Skip to content
بازگشت به نتایج جست‌وجو

تحلیل Hi-C

معرفی‌شده توسط
Erez Lieberman-Aiden & Job Dekker
سال
2009
نوع
Chromatin interaction method
خانواده
3D genomics

این متن ترجمه ماشینی است و هنوز بازبینی نشده است. متن اصلی را به انگلیسی بخوانید

اندازه قلم

چه کاری انجام می‌دهد؟

Hi-C (High-Chromosome Conformation Capture) تکنیک و روش‌های محاسباتی مرتبط برای نگاشت معماری سه‌بعدی ژنوم در سلول‌ها است.

Hi-C که در سال ۲۰۰۹ توسط Lieberman-Aiden و Dekker توسعه یافت، برهم‌کنش‌های فیزیکی بین نواحی ژنومی را شناسایی می‌کند که ممکن است از نظر توالی خطی دور باشند اما از نظر فضایی در فضای هسته‌ای سه‌بعدی نزدیک باشند. تحلیل Hi-C اصول اساسی سازماندهی ژنوم، از جمله وجود دامنه‌های مرتبط توپولوژیکی (TADs)، را آشکار کرده و بینش‌هایی در مورد چگونگی تنظیم بیان ژن و همانندسازی DNA توسط ساختار سه‌بعدی ارائه می‌دهد.

شهود پشت روش

DNA در هسته یک سیم‌پیچ تصادفی نیست؛ بلکه به یک معماری سه‌بعدی دقیق تا می‌شود. عناصر تنظیمی (تقویت‌کننده‌ها) ممکن است برای تماس با پروموتورهای دور حلقه بزنند، حتی اگر از نظر توالی خطی از هم دور باشند. Hi-C با اتصال متقاطع قطعات DNA در نزدیکی فضایی، قطعه‌قطعه کردن ژنوم و توالی‌یابی قطعات پیوند خورده، این تماس‌های سه‌بعدی را ثبت می‌کند. نتیجه یک ماتریس تماس است که نشان می‌دهد کدام موقعیت‌های ژنومی با هم برهم‌کنش دارند. موقعیت‌های نزدیک (کروموزوم یکسان، نزدیک در توالی خطی) به‌طور مکرر برهم‌کنش دارند - ماتریس تماس در امتداد قطر بالا است. برهم‌کنش‌های دور ساختار در مقیاس بزرگ را آشکار می‌کنند: گروه‌هایی از لوکوس‌ها در یک دامنه مرتبط توپولوژیکی (TAD) به‌طور مکرر برهم‌کنش دارند؛ TADهای مختلف به‌ندرت برهم‌کنش دارند. با تحلیل ماتریس تماس به‌صورت محاسباتی، محققان ساختار سه‌بعدی را استنباط می‌کنند، برهم‌کنش‌های تنظیمی را شناسایی می‌کنند و درک می‌کنند که چگونه معماری ژنوم زیست‌شناسی را کنترل می‌کند.

تاریخ

Lieberman-Aiden، Dekker و همکاران در سال ۲۰۰۹ Hi-C را توسعه دادند و درک سازماندهی ژنوم را متحول کردند. کارهای اولیه دامنه‌های در مقیاس بزرگ (که اکنون TAD نامیده می‌شوند) و اینکه ژنوم به دو بخش فضایی متمایز - کروماتین فعال و غیرفعال - سازماندهی شده است را آشکار کرد. Dixon و همکاران (۲۰۱۲) حفاظت TAD را نشان دادند و شروع به نگاشت برهم‌کنش‌های تقویت‌کننده-پروموتور کردند. انواع مدرن (in situ Hi-C، پروژه‌های 4DN) وضوح را بهبود بخشیدند و امکان تولید سریع نقشه‌های کل ژنوم را در سیستم‌های متنوع فراهم کردند. Hi-C در درک تنظیم ژن سه‌بعدی و کشف چگونگی اختلال معماری طبیعی توسط متغیرهای ساختاری، بنیادی شده است.

چه زمانی استفاده شود

استفاده از Hi-C برای درک چگونگی سازماندهی ژنوم سه‌بعدی، شناسایی برهم‌کنش‌های تنظیمی دوربرد، یا مقایسه معماری ژنوم بین انواع سلول‌ها یا وضعیت‌های بیماری. Hi-C برای شناسایی حلقه‌های تقویت‌کننده-پروموتور و درک چگونگی تأثیر متغیرهای ساختاری بر عملکرد ژنوم بسیار قدرتمند است. از Hi-C هنگام مطالعه جزئیات لوکوس‌های منفرد (روش‌های تصویربرداری بهتر هستند) یا زمانی که سلول‌ها بسیار ناهمگن هستند (الگوهای تماس میانگین، تنوع فردی را پنهان می‌کنند) اجتناب کنید.

