روششناسی پژوهش فمینیستی — کاوش فمینیستی
- معرفیشده توسط
- Sandra Harding, Dorothy Smith, Patricia Hill Collins, and the broader feminist social science movement
- سال
- 1970s–1980s (formalized as a methodology)
- نوع
- Qualitative research method
- خانواده
- Critical Inquiry
این متن ترجمه ماشینی است و هنوز بازبینی نشده است. متن اصلی را به انگلیسی بخوانید
چه کاری انجام میدهد؟
روششناسی پژوهش فمینیستی رویکردی کیفی است که ریشه در نظریه فمینیستی دارد و جنسیت، قدرت، و عدالت اجتماعی را به عنوان لنزهای تحلیلی اصلی خود قرار میدهد. این روش ادعاهای عینیت عاری از ارزش را به چالش میکشد، صداها و تجربیات گروههای به حاشیه رانده شده — به ویژه زنان — را برجسته میسازد، و به صراحت پژوهشگر را به عنوان یک کنشگر سیاسی و اجتماعی معرفی میکند. این روش که در رشتههای مختلفی از جمله جامعهشناسی، آموزش، و علوم بهداشتی توسعه یافته است، از نظریه دیدگاه (standpoint theory)، تقاطعیت (intersectionality)، و اخلاق مشارکتی بهره میبرد تا دانشی تولید کند که بتواند عمل رهاییبخش را آگاه سازد.
شهود پشت روش
فرض کنید میخواهید بفهمید چرا زنان در محیطهای آکادمیک با نرخ بالاتری نسبت به مردان، مشاغل پژوهشی را ترک میکنند. یک نظرسنجی مرسوم تعداد ترککنندگان را شمارش میکند؛ اما پژوهش فمینیستی میپرسد که دانش چه کسی معتبر است، چه کسی موفقیت را تعریف میکند، و چگونه ساختارهای نهادی نابرابری جنسیتی را بازتولید میکنند. این روش اصرار دارد که پژوهشگر موقعیت خود — جنسیت، نژاد، نقش نهادیاش — را افشا کند، زیرا این موقعیت شکلدهنده سؤالاتی است که پرسیده میشوند و پاسخهایی که ممکن هستند. هدف تنها توصیف نابرابری نیست، بلکه تولید دانشی است که برای به چالش کشیدن آن مفید باشد.
تاریخ
روششناسی پژوهش فمینیستی به عنوان یک گفتگوی علمی متمایز در دهههای ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ ظهور کرد که توسط پژوهشگران فمینیست هدایت میشد که استدلال میکردند علوم اجتماعی جریان اصلی به طور سیستماتیک تجربیات زنان را نادیده گرفته یا تحریف کرده است. مجموعه مقالات ویرایش شده ساندرا هاردینگ در سال ۱۹۸۷ با عنوان «فمینیسم و روششناسی» بحثها را در مورد معرفتشناسی دیدگاه، نقش موقعیت پژوهشگر در تولید دانش، و اینکه آیا کاوش فمینیستی یک روششناسی متمایز است یا مجموعهای از اصول که میتواند هر روشی را آگاه سازد، متبلور کرد. جامعهشناسی زندگی روزمره دوروتی اسمیت و اندیشه فمینیستی سیاه پاتریشیا هیل کالینز چارچوب را در دهههای ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ تعمیق بخشیدند، و مفهوم تقاطعیت (۱۹۸۹) کیمبرلی کرنشاو برای تحلیل سیستمهای همپوشان ستم، بنیادی شد.
چه زمانی استفاده شود
روششناسی پژوهش فمینیستی زمانی مناسب است که سؤال پژوهش به روابط جنسیتی، قدرت، نابرابری، یا تجربیات گروههایی مربوط میشود که صدایشان در پژوهشهای موجود کمتر شنیده شده است. این روش به ویژه برای مطالعات در آموزش، بهداشت، مددکاری اجتماعی، رفتار سازمانی، و سیاست مناسب است، جایی که درک چگونگی شکلدهی نابرابریهای ساختاری به تجربه زیسته، محوری است. این روش نیازمند دادههای کیفی — معمولاً مصاحبه یا کار میدانی قومنگارانه — و تعهد به عمل بازتابی و اخلاقی است. زمانی که هدف تولید برآوردهای شیوع قابل تعمیم، آزمون فرضیههای علّی با کنترلهای تجربی، یا مطالعه پدیدههایی است که جنسیت و قدرت واقعاً به سؤال پژوهش بیربط هستند، مناسب نیست. پژوهشگرانی که تمایلی به افشای موقعیتمندی خود یا درگیر شدن در بازتابپذیری مستمر ندارند، باید رویکرد دیگری را انتخاب کنند.
