شاخص ناتوانی HAQ
- معرفیشده توسط
- James Fries and colleagues at Stanford University
- سال
- 1980
- نوع
- Functional disability measurement for arthritis and chronic disease
- خانواده
- Functional assessment
این متن ترجمه ماشینی است و هنوز بازبینی نشده است. متن اصلی را به انگلیسی بخوانید
چه کاری انجام میدهد؟
شاخص ناتوانی پرسشنامه ارزیابی سلامت (HAQ-DI) یک مقیاس خودگزارشی ۲۰ گویهای برای سنجش ناتوانی عملکردی است که توسط فریز و همکارانش در دانشگاه استنفورد در سال ۱۹۸۰ توسعه یافت.
HAQ-DI که در ابتدا برای آرتریت روماتوئید طراحی شده بود، به ابزار ارزیابی عملکردی استاندارد طلایی در بیماریهای روماتیسمی و مزمن مختلف تبدیل شده است.
شهود پشت روش
HAQ-DI تأثیر بیماری بر زندگی روزمره را با ارزیابی توانایی انجام فعالیتهای فیزیکی روتین در هشت حوزه اندازهگیری میکند: لباس پوشیدن، برخاستن، غذا خوردن، راه رفتن، بهداشت، دسترسی، گرفتن اشیاء و فعالیتهای عمومی. HAQ-DI به جای جمعآوری همه گویهها به طور یکسان، از یک سیستم امتیازدهی پیچیده استفاده میکند که در آن بیماران وسایل کمکی و نیاز به کمک را گزارش میدهند و پیوستاری از استقلال تا ناتوانی را منعکس میکند. این رویکرد دقیق آن را از نظر بالینی برای تحقیقات و مراقبت از بیمار معنادار میسازد.
تاریخ
پرسشنامه ارزیابی سلامت توسط جیمز فریز در دانشگاه استنفورد در اواخر دهه ۱۹۷۰ توسعه یافت و به طور رسمی در سال ۱۹۸۰ منتشر شد. این پرسشنامه از کارهای قبلی در مورد معیارهای چندبعدی وضعیت سلامت نشأت گرفت و به طور خاص برای ارزیابی آرتریت روماتوئید طراحی شد. شاخص ناتوانی (HAQ-DI) به پرکاربردترین جزء ابزار بزرگتر HAQ تبدیل شد. نسخههای بعدی HAQ را به یک پرسشنامه چندبعدی (MDHAQ) گسترش دادند و HAQ-DI همچنان جزء ناتوانی عملکردی در این تغییرات باقی مانده است. این ابزار به بیش از ۵۰ زبان ترجمه شده و در هزاران آزمایش روماتولوژی در سراسر جهان استفاده میشود.
چه زمانی استفاده شود
HAQ-DI ابزار ترجیحی برای ارزیابی پیامدهای عملکردی در آزمایشات بیماریهای روماتیسمی و پایش بالینی است. این ابزار برای بیماران بالای ۵ سال در تمام آرتروپاتیها (آرتریت روماتوئید، لوپوس اریتماتوز سیستمیک، استئوآرتریت و غیره) مناسب است. HAQ-DI برای آسیب حاد یا ارزیابی پس از جراحی کمتر مناسب است؛ مقیاسهای عملکردی خاص بیماری ممکن است در آن زمینهها ترجیح داده شوند.
محدودیتها و ملاحظات
- در ابتدا برای آرتریت طراحی شده است؛ تعمیم به شرایط غیرروماتیسمی ممکن است نیاز به اعتبارسنجی داشته باشد
- عمدتاً عملکرد فیزیکی را ارزیابی میکند؛ ناتوانی شناختی یا عاطفی را پوشش نمیدهد
- اثرات سقف در بیماری خفیف؛ تمایز محدود در میان بیماران با عملکرد بالا
- عوامل وسایل کمکی/کمک ممکن است به طور یکنواخت در زمینههای فرهنگی و سیستمهای مراقبت بهداشتی اعمال نشوند
شرایط منبع جایگزین بررسی علمی مستقل یا اعتبارسنجی توسط موتور تحلیل نیست.
نقاط قوت
- اعتبارسنجی گسترده در بیماریهای روماتیسمی با همبستگی قوی با سایر معیارهای عملکردی و بالینی
- حساس به تغییر در کارآزماییهای بالینی؛ بهبود و کاهش عملکردی معنادار را تشخیص میدهد
- امتیازدهی ساده و شهودی، ناتوانی عملی مرتبط با تجربه زیسته بیماران را منعکس میکند
- زمان کوتاه تکمیل (۵ دقیقه) و خودتکمیلی امکان استفاده در محیطهای بالینی شلوغ را فراهم میکند
- اعتبار پیشبینیکننده قوی برای پیامدهای سلامتی، پیشرفت آسیب مفصلی و مرگ و میر در آرتریت
کاربردها
- آزمایشات آرتریت روماتوئید: معیار پیامد استاندارد در درخواستهای نظارتی و آزمایشات بالینی دارویی
- ارزیابی فعالیت بیماری: پایش مسیر عملکردی در کنار نشانگرهای التهابی در عمل بالینی
- پیشبینی پیشآگهی: HAQ-DI پایه، پیشرفت آسیب مفصلی، استفاده از مراقبتهای بهداشتی و مرگ و میر را پیشبینی میکند
- اثربخشی مقایسهای: اندازهگیری تأثیر عملکردی در کلاسهای مختلف دارویی و بیولوژیکها
- مطالعات کوهورت طولی: ردیابی چندین دههای روندهای ناتوانی در آرتروپاتیها
چگونه کار میکند
چگونه کار میکند
HAQ-DI شامل ۲۰ گویه است که در ۸ دسته عملکردی سازماندهی شدهاند. پاسخدهندگان دشواری را (۰ = بدون دشواری، ۱ = با کمی دشواری، ۲ = با دشواری زیاد، ۳ = قادر به انجام نیست) در یک مقیاس لیکرت ۴ درجهای رتبهبندی میکنند. آنها همچنین نشان میدهند که آیا از وسایل کمکی استفاده میکنند یا به کمک شخص دیگری نیاز دارند. تکمیل آن ۵ دقیقه طول میکشد.
