Skip to content
بازگشت به نتایج جست‌وجو

طرح تحقیق پس از واقعه — پژوهشِ پس از وقوع

معرفی‌شده توسط
Formalized by Fred N. Kerlinger; foundational treatment by Donald T. Campbell and Julian C. Stanley
سال
1960s (systematic codification); concept used in social science from early 20th century
نوع
Non-experimental quantitative research design
خانواده
Survey / observational design

این متن ترجمه ماشینی است و هنوز بازبینی نشده است. متن اصلی را به انگلیسی بخوانید

اندازه قلم

چه کاری انجام می‌دهد؟

طرح تحقیق پس از واقعه (Ex post facto design) یک رویکرد پژوهشی کمی غیرآزمایشی است که در آن پژوهشگر پدیده‌ای را پس از وقوع آن بررسی می‌کند و تفاوت‌های از پیش موجود بین گروه‌ها را برای کاوش روابط احتمالی علی یا همبستگی مورد مطالعه قرار می‌دهد. از آنجایی که متغیر مستقل قابل دستکاری نیست — زیرا در گذشته رخ داده است — این طرح به انتخاب دقیق گروه‌ها، جمع‌آوری داده‌های گذشته‌نگر و کنترل‌های آماری برای تقریب استنتاج علی بدون مداخله آزمایشی متکی است.

شهود پشت روش

فرض کنید می‌خواهید مطالعه کنید که چگونه عادات مطالعه در دوران کودکی بر سواد بزرگسالی تأثیر می‌گذارد. شما نمی‌توانید کودکان را به طور تصادفی در شرایط مطالعه در گذشته تقسیم کنید. در عوض، بزرگسالانی را که در دوران کودکی به طور گسترده مطالعه می‌کردند و کسانی را که این کار را نکردند، شناسایی کرده و سپس نمرات سواد فعلی آنها را مقایسه می‌کنید. این منطق پس از واقعه است: شما نتیجه‌ای را مشاهده می‌کنید که از قبل رخ داده است و برای بررسی پیش‌زمینه‌های مشکوک آن به عقب برمی‌گردید. این طرح برای مطالعه پدیده‌هایی که نمی‌توانند به صورت آزمایشی القا شوند — مانند قرار گرفتن در معرض بیماری، سابقه تحصیلی، یا رویدادهای زندگی — قدرتمند است، اما ناتوانی در تصادفی‌سازی به این معنی است که ادعاهای علی باید همیشه با احتیاط تفسیر شوند.

تاریخ

اصطلاح 'پس از واقعه' (لاتین: 'از پس از عمل') برای اولین بار به طور مؤثر توسط فرد ان. کرلینگر در کتاب درسی خود در سال ۱۹۶۴ با عنوان 'مبانی پژوهش رفتاری' (Foundations of Behavioral Research) به روش‌شناسی پژوهش علوم اجتماعی اطلاق شد، جایی که او آن را به عنوان تحقیق تجربی سیستماتیک تعریف کرد که در آن دانشمند کنترل مستقیمی بر متغیرهای مستقل ندارد زیرا مظاهر آنها از قبل رخ داده است. مقاله کوتاه دونالد تی. کمپبل و جولیان سی. استنلی در سال ۱۹۶۳ در مورد طرح‌های آزمایشی و شبه‌آزمایشی، چارچوبی برای ارزیابی تهدیدات اعتبار درونی ارائه داد که همچنان راهنمای تفسیر یافته‌های پس از واقعه است. این طرح مدت‌هاست که در اپیدمیولوژی و تحقیقات آموزشی که در آن دستکاری آزمایشی متغیرهای کلیدی غیرممکن است، مرکزی بوده است.

چه زمانی استفاده شود

هنگامی که متغیر مستقل قبلاً رخ داده است و نمی‌توان آن را از نظر اخلاقی یا عملی دستکاری کرد — مانند تروما گذشته، قرار گرفتن در معرض بیماری، سطح تحصیلات، یا ویژگی‌های جمعیتی — از طرح تحقیق پس از واقعه استفاده کنید. این طرح مناسب زمانی است که کنترل آزمایشی واقعی غیرممکن است اما مقایسه کمی گروهی مورد نیاز است. این طرح برای سوالات گذشته‌نگر در آموزش، بهداشت، جامعه‌شناسی و روانشناسی مناسب است. زمانی که یک کارآزمایی تصادفی کنترل‌شده یا طرح شبه‌آزمایشی امکان‌پذیر است، از آن استفاده نکنید، زیرا آن طرح‌ها شواهد علی قوی‌تری ارائه می‌دهند. زمانی که منبع داده‌های گذشته‌نگر کیفیت پایینی دارد یا گروه‌ها را نمی‌توان با دقت معقولی تعریف کرد، از آن اجتناب کنید، زیرا این شرایط به شدت تفسیر را محدود می‌کند.

