Skip to content
بازگشت به نتایج جست‌وجو

تحلیل روایت فیلم

معرفی‌شده توسط
Gérard Genette, Mieke Bal
سال
1980
نوع
Analytical pipeline for deconstructing cinematic narrative structure
خانواده
Qualitative film analysis

این متن ترجمه ماشینی است و هنوز بازبینی نشده است. متن اصلی را به انگلیسی بخوانید

اندازه قلم

چه کاری انجام می‌دهد؟

تحلیل روایت فیلم روشی کیفی برای بررسی چگونگی روایت داستان‌ها از طریق تکنیک‌ها و ساختارهای سینمایی است. این روش که از روایت‌شناسی ادبی ریشه گرفته و توسط پژوهشگرانی چون دیوید بوردول و میکه بال برای مطالعات فیلم اقتباس شده است، رابطه بین داستان (فابولا)، پیرنگ (سوزیِت) و روایت را برای درک چگونگی خلق معنا، تجزیه و تحلیل می‌کند. این روش در نقد فیلم بنیادی است و چارچوبی نظام‌مند برای تحلیل چگونگی ساخت انسجام روایی توسط بینندگان از عناصر بصری و صوتی فراهم می‌آورد.

شهود پشت روش

بینش اصلی این است که روایت شفاف نیست - فیلم‌ها صرفاً داستانی از پیش موجود را نشان نمی‌دهند، بلکه فعالانه آن را از طریق انتخاب آنچه نشان داده می‌شود، آنچه پنهان می‌ماند و چگونگی توالی رویدادها، می‌سازند. با تفکیک رویدادهای داستانی از ترتیب ارائه آن‌ها، تحلیل زاویه دید و بررسی ناموثق بودن روایت، می‌توانیم درک کنیم که سینما چگونه تفسیر را شکل می‌دهد. این روش می‌پرسد: چه داستانی گفته می‌شود، چگونه گفته می‌شود و چه کسی آن را می‌گوید؟ این تمایزها کارکرد ایدئولوژیک و زیبایی‌شناختی فیلم را آشکار می‌سازند.

تاریخ

تحلیل روایت در فیلم از نظریه ادبی ساختارگرا در دهه‌های ۱۹۶۰-۷۰ ظهور کرد. تمایز ژنت (Genette) بین فابولا و سوزیِت (که از فرمالیسم روسی اقتباس شده) واژگان بنیادی را فراهم کرد. کتاب «روایت در فیلم داستانی» (۱۹۸۵) اثر دیوید بوردول، روایت‌شناسی، روانشناسی شناختی و نظریه فیلم را برای ایجاد چارچوب‌های نظام‌مند برای تحلیل چگونگی درگیر کردن فرآیندهای تفسیری بینندگان توسط فیلم‌ها، ترکیب کرد. کتاب «روایت‌شناسی» (۱۹۹۷) اثر میکه بال مفاهیمی مانند کانونی‌سازی را روشن کرد و تحلیل روایت را به عنوان ابزاری میان‌رشته‌ای توسعه داد. این روش در دهه ۱۹۹۰ به رویکردی محوری در پژوهش فیلم تبدیل شد و در نقد آکادمیک فیلم همچنان استاندارد باقی مانده است.

چه زمانی استفاده شود

هنگامی که پرسش پژوهش شما به چگونگی ایجاد معنا توسط ساختار روایی فیلم مربوط می‌شود، مانند تحلیل داستان‌گویی غیرخطی، راویان ناموثق، توسعه شخصیت از طریق دستکاری پیرنگ، یا الگوهای روایی فرهنگی، از این روش استفاده کنید. این روش به ویژه برای مقایسه تکنیک‌های روایی در فیلم‌های مختلف، تحلیل سبک مولف (auteur)، یا بررسی چگونگی تحریف مواد منبع توسط اقتباس، ارزشمند است. این روش فرض می‌کند که متن روایی ثابت و تکرارپذیر است (امکان مشاهده چندباره را می‌دهد) و فرم سینمایی به طور عمدی تفسیر داستان را شکل می‌دهد.

