Skip to content
بازگشت به نتایج جست‌وجو

خطی‌سازی بازخوردی

معرفی‌شده توسط
Alberto Isidori
سال
1983
نوع
algorithm
خانواده
Nonlinear Control

این متن ترجمه ماشینی است و هنوز بازبینی نشده است. متن اصلی را به انگلیسی بخوانید

اندازه قلم

چه کاری انجام می‌دهد؟

خطی‌سازی بازخوردی یک تکنیک کنترل غیرخطی است که از یک تبدیل بازخوردی حالت غیرخطی برای تبدیل یک سیستم غیرخطی به یک سیستم خطی استفاده می‌کند و امکان استفاده از روش‌های استاندارد کنترل خطی را فراهم می‌آورد. خطی‌سازی بازخوردی که توسط ایزیدوری، سونتاگ و دیگران در دهه ۱۹۸۰ توسعه یافته است، از نظر مفهومی زیبا و قدرتمند است: اگر سیستم شرایط ساختاری خاصی (درجه نسبی، رتبه ماتریس جداسازی) را برآورده کند، غیرخطی‌ها را می‌توان از طریق بازخورد به طور دقیق لغو کرد و مسئله را به طراحی خطی تقلیل داد.

شهود پشت روش

ایده اصلی این است که بسیاری از سیستم‌های غیرخطی را می‌توان از طریق یک قانون کنترل بازخوردی که به دقت طراحی شده و به حالت وابسته است، به سیستم‌های خطی تبدیل کرد. بینش کلیدی این است که محاسبه کنیم چه ورودی کنترلی u برای خطی کردن سیستم نسبت به یک ورودی جدید v لازم است، سپس u را با استفاده از این فرمول وابسته به حالت پیاده‌سازی کنیم. به عنوان مثال، اگر سیستمی به شکل x_double_dot = f(x) + g(x)·u داشته باشد، خطی‌سازی بازخوردی u را به گونه‌ای پیدا می‌کند که x_double_dot = v (یک معادله خطی) شود. پس از خطی‌سازی، کنترل خطی کلاسیک (جایابی قطب، LQR، PID) را می‌توان برای v به کار برد و قانون کنترل غیرخطی کلی، ترکیب خطی‌سازی و کنترل‌کننده خطی است.

تاریخ

خطی‌سازی بازخوردی از هندسه دیفرانسیل کاربردی در سیستم‌های کنترلی پدیدار شد. ایزیدوری این مفهوم را در دهه ۱۹۸۰ با کار بنیادی خود در کنترل غیرخطی، با اثبات اینکه چه زمانی و چگونه خطی‌سازی دقیق امکان‌پذیر است، رسمی کرد. سونتاگ و نییمایر به طور مستقل رویکردهای خطی‌سازی ورودی-خروجی را توسعه دادند و هیرش‌هورن به درک دینامیک‌های صفر کمک کرد. این حوزه با کتاب‌های درسی ایزیدوری (۱۹۹۵) و اسلوتین و لی (۱۹۹۱) که به استانداردهای رایج تبدیل شدند، بالغ شد. توسعه‌ها شامل خطی‌سازی بازخوردی جزئی، خطی‌سازی بازخوردی تقریبی و خطی‌سازی بازخوردی مقاوم برای سیستم‌های نامشخص است.

چه زمانی استفاده شود

هنگامی از خطی‌سازی بازخوردی استفاده کنید که سیستم غیرخطی است اما شرایط درجه نسبی و جداسازی را برآورده می‌کند، و زمانی که می‌خواهید از قدرت طراحی کنترل خطی برای یک سیستم غیرخطی بهره ببرید. این روش برای سیستم‌هایی با غیرخطی‌های شناخته شده و هموار (مانند ماشین‌های الکتریکی، وسایل نقلیه هوایی) ایده‌آل است. از خطی‌سازی بازخوردی در صورتی اجتناب کنید که سیستم دارای غیرخطی‌های نامشخص یا مدل‌نشده باشد (خطی‌سازی شکست می‌خورد)، اگر درجه نسبی خوش‌تعریف نباشد (مانند حلقه‌های جبری)، یا اگر دینامیک‌های صفر ناپایدار باشند (پاندول معکوس روی کالسکه یک مثال کلاسیک است).