محدودیت‌ها و ملاحظات

  • عدم وجود تصادفی‌سازی به این معنی است که متغیرهای مخدوش‌کننده را نمی‌توان به طور کامل رد کرد و نتیجه‌گیری‌های علی را موقتی می‌سازد.
  • پژوهشگر نمی‌تواند متغیر مستقل را کنترل کند، بنابراین گروه‌ها ممکن است در ویژگی‌های اندازه‌گیری نشده‌ای که پیامد را توضیح می‌دهند، متفاوت باشند.
  • داده‌های گذشته‌نگر در برابر سوگیری یادآوری، سوابق گمشده و ناسازگاری اندازه‌گیری در طول زمان آسیب‌پذیر هستند.
  • جهت علیت می‌تواند مبهم باشد — علت و معلول فرضی ممکن است معکوس باشند، یا هر دو ممکن است توسط یک متغیر سوم هدایت شوند.
  • کنترل‌های آماری (ANCOVA، تطبیق) مخدوش‌کنندگی را کاهش می‌دهند اما حذف نمی‌کنند؛ هیچ تکنیک پس از وقوعی جایگزین تصادفی‌سازی واقعی نمی‌شود.

شرایط منبع جایگزین بررسی علمی مستقل یا اعتبارسنجی توسط موتور تحلیل نیست.

نقاط قوت

  • امکان مطالعه متغیرهایی را فراهم می‌کند که از نظر اخلاقی یا عملی قابل دستکاری نیستند، از جمله تجربیات گذشته، قرار گرفتن در معرض سلامتی، و عوامل جمعیتی.
  • از داده‌های موجود یا آرشیوی استفاده می‌کند و آن را مقرون به صرفه و برای مطالعه رویدادهای نادر یا جمعیت‌های بزرگ امکان‌پذیر می‌سازد.
  • اعتبار بوم‌شناختی را حفظ می‌کند — متغیر مستقل شرایط دنیای واقعی را به جای محیط‌های مصنوعی آزمایشگاهی منعکس می‌کند.
  • فرضیه‌ها و تخمین‌های همبستگی را تولید می‌کند که می‌تواند طراحی مطالعات آینده آینده‌نگر یا آزمایشی را آگاه کند.
  • برای شناسایی عوامل خطر و شرایط محافظتی در اپیدمیولوژی، آموزش و تحقیقات سیاست اجتماعی مناسب است.

کاربردها

  • مقایسه دستاوردهای تحصیلی بین دانش‌آموزانی که در مهدکودک شرکت کرده‌اند و کسانی که شرکت نکرده‌اند، با استفاده از داده‌های ثبت مدرسه.
  • بررسی اینکه آیا سابقه پریشانی دوران کودکی با پیامدهای سلامت روان بزرگسالان در یک جمعیت بالینی مرتبط است.
  • بررسی تفاوت‌های سلامت قلب و عروق بین سیگاری‌های طولانی‌مدت و افراد هرگز سیگاری در یک نظرسنجی سلامت جامعه.
  • تحلیل اینکه آیا معلمانی که یک برنامه آموزشی پیش از خدمت خاص را دریافت کرده‌اند، رفتارهای مدیریتی متفاوتی در کلاس درس نسبت به کسانی که این برنامه را دریافت نکرده‌اند، نشان می‌دهند.
  • مطالعه اینکه آیا مشارکت در فعالیت‌های فوق برنامه در دبیرستان، نرخ ماندگاری در دانشگاه را پیش‌بینی می‌کند.
  • کاوش پیامدهای بهداشت شغلی در میان کارگرانی که قبل از تغییرات نظارتی در معرض یک ماده شیمیایی در محل کار قرار گرفته‌اند در مقابل کسانی که در معرض آن قرار نگرفته‌اند.