محدودیتها و ملاحظات
- یافتهها خاصِ بافت هستند و برای تعمیم آماری طراحی نشدهاند؛ این رویکرد از ادعاهای مربوط به شیوع در سطح جمعیت حمایت نمیکند.
- بازتابپذیری مستمر دشوار است؛ عدم توجه کافی به موقعیتمندی میتواند پویاییهای قدرتی را که رویکرد به دنبال به چالش کشیدن آنهاست، بازتولید کند.
- تعهد سیاسی صریح پژوهش فمینیستی ممکن است توسط داوران یا مخاطبانی که انتظار علوم اجتماعی بیطرف از نظر ارزش را دارند، به عنوان سوگیری تلقی شود.
- تحلیل تقاطعی نیازمند عمق درگیری با سنتهای نظری متعدد است که اجرای دقیق آن در یک مطالعه واحد میتواند دشوار باشد.
- مدیریت اخلاقی عدم تقارن قدرت — به ویژه در مورد بازنمایی شرکتکنندگان آسیبپذیر — نیازمند توجه مستمری است که فرآیند پژوهش را طولانیتر میکند.
شرایط منبع جایگزین بررسی علمی مستقل یا اعتبارسنجی توسط موتور تحلیل نیست.
نقاط قوت
- صداها و تجربیات گروههای به حاشیه رانده شده را محور قرار داده و تقویت میکند و دانشی تولید میکند که رویکردهای جریان اصلی از آن غافل میشوند.
- نظریه و کاوش تجربی را ادغام میکند: چارچوبهای فمینیستی هم طراحی پژوهش و هم تفسیر یافتهها را هدایت میکنند.
- توجه صریح به موقعیتمندی پژوهشگر، فرآیند تولید دانش را شفافتر از رویکردهایی میکند که ادعای عینیت کاذب دارند.
- تحلیل تقاطعی نشان میدهد که چگونه جنسیت با نژاد، طبقه، جنسیت و سایر مقولات اجتماعی تعامل دارد تا نابرابریهای پیچیده را ایجاد کند.
- یافتههای پژوهش به صراحت به سمت تغییر اجتماعی جهتگیری دارند و کار را مستقیماً برای متخصصان، حامیان، و سیاستگذاران مرتبط میسازند.
کاربردها
- بررسی تجربیات زنان از تبعیض در محیط کار، آزار و اذیت، یا شکاف دستمزد جنسیتی در محیطهای سازمانی خاص.
- کاوش در مورد اینکه چگونه جنسیت، نژاد، و طبقه با یکدیگر تلاقی میکنند تا دسترسی به مراقبتهای بهداشتی، خدمات سلامت روان، یا مراقبتهای باروری را شکل دهند.
- بررسی اینکه چگونه نهادهای آموزشی هنجارهای جنسیتی را بازتولید میکنند و چگونه دانشجویان این هنجارها را مدیریت یا مقاومت میکنند.
- مطالعه زندگی زنان در مناطق درگیری، اردوگاههای پناهندگان، یا زمینههای پس از فاجعه که در آن جنسیت آسیبپذیری و بهبودی را به گونهای متفاوت شکل میدهد.
- تحلیل اسناد سیاستگذاری، متون رسانهای، یا چارچوبهای قانونی در مورد چگونگی ساختاردهی و تقویت نابرابری جنسیتی توسط آنها.
- پژوهش عملی مشارکتی با سازمانهای جامعهمحور که در زمینه پیشگیری از خشونت مبتنی بر جنسیت یا توانمندسازی اقتصادی زنان فعالیت میکنند.
چگونه کار میکند
چگونه کار میکند
پژوهشگر با تبیین موقعیت اجتماعی خود — جنسیت، نژاد، طبقه، موقعیت نهادی — و اینکه چگونه این موقعیت ممکن است سؤالات پژوهش، روابط با شرکتکنندگان، و تفسیر دادهها را شکل دهد، آغاز میکند. این خود-موقعیتیابی بازتابی، که اغلب بیانیه موقعیتمندی (positionality statement) یا بازتابپذیری پژوهشگر (researcher reflexivity) نامیده میشود، در طول مطالعه مستند شده و مورد بازبینی قرار میگیرد، نه اینکه به عنوان یک افشای یکباره تلقی شود.
