Skip to content
بازگشت به نتایج جست‌وجو

پرسشنامه اضطراب سالمندان

معرفی‌شده توسط
Nancy A. Pachana
سال
2007
نوع
Self-report questionnaire
خانواده
anxiety-disorders

این متن ترجمه ماشینی است و هنوز بازبینی نشده است. متن اصلی را به انگلیسی بخوانید

اندازه قلم

چه کاری انجام می‌دهد؟

پرسشنامه اضطراب سالمندان (GAI) یک پرسشنامه خودگزارشی شامل ۲۰ گویه است که در سال ۲۰۰۷ توسط پاچانا و همکارانش برای ارزیابی علائم اضطراب به‌طور خاص در افراد مسن تدوین شد. این پرسشنامه با هدف رفع محدودیت‌های مقیاس‌های عمومی اضطراب در تشخیص اضطراب در جمعیت‌های مسن‌تر طراحی شده است – جایی که اضطراب ممکن است به‌طور غیرمعمول بروز کند یا با شکایات جسمی و بیماری‌های همراه پنهان شود – GAI بر علائم شناختی و عاطفی اضطراب با حداقل تأکید بر علائم جسمی تمرکز دارد. این پرسشنامه به‌طور گسترده در طب سالمندان، کلینیک‌های سلامت روان و تحقیقات برای غربالگری و ارزیابی اختلالات اضطرابی در سالمندان استفاده می‌شود.

شهود پشت روش

اختلالات اضطرابی در سالمندان شایع هستند اما اغلب تشخیص داده نمی‌شوند زیرا تظاهرات اضطراب با تظاهرات در جمعیت‌های جوان‌تر متفاوت است. سالمندان ممکن است به‌جای اذعان به ترس یا نگرانی، بر شکایات جسمی (سرگیجه، ناراحتی قفسه سینه، تنگی نفس) تأکید کنند و بیماری‌های همراه ممکن است نسبت دادن علائم را پیچیده کنند. مقیاس‌های سنتی اضطراب بر علائم جسمی (تپش قلب، تعریق، لرزش) تأکید دارند که با بیماری‌های پزشکی و داروها که در سنین بالا شایع هستند، همپوشانی دارند. GAI به‌طور خاص برای سالمندان طراحی شده است، با تأکید بر علائم شناختی (نگرانی، مشکلات تمرکز، ترس) و عاطفی (عصبی بودن، ترس از دست دادن کنترل) و در عین حال به حداقل رساندن گویه‌های جسمی، که امکان تمایز بهتر اضطراب از بیماری‌های پزشکی را فراهم می‌کند. نتیجه، معیاری مناسب‌تر و حساس‌تر برای تشخیص اضطراب در این جمعیت است.

تاریخ

پرسشنامه اضطراب سالمندان در سال ۲۰۰۷ توسط نانسی ای. پاچانا و همکارانش در دانشگاه کوئینزلند و بیمارستان وسلی در بریزبن، استرالیا تدوین شد. این پرسشنامه که در مجله International Psychogeriatrics منتشر شد، در پاسخ به محدودیت ابزارهای ارزیابی اضطراب که به‌طور خاص در جمعیت‌های مسن اعتبارسنجی شده بودند، ایجاد شد. توسعه‌دهندگان مطالعات روان‌سنجی گسترده‌ای را در چندین محیط انجام دادند تا پایایی و روایی را در گروه‌های متنوعی از سالمندان با و بدون اختلالات اضطرابی establishe کنند. این ابزار از آن زمان به زبان‌های متعددی ترجمه شده و در سطح بین‌المللی در عمل بالینی و تحقیقات پذیرفته شده است. یک فرم کوتاه (GAI-5) که توسط بیرن و پاچانا در سال ۲۰۱۱ تدوین شد، جایگزین مختصری برای غربالگری سریع در محیط‌های بالینی پرمشغله ارائه می‌دهد.

چه زمانی استفاده شود

پرسشنامه اضطراب سالمندان در کلینیک‌های مراقبت‌های اولیه، کلینیک‌های سالمندان، خدمات سلامت روان و مراکز تحقیقاتی استفاده می‌شود. آن را برای سالمندان (۶۵+) که با شکایات نگرانی، عصبی بودن، مشکل در تمرکز، مشکلات خواب یا علائم جسمی که ممکن است نشان‌دهنده اضطراب باشد، مراجعه می‌کنند، اجرا کنید. از GAI زمانی استفاده کنید که (۱) در حال غربالگری اضطراب در سالمندان به‌عنوان بخشی از ارزیابی معمول سلامت روان هستید، (۲) در حال ارزیابی بیماران مسن با بیماری‌های همراه متعدد و نسبت دادن علائم نامشخص هستید (تمایز اضطراب از بیماری پزشکی)، (۳) در حال ارزیابی اضطراب پایه قبل از مداخله روان‌درمانی یا دارویی هستید، (۴) در حال پایش پاسخ به درمان و تنظیم مداخلات هستید، (۵) در حال شناسایی افراد در معرض خطر عوارض مرتبط با اضطراب (عدم پایبندی به دارو، زوال عملکرد، سقوط) هستید، یا (۶) در حال تحقیق در مورد اضطراب در جمعیت‌های سالمند هستید.