برای هر یک از ۸ دسته، بالاترین رتبه دشواری انتخاب میشود. اگر پاسخدهنده استفاده از وسیله کمکی یا نیاز به کمک را گزارش کند، امتیاز به ترتیب ۲ یا بالاتر تعیین میشود. نمره کلی HAQ-DI میانگین ۸ نمره دسته است که از ۰ (بدون ناتوانی) تا ۳ (ناتوانی شدید) متغیر است. یک نمره دوگانه جایگزین (۰ = حداقل ناتوانی، ۱ = هرگونه ناتوانی) در برخی تحقیقات استفاده میشود.
نمرات HAQ-DI در محدوده ۰ تا ۳ قرار دارند؛ نمرات بالاتر نشاندهنده ناتوانی بیشتر است. آستانههای بالینی متفاوت است: ۰ = بدون ناتوانی یا حداقل ناتوانی، ۰.۰۱–۰.۵ = ناتوانی خفیف تا متوسط، ۰.۵۱–۱.۵ = ناتوانی متوسط تا شدید، >۱.۵ = ناتوانی شدید. تغییرات ≥۰.۲۲ در آزمایشات آرتریت روماتوئید از نظر بالینی معنادار تلقی میشوند.
دامهای رایج
- عدم در نظر گرفتن سیستم وزندهی وسایل کمکی/کمک در امتیازدهی؛ محاسبه دستی بدون این الگوریتم منجر به نمرات نادرست میشود
- اعمال نقاط برش HAQ-DI مبتنی بر آرتریت به جمعیتهای غیرروماتیسمی بدون اعتبارسنجی
- تفسیر HAQ-DI به عنوان یک معیار کیفیت زندگی؛ این ابزار ناتوانی عملکردی را اندازهگیری میکند، نه رضایت از زندگی
- استفاده از HAQ-DI در محیطهای حاد؛ این ابزار عملکرد پایه مزمن را بهتر از محدودیت آسیب حاد منعکس میکند
پرسشهای متداول
اهمیت وسایل کمکی و عوامل کمک در امتیازدهی HAQ-DI چیست؟
استفاده از وسایل کمکی یا نیاز به کمک از شخص دیگر، شدت بیماری را فراتر از رتبهبندی دشواری به تنهایی منعکس میکند. بیماری که حتی با عصا قادر به بالا رفتن از پلهها نیست (نمره ۳ با وسیله) دارای اختلال عملکردی بیشتری نسبت به فردی است که با دشواری اما مستقل است. این وزندهی HAQ-DI را نسبت به ناتوانی در دنیای واقعی حساستر میکند.
نمره ۰.۷۵ HAQ-DI چه چیزی را نشان میدهد؟
نمره ۰.۷۵ نشاندهنده ناتوانی متوسط تا نسبتاً شدید است که حاکی از محدودیتهای قابل توجه بیمار در فعالیتهای روزمره است. در این زمینه، این نمره بار بیماری معناداری را منعکس میکند؛ بهبود به ۰.۵ یا کمتر، پاسخ بالینی مهم به درمان را در آزمایشات آرتریت نشان میدهد.
آیا HAQ-DI میتواند در شرایطی غیر از آرتریت روماتوئید استفاده شود؟
HAQ-DI در لوپوس اریتماتوز سیستمیک، استئوآرتریت و سایر شرایط با درجات مختلفی از اعتبارسنجی استفاده شده است. هنگام استفاده از آن در خارج از آرتریت، اطمینان حاصل کنید که مبنای مفهومی (محدودیت عملکردی فیزیکی) با وضعیت شما همسو است و آستانهها را در برابر معیارهای پیامد مرتبط اعتبارسنجی کنید.
HAQ-DI هر چند وقت یکبار باید در پایش بالینی ارزیابی شود؟
در عمل بالینی، HAQ-DI معمولاً در ابتدا و در فواصل پیگیری مشخص (مثلاً فصلی یا نیمسالانه) همسو با پایش فعالیت بیماری ارزیابی میشود. در آزمایشات، فراوانی ارزیابی به نرخ مورد انتظار تغییر عملکردی بستگی دارد؛ ماهانه در مداخلات فشرده، فصلی در آزمایشات دارویی معمول.
روشهای مرتبط
منابع
Bruce, B., & Fries, J. F. (1989). The Stanford Health Assessment Questionnaire: a review of its history, issues, progress, and documentation. Journal of Rheumatology, 16(8), 1055–1064.
باز کردن مرجع انتشارکپی شد.Fries, J. F., Spitz, P., Kraines, R. G., & Holman, H. R. (1980). Measurement of patient outcome in arthritis. Arthritis & Rheumatism, 23(2), 137–145.
باز کردن مرجع DOIکپی شد.Pincus, T., Swearingen, C., & Wolfe, F. (2011). Toward a multidimensional Health Assessment Questionnaire (MDHAQ): assessment of advanced activities of daily living and psychological well-being. Seminars in Arthritis and Rheumatism, 30(2), 10–17.
باز کردن مرجع انتشارکپی شد.