Skip to content
بازگشت به نتایج جست‌وجو

پژوهش گروه کانونی — روش مصاحبه گروهی

معرفی‌شده توسط
Robert K. Merton (sociological precursor, 1940s); popularised in applied research by Richard A. Krueger
سال
1940s (sociological origin); modern applied form from the 1980s–1990s
نوع
Qualitative data collection method

این متن ترجمه ماشینی است و هنوز بازبینی نشده است. متن اصلی را به انگلیسی بخوانید

اندازه قلم

چه کاری انجام می‌دهد؟

پژوهش گروه کانونی یک روش کیفی گردآوری داده است که در آن یک مجری آموزش‌دیده، بحث‌های ساختاریافته‌ای را با گروه‌های همگن شش تا ده نفره از شرکت‌کنندگان هدایت می‌کند تا ایده‌ها، نگرش‌ها و برداشت‌ها را در مورد یک موضوع مشخص کاوش کند. این روش که ریشه‌های آن به جامعه‌شناسی در دهه ۱۹۴۰ بازمی‌گردد و توسط کریوگر و کیسی برای تحقیقات کاربردی نظام‌مند شد، از تعامل گروهی به عنوان منبع داده بهره می‌برد — نه تنها آنچه مردم فکر می‌کنند را آشکار می‌سازد، بلکه چگونگی مذاکره و بیان دیدگاه‌ها در یک محیط اجتماعی را نیز نشان می‌دهد.

شهود پشت روش

در یک نظرسنجی، هر فرد به تنهایی پاسخ می‌دهد؛ در یک گروه کانونی، شرکت‌کنندگان بر اساس اظهارات یکدیگر پیش می‌روند، مفروضات را به چالش می‌کشند و معانی را آشکار می‌کنند که یک مصاحبه انفرادی یا پرسشنامه هرگز به آن دست نمی‌یابد. قدرت این روش در پویایی گروه نهفته است: اختلاف نظر، خنده، داستان‌سرایی و تلاش برای رسیدن به اجماع همگی به داده تبدیل می‌شوند. یک مجری ماهر، مکالمه را بدون هدایت آن، هدایت می‌کند و گروه را متمرکز نگه می‌دارد در حالی که فضایی برای جهت‌گیری‌های غیرمنتظره باقی می‌گذارد.

تاریخ

گروه کانونی ریشه‌هایی در مصاحبه‌های برنامه رابرت کی. مرتون در دانشگاه کلمبیا در دهه ۱۹۴۰ دارد که برای مطالعه واکنش مخاطبان به برنامه‌های رادیویی در زمان جنگ توسعه یافت. این روش در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ وارد تحقیقات بازار شد، سپس در دهه‌های ۱۹۸۰ وارد علوم اجتماعی و تحقیقات بهداشت شد. راهنمای عملی ریچارد ای. کریوگر، که اولین بار در سال ۱۹۸۸ منتشر شد و اکنون در ویرایش پنجم خود (۲۰۱۴، با همکاری مری آن کیسی) قرار دارد، رویکرد ساختاریافته راهنمای مجری را که استاندارد کاربردی باقی مانده است، تثبیت کرد. این روش اکنون به طور گسترده در تحقیقات بهداشت، آموزش، سیاست و سازمانی استفاده می‌شود.

چه زمانی استفاده شود

گروه‌های کانونی برای سؤالات پژوهشی اکتشافی و توصیفی مناسب هستند که در آن‌ها درک عمق نظر، معنای مشترک، یا پویایی‌های اجتماعی در سطح گروه بیش از نمایندگی آماری اهمیت دارد. آن‌ها برای زمینه‌های بهداشت، علوم اجتماعی، آموزش و کسب و کار مناسب هستند. این روش نیازمند یک راهنمای مجری و زیرساخت ضبط، حداقل شش شرکت‌کننده در هر گروه، و حداقل دو تا سه جلسه جداگانه برای امکان مقایسه بین گروه‌ها است. هنگامی که کمتر از ده شرکت‌کننده کل در دسترس باشد، مصاحبه عمیق یا مطالعه موردی ترجیح داده می‌شود زیرا بحث پویا در آن مقیاس نمی‌تواند پدیدار شود.