محدودیت‌ها و ملاحظات

  • نیاز به دانش کامل مدل سیستم دارد؛ غیرخطی‌های نامشخص، خطی‌سازی دقیق را مانع شده و استحکام را کاهش می‌دهند.
  • پایداری دینامیک‌های صفر تضمین نمی‌شود؛ برخی سیستم‌ها (مانند سیستم‌های غیر حداقل فاز) دارای دینامیک‌های داخلی ناپایدار هستند.
  • فقط سیستم‌هایی با ساختار خاص (درجه نسبی، ماتریس جداسازی کامل) را مدیریت می‌کند؛ همه سیستم‌های غیرخطی واجد شرایط نیستند.
  • اگر سیستم به پیکربندی‌های منفرد یا قیود نزدیک شود، می‌تواند منجر به سیگنال‌های کنترلی نامحدود شود.
  • نیاز به اندازه‌گیری حالت یا تخمین دقیق دارد؛ خطی‌سازی بازخوردی به نویز اندازه‌گیری حساس است.

شرایط منبع جایگزین بررسی علمی مستقل یا اعتبارسنجی توسط موتور تحلیل نیست.

نقاط قوت

  • لغو دقیق غیرخطی‌ها (برای سیستم‌هایی که شرایط درجه نسبی را برآورده می‌کنند)؛ یک تقریب نیست.
  • مسئله طراحی را به کنترل خطی تبدیل می‌کند و امکان استفاده از روش‌های خطی بالغ (جایابی قطب، LQR، H∞) را فراهم می‌آورد.
  • شرایط روشنی (درجه نسبی، رتبه کامل) را برای امکان خطی‌سازی دقیق ارائه می‌دهد.
  • می‌تواند سیستم‌های غیرخطی چندمتغیره را از طریق جداسازی ورودی-خروجی MIMO به طور زیبا مدیریت کند.
  • چارچوب نظری به خوبی تثبیت شده و توسط پایه‌های هندسه جبری قوی پشتیبانی می‌شود.

کاربردها

  • رباتیک: کنترل بازوی ربات غیرخطی از طریق خطی‌سازی بازخوردی دینامیک‌های غیرخطی (ماتریس اینرسی، کوریولیس، اصطکاک).
  • هوافضا: کنترل پرواز غیرخطی هواپیما، سیستم‌های کنترل وضعیت با دینامیک‌های چندمحوره جفت‌شده.
  • الکترونیک قدرت: کنترل مبدل DC-DC، کنترل سرعت موتور سنکرون با بهره‌گیری از دینامیک‌های الکترومغناطیسی غیرخطی.
  • فرآیندهای شیمیایی: کنترل راکتور غیرخطی با سینتیک پیچیده، کنترل ترکیب ستون تقطیر.
  • سیستم‌های دریایی: کنترل سر کشتی، ردیابی مسیر وسیله نقلیه زیردریایی خودکار (AUV) با غیرخطی‌های هیدرودینامیکی.

چگونه کار می‌کند

چگونه کار می‌کند

1

بررسی کنید که سیستم دارای درجه نسبی خوش‌تعریف و ماتریس جداسازی معکوس‌پذیر باشد؛ این شرایط امکان خطی‌سازی بازخوردی دقیق را تضمین می‌کنند.

2

دینامیک معکوس را محاسبه کنید: قانون بازخوردی حالت غیرخطی u = α(x) + β(x)·v را بیابید که سیستم را خطی و قابل کنترل کند.

3

یک کنترل‌کننده خطی (مانند جایابی قطب، LQR) برای سیستم خطی‌شده بر حسب ورودی جدید v طراحی کنید.

4

بررسی کنید که دینامیک‌های صفر (دینامیک‌های داخلی در منیفولد قید) پایدار باشند؛ در غیر این صورت، سیستم حلقه بسته ممکن است ناپایدار باشد.

