Skip to content
بازگشت به نتایج جست‌وجو

تحلیل گفتمان انتقادی تفسیری

معرفی‌شده توسط
Norman Fairclough; Ruth Wodak; Teun A. van Dijk (interpretive framing developed through constructivist qualitative traditions)
سال
1990s–2000s
نوع
Qualitative discourse analysis design
خانواده
Qualitative design / analysis

این متن ترجمه ماشینی است و هنوز بازبینی نشده است. متن اصلی را به انگلیسی بخوانید

اندازه قلم

چه کاری انجام می‌دهد؟

تحلیل گفتمان انتقادی تفسیری (interpretive CDA) قدرت و لنز ایدئولوژیک تحلیل گفتمان انتقادی را با معرفت‌شناسی تفسیری که بر معناسازی، بافت و جایگاه خود پژوهشگر تأکید دارد، ترکیب می‌کند. این روش بررسی می‌کند که چگونه زبان واقعیت اجتماعی را می‌سازد، روابط قدرت را مشروعیت می‌بخشد یا به چالش می‌کشد، و مفروضات ایدئولوژیک را منتشر می‌کند — در حالی که اذعان دارد هم متون مورد مطالعه و هم خوانش تحلیلگر از آن‌ها، اجتماعی و وابسته به بافت هستند.

شهود پشت روش

سندی سیاستی در مورد انضباط مدرسه را تصور کنید. تحلیل گفتمان انتقادی کلاسیک ممکن است مشخص کند کدام گروه‌ها را خاموش یا توانمند می‌سازد؛ تحلیل گفتمان انتقادی تفسیری همین پرسش‌ها را مطرح می‌کند اما همچنین به روش‌های متعددی که ذی‌نفعان مختلف — معلمان، والدین، دانش‌آموزان — آن سند را می‌خوانند و به آن معنا می‌بخشند، و به طور آشکار منعکس‌کننده این است که چگونه جایگاه اجتماعی خود پژوهشگر بر آنچه در آن می‌بیند تأثیر می‌گذارد. هدف، رمزگشایی واحد و معتبر از متن نیست، بلکه گزارشی غنی از نظر بافتی و به طور بازتابنده تولید شده از چگونگی بازتاب و بازتولید ساختارهای اجتماعی توسط گفتمان است.

تاریخ

تحلیل گفتمان انتقادی در اواخر دهه ۱۹۸۰ و اوایل دهه ۱۹۹۰ از طریق کارهای نورمن فیرکلاگ، تئون ون دایک، و روث ووداک پدیدار شد و از زبان‌شناسی کاربردی نظام‌مند (هالیدی)، نظریه گفتمان فوکویی، و نظریه انتقادی مکتب فرانکفورت بهره برد. کتاب «گفتمان و تغییر اجتماعی» فیرکلاگ در سال ۱۹۹۲، چارچوب تحلیلی سه‌بعدی پرکاربرد او را بنیان نهاد. گونه تفسیری زمانی توسعه یافت که پژوهشگران کیفی در سنت‌های سازنده‌گرا و تعامل‌گرا، لنز انتقادی تحلیل گفتمان انتقادی را پذیرفتند در حالی که اصرار داشتند معانی مذاکره می‌شوند نه ثابت، و اینکه بازتابندگی تحلیلگر یک الزام روش‌شناختی است نه تهدیدی برای اعتبار.

