Skip to content
بازگشت به نتایج جست‌وجو

مسئله مسیریابی موجودی (IRP)

معرفی‌شده توسط
Coelho, L. C., Cordeau, J. F., & Laporte, G.
سال
2014
نوع
Optimization problem
خانواده
Distribution and Logistics

این متن ترجمه ماشینی است و هنوز بازبینی نشده است. متن اصلی را به انگلیسی بخوانید

اندازه قلم

چه کاری انجام می‌دهد؟

مسئله مسیریابی موجودی (IRP) مسئله‌ای بهینه‌سازی است که سطوح موجودی در مکان‌های مشتریان، مسیرهای تحویل و مقادیر محموله را به طور مشترک تعیین می‌کند تا هزینه‌های کلی لجستیک و نگهداری موجودی به حداقل برسد.

IRP به جای در نظر گرفتن مدیریت موجودی و مسیریابی وسایل نقلیه به عنوان تصمیمات جداگانه، تشخیص می‌دهد که این دو به هم وابسته هستند: محموله‌های بزرگتر هزینه‌های مسیریابی را کاهش می‌دهند اما هزینه‌های نگهداری موجودی را افزایش می‌دهند و بالعکس. IRP با استفاده از برنامه‌ریزی عدد صحیح مختلط، روش‌های ابتکاری (heuristics) و فراابتکاری (metaheuristics) حل می‌شود و سنگ بنای برنامه‌های موجودی مدیریت شده توسط فروشنده (VMI) است.

شهود پشت روش

یک توزیع‌کننده نوشیدنی را تصور کنید که به ۵۰ فروشگاه زنجیره‌ای کوچک نوشیدنی عرضه می‌کند. رویکردهای سنتی به دو سوال جداگانه پاسخ می‌دهند: (۱) هر فروشگاه چند وقت یکبار باید دوباره پر شود؟ (۲) کدام مسیر حداقل مسافت رانندگی را دارد؟ این تصمیمات جداگانه، بهینه نیستند. IRP به جای آن می‌پرسد: 'چه فرکانس و مقداری برای تحویل به هر فروشگاه، همراه با مسیریابی کارآمد، کل هزینه (انبارداری + حمل و نقل) را به حداقل می‌رساند؟' اگر شما به فروشگاه A با مقادیر کم و به دفعات زیاد سر بزنید، هزینه‌های حمل و نقل بالایی خواهید داشت اما موجودی کمی خواهید داشت. اگر به ندرت با محموله‌های بزرگ سر بزنید، هزینه‌های انبارداری به شدت افزایش می‌یابد. IRP این بده‌بستان‌ها را به طور مشترک متعادل می‌کند. برای توزیع‌کننده، این ممکن است به معنای سر زدن به فروشگاه A هر ۲ هفته یکبار با ۲۰۰ واحد (به جای هفتگی با ۱۰۰ واحد) باشد، اگر صرفه‌جویی حاصل از کارایی مسیر بر افزایش موجودی غلبه کند.

تاریخ

IRP در دهه‌های ۱۹۸۰-۱۹۹۰ در جامعه تحقیقات عملیات به عنوان توسعه‌ای از مسائل مسیریابی وسایل نقلیه (VRP) و مدیریت موجودی ظهور کرد. کارهای بنیادی توسط Bell et al. (1983) و Campbell et al. (1998) مسئله را به طور رسمی تعریف کرده و الگوریتم‌های حل آن را توسعه دادند. IRP در دهه ۲۰۰۰ با پذیرش مدیریت موجودی توسط فروشنده در زنجیره‌های تأمین خرده‌فروشی، اهمیت عملی پیدا کرد. امروزه، شرکت‌های بزرگ نوشیدنی و کالاهای مصرفی (مانند کوکاکولا، پروکتر اند گمبل، نستله) از سیستم‌های مبتنی بر IRP برای برنامه‌ریزی مسیر و موجودی استفاده می‌کنند.