محدودیت‌ها و ملاحظات

  • یافته‌ها از نظر آماری نماینده نیستند؛ این روش برای تعمیم به جمعیت‌ها طراحی نشده است.
  • پویایی گروه می‌تواند دیدگاه‌های اقلیت را سرکوب کند — سخنرانان غالب یا فشار مطلوبیت اجتماعی ممکن است مخالفت را خاموش کنند.
  • نیازمند یک مجری ماهر است؛ تسهیل ضعیف داده‌های سطحی تولید می‌کند یا اجازه می‌دهد تفکر گروهی غالب شود.
  • لجستیک (استخدام، زمان‌بندی، ضبط، رونویسی) در مقایسه با روش‌های نظرسنجی دشوار است.

شرایط منبع جایگزین بررسی علمی مستقل یا اعتبارسنجی توسط موتور تحلیل نیست.

نقاط قوت

  • تعامل گروهی داده‌های غنی‌تر و ظریف‌تری نسبت به مصاحبه‌های انفرادی تولید می‌کند — شرکت‌کنندگان به یکدیگر پاسخ می‌دهند، نه فقط به محقق.
  • برای جمع‌آوری دیدگاه‌های متنوع از چندین نفر در یک جلسه کارآمد است.
  • برای کارهای اکتشافی که فرضیه‌ها هنوز شکل نگرفته‌اند و محقق نیاز به درک چگونگی چارچوب‌بندی یک موضوع توسط افراد با زبان خودشان دارد، مناسب است.
  • به اندازه کافی انعطاف‌پذیر برای موضوعات حساس زمانی که گروه تجربیات مرتبط را به اشتراک می‌گذارد، زیرا حمایت اجتماعی می‌تواند افشاگری را تشویق کند.

کاربردها

  • کاوش تجربیات بیمار و برداشت‌های رفتار بهداشتی در تحقیقات بهداشت عمومی و بالینی.
  • اطلاع‌رسانی به طراحی محصول یا خدمات با کشف نیازها و واکنش‌های کاربر قبل از یک نظرسنجی رسمی.
  • توسعه سیاست — درک چگونگی درک جوامع از یک تغییر یا برنامه پیشنهادی.
  • تحقیقات آموزشی — بررسی نگرش دانش‌آموزان یا معلمان نسبت به نوآوری‌های برنامه درسی.
  • مطالعات سازمانی — آشکار کردن برداشت‌های کارکنان از فرهنگ محل کار یا ابتکارات تغییر.

چگونه کار می‌کند

چگونه کار می‌کند

1

محقق هدف مطالعه را تعریف کرده و یک راهنمای مجری را تهیه می‌کند — مجموعه‌ای از سؤالات متوالی که از کلی به جزئی حرکت می‌کنند. سؤالات بحث باز و غیرراهنما هستند. تعداد گروه‌ها (معمولاً دو تا سه) و ترکیب آن‌ها در این مرحله، همراه با ترتیبات ضبط و رضایت، تعیین می‌شود.

2

شرکت‌کنندگان برای تشکیل گروه‌های همگن داخلی — مشابه در ویژگی‌های پیشینه مرتبط — انتخاب می‌شوند تا اعضا احساس راحتی در صحبت آزادانه داشته باشند. نمونه‌گیری هدفمند یا مبتنی بر معیار استاندارد است. هر گروه شش تا ده شرکت‌کننده دارد؛ کمتر از شش نفر تبادل پویا را محدود می‌کند، بیش از ده نفر تسهیل را دشوار می‌سازد.

3

مجری با معرفی و قوانین اولیه شروع می‌کند، سپس با سرعتی که امکان عمق را فراهم می‌کند، راهنما را پیش می‌برد. اقدامات کلیدی تسهیل شامل پرسیدن در مورد پاسخ‌های ناقص، مدیریت سخنرانان غالب، بیرون کشیدن شرکت‌کنندگان ساکت‌تر و یادداشت‌برداری از نشانه‌های غیرکلامی است. جلسات با رضایت شرکت‌کنندگان ضبط می‌شوند (صوتی یا تصویری).