چه زمانی استفاده شود

هنگامی که پرسش پژوهش بر چگونگی تلاقی زبان، قدرت، و ایدئولوژی در یک بافت اجتماعی خاص متمرکز است، و زمانی که معرفت‌شناسی تفسیری یا سازنده‌گرا مناسب است — برای مثال، زمانی که معانی شرکت‌کنندگان، تناقضات، و خوانش‌های متعدد به اندازه خود متن اهمیت دارند — از تحلیل گفتمان انتقادی تفسیری استفاده کنید. این روش برای تحلیل سیاست، مطالعات رسانه‌ای، پژوهش سازمانی، آموزش، و ارتباطات بهداشتی که می‌خواهید مفروضات ایدئولوژیک جاسازی شده در متون را بدون ادعای خوانش عینی و واحد صحیح، آشکار کنید، مناسب است. زمانی که هدف پژوهش صرفاً فراوانی محتوای توصیفی است، زمانی که تعمیم‌پذیری آماری مورد نیاز است، یا زمانی که پرسش پژوهش شامل زبان یا گفتمان به عنوان تمرکز اصلی نیست، از آن استفاده نکنید. همچنین اگر موضع معرفت‌شناختی قویاً پوزیتویستی باشد، مناسب نیست، زیرا اعتبار روش بر معیارهای تفسیری استوار است نه بر انطباق با واقعیت.

محدودیت‌ها و ملاحظات

  • یافته‌ها وابسته به بافت و تفسیری هستند؛ آن‌ها را نمی‌توان از نظر آماری به جمعیت‌ها یا محیط‌های دیگر تعمیم داد.
  • لایه بازتابنده و تفسیری، تحلیل را دشوارتر و استانداردسازی آن را در مطالعات مختلف سخت‌تر می‌کند.
  • نیاز به سواد نظری قابل توجهی در هر دو حوزه نظریه گفتمان و حوزه اجتماعی مربوطه دارد.
  • مرز بین تفسیر دقیق و خوانش بیش از حد پژوهشگر دشوار است که بدون گفتگوی همکاران یا بررسی اعضا، کنترل شود.

شرایط منبع جایگزین بررسی علمی مستقل یا اعتبارسنجی توسط موتور تحلیل نیست.

نقاط قوت

  • تحلیل زبانی دقیق را با حساسیت به معانی متعدد و چارچوب‌های تفسیری خود شرکت‌کنندگان ترکیب می‌کند.
  • موضع بازتابنده، تأثیر تحلیلگر بر یافته‌ها را به جای پنهان کردن، آشکار می‌سازد و شفافیت را بهبود می‌بخشد.
  • قابل اجرا برای طیف گسترده‌ای از انواع متن: سیاست، رسانه، اسناد نهادی، رونوشت مصاحبه، متون دیجیتال.
  • روابط قدرت و مفروضات ایدئولوژیک را که ممکن است روش‌های کیفی دیگر نادیده بگیرند، روشن می‌سازد.
  • به اندازه کافی انعطاف‌پذیر است که با رویکردهای کیفی دیگر مانند نظریه داده‌بنیاد یا قوم‌نگاری ترکیب شود.

کاربردها

  • تحلیل چگونگی ساخت معلمان به عنوان حرفه‌ای یا به عنوان مشکل در اسناد سیاست آموزشی دولتی.
  • بررسی چگونگی قاب‌بندی مهاجرت توسط رسانه‌های خبری برای عادی‌سازی یا به چالش کشیدن مواضع ایدئولوژیک خاص.
  • بررسی چگونگی ساخت هویت کارکنان و هنجارهای محیط کار در بیانیه‌های مأموریت سازمانی.
  • مطالعه چگونگی رمزگذاری مفروضات در مورد شایستگی و خودمختاری بیمار در دستورالعمل‌های بالینی مراقبت‌های بهداشتی.
  • کاوش چگونگی به چالش کشیدن روایت‌های غالب پیرامون جنسیت یا نژاد توسط جوامع فعال آنلاین.
  • واکاوی چگونگی ساختن جنوب جهانی به عنوان مشکلی که باید مدیریت شود در گزارش‌های توسعه بین‌المللی.

چگونه کار می‌کند

چگونه کار می‌کند

1

پژوهشگر بافت اجتماعی یا نهادی را که متون در آن تولید و منتشر می‌شوند، شناسایی می‌کند، پرسش پژوهش انتقادی (معمولاً مربوط به قدرت، ایدئولوژی، نابرابری، یا هویت) را بیان می‌کند، و بر جایگاه خود تأمل می‌کند — اینکه چگونه پیشینه، ارزش‌ها، و تعهدات نظری او ممکن است تحلیل را شکل دهد. این مبنای بازتابنده مشخصه گونه تفسیری است و باید به صراحت در روش‌شناسی مستند شود.