محدودیت‌ها و ملاحظات

  • اتکا به خودگزارشی: علائم اضطراب ذهنی هستند؛ افراد ممکن است به دلیل انگ یا این تصور که نگرانی در سالمندی طبیعی است، اضطراب را کمتر گزارش کنند، یا به دلیل تشدید نگرانی‌های سلامتی، آن را بیش از حد گزارش کنند.
  • ارزیابی محدود علائم جسمی: در حالی که تمرکز بر علائم شناختی مزیت تمایز است، ممکن است تظاهرات اضطراب با علائم جسمی برجسته را نادیده بگیرد، به‌ویژه در افرادی که با اصطلاحات روان‌شناختی آشنا نیستند.
  • تمایز قائل نشدن بین اختلالات اضطرابی خاص: GAI وجود و شدت اضطراب را شناسایی می‌کند اما بین اختلال اضطراب فراگیر، اضطراب اجتماعی، فوبیا خاص یا اختلال پانیک تمایز قائل نمی‌شود؛ مصاحبه بالینی برای تشخیص لازم است.
  • اثرات سقف متوسط: افراد به‌شدت مضطرب ممکن است حداکثر نمره (۲۰) را کسب کنند، که توانایی تشخیص افزایش بیشتر را محدود می‌کند؛ برای پایش بیماران به‌شدت مضطرب، ممکن است به معیارهای حساس‌تری نیاز باشد.
  • داده‌های محدود در افراد بسیار مسن یا دارای اختلال شناختی: بیشتر مطالعات اعتبارسنجی شامل سالمندان ساکن جامعه با شناخت سالم بودند؛ کاربرد آن در جمعیت‌های بسیار مسن یا مبتلا به زوال عقل کمتر اثبات شده است.

شرایط منبع جایگزین بررسی علمی مستقل یا اعتبارسنجی توسط موتور تحلیل نیست.

نقاط قوت

  • انتخاب گویه‌های مناسب سن: تأکید بر علائم اضطراب شناختی و عاطفی مرتبط با سالمندان و به حداقل رساندن گویه‌های جسمی که با بیماری‌های پزشکی همپوشانی دارند، امکان تشخیص بهتر اضطراب در سالمندان با پیچیدگی‌های پزشکی را فراهم می‌کند.
  • حساسیت و ویژگی بالا: به‌طور گسترده در جمعیت‌های سالمند با دقت تشخیصی قوی برای اختلالات اضطرابی اعتبارسنجی شده است؛ عملکرد بهتری نسبت به مقیاس‌های عمومی اضطراب در جمعیت‌های مسن‌تر دارد.
  • مختصر و کاربردی: ۲۰ گویه که تکمیل آن‌ها تقریباً ۵ تا ۱۰ دقیقه طول می‌کشد، استفاده از آن را در محیط‌های بالینی پرمشغله امکان‌پذیر می‌سازد؛ فرم کوتاه (GAI-5) برای غربالگری سریع‌تر در دسترس است.
  • قابلیت اجرا در محیط‌ها و سطوح سواد مختلف: مناسب برای استفاده از طریق تکمیل خودکار، مصاحبه یا مصاحبه تلفنی؛ زبان ساده و قالب پاسخ بله/خیر، سطوح مختلف سواد و توانایی‌های حسی را در بر می‌گیرد.
  • پاسخگو به درمان: به تغییرات اضطراب با روان‌درمانی، دارو یا مداخلات سبک زندگی حساس است؛ برای پایش پاسخ به درمان و هدایت تصمیم‌گیری بالینی مفید است.

کاربردها

  • غربالگری سلامت روان در مراقبت‌های اولیه: ارزیابی معمول اضطراب در ویزیت‌های سالانه یا در سالمندان با بیماری‌های همراه متعدد برای شناسایی اضطراب تشخیص داده نشده که نیازمند مداخله است.
  • ارزیابی روانپزشکی در مراقبت‌های تخصصی: ارزیابی اضطراب پایه در کلینیک‌های روانپزشکی سالمندان یا سلامت روان برای اطلاع‌رسانی به تشخیص، برنامه‌ریزی درمان و انتخاب دارو.
  • پایش پاسخ به درمان: اجرای متوالی GAI در طول روان‌درمانی یا درمان دارویی اختلالات اضطرابی برای مستندسازی بهبود و هدایت تنظیم درمان.
  • تحقیق در مورد اضطراب و سالمندی: گنجاندن در مطالعات اپیدمیولوژیک و کارآزمایی‌های مداخله برای ارزیابی شیوع اضطراب در جمعیت‌های مسن، عوامل خطر اختلالات اضطرابی و اثربخشی مداخلات.
  • ارزیابی عوارض مرتبط با اضطراب: ارزیابی اضطراب در سالمندان مراجعه‌کننده با خطر سقوط، عدم پایبندی به دارو، بی‌خوابی یا انزوای اجتماعی که اضطراب ممکن است عامل آن باشد.