چگونه کار می‌کند

چگونه کار می‌کند

1

پژوهشگر یک پیامد مورد علاقه (متغیر وابسته) و یک وضعیت یا ویژگی پیش‌زمینه مشکوک (متغیر مستقل) را که قبلاً در دنیای واقعی رخ داده است، شناسایی می‌کند. سوال پژوهش معمولاً به این شکل است: آیا گروه‌هایی که در یک ویژگی گذشته متفاوت هستند، در پیامد فعلی نیز به طور سیستماتیک متفاوت هستند؟

2

شرکت‌کنندگان بر اساس وضعیت طبیعی خود در متغیر مستقل به گروه‌ها تقسیم می‌شوند — به عنوان مثال، سیگاری‌ها در مقابل غیرسیگاری‌ها، یا فارغ‌التحصیلان دانشگاه در مقابل فارغ‌التحصیلان دبیرستان. این گروه‌بندی گذشته‌نگر است: پژوهشگر شرکت‌کنندگان را پس از وقوع تجربه تعیین‌کننده انتخاب یا طبقه‌بندی می‌کند. تطبیق بر روی متغیرهای جمعیتی کلیدی می‌تواند قابلیت مقایسه گروه‌ها را بهبود بخشد.

3

داده‌ها هم در مورد متغیر مستقل (که اغلب از طریق سوابق، خودگزارشی، یا اسناد آرشیوی ارزیابی می‌شود) و هم متغیر وابسته (که در زمان مطالعه اندازه‌گیری می‌شود) جمع‌آوری می‌شوند. پایگاه‌های داده موجود، سوابق سازمانی، ثبت‌نام‌های گروهی و نظرسنجی‌های گذشته‌نگر منابع رایج هستند. کیفیت داده‌های گذشته‌نگر یک نگرانی مهم روش‌شناختی است.

4

از آنجایی که تصادفی‌سازی وجود ندارد، پژوهشگر باید متغیرهای مخدوش‌کننده قابل‌توجیه را شناسایی و به طور آماری کنترل کند. تکنیک‌ها شامل تحلیل کوواریانس (ANCOVA)، رگرسیون چندگانه، تطبیق امتیاز تمایل، و تحلیل‌های طبقه‌بندی شده است. هیچ روش آماری به طور کامل جایگزین تخصیص تصادفی نمی‌شود، اما کنترل صریح عوامل مخدوش‌کننده، تفسیرپذیری را بهبود می‌بخشد.

5

تفاوت‌های گروهی در پیامد با استفاده از آمار استنباطی مناسب — آزمون‌های t نمونه مستقل، ANOVA، آزمون‌های مربع کای، یا مدل‌های رگرسیون بسته به سطح اندازه‌گیری متغیرها — آزمایش می‌شوند. اندازه‌های اثر (d کوهن، اتا-مربع، نسبت شانس) باید در کنار مقادیر معنی‌داری گزارش شوند.

6

یافته‌ها با اذعان صریح به ماهیت غیرآزمایشی طرح تفسیر می‌شوند. ادعاهای علی جهت‌دار نیازمند توجیه اضافی هستند — تقدم زمانی متغیر مستقل، معقولیت بیولوژیکی یا نظری، و رد توضیحات جایگزین. پژوهشگر به وضوح بین همبستگی و علیت تمایز قائل می‌شود.

دام‌های رایج

  • ادعای علیت از همبستگی — یافته‌های پس از واقعه نشان می‌دهند که گروه‌ها متفاوت هستند، نه اینکه یک شرط باعث دیگری شده است؛ از زبان‌هایی مانند 'مرتبط با' یا 'پیش‌بینی شده توسط' به جای 'ناشی از' استفاده کنید.
  • نادیده گرفتن سوگیری انتخاب — گروه‌هایی که به صورت گذشته‌نگر تعریف می‌شوند اغلب در چندین ویژگی متفاوت هستند؛ عدم اندازه‌گیری و کنترل این موارد منجر به نتایج نادرست می‌شود.
  • اندازه‌گیری گذشته‌نگر ضعیف — اتکا به حافظه شرکت‌کنندگان برای رویدادهایی که سال‌ها قبل رخ داده‌اند، خطای سیستماتیک ایجاد می‌کند؛ در صورت امکان با سوابق آرشیوی یا عینی تأیید کنید.
  • نادیده گرفتن اندازه اثر — تفاوت گروهی معنی‌دار آماری در یک نمونه بزرگ ممکن است از نظر عملی بسیار کوچک باشد؛ همیشه اندازه اثر را در کنار مقادیر p گزارش و تفسیر کنید.
  • تلقی کردن طرح به عنوان معادل یک شبه‌آزمایش — بدون جمع‌آوری داده‌های آینده‌نگر و یک شرط مقایسه مشخص که قبل از پیامد ایجاد شده است، طرح‌های پس از واقعه منطق علی ضعیف‌تری نسبت به طرح‌های شبه‌آزمایشی دارند.