2

متون به طور هدفمند برای روشن کردن پدیده مورد بررسی انتخاب می‌شوند: این‌ها می‌توانند شامل اسناد سیاستی، مقالات خبری، رونوشت مصاحبه‌ها، پست‌های آنلاین، صورتجلسات، یا هر داده زبانی طبیعی باشند. حجم نمونه با اصل کفایت تحلیلی تعیین می‌شود — مواد متنی کافی برای حمایت از ادعاهای تفسیری — نه نمایندگی آماری.

3

هر متن از نظر ویژگی‌های زبانی و گفتمانی تحلیل می‌شود: انتخاب واژگان، ساختارهای دستوری، ابزارهای بلاغی، ارجاعات بینامتنی، و قراردادهای ژانر. این لایه توصیفی از چارچوب سه‌بعدی فیرکلاگ — متن، عمل گفتمانی (تولید و مصرف)، و عمل اجتماعی — پیروی می‌کند و قبل از رفتن به تفسیر عمیق‌تر، ویژگی‌های سطحی را شناسایی می‌کند.

4

پژوهشگر توصیفات متنی را در رابطه با بافت اجتماعی و فرهنگی گسترده‌تر می‌خواند و می‌پرسد که چگونه زبان، فاعل‌ها را می‌سازد، روابط خاصی را عادی‌سازی می‌کند، و صداهای خاصی را به حاشیه می‌راند یا توانمند می‌سازد. در سنت تفسیری، این مرحله به صراحت بازتابنده است: تحلیلگر تفاسیر رقیب را در نظر می‌گیرد، در صورت امکان با شرکت‌کنندگان یا منابع داده تکمیلی مشورت می‌کند، و ماهیت منظری خوانش خود را تصدیق می‌کند.

5

یافته‌ها به ساختارهای اجتماعی کلان — نهادها، ایدئولوژی‌ها، سلسله مراتب قدرت — که گفتمان را شکل می‌دهند و توسط آن شکل می‌گیرند، مرتبط می‌شوند. گزارش تحلیل گفتمان انتقادی تفسیری، لایه‌های متنی، بافتی، و بازتابنده را در یک گزارش منسجم ترکیب می‌کند که کار ایدئولوژیک را آشکار می‌سازد در حالی که نسبت به انتخاب‌های تفسیری انجام شده در طول تحلیل صادق می‌ماند.

دام‌های رایج

  • نادیده گرفتن لایه توصیفی — پرش به نقد ایدئولوژیک بدون بررسی سیستماتیک ویژگی‌های متنی، ادعاهای بدون پشتوانه ایجاد می‌کند.
  • انجام بازتابندگی به عنوان یک تشریفات — یک سلب مسئولیت کوتاه در مورد جایگاه در بخش روش‌شناسی کافی نیست؛ تعامل بازتابنده باید در کل فرآیند تحلیلی نفوذ کند.
  • انتخاب صرفاً متونی که فرضیه انتقادی قبلی پژوهشگر را تأیید می‌کنند — نمونه‌برداری تأییدی متن، اعتبار تحلیل را تضعیف می‌کند.
  • درهم آمیختن تحلیل گفتمان انتقادی تفسیری با تحلیل موضوعی استاندارد — توجه تحلیل گفتمان انتقادی به سازوکارهای زبانی (وجهیت، نام‌سازی، عاملیت، بینامتنیت) همان چیزی است که آن را متمایز می‌کند و باید حفظ شود.
  • نادیده گرفتن بافت تولید — تحلیل متن در انزوا بدون توجه به اینکه چه کسی آن را تولید کرده، برای چه کسی، و تحت چه شرایط نهادی، بعد اجتماعی-انتقادی روش را از دست می‌دهد.

