Skip to content
بازگشت به نتایج جست‌وجو

شاخص واکنش بین فردی

معرفی‌شده توسط
Mark H. Davis
سال
1980
نوع
Self-report Likert scale
خانواده
Social cognition

این متن ترجمه ماشینی است و هنوز بازبینی نشده است. متن اصلی را به انگلیسی بخوانید

اندازه قلم

چه کاری انجام می‌دهد؟

شاخص واکنش بین فردی (IRI) یک ابزار خودگزارشی ۲۸ سوالی است که توسط مارک اچ. دیویس در سال ۱۹۸۰ برای ارزیابی تفاوت‌های فردی در همدلی به عنوان یک سازه چندبعدی توسعه یافته است. به جای در نظر گرفتن همدلی به عنوان یک ویژگی واحد، IRI چهار بعد متمایز همدلی را اندازه‌گیری می‌کند: چشم‌اندازگیری (perspective-taking)، تخیل (fantasy)، نگرانی همدلانه (empathic concern) و پریشانی شخصی (personal distress). این ابزار به پرکاربردترین معیار همدلی چندبعدی در تحقیقات روان‌شناختی و علوم اجتماعی تبدیل شده است.

شهود پشت روش

IRI تشخیص می‌دهد که همدلی شامل مولفه‌های متعددی با منشأ و پیامدهای متفاوت است. چشم‌اندازگیری و نگرانی همدلانه، ابعاد شناختی و عاطفی درک و اهمیت دادن به تجربیات دیگران هستند که هر دو به طور کلی با رفتار طرفدارانه (prosocial) مرتبطند. تخیل و پریشانی شخصی ممکن است گرایش به درگیری تخیلی و واکنش‌های عاطفی خودمحور را نشان دهند. رویکرد چندبعدی این مقیاس، تغییرات فردی را در نحوه تجربه و واکنش افراد به احساسات دیگران ثبت می‌کند.

تاریخ

IRI که توسط مارک اچ. دیویس در سال ۱۹۸۰ توسعه یافته است، از یک مفهوم‌سازی چندبعدی از همدلی پدید آمد. دیویس پیشنهاد کرد که همدلی شامل مولفه‌های شناختی و عاطفی متمایز است که ممکن است به طور متفاوتی با پیامدهای طرفدارانه و ضداجتماعی مرتبط باشند. این مقیاس که در سال ۱۹۸۳ در Journal of Personality and Social Psychology منتشر شد، از آن زمان به پرکاربردترین معیار همدلی چندبعدی تبدیل شده و صدها مطالعه تجربی را تولید کرده است.

چه زمانی استفاده شود

از IRI در تحقیقات مربوط به همدلی، رفتار طرفدارانه، کمک‌رسانی، پرخاشگری و روابط بین فردی استفاده کنید. مناسب برای نمونه‌های بزرگسالان عمومی، دانشجویان، جمعیت‌های بالینی و کودکان/نوجوانان (با نسخه‌های مناسب). این مقیاس به ویژه هنگام بررسی چگونگی پیش‌بینی ظرفیت‌های همدلی مختلف برای پیامدهای اجتماعی متنوع، ارزشمند است.

محدودیت‌ها و ملاحظات

  • زیرمقیاس تخیل در برخی نمونه‌ها خواص روان‌سنجی ضعیف‌تری نسبت به سه زیرمقیاس دیگر نشان می‌دهد
  • پریشانی شخصی ممکن است اضطراب یا عاطفی بودن منفی را به جای همدلی خالص نشان دهد
  • سوالات تا حدودی شفاف هستند و به طور بالقوه سوگیری مطلوبیت اجتماعی را برای تأیید همدلی بالاتر دعوت می‌کنند
  • این مقیاس همدلی خودگزارشی را اندازه‌گیری می‌کند که ممکن است کاملاً با معیارهای همدلی رفتاری همسو نباشد

شرایط منبع جایگزین بررسی علمی مستقل یا اعتبارسنجی توسط موتور تحلیل نیست.

نقاط قوت

  • رویکرد چندبعدی جنبه‌های متمایز همدلی را با همبسته‌ها و پیامدهای متفاوت ثبت می‌کند
  • پایایی و روایی عالی در میان جمعیت‌های متنوع که دهه‌ها تحقیق را در بر می‌گیرد
  • به خوبی با همبستگی‌های پیش‌بینی‌شده نظری اعتبارسنجی شده است (به عنوان مثال، چشم‌اندازگیری کمک‌رسانی را پیش‌بینی می‌کند؛ پریشانی شخصی از اجتناب پیش‌بینی می‌کند)
  • نسبتاً کوتاه (۲۸ سوال) برای اندازه‌گیری چهار بعد، که آن را برای مطالعات بزرگ عملی می‌سازد

کاربردها

  • پیش‌بینی رفتار طرفدارانه، نوع‌دوستی و کمک‌رسانی در موقعیت‌های متنوع در تحقیقات روان‌شناسی اجتماعی
  • درک تفاوت‌ها در پاسخ به رنج و پریشانی دیگران در تحقیقات روان‌شناسی بالینی و مشاوره
  • بررسی روابط بین نقص‌های همدلی و پرخاشگری، قلدری و روان‌پریشی در روان‌شناسی قانونی و رشدی
  • اندازه‌گیری تغییرات همدلی ناشی از مداخلات، برنامه‌های آموزشی یا تجربیات درمانی
  • بررسی نقش همدلی در قضاوت اخلاقی، تصمیم‌گیری اخلاقی و حمایت از سیاست‌های عدالت اجتماعی