سؤالات پژوهش به گونهای تنظیم میشوند که جنسیت و روابط قدرت را محور قرار دهند، و اغلب از چارچوبهای نظری فمینیستی مانند نظریه دیدگاه (هاردینگ)، تقاطعیت (کرنشاو)، یا اندیشه فمینیستی سیاه (کالینز) بهره میبرند. راهبردهای نمونهگیری، شرکتکنندگانی را در اولویت قرار میدهند که تجربیاتشان معمولاً به حاشیه رانده شده یا خاموش شده است؛ نمونهگیری هدفمند و گلولهبرفی رایج هستند. پروتکلهای اخلاقی بر تقابل، رضایت آگاهانه به عنوان یک گفتگوی مستمر، و به حداقل رساندن عدم تقارن قدرت بین پژوهشگر و شرکتکنندگان تأکید دارند.
دادهها از طریق روشهایی جمعآوری میشوند که صدای خود شرکتکنندگان و معناسازی آنها را ارج مینهند: مصاحبههای عمیق نیمهساختاریافته یا بدون ساختار، روایتهای زندگینامه و داستانمحور، گروههای کانونی طراحی شده برای ایجاد صدای جمعی، و مشاهده قومنگارانه در محیطهای روزمره. پژوهشگر تلاش میکند تا فاصله سلسلهمراتبی را کاهش دهد — گاهی از طریق جمعآوری دادههای مشارکتی — و ممکن است خلاصهای از تفسیرهای نوظهور را برای بررسی اعضا با شرکتکنندگان به اشتراک بگذارد.
تحلیل، خوانش دقیق روایتهای شرکتکنندگان را با لنزهای نظری فمینیستی ادغام میکند. راهبردهای تحلیلی رایج شامل تحلیل مضمونی با توجه به جنسیت و قدرت، تحلیل روایی روایتهای خود-گفته شرکتکنندگان، تحلیل گفتمان در مورد چگونگی ساختاردهی جنسیت توسط زبان، و تحلیل تقاطعی که بررسی میکند چگونه جنسیت با نژاد، طبقه، و سایر مقولات اجتماعی تعامل دارد. در تمام این مراحل، پژوهشگر تجربیات محلی را به نابرابریهای ساختاری و سیستمی مرتبط میسازد.
مرحله بازتابی پایانی ارزیابی میکند که چگونه موقعیتمندی پژوهشگر بر یافتهها و محدودیتهای مطالعه تأثیر گذاشته است، پیامدهای اخلاقی بازنمایی تجربیات شرکتکنندگان را در نظر میگیرد، و تبیین میکند که چگونه دانش تولید شده میتواند توسط شرکتکنندگان، جوامع، یا کنشگران سیاستگذار مورد استفاده قرار گیرد. بسیاری از پژوهشگران فمینیست، شرکتکنندگان را در بازبینی تفسیرها مشارکت میدهند و در مورد چگونگی کمک یافتهها به تغییر اجتماعی یا حمایتگری بحث میکنند.
دامهای رایج
- تلقی موقعیتمندی به عنوان یک تشریفات یک پاراگرافی — بازتابپذیری باید در طول جمعآوری و تحلیل دادهها فعال و مستمر باشد، نه اینکه یک بار اعلام شود و فراموش گردد.
- همگنسازی «زنان» به عنوان یک مقوله — پژوهش فمینیستی نیازمند توجه به تفاوتهای میان زنان در نژاد، طبقه، جنسیت، معلولیت، و سایر محورها است؛ تحلیلهایی که جنسیت را به صورت مجزا بررسی میکنند، خطر بازتولید محرومیتهایی را دارند که قصد نقد آنها را دارند.
- اشتباه گرفتن حمایتگری با جعل دادهها — پژوهش فمینیستی به صراحت متعهد به عدالت اجتماعی است، اما این تعهد نباید منجر به انتخاب گزینشی دادهها یا اغراق در یافتهها شود؛ دقت و حمایتگری با یکدیگر سازگارند.
- نادیده گرفتن پیچیدگی اخلاقی — روابط با شرکتکنندگان آسیبپذیر یا کسانی که تجربیات حساسی را به اشتراک میگذارند، نیازمند رضایت مستمر، بازنمایی دقیق، و پروتکلهای روشن برای پیشگیری از آسیب است.