دام‌های رایج

  • بررسی نادرست شرایط درجه نسبی و جداسازی، منجر به خطی‌سازی ناقص و باقی‌ماندن غیرخطی‌ها می‌شود.
  • نادیده گرفتن پایداری دینامیک‌های صفر؛ طراحی یک کنترل‌کننده خارجی کامل برای سیستمی با دینامیک‌های داخلی ناپایدار، منجر به یک سیستم حلقه بسته ناپایدار می‌شود.
  • فرض دانش کامل مدل؛ در عمل، عدم قطعیت پارامتریک یا دینامیک‌های مدل‌نشده باعث انحراف از طراحی خطی‌شده می‌شود.
  • اتکای بیش از حد به خطی‌سازی بدون بررسی استحکام حلقه بسته در برابر عدم تطابق مدل.

پرسش‌های متداول

درجه نسبی چیست و چرا مهم است؟

درجه نسبی تعداد دفعاتی است که باید یک خروجی را مشتق گرفت تا ورودی به طور صریح ظاهر شود. به عنوان مثال، اگر y = h(x) و شما نیاز دارید r بار مشتق بگیرید تا u در y^(r) ظاهر شود، درجه نسبی r است. برای اینکه خطی‌سازی بازخوردی دقیق امکان‌پذیر باشد، درجه نسبی باید برابر با مرتبه سیستم باشد. اگر درجه نسبی < مرتبه سیستم باشد، شما دینامیک‌های داخلی (صفر) دارید که باید از نظر پایداری بررسی شوند.

دینامیک‌های صفر چیستند و چرا باید پایدار باشند؟

دینامیک‌های صفر، دینامیک‌های داخلی هستند که هنگام خطی شدن نگاشت ورودی-خروجی پنهان می‌مانند. آنها رفتار سیستم را زمانی که خروجی به صفر محدود می‌شود، نشان می‌دهند. برای اینکه سیستم حلقه بسته پایدار باشد، دینامیک‌های صفر باید پایدار باشند؛ در غیر این صورت، طراحی خطی‌شده ممکن است خروجی را پایدار کند اما حالت‌های داخلی را ناپایدار کند (مانند انباشت انرژی در مد‌های مشاهده نشده).

خطی‌سازی بازخوردی چگونه با خطی‌سازی حول یک نقطه تعادل تفاوت دارد؟

خطی‌سازی محلی (بسط تیلور) فقط سیستم را در نزدیکی یک نقطه تعادل تقریب می‌زند و برای اغتشاشات کوچک معتبر است. خطی‌سازی بازخوردی سراسری (در یک دامنه بزرگ) و دقیق است - غیرخطی‌ها را از طریق بازخورد لغو می‌کند. این بسیار قدرتمندتر است، اما نیاز دارد که سیستم شرایط ساختاری قوی (درجه نسبی، ماتریس جداسازی غیرمنفرد) را برآورده کند.

اگر ماتریس جداسازی منفرد باشد چه اتفاقی می‌افتد؟

ماتریس جداسازی منفرد به این معنی است که سیستم غیرخطی از طریق بازخورد به حلقه‌های مستقل SISO (تک ورودی تک خروجی) جدا نمی‌شود. این نشان می‌دهد که سیستم دارای جفتی بین ورودی‌ها و خروجی‌ها است که نمی‌توان آن را صرفاً از طریق بازخورد غلبه کرد. شما باید ساختار کنترل را دوباره طراحی کنید یا از روش‌های جایگزین مانند مد لغزشی یا MPC استفاده کنید.

روش‌های مرتبط

منابع

  1. Isidori, A. (1995). Nonlinear Control Systems (3rd ed.). Springer-Verlag.

    باز کردن مرجع DOI
    کپی شد.
  2. Sontag, E. D. (1983). A concept of input-output linearization. Proceedings of the 22nd IEEE Conference on Decision and Control.

    باز کردن مرجع انتشار
    کپی شد.
  3. Nijmeijer, H., & Van der Schaft, A. J. (1990). Nonlinear Dynamical Control Systems. Springer-Verlag.

    باز کردن مرجع DOI
    کپی شد.