پرسش‌های متداول

تحلیل گفتمان انتقادی تفسیری چگونه با تحلیل گفتمان انتقادی استاندارد متفاوت است؟

تحلیل گفتمان انتقادی استاندارد اغلب در چارچوب هستی‌شناسی واقع‌گرایانه یا واقع‌گرایی انتقادی عمل می‌کند و ممکن است ادعا کند که ماهیت عینی ایدئولوژیک یک متن را آشکار می‌سازد. تحلیل گفتمان انتقادی تفسیری موضعی سازنده‌گرا یا تفسیری را اتخاذ می‌کند، معنا را چندگانه و وابسته به بافت در نظر می‌گیرد، جایگاه پژوهشگر را به عنوان عاملی سازنده به جای عامل مخدوش‌کننده برجسته می‌کند، و نسبت به خوانش‌های خود شرکت‌کنندگان از متون مورد تحلیل، گشوده باقی می‌ماند.

به چه مقدار متن برای تحلیل نیاز دارم؟

حداقل ثابت وجود ندارد. عمق مهم‌تر از حجم است: یک تحلیل گفتمان انتقادی تفسیری عمیق از سه سند سیاستی ممکن است یافته‌های غنی‌تری نسبت به خوانشی سطحی از سی سند ارائه دهد. معیار راهنما، کفایت تحلیلی است — مواد متنی کافی برای حمایت از ادعاهای تفسیری شما و نشان دادن اینکه الگوهایی که شناسایی می‌کنید، منحصر به فرد نیستند.

آیا تحلیل گفتمان انتقادی تفسیری به آموزش زبان‌شناسی نیاز دارد؟

برخی مبانی مفاهیم زبانی — مانند گذرا بودن، وجهیت، نام‌سازی، و بینامتنیت — مهم هستند زیرا این‌ها ابزارهایی هستند که از طریق آن‌ها کار ایدئولوژیک در سطح متنی شناسایی می‌شود. با این حال، تخصص فنی بالای زبان‌شناسی لازم نیست؛ آنچه بیش از همه اهمیت دارد، توجه سیستماتیک به انتخاب‌های زبانی و کارکردهای اجتماعی آن‌ها است.

آیا تحلیل گفتمان انتقادی تفسیری را می‌توان با قوم‌نگاری یا نظریه داده‌بنیاد ترکیب کرد؟

بله. تحلیل گفتمان انتقادی تفسیری به طور طبیعی با قوم‌نگاری زمانی که می‌خواهید اعمال گفتمانی را به اعمال اجتماعی مشاهده شده مرتبط کنید، و با نظریه داده‌بنیاد زمانی که گفتمان یکی از اجزای یک نظریه کلان‌تر در حال توسعه است، جفت می‌شود. در چنین ترکیباتی، تحلیل گفتمان انتقادی معمولاً تحلیل متنی را انجام می‌دهد در حالی که روش دیگر داده‌های بافتی یا فرایندی را فراهم می‌کند.

چگونه از دقت در تحلیل گفتمان انتقادی تفسیری اطمینان حاصل کنم؟

دقت بر شفافیت استوار است: دلیل انتخاب متن خود را مستند کنید، با ارائه شواهد متنی برای هر ادعای تحلیلی، کار خود را نشان دهید، با تفاسیر جایگزین درگیر شوید، موضع بازتابنده خود را آشکار کنید، و در صورت امکان، به دنبال بازبینی همکاران یا بررسی اعضا با شرکت‌کنندگانی باشید که گفتار یا اسناد آن‌ها را تحلیل کرده‌اید.

روش‌های مرتبط

منابع

  1. Fairclough, N. (1992). Discourse and Social Change. Polity Press.

    شابک: 978-0745612126
    کپی شد.
  2. Wodak, R., & Meyer, M. (Eds.). (2001). Methods of Critical Discourse Analysis. Sage.

    شابک: 978-0761961543
    کپی شد.