چه زمانی استفاده شود

IRP برای صنایعی با هزینه‌های مشترک قابل توجه موجودی-مسیریابی ارزشمند است: کالاهای تندمصرف (نوشیدنی‌ها، تنقلات، تحویل‌ها)، توزیع قطعات یدکی، تحویل سوخت و مدیریت ناوگان اجاره‌ای. زمانی که تقاضا نسبتاً پایدار است (امکان برنامه‌ریزی چند دوره‌ای را فراهم می‌کند)، مکان‌های مشتری ثابت هستند و هزینه حمل و نقل قابل توجه است، IRP کاربرد دارد. در محیط‌های بسیار پویا یا زمانی که محصولات حجیم هستند (محدودیت‌های کامیون کامل انعطاف‌پذیری را محدود می‌کند)، کارایی کمتری دارد.

محدودیت‌ها و ملاحظات

  • نیاز به پیش‌بینی دقیق تقاضا؛ خطاهای پیش‌بینی به مسیریابی و تصمیمات موجودی نامناسب سرایت می‌کنند
  • فرض پایدار بودن نسبی پایگاه مشتری و الگوهای تقاضای پایدار؛ نوسانات بالا یا افزودن مکرر مشتریان برنامه‌ریزی را پیچیده می‌کند
  • IRP از نظر محاسباتی پیچیده است؛ الگوریتم‌های عملی، روش‌های ابتکاری هستند که ممکن است راه‌حل‌های بهینه سراسری را پیدا نکنند
  • محدودیت‌های دنیای واقعی (در دسترس بودن وسایل نقلیه، مقررات رانندگان، پنجره‌های تحویل مشتری) ممکن است به طور کامل در مدل گنجانده نشوند

شرایط منبع جایگزین بررسی علمی مستقل یا اعتبارسنجی توسط موتور تحلیل نیست.

نقاط قوت

  • کاهش هزینه‌های کلی لجستیک با بهینه‌سازی بده‌بستان بین نگهداری موجودی و حمل و نقل
  • بهبود سطوح خدمات با امکان پر کردن مجدد مکرر و کوچکتر بدون افزایش متناسب هزینه‌ها
  • افزایش رضایت مشتری از طریق کاهش خطر اتمام موجودی و کاهش سن قفسه (محصولات تازه‌تر)
  • امکان تصمیم‌گیری مبتنی بر داده: ارزیابی سیستماتیک 'چند وقت یکبار و چه مقدار' جایگزین قوانین شهودی می‌شود
  • فراهم کردن مبنایی برای برنامه‌های موجودی مدیریت شده توسط فروشنده، تقویت روابط با مشتری

کاربردها

  • یک توزیع‌کننده نوشابه، IRP را برای بهینه‌سازی مسیرهای ۲۰۰ خرده‌فروش در یک منطقه شهری به کار می‌برد، هزینه‌های حمل و نقل را ۱۵ درصد کاهش می‌دهد و در عین حال فرکانس تحویل را از هفتگی به دو هفته یکبار بدون اتمام موجودی بهبود می‌بخشد.
  • یک عمده‌فروش دارویی از IRP برای متعادل کردن موجودی در ۵۰۰ داروخانه استفاده می‌کند، میانگین موجودی را ۱۰ درصد کاهش می‌دهد و در عین حال عملکرد ۹۸ درصدی موجودی در انبار را حفظ می‌کند.
  • یک تأمین‌کننده نفت گرمایشی از IRP برای برنامه‌ریزی تحویل به ۱۰۰۰ مشتری مسکونی استفاده می‌کند، با استفاده از پیش‌بینی‌های آب و هوا و الگوهای مصرف تاریخی برای بهینه‌سازی مسیرهای تحویل و پر کردن مخازن.
  • یک شرکت توزیع مواد غذایی از IRP برای مدیریت تحویل محصولات تازه به زنجیره‌های خواربار استفاده می‌کند، با بهینه‌سازی برای تازگی محصول، محدودیت‌های فضای قفسه و کارایی حمل و نقل.

چگونه کار می‌کند

چگونه کار می‌کند

1

پیش‌بینی تقاضای مشتری در طول افق برنامه‌ریزی (معمولاً ۱ تا ۴ هفته). جمع‌آوری داده‌های مربوط به هزینه‌های حمل و نقل، ظرفیت وسایل نقلیه، ظرفیت موجودی مشتری و هزینه‌های نگهداری.

2

تعیین محدودیت‌های موجودی: حداکثر سطوح موجودی در هر مشتری (فضای قفسه، مقررات ایمنی)، حداقل مقادیر سفارش، و سطوح خدمات مورد نظر.

