سرعت ژئواستروفیک
- معرفیشده توسط
- Harald Sverdrup
- سال
- 1942
- نوع
- theoretical-method
- خانواده
- Dynamical Oceanography
این متن ترجمه ماشینی است و هنوز بازبینی نشده است. متن اصلی را به انگلیسی بخوانید
چه کاری انجام میدهد؟
سرعت ژئواستروفیک، جریانی است که از تعادل بین نیروی گرادیان فشار و نیروی کوریولیس ناشی میشود و از معادله باد حرارتی مشتق میگردد. در بیشتر اقیانوس، دور از استوا و مرزهای ساحلی، تعادل ژئواستروفیک تقریب بسیار خوبی از جریان واقعی است. محاسبه سرعت ژئواستروفیک که توسط هارالد سوردروپ و همکارانش در دهه ۱۹۴۰ توسعه یافته است، با استفاده از دادههای هیدروگرافیک، امکان تخمین جریانهای اقیانوسی را بدون اندازهگیری مستقیم جریان فراهم میکند.
شهود پشت روش
بیشتر جریانهای اقیانوسی در مقیاس بزرگ در اثر انباشتگی آب در یک سمت حوضه (ایجاد گرادیان ارتفاع سطح دریا یا گرادیان چگالی افقی) ایجاد میشوند. این گرادیان فشار تمایل دارد آب را از محل انباشتگی دور کند. با این حال، چرخش زمین (اثر کوریولیس) این آب را منحرف میکند و آن را در نیمکره شمالی به سمت راست و در نیمکره جنوبی به سمت چپ میچرخاند. هنگامی که نیروهای گرادیان فشار و کوریولیس متعادل میشوند، آب به جای عبور از خطوط همفشار، در امتداد آنها جریان مییابد. این حالت تعادل، تعادل ژئواستروفیک است. اقیانوسشناسان با اندازهگیری میدان فشار (یا معادل آن، چگالی) از پروفیلهای CTD، میتوانند میدان جریان را بدون استقرار سنجهای جریان استنباط کنند و وضوح مکانی بالایی از گردش اقیانوسی به دست آورند.
تاریخ
معادله باد حرارتی توسط هارالد سوردروپ در دهه ۱۹۴۰ به عنوان یک رابطه اساسی در دینامیک اقیانوس مشتق شد. این معادله مفاهیم تعادل ژئواستروفیک (که قبلاً توسط بویس-بالوت کشف و توسط بیرکنس توسعه یافته بود) را با هیدرواستاتیک یکپارچه کرد. ظهور ابزارهای CTD با دقت بالا در دهه ۱۹۷۰ کاربرد معمول معادله باد حرارتی را برای تخمین جریانهای اقیانوسی امکانپذیر ساخت. اقیانوسشناسی مدرن همچنان به محاسبات ژئواستروفیک، همراه با ارتفاعسنجی ماهوارهای (که ارتفاع سطح دریا و در نتیجه گرادیان فشار را فراهم میکند) برای نقشهبرداری جهانی جریانها متکی است.
چه زمانی استفاده شود
محاسبه سرعت ژئواستروفیک برای محاسبه جریانهای اقیانوسی در مقیاس بزرگ از میدانهای چگالی مناسب است. زمانی از آن استفاده کنید که مشاهدات هیدروگرافیک متراکم در دسترس باشند و نیاز به دانش میدان کامل جریان (نه فقط برش جریان) باشد. این روش به ویژه برای تحلیلهای تاریخی با استفاده از دادههای بایگانی شده CTD ارزشمند است. این روش در نزدیکی استوا (که نیروی کوریولیس ناپدید میشود) و در لایههای مرزی ساحلی (که فرآیندهای غیرژئواستروفیک غالب هستند) کمترین دقت را دارد.
محدودیتها و ملاحظات
- فرض تعادل ژئواستروفیک که در نزدیکی استوا، در آبهای کمعمق و در لایههای مرزی پرانرژی شکست میخورد
- نیاز به سرعت سطح مرجع برای محاسبه جریانهای مطلق؛ بدون این قید، فقط سرعت نسبی (برش) تعیین میشود
- وضوح مکانی محدود به تراکم ایستگاهها؛ مشاهدات پراکنده منجر به تخمینهای تقریبی سرعت میشود
- تغییرپذیری زمانی جریانها بدون دادههای سری زمانی قابل تفکیک نیست؛ تصویری لحظهای در زمان پیمایش هیدروگرافیک ارائه میدهد
شرایط منبع جایگزین بررسی علمی مستقل یا اعتبارسنجی توسط موتور تحلیل نیست.