محدودیت‌ها و ملاحظات

  • ممکن است بر قصد کارگردان بیش از حد تأکید کند و به طور بالقوه عدم قطعیت، محدودیت‌های بودجه یا دخالت استودیو را نادیده بگیرد
  • نیاز به پیش‌زمینه گسترده در مطالعات فیلم دارد؛ اصطلاحات ممکن است برای غیرمتخصصان پرابهام به نظر برسند
  • تفسیر ذهنی؛ تحلیلگران مختلف ممکن است ساختارهای روایی متفاوتی را شناسایی کنند

شرایط منبع جایگزین بررسی علمی مستقل یا اعتبارسنجی توسط موتور تحلیل نیست.

نقاط قوت

  • واژگان و مفاهیم نظام‌مند برای بحث در مورد چگونگی ساخت معنا توسط فرم سینمایی ارائه می‌دهد
  • تحلیل دقیق تکنیک‌های پیچیده روایی (فلش‌بک، پیش‌آگاهی، تغییرات زاویه دید) را امکان‌پذیر می‌سازد
  • کارکرد ایدئولوژیک پنهان در داستان‌گویی به ظاهر طبیعی را آشکار می‌سازد
  • قابل انتقال در سنت‌ها و ژانرهای مختلف فیلم

کاربردها

  • تحلیل فیلم‌های غیرخطی مانند «ممنتو» (Memento) یا «جاده مالهالند» (Mulholland Drive) برای درک چگونگی ایجاد سردرگمی یا معماهای تفسیری توسط ساختار روایی
  • مقایسه استراتژی‌های صدای راوی در فیلم‌های شخصیت‌محور در مقابل سینمای اکشن پیرنگ‌محور
  • مطالعه چگونگی دستکاری ساختار زمانی و زاویه دید توسط فیلم‌های ترسناک برای ایجاد تعلیق یا ناموثق بودن راوی
  • بررسی چگونگی انتخاب، فشرده‌سازی و بازسازی رویدادها توسط درام‌های تاریخی یا فیلم‌های زندگینامه‌ای برای ساخت روایت‌های شخصیت‌محور

چگونه کار می‌کند

چگونه کار می‌کند

1

متن فیلم (نسخه اکران شده، تدوین شده یا نسخه مورد مطالعه) را به دست آورید و مواد کامل مشاهده یا رونویسی مورد نیاز برای تحلیل دقیق را تهیه کنید.

2

یک تفکیک (breakdown) دقیق صحنه‌به‌صحنه یا نما‌به‌نما تهیه کنید و دیالوگ‌ها، ترکیب‌بندی بصری، الگوهای تدوین و طراحی صدا را برای آماده‌سازی مواد خام برای رمزگشایی روایی، یادداشت کنید.

3

ساختار روایی را با ترسیم رویدادهای داستانی (فابولا) در برابر ترتیب پیرنگ (سوزیِت)، تحلیل زاویه دید روایی، دستکاری زمانی و الگوهای شخصیت‌پردازی، شناسایی کنید.

4

یک مدل نظری برای تمایز بین راوی ضمنی، صدای راوی صریح، روایت ناموثق و کانونی‌سازی (دیدگاه چه کسی غالب است) بسازید تا عاملیت روایی را ترسیم کنید.

5

یافته‌ها را در تفسیری یکپارچه از چگونگی خدمت فرم روایی به اهداف موضوعی، ایدئولوژیک یا زیبایی‌شناختی در فیلم، سنتز کنید.

دام‌های رایج

  • اشتباه گرفتن ترتیب پیرنگ (سوزیِت) با توالی زمانی داستان (فابولا) - هر دو را به وضوح متمایز نگه دارید
  • فرض اینکه تکنیک روایی همیشه در خدمت هدف هنری عمدی است به جای در نظر گرفتن عوامل صنعتی یا تصادفی
  • تفسیر بیش از حد نشانه‌های روایی ظریف یا نسبت دادن قصد به آنچه ممکن است تصادف باشد

پرسش‌های متداول

تفاوت بین فابولا و سوزیِت چیست؟

فابولا داستان به ترتیب زمانی است که «اتفاق افتاده»؛ سوزیِت پیرنگ به شکلی است که در فیلم ارائه می‌شود. یک فیلم ممکن است رویدادها را خارج از ترتیب نشان دهد، زمان را فشرده کند یا اطلاعات را بعداً فاش کند. تفکیک این دو نشان می‌دهد که چگونه فرم روایی معنا را شکل می‌دهد - به عنوان مثال، نشان دادن قتل قبل از نشان دادن قربانی زنده، تعلیق ایجاد می‌کند، حتی اگر از نظر زمانی قربانی ابتدا زنده بوده باشد.

