Skip to content
بازگشت به نتایج جست‌وجو

تحلیل تفسیری مکالمه

معرفی‌شده توسط
Harvey Sacks, Emanuel Schegloff, Gail Jefferson (CA foundations); interpretive extension by discourse scholars including Margaret Wetherell
سال
1960s–1970s (CA); interpretive strand formalised 1990s–2000s
نوع
Qualitative discourse research design
خانواده
Qualitative design / analysis

این متن ترجمه ماشینی است و هنوز بازبینی نشده است. متن اصلی را به انگلیسی بخوانید

اندازه قلم

چه کاری انجام می‌دهد؟

تحلیل تفسیری مکالمه (ICA) چگونگی ساخت مشترک معنا را در گفتگو، نوبت به نوبت، بررسی می‌کند و دقت ریز-مقیاسی تحلیل مکالمه کلاسیک را با موضعی صراحتاً تفسیری در هم می‌آمیزد.

ICA به جای آنکه سازماندهی ترتیبی را تنها موضوع تحلیل قرار دهد، می‌پرسد که مشارکت‌کنندگان از طریق نوبت‌های گفتاری خود، در عرصه اجتماعی و گفتمانی چه کاری انجام می‌دهند – چه هویت‌ها، اهداف نهادی و روابط قدرتی در تعامل ساخته و مورد مناقشه قرار می‌گیرند. این روش از گفتار طبیعی یا ضبط‌شده از محیط‌های اجتماعی، نهادی یا مصاحبه بهره می‌برد.

شهود پشت روش

تحلیل مکالمه کلاسیک (CA) گفتار را به مثابه یک سیستم خودسازمان‌ده در نظر می‌گیرد و اصرار دارد که تحلیلگر به دقت به آنچه مشارکت‌کنندگان به طور آشکار به آن جهت‌گیری می‌کنند، پایبند بماند. تحلیل تفسیری مکالمه (ICA) این نظم ترتیبی را حفظ می‌کند اما دریچه تحلیلی را می‌گشاید: پژوهشگر همچنین می‌پرسد که تعامل در مورد معانی اجتماعی گسترده‌تر، نقش‌های نهادی یا کار ایدئولوژیک چه چیزی را آشکار می‌سازد. آن را به این صورت تصور کنید که از ابزار دقیق CA – نوبت‌گیری، جفت‌های مجاور، ترمیم، ترجیح – به عنوان یک میکروسکوپ استفاده می‌کنید، سپس عقب می‌ایستید تا تفسیر کنید که موجود زنده در محیط اجتماعی خود واقعاً چه کاری انجام می‌دهد. افق تفسیری خود تحلیلگر پذیرفته شده و به کار گرفته می‌شود، نه اینکه معلق بماند.

تاریخ

تحلیل مکالمه در اواخر دهه ۱۹۶۰ توسط هاروی ساکس، امانوئل شگلوف و گیل جفرسون پایه‌گذاری شد، که سخنرانی‌های برجسته ساکس (۱۹۶۴-۱۹۷۲) سیستم نوبت‌گیری و سازماندهی ترتیبی گفتار را بنیان نهادند. سنت اصلی به شدت emic بود و در برابر وارد کردن مقوله‌های جامعه‌شناختی مقاومت می‌کرد. از دهه ۱۹۸۰ به بعد، محققانی مانند پل درو، جان هریتج و آنیتا پومرانتز، CA را به محیط‌های نهادی گسترش دادند، و روانشناسان گفتمان از جمله جاناتان پاتر و مارگارت وترل، روانشناسی گفتمانی را توسعه دادند که لایه‌ای صراحتاً تفسیری را به داده‌های تعاملی وارد کرد. این شاخه تفسیری – بررسی هویت، ایدئولوژی و عمل اجتماعی از طریق شواهد ترتیبی – در دهه‌های ۱۹۹۰ و ۲۰۰۰ به عنوان یک گرایش متمایز منسجم شد.

