پایش شکوفایی مضر جلبکی
- معرفیشده توسط
- Oceanographic Community
- سال
- 1995
- نوع
- integrated-system
- خانواده
- Ecological Monitoring
این متن ترجمه ماشینی است و هنوز بازبینی نشده است. متن اصلی را به انگلیسی بخوانید
چه کاری انجام میدهد؟
پایش شکوفایی مضر جلبکی (HAB) یک رویکرد یکپارچه است که سنجش از دور ماهوارهای، مشاهدات در محل و مدلسازی پیشبینیکننده را برای تشخیص، ردیابی و پیشبینی شیوع جلبکی سمی در سیستمهای دریایی و آب شیرین ترکیب میکند. پایش HAB برای حفاظت از سلامت عمومی ضروری شده است، زیرا گونههای جلبکی خاصی سموم قوی تولید میکنند که در صدفها تجمع یافته و خطرات جدی برای سلامتی مصرفکنندگان و حیات دریایی ایجاد میکنند.
شهود پشت روش
شکوفایی مضر جلبکی افزایش سریع جمعیت فیتوپلانکتونهای سمی یا مضر دیگر است که اغلب با غنیسازی مواد مغذی (به ویژه نیتروژن و فسفر) همراه با شرایط نوری و دمایی مساعد تحریک میشود. پایش HAB به تشخیص امضاهای طیفی مشخصه (غلظت بالای کلروفیل-آ یا رنگدانههای منحصر به فرد فیتوپلانکتون) از سکوهای ماهوارهای، همراه با اعتبارسنجی زمینی از نمونهبرداری در محل، متکی است. تشخیص زودهنگام امکان هشدارهای به موقع سلامت عمومی، بستن برداشت صدفها و اجرای اقدامات کاهشی را فراهم میکند.
تاریخ
پایش شکوفایی مضر جلبکی در دهه 1990 در پاسخ به افزایش فراوانی و گسترش جغرافیایی شیوعهای سمی، که با یوفتروفیکاسیون ساحلی و تغییرات آب و هوایی مرتبط بود، ظهور کرد. تلاشهای اولیه به نمونهبرداری در محل و شناسایی دستی متکی بود. ظهور حسگرهای رنگ اقیانوس ماهوارهای (SeaWiFS، MODIS) در اواخر دهه 1990 امکان پایش در مقیاس بزرگ را فراهم کرد. مراکز پیشبینی منطقهای HAB در سراسر جهان تأسیس شدند، مانند برنامه منطقهای شکوفایی مضر جلبکی با بودجه NOAA در ایالات متحده. پیشبینی مدرن HAB، یادگیری ماشین، مدلهای اقیانوسی گروهی و جذب دادههای بلادرنگ را ادغام میکند.
چه زمانی استفاده شود
پایش HAB در مناطق ساحلی با آبزیپروری فعال صدف، شیلات تجاری یا استفاده تفریحی قابل توجه ضروری است. زمانی که شکوفاییهای قبلی HAB رخ داده است، زمانی که بار مواد مغذی بالا است، یا زمانی که تغییرات آب و هوایی شرایط اقیانوسشناسی مساعد برای گونههای HAB را تغییر داده است، از آن استفاده کنید. این سیستم به ویژه در مناطقی که گونههای سمی (مانند Karenia brevis، Alexandrium catenella) شناخته شدهاند، ارزشمند است. پایش مداوم در طول ماههای بهار و تابستان (فصل اوج شکوفایی در بیشتر مناطق) یک عمل استاندارد است.
محدودیتها و ملاحظات
- پوشش ابر و کدورت میتواند تشخیص ماهوارهای را مختل کند؛ سوگیری نمونهبرداری در محل به سمت مناطق قابل دسترس منجر به پوشش فضایی ناقص میشود.
- همه گونههای مضر امضاهای طیفی قابل تشخیص تولید نمیکنند؛ برخی شکوفاییهای سمی از نظر بصری برای سنجش از دور نامشخص هستند.
- شناسایی گونهها از نمونههای میدانی پرهزینه و زمانبر است؛ روشهای ژنتیکی سریعتر هستند اما به طور جهانی در دسترس نیستند.
- غلظت سم در داخل شکوفاییها و در طول بازههای زمانی کوتاه متغیر است؛ فرکانس پایش ممکن است رویدادهای اوج سم را از دست بدهد.
شرایط منبع جایگزین بررسی علمی مستقل یا اعتبارسنجی توسط موتور تحلیل نیست.
نقاط قوت
- سکوهای ماهوارهای امکان تشخیص زودهنگام و ردیابی بلادرنگ شکوفاییها را در مناطق فضایی وسیع، روزها قبل از امکانپذیر بودن نمونهبرداری در محل، فراهم میکنند.
- جریانهای داده چندگانه (ماهوارهای، اقیانوسشناسی، سم، ترکیب گونهها) را برای ارزیابی قوی ادغام میکند.
- مدلهای پیشبینیکننده با صدور هشدارهای زودهنگام و توصیه بستنهای پیشگیرانه، امکان واکنش پیشگیرانه بهداشت عمومی را فراهم میکنند.
- پروتکلهای استاندارد شده در سراسر مناطق، امکان مقایسه ویژگیها و محرکهای شکوفایی را فراهم میکند.
