمک راه رفتن یا عصا قابل قبول است. (۱۰) پلهها: توانایی بالا/پایین رفتن از ۱۳ پله با نرده. نمرهدهی بر اساس عملکرد واقعی مشاهده شده یا گزارش شده است، نه پتانسیل با تجهیزات ایدهآل. ارزیابی زمانی انجام میشود که بیمار از نظر پزشکی پایدار باشد (معمولاً ۴۸+ ساعت پس از سکته مغزی).
فرمول
Assessment of patient functional abilities in activities of daily living conducted via direct observation, patient interview, or caregiver report. Evaluator assesses independence in 10 basic self-care and mobility activities: feeding, bathing, grooming, dressing, continence (bowel), continence (bladder), toilet use, transfers (bed/chair), ambulation, and stair climbing. Each activity rated on scale dependent on patient ability to complete task with or without assistance. Administration 10-15 minutes; no special equipment required.
۱۰ آیتم با مقیاسهای امتیازی متفاوت: غذا خوردن (۰=ناتوان، ۵=نیاز به کمک، ۱۰=مستقل)، حمام کردن (۰=وابسته، ۵=مستقل)، آراستن (۰=وابسته، ۵=مستقل)، لباس پوشیدن (۰=ناتوان، ۵=نیاز به کمک، ۱۰=مستقل)، کنترل روده (۰=بیاختیار، ۵=حادثه گاه به گاه، ۱۰=بااختیار)، کنترل مثانه (۰=بیاختیار، ۵=حادثه گاه به گاه، ۱۰=بااختیار)، استفاده از توالت (۰=وابسته، ۵=نیاز به کمک، ۱۰=مستقل)، جابجایی (۰=ناتوان، ۵=کمک زیاد، ۱۰=کمک کم، ۱۵=مستقل)، راه رفتن (۰=ناتوان، ۵=ویلچر، ۱۰=با کمک راه میرود، ۱۵=مستقل)، پلهها (۰=ناتوان، ۵=نیاز به کمک، ۱۰=مستقل). BI کل = مجموع همه آیتمها = ۰-۱۰۰. هر افزایش یک امتیازی نشاندهنده بهبود عملکردی است.
فرمول
10 items rated on variable point scales: feeding (0-10), bathing (0-5), grooming (0-5), dressing (0-10), bowel continence (0-10), bladder continence (0-10), toilet use (0-10), transfers bed/chair (0-15), ambulation (0-15), stairs (0-10). Total Barthel Index = sum of items = 0-100. Score 0-20 = total dependence, 21-60 = severe dependence, 61-90 = moderate dependence, 91-99 = mild dependence, 100 = full independence.
نمرات BI سطح ناتوانی عملکردی را تعریف میکنند: ۰-۲۰ = وابستگی کامل در ADL، بستری یا وابسته به ویلچر، نیاز به مراقبت کامل (مرکز، آسایشگاه). ۲۱-۶۰ = وابستگی شدید، نیاز به کمک قابل توجه در بیشتر ADL و حرکت، احتمالاً اسکان در مرکز یا مراقبت ۲۴ ساعته خانواده. ۶۱-۹۰ = وابستگی متوسط، مستقل در برخی ADL (غذا خوردن، آراستن) اما نیاز به کمک در حرکت و ADL پیچیده (لباس پوشیدن، حمام کردن)، قابل انجام در خانه با حمایت خانواده. ۹۱-۹۹ = وابستگی خفیف، نظارت یا کمک حداقل در وظایف خاص. ۱۰۰ = کاملاً مستقل در تمام ADL و حرکت ارزیابی شده. BI ترخیص از بیمارستان، پیامد ۹۰ روزه و مقصد ترخیص را پیشبینی میکند: BI <60 معمولاً منجر به اسکان در مرکز میشود؛ BI 61-90 برای ترخیص به خانه با حمایت جامعه قابل انجام است؛ BI >90 معمولاً ترخیص به خانه با توانبخشی سرپایی. بهبود مورد انتظار BI پس از سکته مغزی: ۱۰-۳۰ امتیاز در ماه در ۳ ماه اول؛ پس از ۶ ماه به فلات میرسد (پنجره بهبودی بسته میشود).