چگونه زاویه دید روایی را در فیلم شناسایی کنم؟

تحلیل کنید که دوربین چه چیزی را نشان می‌دهد و از دیدگاه چه کسی. کانونی‌سازی درونی (دیدن از طریق چشم یک شخصیت) با کانونی‌سازی بیرونی (دوربین به عنوان ناظر عینی) متفاوت است. روایت زمانی می‌تواند گذشته‌نگر (صدای راوی که وقایع گذشته را بازگو می‌کند)، همزمان (به تصویر کشیدن وقایع همانطور که اتفاق می‌افتند) یا مبهم (نامشخص بودن زمان وقوع روایت) باشد. زاویه دید بصری، الگوهای تدوین و طراحی صدا همگی زاویه دید را منتقل می‌کنند.

آیا این روش می‌تواند برای فیلم مستند یا تجربی اعمال شود؟

بله. مستند نیز از ساختار روایی استفاده می‌کند - توالی مصاحبه‌ها، فیلم‌های آرشیوی و صدای راوی، تفسیری را مانند روایت داستانی می‌سازد. فیلم‌های تجربی اغلب خود قراردادهای روایی را از بین می‌برند و چنین تحلیلی را به ویژه آشکار می‌سازند. نکته کلیدی این است که تشخیص دهیم همه سینماها شامل انتخاب روایی هستند، حتی زمانی که داستان‌گویی سنتی را رد می‌کنند.

راوی ناموثق در فیلم چیست و چگونه آن را تشخیص دهم؟

یک راوی ناموثق اطلاعاتی را ارائه می‌دهد که با شواهد بصری در تضاد است یا بعداً نادرست فاش می‌شود. با مقایسه شهادت شخصیت (دیالوگ، صدای راوی) با آنچه دوربین به طور مستقل نشان می‌دهد، یادداشت کردن تناقضات، شکاف‌ها یا افشاگری‌های بعدی که اعتبار راوی را تضعیف می‌کنند، آن را تشخیص دهید. فیلم‌هایی مانند «باشگاه مبارزه» (Fight Club) یا «مظنونین همیشگی» (The Usual Suspects) از روایت ناموثق به عنوان یک عنصر اصلی پیرنگ استفاده می‌کنند.

تجزیه و تحلیل روایی من چقدر باید دقیق باشد؟

عمق به پرسش پژوهش شما بستگی دارد. تحلیل یک صحنه یا سکانس واحد ممکن است به جزئیات نما به نما نیاز داشته باشد؛ تحلیل قوس روایی کل فیلم ممکن است در سطح صحنه کار کند. با شناسایی نقاط عطف کلیدی روایی شروع کنید، سپس روی صحنه‌هایی که بیشترین ارتباط را با استدلال شما دارند تمرکز کنید.

روش‌های مرتبط

منابع

  1. Bal, M. (1997). Narratology: Introduction to the Theory of Narrative. University of Toronto Press.

    باز کردن مرجع انتشار
    کپی شد.
  2. Bordwell, D. (1985). Narration in the Fiction Film. University of Wisconsin Press.

    باز کردن مرجع انتشار
    کپی شد.
  3. Thompson, K. (1999). Storytelling in the New Hollywood: Understanding Classical Narrative Technique. Harvard University Press.

    باز کردن مرجع انتشار
    کپی شد.
  4. Seger, L. (1987). The Art of Adaptation: Turning Fact and Fiction Into Film. Henry Holt and Company.

    باز کردن مرجع انتشار
    کپی شد.