کاربردها
- حفاظت از سلامت عمومی با صدور بستن برداشت صدف در طول شکوفاییهای سمی Karenia brevis در خلیج مکزیک
- پیشبینی شکوفاییهای Alexandrium catenella در سواحل غربی ایالات متحده برای حفاظت از شیلات خرچنگ دنجنس و صدف
- پایش شکوفاییهای سیانوباکتریایی آب شیرین در دریاچهها و مخازن برای حفاظت از منابع آب آشامیدنی و مناطق تفریحی
- ارزیابی تغییرات ناشی از تغییرات آب و هوایی در توزیع گونههای مضر، مانند گسترش پاتوژنهای ویبریو در پاسخ به گرم شدن آبها
چگونه کار میکند
چگونه کار میکند
حسگرهای ماهوارهای (مانند MODIS، Sentinel-3) تصاویر طیفی با وضوح بالا از رنگ اقیانوس را به دست میآورند؛ نمونههای آب در محل از ایستگاههای ثابت و کشتیهای تحقیقاتی برای تأیید حضور شکوفایی و شناسایی ترکیب گونهها جمعآوری میشوند.
تصاویر ماهوارهای برای پراکندگی جوی، پوشش ابر و درخشندگی خورشید تصحیح میشوند؛ غلظت کلروفیل-آ و سایر رنگدانهها با استفاده از الگوریتمهای استاندارد بیواپتیکی بازیابی میشوند؛ نمونههای میدانی برای شناسایی گونه و محتوای سموم حفظ و تجزیه و تحلیل میشوند.
ناهنجاریهای کلروفیل-آ مشتق شده از ماهواره شناسایی میشوند؛ گونههای فیتوپلانکتون به صورت میکروسکوپی یا با استفاده از روشهای ژنتیکی شناسایی میشوند؛ غلظت سموم با استفاده از کروماتوگرافی یا ایمونواسی اندازهگیری میشوند؛ وسعت فضایی و تراکم شکوفایی نقشهبرداری میشوند.
مدلهای پیشبینیکننده الگوهای وقوع تاریخی، عرضه مواد مغذی، انتقال هیدرودینامیکی و پیشبینیهای هواشناسی را برای پیشبینی توسعه، حرکت و زوال شکوفایی ادغام میکنند؛ سیستمهای هشدار اولیه بر اساس آستانههای مدل، توصیههایی را صادر میکنند.
حضور، مکان، شدت و مسیر پیشبینی شده شکوفایی به مدیران ساحلی و مقامات بهداشت عمومی گزارش میشود؛ مناطق برداشت صدف در صورت تجاوز سطوح سم از آستانهها بسته اعلام میشوند؛ تجزیه و تحلیل پس از شکوفایی، محرکهای محیطی و اثربخشی اقدامات کاهشی را ارزیابی میکند.
دامهای رایج
- اشتباه گرفتن غلظت بالای کلروفیل-آ با حضور HAB؛ برخی گونههای سمی شکوفاییهایی با کلروفیل-آ پایین تشکیل میدهند، در حالی که برخی رویدادهای با کلروفیل بالا غیرسمی هستند.
- تکیه صرف بر تشخیص ماهوارهای بدون تأیید زمینی؛ مثبت کاذب ناشی از رسوب مجدد رسوبات یا جلبکهای غیرسمی میتواند منجر به بستنهای غیرضروری شود.
- استفاده از الگوهای وقوع تاریخی بدون در نظر گرفتن تغییرات دامنه ناشی از تغییرات آب و هوایی و تغییرات زمانی شکوفایی و مکان.
پرسشهای متداول
چگونه جلبکهای سمی در میدان شناسایی میشوند؟
شناسایی گونهها نیازمند بررسی میکروسکوپی نمونههای آب حفظ شده، شمارش سلولها و بررسی ویژگیهای مورفولوژیکی مشخصه است. شناسایی بلادرنگ اکنون با روشهای ژنتیکی سریع (qPCR، متاژنومیکس) که گونههای تولیدکننده سم را در عرض چند ساعت شناسایی میکنند، تکمیل میشود. کروماتوگرافی مایع با کارایی بالا (HPLC) و طیفسنجی جرمی غلظت سموم خاص را اندازهگیری میکنند.
چه آستانه کلروفیل-آ باعث بستن برداشت صدف میشود؟
آستانهها بسته به منطقه و گونه متفاوت هستند. FDA ایالات متحده در صورت تجاوز سطوح سم از 80 میکروگرم بر 100 گرم بافت (یا 20 میکروگرم بر لیتر آب برای برخی سموم) اقدام فوری را توصیه میکند. ناهنجاریهای کلروفیل-آ مشتق شده از ماهواره (به عنوان مثال، بیش از 5 میلیگرم بر متر مکعب بالاتر از پسزمینه) به عنوان شاخصهای هشدار اولیه استفاده میشوند، اما آزمایش سم در محل برای تصمیمگیری نهایی بستن الزامی است.
آیا مدلهای پیشبینی شکوفایی میتوانند پایان شکوفاییها را پیشبینی کنند؟
مدلهای پیشبینیکننده میتوانند زوال شکوفایی را بر اساس کاهش مواد مغذی، محدودیت نور و تخلیه هیدرودینامیکی تخمین بزنند. با این حال، طول عمر شکوفایی بسیار متغیر و حساس به تغییرات کوچک در شرایط محیطی است، که باعث میشود پیشبینیهای بلندمدت ذاتاً نامشخص باشند. رویکردهای مدل گروهی با در نظر گرفتن خطای پیشبینی، مهارت را بهبود میبخشند.
روشهای مرتبط
منابع
Davidson, K., Miller, P., Wilding, T. A., & Shutler, J. (2016). Harmful algal bloom risk assessment in the context of climate change. Harmful Algae, 53, 34-41.
باز کردن مرجع انتشارکپی شد.Glibert, P. M., Allen, J. I., Bouwman, A. F., et al. (2010). Modeling of harmful algal blooms. Journal of Marine Systems, 83(3-4), 261-271.
باز کردن مرجع انتشارکپی شد.