چه زمانی استفاده شود

زمانی از ICA تفسیری استفاده کنید که می‌خواهید بفهمید چگونه معنا، هویت یا عمل نهادی لحظه به لحظه در گفتار تولید می‌شود، و زمانی که یک گزارش صرفاً ترتیبی CA معنای اجتماعی را کم‌تئوریزه باقی می‌گذارد. این روش برای پژوهش در ارتباطات سلامت، تعامل آموزشی، محیط‌های سازمانی و گفتمان رسانه‌ای که هم جزئیات دقیق تعامل و هم معنای اجتماعی گسترده‌تر آن اهمیت دارد، مناسب است. داده‌های مناسب، ضبط‌های گفتار واقعی – گفتگوهای طبیعی یا مصاحبه‌های استخراج شده – هستند. زمانی که ضبط ندارید (خلاصه‌های رونویسی شده کافی نیستند)، زمانی که پرسش پژوهش نیازمند اندازه‌گیری نگرش یا باور است، یا زمانی که تعمیم آماری مورد نیاز است، از آن استفاده نکنید. ICA برای پرسش‌های صرفاً ساختاری CA که نیازمند تحلیل ترتیبی دقیق بدون پوشش تفسیری هستند، مناسب نیست.

محدودیت‌ها و ملاحظات

  • نیازمند ضبط‌های صوتی یا تصویری با کیفیت بالا و رونویسی دقیق است – دسترسی میدانی و مجوز ضبط ممکن است به سختی به دست آید.
  • ترکیب تحلیل ترتیبی و تفسیری نیازمند سواد روش‌شناختی قابل توجهی در هر دو زمینه CA و نظریه گفتمان است.
  • یافته‌ها خاص زمینه هستند و به طور آماری قابل تعمیم نیستند؛ قابلیت انتقال به جای منطق نمونه‌گیری، به تعمیم تحلیلی بستگی دارد.
  • تنش بین اخلاق emic و مبتنی بر داده CA و چارچوب تفسیری تحلیلگر هرگز به طور کامل حل نمی‌شود و باید به صراحت مدیریت شود.

شرایط منبع جایگزین بررسی علمی مستقل یا اعتبارسنجی توسط موتور تحلیل نیست.

نقاط قوت

  • تحلیل را بر اساس آنچه مشارکت‌کنندگان خود به طور آشکار انجام می‌دهند، مستقر می‌کند و پایه‌ای تجربی قوی فراهم می‌آورد که رویکردهای صرفاً تفسیری فاقد آن هستند.
  • تولید معنا را به صورت ترتیبی و در زمان واقعی ثبت می‌کند، به گونه‌ای که گزارش‌های پس از واقعه (پرسشنامه‌ها، مصاحبه‌های تأملی) قادر به انجام آن نیستند.
  • قادر است نشان دهد که چگونه قدرت نهادی، هویت و ایدئولوژی از طریق سازوکار تعاملی عادی اجرا می‌شوند.
  • به اندازه کافی انعطاف‌پذیر است که با تحلیل مقوله‌بندی عضویت، نظریه جایگاه‌یابی، یا دیدگاه‌های گفتمان انتقادی ترکیب شود.
  • رونویسی‌ها به عنوان داده‌های شفاف و قابل حسابرسی عمل می‌کنند که بازبینان می‌توانند برای ارزیابی ادعاهای تفسیری آن‌ها را بررسی کنند.

کاربردها

  • تحلیل چگونگی مذاکره پزشکان و بیماران بر سر اقتدار تشخیصی در مشاوره‌های پزشکی.
  • بررسی چگونگی ساخت شایستگی یا شکست دانش‌آموز توسط معلمان از طریق تعامل کلاسی.
  • بررسی چگونگی فراخوانی یا مقاومت دسته‌های هویت جنسیتی یا نژادی در گفتار محل کار.
  • مطالعه چگونگی ساخت مشترک داده‌های پژوهشی توسط مصاحبه‌کنندگان و پاسخ‌دهندگان در مصاحبه‌های کیفی.
  • کاوش در چگونگی مدیریت محدودیت‌های نهادی توسط عوامل خدمات مشتری در مکالمات خط تلفن.
  • بررسی چگونگی اجرای اصالت توسط چهره‌های سیاسی یا طفره رفتن از پاسخگویی در مصاحبه‌های رسانه‌ای.