چگونه کار می‌کند

چگونه کار می‌کند

1

پاسخ‌دهندگان ۲۸ گزاره را در یک مقیاس لیکرت ۵ درجه‌ای (اصلاً مرا به خوبی توصیف نمی‌کند تا مرا بسیار خوب توصیف می‌کند) در مورد واکنش‌های همدلانه رتبه‌بندی می‌کنند. هفت سوال به هر یک از چهار زیرمقیاس تعلق دارد: چشم‌اندازگیری (PT)، تخیل (F)، نگرانی همدلانه (EC) و پریشانی شخصی (PD).

2

میانگین نمرات را برای هر یک از چهار زیرمقیاس محاسبه کنید که هر کدام از ۱ تا ۵ متغیر است. نمرات بالاتر در هر زیرمقیاس، تأیید بیشتر آن بعد همدلی را نشان می‌دهد.

3

نمرات بالاتر چشم‌اندازگیری و نگرانی همدلانه، همدلی عاطفی و شناختی بیشتری را نشان می‌دهد که معمولاً با رفتار طرفدارانه و کمک‌کننده مرتبط است. نمرات بالاتر پریشانی شخصی، واکنش‌های عاطفی متمرکز بر خود به جای دیگری را نشان می‌دهد. نمرات تخیل، درگیری تخیلی با تجربیات دیگران را نشان می‌دهد.

دام‌های رایج

  • فرض اینکه همدلی بالا (به ویژه پریشانی شخصی) همیشه کمک‌رسانی را پیش‌بینی می‌کند؛ نگرانی ناشی از پریشانی شخصی اغلب منجر به کناره‌گیری به جای کمک می‌شود
  • برخورد با تمام ابعاد همدلی به طور مساوی؛ آنها همبسته‌های روان‌شناختی و پیامدهای رفتاری متفاوتی دارند
  • نادیده گرفتن تمایز بین همدلی عاطفی (احساس) و همدلی شناختی (درک)؛ آنها می‌توانند از هم جدا شوند
  • مقایسه نمرات در جمعیت‌های مختلف بدون در نظر گرفتن هنجارهای فرهنگی مربوط به بیان عاطفی و چشم‌اندازگیری

پرسش‌های متداول

تفاوت بین چشم‌اندازگیری و نگرانی همدلانه چیست؟

چشم‌اندازگیری توانایی شناختی درک افکار و احساسات شخص دیگر است. نگرانی همدلانه، گرایش عاطفی به مراقبت از رفاه شخص دیگر است. هر دو کمک‌رسانی را پیش‌بینی می‌کنند، اما چشم‌اندازگیری می‌تواند بدون مراقبت رخ دهد و نگرانی می‌تواند بدون درک کامل وجود داشته باشد.

آیا همدلی بالای پریشانی شخصی مشکل‌ساز است؟

پریشانی شخصی بالا نشان می‌دهد که رنج دیگران باعث ناراحتی در خود فرد می‌شود، که می‌تواند به طور متناقضی کمک‌رسانی را کاهش دهد زیرا فرد انگیزه دارد از احساس منفی فرار کند به جای اینکه به نیازهای دیگران رسیدگی کند. این نشان‌دهنده واکنش عاطفی است اما لزوماً ارتباط همدلانه نیست.

آیا مردان و زنان در IRI نمرات متفاوتی کسب می‌کنند؟

تحقیقات به طور کلی نشان می‌دهد که زنان نمرات بالاتری در نگرانی همدلانه و تخیل کسب می‌کنند، در حالی که مردان و زنان نمرات مشابهی در چشم‌اندازگیری و پریشانی شخصی دارند. این تفاوت‌ها ممکن است هم تفاوت‌های واقعی در جامعه‌پذیری و هم هنجارهای جنسیتی مربوط به بیان عاطفی را منعکس کنند.

آیا همدلی اندازه‌گیری شده توسط IRI با مداخلات قابل تغییر است؟

بله، تحقیقات نشان می‌دهد که همدلی را می‌توان از طریق آموزش چشم‌اندازگیری، تماس بین گروهی و قرار گرفتن در معرض روایت‌های متنوع افزایش داد. برخی ابعاد (به ویژه چشم‌اندازگیری) در پاسخ به مداخلات، انعطاف‌پذیری بیشتری نسبت به سایرین نشان می‌دهند.

روش‌های مرتبط

منابع

  1. Davis, M. H. (1980). A multidimensional approach to individual differences in empathy. JSAS Catalog of Selected Documents in Psychology, 10, 85.

    باز کردن مرجع انتشار
    کپی شد.
  2. Davis, M. H. (1983). Measuring individual differences in empathy: Evidence for a multidimensional approach. Journal of Personality and Social Psychology, 44(1), 113–126.

    باز کردن مرجع DOI
    کپی شد.