3

تصمیم‌گیری در مورد اینکه کدام مشتریان در هر روز/مسیر بازدید شوند، چه مقداری به هر کدام تحویل داده شود، و توالی (مسیریابی) برای حداقل کردن مسافت یا زمان.

4

اجرای برنامه: تحویل محموله‌ها، ثبت تقاضای واقعی، به‌روزرسانی سطوح موجودی.

5

استفاده از الگوریتم‌های بهینه‌سازی (برنامه‌ریزی عدد صحیح مختلط، الگوریتم‌های ژنتیک، بهینه‌سازی کلونی مورچه) برای یافتن یک برنامه نزدیک به بهینه. تکرار با پیش‌بینی‌های به‌روز شده.

دام‌های رایج

  • اتکای بیش از حد به یک برنامه ثابت IRP بدون به‌روزرسانی مکرر؛ انحرافات واقعی تقاضا نیازمند تنظیم برنامه برای مقرون به صرفه ماندن است
  • نادیده گرفتن ترجیحات مشتری؛ حتی یک برنامه بهینه که انتظارات مشتری را نقض کند (مثلاً روزهای تحویل خاص) شکست خواهد خورد
  • بهینه‌سازی هزینه به قیمت از دست دادن خدمات؛ سطوح پایین موجودی یا تحویل‌های از دست رفته، حسن نیت مشتری را از بین می‌برد و ریزش را افزایش می‌دهد

پرسش‌های متداول

IRP چگونه با مدیریت موجودی توسط فروشنده (VMI) متفاوت است؟

VMI یک ترتیب تجاری است که در آن فروشنده موجودی را در مکان‌های مشتری مدیریت می‌کند؛ فروشنده تصمیم می‌گیرد چه زمانی و چه مقدار تحویل دهد. IRP مسئله بهینه‌سازی است که در پس زمینه VMI قرار دارد: تعیین بهترین مقادیر و مسیرهای تحویل با توجه به ترتیب VMI. IRP راه‌حل فنی است؛ VMI مدل کسب و کار است.

افق برنامه‌ریزی برای IRP چیست؟

معمولاً ۱ تا ۴ هفته، به اندازه‌ای طولانی که نوسانات تقاضای کوتاه‌مدت را هموار کند اما به اندازه‌ای کوتاه که پیش‌بینی‌ها دقیق باقی بمانند و نیازهای مشتری به طور چشمگیری تغییر نکند. افق‌های طولانی‌تر (مثلاً ماهانه) ممکن است هزینه حمل و نقل را کاهش دهند اما موجودی را افزایش دهند؛ نیاز به تعادل وجود دارد.

آیا IRP می‌تواند چندین محصول را در هر تحویل مدیریت کند؟

بله. فرمول‌بندی‌های مدرن IRP به صراحت ابعاد محصول، محدودیت‌ها (مانند کنترل دما) و ترجیحات محصول مشتری را شامل می‌شوند. وسایل نقلیه ممکن است بین دسته‌های محصول مشترک باشند یا اختصاصی باشند. الگوریتم‌ها پیچیدگی را متناسب با آن تنظیم می‌کنند.

چگونه یک راه‌حل IRP را قبل از اجرا تأیید می‌کنیم؟

شبیه‌سازی برنامه: پیش‌بینی سطوح موجودی با توجه به عدم قطعیت تقاضا، بررسی اتمام موجودی، اندازه‌گیری هزینه کل. انجام تحلیل حساسیت: هزینه چگونه تغییر می‌کند اگر تقاضا ۱۰ درصد بیشتر باشد؟ اگر مشتری تحویل را در روز خاصی رد کند؟ راه‌حل‌های قوی در شرایط متغیر عملکرد خوبی دارند.

روش‌های مرتبط

منابع

  1. Coelho, L. C., Cordeau, J. F., & Laporte, G. (2014). Thirty years of inventory routing. Transportation Research Part B: Methodological, 55, 28-67.

    باز کردن مرجع DOI
    کپی شد.
  2. Campbell, A. M., & Savelsbergh, M. W. (2011). Vehicle routing with time windows for inventory routing problems. Operations Research, 59(2), 500-515.

    باز کردن مرجع انتشار
    کپی شد.