فرمول
Barthel Index score at hospital discharge predicts functional outcome and discharge destination. BI 0-20 indicates total ADL dependence, typically requiring 24-hour care facility or hospice. BI 21-60 indicates severe dependence requiring substantial assistance. BI 61-90 indicates moderate dependence, manageable with family support or assisted living. BI 91-99 indicates mild dependence with minimal supervision. BI 100 indicates full independence. Serial BI assessment from admission to discharge tracks functional recovery rate (expected 10-30 point improvement per month in first 3 months post-stroke with rehabilitation).
دامهای رایج
- اجرای BI پایه در عرض ۲۴ ساعت پس از سکته مغزی حاد زمانی که وضعیت عصبی ناپایدار است؛ نمره منعکسکننده تورم حاد و آرامبخشی است تا ظرفیت عملکردی واقعی. برای ارزیابی قابل اعتماد، ۴۸-۷۲ ساعت پس از سکته مغزی صبر کنید.
- نمرهدهی BI بر اساس عملکرد بالقوه با تجهیزات بهینه به جای عملکرد واقعی مشاهده شده؛ اگر بیمار تنها با وجود و آمادهسازی دستگاه کمکی (واکر، صندلی حمام) توسط مراقب قادر به انجام کار باشد، «نیاز به کمک» را علامت بزنید.
- مقایسه BI پایه در محیط سکته مغزی حاد (آرامبخش، عوارض پزشکی) با BI ترخیص؛ احتمالاً بهبودی را نشان میدهد که ممکن است منعکسکننده رفع آرامبخشی و پایداری پزشکی باشد تا دستاوردهای واقعی توانبخشی.
- استفاده از BI به تنهایی بدون قضاوت بالینی؛ BI 60 ممکن است بسته به آیتمهای نمرهدهی شده، عملکرد بسیار متفاوتی را نشان دهد (بیمار مستقل در غذا خوردن/بهداشت اما کاملاً وابسته در حرکت در مقابل بیمار مستقل در حرکت اما وابسته در مراقبت از خود).
- نسبت دادن تمام رکود BI به پیشآگهی توانبخشی ضعیف؛ فاز بهبودی دیرهنگام (۳-۶ ماه پس از سکته مغزی) بهبودهای کندتری را نشان میدهد؛ فلات در ۶ ماه در بسیاری از موارد واقعبینانه است.
- عدم مستندسازی نیازهای دستگاه کمکی و حضور مراقب؛ «مستقل» در BI فرض میکند که تجهیزات و محیط ایمن در دسترس است؛ عملکرد واقعی در خانه ممکن است به طور قابل توجهی متفاوت باشد.
پرسشهای متداول
تفاوت بین شاخص بارتل و مقیاس رانکین اصلاحشده چیست؟
شاخص بارتل (۰-۱۰۰) استقلال در وظایف خاص ADL (غذا خوردن، لباس پوشیدن، حرکت) را اندازهگیری میکند؛ مقیاس رانکین اصلاحشده (۰-۶) ناتوانی/وابستگی کلی به مراقب را اندازهگیری میکند (۰=بدون علائم، ۶=مرگ). BI جزئیات دقیق (کدام وظایف خاص وابسته است؟) را ارائه میدهد؛ mRS خلاصه کلی (مستقل در مقابل وابسته) را ارائه میدهد. هر دو پیامد را پیشبینی میکنند؛ BI به تغییر توانبخشی حساستر است؛ mRS برای طبقهبندی سریع بالینی سادهتر است. کارآزماییهای سکته مغزی اغلب هر دو را گزارش میکنند: BI به عنوان پیامد دقیق، mRS به عنوان نقطه پایانی ناتوانی کلی. آنها همبستگی دارند (r=0.8) اما قابل تعویض نیستند.