چگونه کار می‌کند

چگونه کار می‌کند

1

پرسشنامه اضطراب سالمندان به‌عنوان یک پرسشنامه خودگزارشی شامل ۲۰ گویه اجرا می‌شود. هر گویه بیانیه‌ای درباره علائم اضطراب است (مانند «من اغلب اوقات نگران هستم»، «احساس عصبی بودن می‌کنم»، «نگران اتفاقات احتمالی هستم»، «در آرامش ماندن مشکل دارم») و پاسخ‌دهنده مشخص می‌کند که آیا با هر گویه موافق است (۱ امتیاز) یا مخالف (۰ امتیاز). گویه‌ها در قالب ساده بله/خیر یا موافقم/مخالفم ارائه می‌شوند که برای سالمندان با سطوح مختلف سواد یا وضعیت شناختی مناسب است. پرسشنامه را می‌توان از طریق تکمیل خودکار، مصاحبه حضوری یا مصاحبه تلفنی اجرا کرد. اجرای آن تقریباً ۵ تا ۱۰ دقیقه طول می‌کشد. برای افراد با اختلال شناختی قابل توجه، یک فرم کوتاه ۵ گویه‌ای (GAI-5) با انتخاب گویه‌ها از مقیاس کامل ۲۰ گویه‌ای تدوین شده است.

2

نمره‌دهی پرسشنامه اضطراب سالمندان با جمع زدن پاسخ‌ها در تمام ۲۰ گویه انجام می‌شود، که هر گویه ۰ (مخالف) یا ۱ (موافق) نمره‌دهی می‌شود. نمره کل GAI از ۰ تا ۲۰ متغیر است، که نمرات بالاتر نشان‌دهنده شدت بیشتر اضطراب است. برخی گویه‌ها نمره‌دهی معکوس دارند (مانند «من احساس آرامش می‌کنم» به‌گونه‌ای نمره‌دهی معکوس می‌شود که مخالفت نشان‌دهنده اضطراب است). نمره کل با استفاده از آستانه‌های برش تفسیر می‌شود: نمره ۰-۸ نشان‌دهنده اضطراب طبیعی (بدون اضطراب بالینی قابل توجه) است؛ نمره ۹-۲۰ نشان‌دهنده وجود اضطراب بالینی قابل توجه است که نیازمند ارزیابی بیشتر و مداخله احتمالی است.

3

نمره پرسشنامه اضطراب سالمندان، شدت علائم اضطراب را در سالمندان منعکس می‌کند. نمره ۰-۸ نشان‌دهنده اضطراب حداقل با نگرانی بالینی است. نمره ۹-۲۰ نشان‌دهنده اضطراب بالینی قابل توجه است که ممکن است معیارهای اختلال اضطرابی مانند اختلال اضطراب فراگیر، اختلال اضطراب اجتماعی یا فوبیا خاص را برآورده کند. در محدوده بالینی (۹-۲۰)، نمرات ۹-۱۲ نشان‌دهنده اضطراب خفیف تا متوسط است، در حالی که نمرات ۱۳-۲۰ نشان‌دهنده اضطراب متوسط تا شدید است. GAI دارای حساسیت و ویژگی بالایی برای تشخیص اختلالات اضطرابی در سالمندان است، با نمره برش ۹-۱۰ برای شناسایی افرادی که نیازمند ارزیابی تشخیصی بیشتر هستند. ارزیابی‌های متوالی، پاسخ به درمان (روان‌درمانی، دارو، مداخلات سبک زندگی) را پیگیری کرده و می‌تواند راهنمای تنظیم دوز دارو یا برنامه‌ریزی مداخله روانی-اجتماعی باشد.