محدودیت‌ها و ملاحظات

  • میانگین جمعیت را فراهم می‌کند؛ ناهمگنی سلول منفرد از بین می‌رود
  • از نظر محاسباتی فشرده است؛ نیاز به ذخیره‌سازی و پردازش قابل توجه داده دارد
  • فاصله تماس به‌شدت تحت تأثیر عوامل فنی (انتخاب آنزیم محدودکننده، کارایی پیوند) قرار دارد
  • فاصله فیزیکی را مستقیماً اندازه‌گیری نمی‌کند؛ فراوانی تماس به عوامل متعددی بستگی دارد
  • وضوح توسط عمق توالی‌یابی محدود می‌شود؛ نگاشت با وضوح بسیار بالا نیاز به میلیاردها خوانش دارد

شرایط منبع جایگزین بررسی علمی مستقل یا اعتبارسنجی توسط موتور تحلیل نیست.

نقاط قوت

  • نمای کل ژنوم از سازماندهی سه‌بعدی ژنوم با وضوح بالا را فراهم می‌کند
  • دامنه‌های مرتبط توپولوژیکی و برهم‌کنش‌های تنظیمی دوربرد را شناسایی می‌کند
  • نشان می‌دهد که چگونه معماری ژنوم در بین انواع سلول‌ها و شرایط متفاوت است
  • می‌تواند متغیرهای ساختاری و بازآرایی‌های کروماتین در مقیاس بزرگ را تشخیص دهد
  • برای بینش‌های مکانیکی به‌خوبی با سایر داده‌های اومیکس (RNA-seq، نشانگرهای کروماتین) ادغام می‌شود

کاربردها

  • نگاشت ساختار سه‌بعدی ژنوم انسان و مقایسه بین انواع سلول‌ها در پیشرفت رشدی
  • شناسایی حلقه‌های تقویت‌کننده-پروموتور برای درک تنظیم ژن بدون ایمونواستیناسیون کروماتین
  • تشخیص متغیرهای ساختاری و بازآرایی‌های کروموزومی در سرطان با تجزیه و تحلیل اعوجاج‌های الگوی تماس
  • مقایسه معماری ژنوم بین وضعیت‌های طبیعی و بیماری برای شناسایی نقص‌های معماری
  • درک چگونگی سازماندهی پروتئین‌های معماری (کوهسین، کندنسین‌ها) کروماتین از طریق نگاشت ساختار-عملکرد

چگونه کار می‌کند

چگونه کار می‌کند

1

انجام آزمایش‌های Hi-C بر روی سلول‌های کشت‌شده یا بافت‌ها: اتصال متقاطع DNA با فرمالدئید، قطعه‌قطعه کردن کروماتین، پیوند دادن قطعات DNA در نزدیکی فضایی و انجام توالی‌یابی با توان عملی بالا.

2

هم‌ترازی خوانش‌های توالی‌یابی با ژنوم؛ شناسایی جفت‌های معتبر Hi-C (هر جفت نشان‌دهنده یک برهم‌کنش ژنومی)؛ حذف مصنوعات (اتصال به خود، خوانش‌های با کیفیت پایین، قطعات خیالی).

3

ساخت ماتریس‌های تماس در وضوح‌های مختلف (از سطل‌های ۱ مگابایتی تا ۱-۵ کیلوبایتی)؛ نرمال‌سازی برای سوگیری‌ها (طول قطعه، قابلیت نگاشت)؛ شناسایی دامنه‌های مرتبط توپولوژیکی با استفاده از الگوریتم‌های بخش‌بندی.

4

اعمال الگوریتم‌های بازسازی سه‌بعدی برای استنباط موقعیت‌های فضایی از فراوانی تماس؛ تشخیص برهم‌کنش‌های دوربرد؛ شناسایی تماس‌های تقویت‌کننده-پروموتور با استفاده از پیش‌بینی‌های محاسباتی.

5

بررسی مرزهای TAD، برهم‌کنش‌های درون و بین TADها، و مقایسه بین انواع سلول‌ها یا شرایط؛ ارتباط ساختار سه‌بعدی با تنظیم ژن و وضعیت کروماتین.