4

ضبط‌ها به صورت کلمه به کلمه رونویسی می‌شوند. رونویسی‌ها نه تنها کلمات، بلکه مکث‌ها، هم‌پوشانی‌ها و لحن عاطفی را در صورت لزوم ثبت می‌کنند. یادداشت‌های میدانی از مجری و یک ناظر، رونویسی را تکمیل کرده و جو اتاق و پویایی گروه را ثبت می‌کنند.

5

رونویسی‌ها به صورت سیستماتیک کدگذاری می‌شوند — اغلب از طریق تحلیل موضوعی — شناسایی مضامین تکرارشونده، الگوهای توافق و اختلاف نظر، و زبانی که شرکت‌کنندگان برای چارچوب‌بندی موضوع استفاده می‌کنند. یافته‌ها در بین گروه‌ها مقایسه می‌شوند تا اظهارات فردی از الگوهای پایدار متمایز شوند. نتایج به صورت مضامین با نقل قول‌های گویا گزارش می‌شوند.

دام‌های رایج

  • اجرای تنها یک گروه و در نظر گرفتن آن به عنوان کافی — حداقل دو تا سه جلسه برای تمایز پاسخ‌های خاص گروه از الگوهای گسترده‌تر لازم است.
  • تشکیل گروه‌های ناهمگن که در آن‌ها تفاوت‌های وضعیت یا قدرت (مثلاً کارمندان با مدیرشان) افشای صادقانه را ممانعت می‌کند؛ همگنی گروه در ابعاد مرتبط ضروری است.
  • تفسیر بیش از حد اجماع — توافق در بحث گروهی می‌تواند فشار اجتماعی را به جای نظر مشترک واقعی منعکس کند.
  • نادیده گرفتن یادداشت‌های میدانی و داده‌های غیرکلامی؛ مشاهدات مجری اغلب پویایی‌هایی را ثبت می‌کند که رونویسی به تنهایی نمی‌تواند منتقل کند.
  • استفاده از سؤالات راهنما یا بسته در راهنمای مجری، که شرکت‌کنندگان را به سمت انتظارات محقق هدایت می‌کند به جای استخراج دیدگاه‌های واقعی.

پرسش‌های متداول

به چند گروه کانونی نیاز دارم؟

کریوگر و کیسی حداقل دو تا سه گروه در هر بخش مخاطب را توصیه می‌کنند. گروه‌های اضافی را تا زمانی که به اشباع نظری برسید — زمانی که جلسات جدید مضامین جدیدی تولید نمی‌کنند — ادامه دهید. یک گروه به تنهایی برای نتیجه‌گیری کافی نیست.

اندازه هر گروه چقدر باید باشد؟

شش تا ده شرکت‌کننده محدوده استاندارد است. کمتر از شش نفر، تبادل پویایی که ارزش گروه‌های کانونی را می‌دهد، معمولاً پدیدار نمی‌شود. بیش از ده نفر، مجری برای درگیر کردن همه تلاش می‌کند و جلسه در معرض پراکندگی قرار می‌گیرد.

آیا گروه‌های کانونی را می‌توان به صورت آنلاین انجام داد؟

بله. پلتفرم‌های کنفرانس ویدئویی از گروه‌های کانونی آنلاین همزمان پشتیبانی می‌کنند و انجمن‌های آنلاین ناهمزمان نیز استفاده شده‌اند. فرمت‌های آنلاین می‌توانند استخدام در سراسر جغرافیایی را تسهیل کنند اما ممکن است خودانگیختگی پویایی گروه حضوری را کاهش داده و مشاهده غیرکلامی را دشوارتر کنند.

یافته‌های گروه‌های کانونی چگونه تحلیل می‌شوند؟

رایج‌ترین رویکرد، تحلیل موضوعی رونویسی‌های کلمه به کلمه است: رونویسی‌ها کدگذاری می‌شوند، کدها در مضامین گروه‌بندی می‌شوند و مضامین در بین گروه‌ها مقایسه می‌شوند. واحد تحلیل، گروه است، نه فرد — به این معنی که الگوهای تجمعی و تبادلات پویا بیش از شمارش پاسخ‌های فردی اهمیت دارند.

روش‌های مرتبط

منابع

  1. Krueger, R.A. & Casey, M.A. (2014). Focus Groups: A Practical Guide for Applied Research (5th ed.). Sage.

    شابک: 978-1483365244
    کپی شد.