دام‌های رایج

  • استفاده صرف از نمره GAI برای تشخیص: GAI اضطراب بالینی قابل توجه را غربالگری می‌کند اما اختلالات اضطرابی خاص را تشخیص نمی‌دهد؛ نمره ≥۹ نیازمند مصاحبه بالینی برای تعیین اختلال و علت آن است.
  • نسبت دادن اشتباه علائم جسمی به اضطراب بدون بررسی پزشکی: یک فرد مسن با علائم اضطراب و ناراحتی قفسه سینه نیازمند ارزیابی قلبی است قبل از نسبت دادن تمام علائم به اضطراب؛ علل پزشکی باید رد شوند.
  • درمان بیش از حد اضطراب زیرآستانه‌ای: نمره ۸ (کمی پایین‌تر از آستانه بالینی) نیازمند مداخله دارویی نیست؛ آموزش، اطمینان‌بخشی و رویکردهای سبک زندگی ممکن است کافی باشد.
  • نادیده گرفتن همبودی افسردگی: اضطراب و افسردگی اغلب در سالمندان همزمان رخ می‌دهند؛ فردی با نمره بالای GAI ممکن است معیارهای افسردگی را نیز برآورده کند و نیاز به درمانی داشته باشد که هر دو وضعیت را در بر گیرد.

پرسش‌های متداول

اهمیت نمره دقیق ۹ در GAI چیست و آیا نمره ۸ لزوماً اختلال اضطرابی را رد می‌کند؟

نمره ۹ در آستانه اضطراب بالینی قابل توجه قرار دارد و نیازمند ارزیابی بالینی بیشتر است. نمره ۸ (کمی پایین‌تر از آستانه) اختلال اضطرابی را رد نمی‌کند اما نشان می‌دهد که غربالگری GAI اضطراب حداقل را نشان می‌دهد؛ با این حال، قضاوت بالینی باید اعمال شود – اگر بیمار علی‌رغم نمره ۸، نگرانی، ترس یا اختلال عملکرد قابل توجهی را گزارش می‌کند، ارزیابی بالینی باید صرف نظر از آستانه غربالگری ادامه یابد.

چگونه باید GAI در فرد مسن با بیماری همراه قابل توجه و علائم جسمی متعدد تفسیر شود؟

بیماری پزشکی و اضطراب اغلب در سالمندان همزمان رخ می‌دهند. نمره بالای GAI در حضور بیماری همراه ممکن است نشان‌دهنده اضطراب، بیماری پزشکی، اثرات دارویی یا ترکیبی از آن‌ها باشد. تمرکز GAI بر علائم شناختی/عاطفی به جای علائم جسمی به تمایز اضطراب از بیماری پزشکی کمک می‌کند، اما همچنان باید ارزیابی پزشکی برای رد عوامل پزشکی (اختلال تیروئید، بیماری قلبی، عوارض جانبی داروها) قبل از نسبت دادن صرف علائم به اضطراب انجام شود.

آیا GAI می‌تواند برای تشخیص اختلال اضطراب فراگیر، اختلال اضطراب اجتماعی یا سایر اختلالات اضطرابی خاص استفاده شود؟

خیر؛ GAI علائم اضطراب بالینی قابل توجه را غربالگری می‌کند اما تشخیص‌های اختلال اضطرابی خاص را تمایز نمی‌دهد. نمره بالای GAI نشان‌دهنده وجود اضطراب است و نیازمند ارزیابی بیشتر است، اما مصاحبه تشخیصی بالینی برای تعیین نوع اختلال خاص و اینکه آیا معیارهای تشخیص خاص DSM-5 برآورده شده‌اند، ضروری است.

مقایسه GAI ۲۰ گویه‌ای با فرم کوتاه ۵ گویه‌ای (GAI-5) از نظر حساسیت و ویژگی چگونه است؟

GAI-5 یک ابزار غربالگری مختصر است که از پنج گویه متمایز کننده اصلی GAI ۲۰ گویه‌ای مشتق شده است. این ابزار بسیار کارآمد (حدود ۲ دقیقه) و برای غربالگری سریع در محیط‌های پرمشغله مفید است، اما حساسیت آن نسبت به مقیاس کامل تا حدودی کاهش یافته است. GAI ۲۰ گویه‌ای برای ارزیابی جامع توصیه می‌شود؛ GAI-5 برای غربالگری مختصر در مواقعی که زمان محدود است، مناسب است.

روش‌های مرتبط

منابع

  1. Pachana, N. A., Byrne, G. J., Looi, J. C., Krishnan, V., & Hilbert, M. M. (2007). Development and validation of the Geriatric Anxiety Inventory. Int Psychogeriatr, 19(1), 103-114.

    باز کردن مرجع DOI
    کپی شد.
  2. Byrne, G. J., & Pachana, N. A. (2011). Development and validation of a short form of the Geriatric Anxiety Inventory—the GAI-SF. Int Psychogeriatr, 23(1), 137-143.

    باز کردن مرجع DOI
    کپی شد.
  3. Gerolimatos, L. A., Egan, J., & Stawasz, M. (2015). Associations between health status, cognitive status, and anxiety in older adults. Psychol Aging, 30(1), 75-88.

    باز کردن مرجع انتشار
    کپی شد.