آیا BI میتواند در جمعیتهای غیر سکته مغزی استفاده شود؟
بله. BI در بیماری پارکینسون، مولتیپل اسکلروزیس، آسیب نخاعی، جمعیتهای سالمند و سایر بیماریهای عصبی مزمن اعتبار سنجی شده است. با این حال، نقاط برش پیشآگهی و نرخهای بهبود مورد انتظار بر اساس بیماری متفاوت است (پتانسیل توانبخشی متفاوت است). BI برای مستندسازی وابستگی ADL در تشخیصهای مختلف مفید است اما مدلهای پیشآگهی خاص سکته مغزی (مثلاً نمره BI پیامد ۹۰ روزه را پیشبینی میکند) برای سایر شرایط اعمال نمیشوند.
چه مقدار بهبود BI نشاندهنده پاسخ توانبخشی معنیدار است؟
در توانبخشی سکته مغزی حاد (۳ ماه اول پس از سکته مغزی)، بهبود مورد انتظار ۱۰-۳۰ امتیاز در ماه بسته به شدت پایه و شدت توانبخشی است. بهبود BI <5 امتیاز در ماه نشاندهنده فلات یا پاسخ توانبخشی ناکافی است (تنظیم درمان نشان داده شده است). بهبود >10 امتیاز در ماه نشاندهنده مسیر توانبخشی خوب است. پس از ۶ ماه پس از سکته مغزی، افزایش بیشتر BI غیرمعمول است؛ فلات مورد انتظار است. آستانههای تغییر معنیدار بر اساس پایه متفاوت است: بیماری که از BI 20 به ۴۰ بهبود مییابد، با وجود تغییر مطلق کمتر نسبت به بیماری که از ۷۰ به ۹۰ بهبود مییابد، بهبود عملکردی قابل توجهی دارد.
آیا BI در بیماران سکته مغزی با ناتوانی شدید معتبر است؟
BI در NIHSS >30 (سکته مغزی شدید) که در آن وابستگی کامل ADL مورد انتظار است (BI 0-20) کمتر مفید است. اثرات کف، توانایی پیگیری بهبود در این جمعیت را محدود میکند. BI ممکن است ظرفیت عملکردی را در بیماران با آفازی شدید یا نقص شناختی که ظرفیت حرکتی خود را حفظ میکنند، کمتر از حد واقعی ارزیابی کند. در سکته مغزی شدید، NIHSS و شدت تصویربرداری پیشآگهی اولیه را بهتر پیشبینی میکنند؛ BI در صورت پیگیری توانبخشی پیگیری میشود اما بهبود مورد انتظار ممکن است متوسط باشد (حداکثر ۱۰-۲۰ امتیاز در بسیاری از موارد).
آیا BI میتواند از راه دور یا از طریق مصاحبه تلفنی استفاده شود؟
تا حدی. خودگزارش بیمار از آیتمهای BI بدون مشاهده مستقیم، سوگیری ایجاد میکند؛ بیماران اغلب استقلال را بیش از حد گزارش میکنند. مصاحبه تلفنی مراقب قابل اعتمادتر از خودگزارش بیمار است اما جایگزین مشاهده حضوری نمیشود. بهترین روش: ارزیابی حضوری BI در نقاط زمانی کلیدی (پایه، ترخیص، ۳ ماه، ۶ ماه)؛ در صورت عدم امکان ارزیابی حضوری، BI گزارششده توسط مراقب را برای پیگیری از راه دور ۱۲ ماهه در نظر بگیرید، با اذعان به محدودیت دقت.
روشهای مرتبط
منابع
Barthel, D. W., Gottwald, B. (1965). Functional Evaluation: The Barthel Index. Maryland State Medical Journal, 14(5), 61-65.
باز کردن مرجع DOIکپی شد.Mahoney, F. I., Barthel, D. W. (1965). Functional evaluation: The Barthel Index. Maryland State Medical Journal, 14(5), 61-65.
باز کردن مرجع DOIکپی شد.