چگونه کار می‌کند

چگونه کار می‌کند

1

مجموعه‌ای از تعاملات ضبط‌شده برای پرداختن به پرسش پژوهش انتخاب می‌شوند – این‌ها می‌توانند گفتگوهای طبیعی، برخورد نهادی (مشاوره‌های پزشکی، تبادلات کلاسی، تماس‌های خدماتی) یا مصاحبه‌های پژوهشی باشند. نمونه‌گیری هدفمند است: قسمت‌ها به این دلیل انتخاب می‌شوند که مکان‌های غنی برای پدیده مورد بررسی هستند، نه برای نمایندگی آماری.

2

ضبط‌های صوتی یا تصویری با استفاده از نمادگذاری جفرسون یا نوع ساده‌شده آن رونویسی می‌شوند. سطح جزئیات با تمرکز تحلیلی مطابقت داده می‌شود: در جایی که معماری ترتیبی اهمیت دارد، هم‌پوشانی‌ها، مکث‌ها و ویژگی‌های آوایی علامت‌گذاری می‌شوند؛ در جایی که هدف به طور کلی تفسیری‌تر است، یک رونویسی خوانا با مرزهای نوبت ممکن است کافی باشد. رونویسی دقیق به عنوان اولین گام تحلیلی در نظر گرفته می‌شود، نه صرفاً آماده‌سازی.

3

پژوهشگر از طریق رونویسی کار می‌کند تا توالی‌های تعاملی مورد علاقه را شناسایی کند – جفت‌های مجاور، پیش‌توالی‌ها، آغازگرهای ترمیم، انتقال موضوع و سایر ساختارهای ترتیبی. موارد انحرافی (جایی که الگوی معمول نقض می‌شود) به طور خاص جستجو می‌شوند زیرا اغلب ساختار هنجاری را به وضوح آشکار می‌کنند. این مرحله تعهد CA به جهت‌گیری‌های قابل اثبات توسط مشارکت‌کننده را حفظ می‌کند.

4

فراتر از توالی، تحلیلگر بررسی می‌کند که مشارکت‌کنندگان چه چیزی را به انجام می‌رسانند: چگونه نقش‌های نهادی اجرا یا مقاومت می‌شوند، چگونه دسته‌های هویت فراخوانی یا اجتناب می‌شوند، چگونه عدم تقارن‌های معرفتی مدیریت می‌شوند. چارچوب‌های تفسیری – مانند تحلیل مقوله‌بندی عضویت، نظریه جایگاه‌یابی، یا مفاهیم گفتمان انتقادی – برای زمینه‌مند کردن یافته‌های ترتیبی در فرآیندهای اجتماعی و نهادی گسترده‌تر به کار گرفته می‌شوند.

5

یافته‌های حاصل از قسمت‌های فردی در یک گزارش تحلیلی از پدیده تعاملی ادغام می‌شوند. این گزارش هم سازوکار ترتیبی (چگونه گفتار سازماندهی می‌شود) و هم اهمیت تفسیری آن (آنچه مشارکت‌کنندگان از نظر اجتماعی انجام می‌دهند) را توصیف می‌کند. ترکیب با قسمت‌های منتخب رونویسی که تفسیر را در داده‌ها مستقر می‌کنند، نشان داده می‌شود.

دام‌های رایج

  • وارد کردن مقوله‌های تفسیری قبل از تحلیل ترتیبی – در نظر گرفتن هویت یا قدرت به عنوان امری مسلم به جای نشان دادن چگونگی ظهور آن‌ها در گفتار، خطر غلبه بر آنچه مشارکت‌کنندگان خود به آن جهت‌گیری می‌کنند را دارد.
  • رونویسی نازک – حذف هم‌پوشانی‌ها، مکث‌ها یا توالی‌های ترمیم، دقت ترتیبی را که ICA را از تحلیل موضوعی معمولی متمایز می‌کند، قربانی می‌کند.
  • انتخاب گلچین شده قسمت‌ها – انتخاب تنها قسمت‌هایی که تفسیر را تأیید می‌کنند بدون بررسی موارد انحرافی یا منفی، اعتبار تحلیلی را تضعیف می‌کند.
  • درهم آمیختن ICA با تحلیل گفتمان انتقادی – CDA بر ساختارهای قدرت کلان تأکید دارد، در حالی که ICA ادعاهای تفسیری خود را از شواهد ریز-ترتیبی استخراج می‌کند؛ ادغام آن‌ها بدون شفافیت، هر دو را مبهم می‌کند.