نقاط قوت
- امکان تخمین جریانهای اقیانوسی از خواص هیدروگرافیک که به راحتی اندازهگیری میشوند، بدون نیاز به سنجهای جریان تخصصی
- ارائه میدانهای جریان پیوسته مکانی با وضوح بالا از دادههای مقاطع CTD
- شفافیت نظری: نتایج مستقیماً از نظر گرادیان فشار و تعادل کوریولیس قابل تفسیر هستند
- قابل اعمال بر دادههای هیدروگرافیک تاریخی، امکان بازتحلیل شرایط اقیانوسی گذشته را فراهم میکند
کاربردها
- نقشهبرداری الگوهای گردش اقیانوسی در مقیاس بزرگ با استفاده از دادههای مقاطع CTD از کشتیهای تحقیقاتی، که ساختار جریان گلف استریم و خواص گردابها را آشکار میکند
- محاسبه انتقال گرما و نمک در عرض مقاطع اقیانوسی برای کمیسازی چگونگی توزیع مجدد گرما توسط گردش اقیانوسی به سمت قطبها
- اعتبارسنجی مدلهای گردش اقیانوسی با مقایسه جریانهای ژئواستروفیک مدلسازی شده با مشاهدات حاصل از پیمایشهای هیدروگرافیک
- تخمین انتقال جریان آگولاس در سواحل آفریقای جنوبی با ترکیب ارتفاعسنجی ماهوارهای با دادههای هیدروگرافیک درجا
چگونه کار میکند
چگونه کار میکند
پروفیلهای هیدروگرافیک دما و شوری با استفاده از ابزارهای CTD یا از پایگاههای داده اقلیمی در یک شبکه مکانی جمعآوری میشوند.
چگالی با استفاده از معادله حالت یونسکو از دما و شوری محاسبه میشود؛ ارتفاع دینامیکی (میدان فشار انتگرالگیری شده) نسبت به یک سطح فشار مرجع محاسبه میشود.
گرادیانهای فشار افقی با استفاده از تفاضلهای متناهی بین پروفیلهای مجاور محاسبه میشوند؛ سرعت ژئواستروفیک از معادله باد حرارتی که نسبت برشی سرعت افقی را به گرادیانهای چگالی افقی مرتبط میکند، محاسبه میشود.
معادله باد حرارتی، برش عمودی را برای محاسبه سرعت مطلق (در صورت ارائه قید سرعت اولیه در سطح مرجع) یا سرعت نسبی (در صورت محاسبه فقط برش) انتگرالگیری میکند.
میدانهای سرعت به صورت نقشههایی از جریانهای اقیانوسی مصورسازی میشوند؛ انتقال (شار حجمی) در عرض مقاطع محاسبه میشود؛ گردابندگی و گردابندگی نسبی برای شناسایی گردابها و ویژگیهای گردش محاسبه میشوند.
دامهای رایج
- اشتباه گرفتن سرعت ژئواستروفیک با سرعت کل؛ مولفههای غیرژئواستروفیک (جریانهای اکمن، نوسانات اینرسی، امواج گرانشی) در نظر گرفته نمیشوند
- استفاده از سرعتهای ژئواستروفیک در آبهای کمعمق یا مناطق ساحلی که تقریب ژئواستروفیک در آنها شکسته میشود؛ خطاها میتوانند بیش از ۱۰۰٪ باشند
- نادیده گرفتن سرعت سطح مرجع؛ انتخاب سطح مرجع به طور قابل توجهی بر تخمینهای سرعت مطلق تأثیر میگذارد و باید با اندازهگیریهای جریان مستقل یا قیود مدل مطلع شود
پرسشهای متداول
چرا سرعت ژئواستروفیک در نزدیکی استوا کار نمیکند؟
پارامتر کوریولیس f = 2Ω sin(عرض جغرافیایی) در استوا صفر میشود. بدون نیروی کوریولیس، گرادیانهای فشار متعادل نمیشوند؛ آب به سمت فشار کم شتاب میگیرد. جریانهای استوایی به دینامیک اصلاح شده (تقریب صفحه بتا استوایی) نیاز دارند که گرادیان نصفالنهاری f را در نظر میگیرد.
سرعت سطح مرجع چگونه تعیین میشود؟
رویکردهای رایج شامل استفاده از اندازهگیریهای جریان در کف از ابزارهای لنگر انداخته شده، تخصیص سرعت صفر در عمق زیاد (جایی که جریانها ضعیف هستند)، یا استفاده از مدلسازی معکوس برای یافتن سرعتهای مرجع که بهترین تطابق را با قیود دیگر (انتقال گرما یا جرم) دارند، میباشد. ارتفاعسنجی ماهوارهای اکنون سرعت ژئواستروفیک سطح را فراهم میکند که به عنوان یک قید عمل میکند.
آیا میتوان سرعت ژئواستروفیک را از ارتفاعسنجی ماهوارهای محاسبه کرد؟
بله. ارتفاع سطح دریا که توسط ارتفاعسنجهای ماهوارهای اندازهگیری میشود، نشاندهنده میدان فشار اقیانوس است. گرادیانهای افقی ارتفاع سطح دریا مستقیماً با سرعت ژئواستروفیک متناسب هستند. جریانهای ژئواستروفیک ماهوارهای وضوح مکانی و زمانی بیسابقهای را ارائه میدهند، اگرچه فقط جریانهای سطحی را ثبت میکنند.
روشهای مرتبط
منابع
Sverdrup, H. U., Johnson, M. W., & Fleming, R. H. (1942). The Oceans: Their Physics, Chemistry, and General Biology. Prentice-Hall.
باز کردن مرجع انتشارکپی شد.Vallis, G. K. (2006). Atmospheric and Oceanic Fluid Dynamics: Fundamentals and Large-scale Circulation. Cambridge University Press.
باز کردن مرجع DOIکپی شد.