- وارد کردن مکانیکی چارچوبهای فمینیستی بدون درگیر کردن چارچوبهای خود شرکتکنندگان — لنز نظری باید دادهها را روشن کند، نه اینکه خودفهمیهای شرکتکنندگان را نادیده بگیرد یا خاموش کند.
پرسشهای متداول
آیا پژوهش فمینیستی فقط در مورد زنان است؟
خیر. روششناسی پژوهش فمینیستی جنسیت را به عنوان یک ساختار اجتماعی و رابطه قدرت تحلیل میکند، به این معنی که مردانگی، هویتهای غیردوجنسیتی، و چگونگی تلاقی جنسیت با سایر مقولات اجتماعی را نیز بررسی میکند. در حالی که پژوهشهای اولیه فمینیستی عمدتاً بر محرومیت زنان از تولید دانش تمرکز داشتند، پژوهش فمینیستی معاصر با پیچیدگی کامل تجربه جنسیتی و تلاقیهای آن با نژاد، طبقه، جنسیت، و معلولیت درگیر است.
آیا مردان میتوانند پژوهش فمینیستی انجام دهند؟
بله، البته با توجه بیشتر به موقعیتمندی. روششناسی فمینیستی محدود نمیکند که چه کسی میتواند پژوهش انجام دهد؛ بلکه از هر پژوهشگری — صرف نظر از جنسیت — میخواهد که با دقت در مورد اینکه چگونه موقعیت اجتماعیاش رابطه پژوهش و دانش تولید شده را شکل میدهد، تأمل کند. پژوهشگرانی که موقعیت اجتماعی شرکتکنندگان خود را ندارند، مسئولیتهای خاصی در مورد بازنمایی و قدرت دارند.
پژوهش فمینیستی چه تفاوتی با مطالعات جنسیت به عنوان یک رشته دارد؟
مطالعات جنسیت یک رشته دانشگاهی است که میتواند از روششناسیهای بسیاری استفاده کند. روششناسی پژوهش فمینیستی یک رویکرد خاص برای کاوش — مجموعهای از تعهدات معرفتشناختی و قراردادهای رویهای — است که میتواند در مطالعات جنسیت و همچنین در جامعهشناسی، آموزش، علوم بهداشتی، حقوق، و سایر رشتهها به کار رود. این روششناسی با موضع معرفتشناختی خود (دیدگاه، بازتابپذیری، نقد قدرت) تعریف میشود، نه با خانه رشتهای خود.
آیا پژوهش فمینیستی نیازمند یک روش جمعآوری داده خاص است؟
هیچ روش واحدی اجباری نیست. پژوهشگران فمینیست معمولاً از مصاحبههای عمیق، تاریخهای زندگی، مشاهده قومنگارانه، و گروههای کانونی استفاده میکنند زیرا اینها صدای شرکتکنندگان را برجسته میکنند، اما انتخاب روش باید از سؤال پژوهش پیروی کند. برخی از پژوهشگران فمینیست همچنین تحلیل اسناد، تحلیل گفتمان، یا در صورت لزوم، پژوهش پیمایشی را انجام میدهند — مشروط بر اینکه طراحی به جنسیت، قدرت، و بازتابپذیری پژوهشگر توجه داشته باشد.
چگونه کیفیت یک مطالعه پژوهشی فمینیستی را ارزیابی کنم؟
معیارهای کیفیت در پژوهش فمینیستی شامل: عمق و اصالت صدای شرکتکنندگان در تحلیل؛ دقت و صداقت بازتابپذیری پژوهشگر؛ انسجام بین چارچوب نظری فمینیستی و راهبرد تحلیلی؛ یکپارچگی اخلاقی در بازنمایی شرکتکنندگان؛ و میزان روشنسازی روابط جنسیت-قدرت توسط یافتهها و ارتباط تجربیات محلی با شرایط ساختاری است. معیارهای مرسوم مانند اعتبار درونی و پایایی بازتعریف میشوند تا کنار گذاشته شوند.
روشهای مرتبط
منابع
Harding, S. (Ed.). (1987). Feminism and Methodology: Social Science Issues. Indiana University Press.
باز کردن مرجع انتشارکپی شد.Creswell, J. W. (2013). Qualitative Inquiry and Research Design: Choosing Among Five Approaches (3rd ed.). Sage. [Chapter on feminist inquiry and advocacy approaches]
شابک: 978-1452205625کپی شد.