پرسش‌های متداول

ICA تفسیری چگونه با CA کلاسیک تفاوت دارد؟

CA کلاسیک اصرار دارد که تحلیلگر صرفاً در چارچوب آنچه مشارکت‌کنندگان به طور آشکار در توالی به آن جهت‌گیری می‌کنند، باقی بماند و از مفاهیم جامعه‌شناختی وارداتی اجتناب کند. ICA تفسیری دقت ترتیبی را حفظ می‌کند اما الگوهای ترتیبی را به طور صریح به معانی اجتماعی گسترده‌تر – هویت، قدرت، نقش نهادی – با استفاده از چارچوب‌های تفسیری مرتبط می‌سازد. تفاوت در ابزارهای ترتیبی نیست، بلکه در این است که تحلیلگر تا چه حد فراتر از داده‌ها برای نظریه‌پردازی اهمیت اجتماعی حرکت می‌کند.

آیا به نمادگذاری جفرسون نیاز دارم؟

اگر تمرکز تحلیلی شما شامل ویژگی‌های ترتیبی مانند هم‌پوشانی، ترمیم یا آوایی باشد، آنگاه نمادگذاری جفرسون (یا نسخه ساده‌شده به وضوح مستند شده) ضروری است. اگر تمرکز تفسیری شما عمدتاً بر محتوای معنا و عمل اجتماعی به جای سازوکار ترتیبی باشد، یک رونویسی خوانا با مرزهای نوبت ممکن است کافی باشد – اما باید این انتخاب را توجیه کرده و آنچه از دست می‌رود را بپذیرید.

به چند رونویسی یا قسمت نیاز دارم؟

تعداد ثابتی وجود ندارد. مطالعات مبتنی بر CA اغلب مجموعه کوچکی از قسمت‌ها (۵-۳۰ نمونه از یک پدیده) را به طور عمیق تحلیل می‌کنند. معیار، اشباع تحلیلی است – زمانی که قسمت‌های اضافی الگوهای ترتیبی یا تفسیری جدیدی را آشکار نمی‌کنند. یک مورد به طور عمیق تحلیل شده می‌تواند از نظر نظری مهم باشد؛ گستردگی به قیمت عمق ترتیبی، هدف را از بین می‌برد.

آیا ICA تفسیری می‌تواند با قوم‌نگاری ترکیب شود؟

بله – این ترکیب در مطالعات تعامل نهادی رایج است. زمینه قوم‌نگارانه (مشاهدات میدانی، دانش نهادی) می‌تواند لایه تفسیری تحلیل را غنی کند و به پژوهشگر کمک کند تا آنچه مشارکت‌کنندگان بدیهی می‌دانند و آنچه به صورت تعاملی مدیریت می‌شود را درک کند. تحلیل ترتیبی در ضبط‌ها مستقر باقی می‌ماند؛ زمینه قوم‌نگارانه تفسیر آن را غنی می‌سازد.

آیا ICA تفسیری برای داده‌های مصاحبه مناسب است؟

می‌تواند باشد، اما با احتیاط. مصاحبه‌های پژوهشی گفتار طبیعی نیستند – آن‌ها از نظر تعاملی نامتقارن و توسط پژوهشگر آغاز می‌شوند. کاربرد ICA برای داده‌های مصاحبه زمانی مشروع است که علاقه پژوهش در چگونگی ساخت روایت‌ها توسط مشارکت‌کنندگان، مدیریت مصاحبه به عنوان یک برخورد نهادی، یا ساخت مشترک روایت باشد. زمانی که مصاحبه‌ها صرفاً به عنوان وسیله‌ای برای دسترسی به نگرش‌ها یا تجربیات استفاده می‌شوند، که تحلیل موضوعی ممکن است مناسب‌تر باشد، کمتر مناسب است.

روش‌های مرتبط

منابع

  1. ten Have, P. (2007). Doing Conversation Analysis: A Practical Guide (2nd ed.). Sage.

    شابک: 978-1412922271
    کپی شد.
  2. Wetherell, M., Taylor, S., & Yates, S. J. (Eds.) (2001). Discourse Theory and Practice: A Reader. Sage.

    شابک: 978-0761971566
    کپی شد.