دام‌های رایج

  • بیش از حد تفسیر کردن تماس‌های Hi-C به‌عنوان برهم‌کنش‌های تنظیمی واقعی بدون اعتبارسنجی (بسیاری از تماس‌ها ممکن است منفعل باشند)
  • اشتباه گرفتن قدرت نسبی برهم‌کنش با فاصله فیزیکی مطلق
  • اثرات دسته‌ای و سوگیری‌های فنی در داده‌های Hi-C می‌توانند سیگنال‌های جعلی ایجاد کنند؛ نرمال‌سازی مناسب حیاتی است
  • نادیده گرفتن ویژگی نوع سلول؛ ساختار سه‌بعدی به‌طور چشمگیری در بین انواع سلول‌ها متفاوت است

پرسش‌های متداول

TAD (دامنه مرتبط توپولوژیکی) چیست؟

TAD یک ناحیه کروموزومی است (معمولاً ۲۰۰ کیلوبایت تا ۱ مگابایت) که در آن کروماتین به‌طور مکرر برهم‌کنش دارد، اما بین آن برهم‌کنش‌ها نادر است. TADها به‌صورت الگوهای بلوکی-قطری در ماتریس‌های تماس Hi-C ظاهر می‌شوند و تصور می‌شود واحدهای تنظیمی عملکردی را نشان می‌دهند. مرزهای TAD اغلب با ژن‌ها و عناصر تنظیمی هم‌زمان هستند.

Hi-C چگونه با سایر روش‌های capture conformation کروموزوم متفاوت است؟

3C یک برهم‌کنش واحد بین دو مکان ژنومی را اندازه‌گیری می‌کند. 4C برهم‌کنش‌های یک لوکوس با همه لوکوس‌های دیگر را اندازه‌گیری می‌کند. 5C بسیاری از برهم‌کنش‌های از پیش انتخاب‌شده را اندازه‌گیری می‌کند. Hi-C برهم‌کنش‌های همه به همه را در کل ژنوم اندازه‌گیری می‌کند. هر روش، توان عملی را با اطلاعات هدفمند مبادله می‌کند.

چرا ماتریس‌های Hi-C نیاز به نرمال‌سازی دارند؟

فراوانی تماس به عوامل فنی بستگی دارد: سایت‌های محدودکننده نزدیک یک لوکوس بر قطعه‌بندی تأثیر می‌گذارند، قابلیت نگاشت در نواحی مختلف ژنومی متفاوت است، کارایی پیوند وابسته به توالی است. بدون نرمال‌سازی، این سوگیری‌ها الگوهای جعلی ایجاد می‌کنند. نرمال‌سازی سوگیری‌ها را حذف می‌کند و در عین حال سیگنال بیولوژیکی واقعی را حفظ می‌کند.

آیا Hi-C می‌تواند برهم‌کنش‌های علی تقویت‌کننده-پروموتور را شناسایی کند؟

Hi-C مکان‌های نزدیک فیزیکی را شناسایی می‌کند اما علیت را مستقیماً آشکار نمی‌کند. علیت نیاز به اعتبارسنجی عملکردی دارد (اغتشاش CRISPR، سنجش‌های گزارشگر). Hi-C برهم‌کنش‌های کاندید را شناسایی می‌کند؛ آزمایش‌های اضافی بررسی می‌کنند که آیا آنها از نظر عملکردی مهم هستند یا خیر.

روش‌های مرتبط

منابع

  1. Lieberman-Aiden, E., van Berkum, N. L., Williams, L., Imakaev, M., Ragoczy, T., Telling, A., & Dekker, J. (2009). Comprehensive mapping of long-range interactions reveals folding principles of the human genome. Science, 326(5950), 289–293.

    باز کردن مرجع DOI
    کپی شد.
  2. Dixon, J. R., Selvaraj, S., Yue, F., Kim, A., Li, Y., Shen, Y., & Ren, B. (2012). Topological domains in mammalian genomes identified by analysis of chromatin interactions. Nature, 485(7398), 376–380.

    باز کردن مرجع DOI
    کپی شد.
  3. Szabo, Q., Bantignies, F., & Cavalli, G. (2019). 3D chromatin architecture. Nature Reviews Molecular Cell Biology, 20(4), 207–220.

    باز کردن مرجع انتشار
    کپی شد.