پرسش‌های متداول

آیا طرح تحقیق پس از واقعه همان تحقیق مقایسه‌ای علی است؟

این اصطلاحات اغلب در ادبیات علوم آموزشی و اجتماعی به جای یکدیگر استفاده می‌شوند. هر دو شامل مقایسه گروه‌های از پیش موجود بر روی یک پیامد مورد علاقه هستند. برخی از روش‌شناسان تحقیق مقایسه‌ای علی را به عنوان یک دسته گسترده‌تر که شامل مطالعات پس از واقعه است، در نظر می‌گیرند، در حالی که برخی دیگر این اصطلاحات را مترادف می‌دانند. ویژگی کلیدی مشترک این است که متغیر مستقل قبلاً رخ داده است و توسط پژوهشگر قابل دستکاری نیست.

آیا یافته‌های پس از واقعه می‌توانند علیت را اثبات کنند؟

به تنهایی نه. برای حمایت از تفسیر علی، سه شرط باید برآورده شود: تقدم زمانی (علت فرضی قبل از معلول رخ داده است)، همبستگی (گروه‌ها واقعاً در پیامد متفاوت هستند) و حذف جایگزین‌های قابل‌توجیه (متغیرهای مخدوش‌کننده در نظر گرفته شده‌اند). طرح‌های پس از واقعه می‌توانند دو شرط اول را در صورت بالا بودن کیفیت داده‌های گذشته‌نگر برآورده کنند، اما شرط سوم همیشه بدون تصادفی‌سازی محدود است.

طرح تحقیق پس از واقعه چگونه با مطالعه کوهورت گذشته‌نگر متفاوت است؟

در یک مطالعه کوهورت گذشته‌نگر، پژوهشگران یک کوهورت مشخص را که در گذشته در معرض یک وضعیت قرار گرفته‌اند، شناسایی کرده و با استفاده از سوابق تاریخی آن را به سمت یک پیامد دنبال می‌کنند. طرح تحقیق پس از واقعه از نظر منطق مشابه است اما معمولاً در زمینه‌های آموزشی و علوم اجتماعی، اغلب بدون چارچوب رسمی کوهورت، استفاده می‌شود. تمایز عمدتاً انضباطی است؛ ملاحظات اعتبار تا حد زیادی یکسان است.

از چه روش‌های آماری معمولاً استفاده می‌شود؟

مقایسه‌های گروهی بسته به سطح اندازه‌گیری از آزمون‌های t، ANOVA یا مربع کای استفاده می‌کنند. هنگام کنترل کوواریت‌ها، ANCOVA یا رگرسیون چندگانه رایج است. تطبیق امتیاز تمایل برای کاهش سوگیری انتخاب به طور فزاینده‌ای محبوب شده است. رگرسیون لجستیک زمانی استفاده می‌شود که پیامد دوتایی باشد. همه تحلیل‌ها باید فواصل اطمینان و اندازه‌های اثر را گزارش کنند.

چه زمانی باید به جای آن طرح طولی را انتخاب کنم؟

اگر بتوانید شرکت‌کنندگان را قبل از وقوع متغیر مستقل و سپس دوباره بعد از آن اندازه‌گیری کنید، طرح طولی آینده‌نگر ترجیح داده می‌شود زیرا تقدم زمانی را به طور قانع‌کننده‌تری اثبات می‌کند و خطای اندازه‌گیری گذشته‌نگر را کاهش می‌دهد. طرح تحقیق پس از واقعه زمانی مناسب است که اندازه‌گیری آینده‌نگر غیرممکن باشد — زیرا رویداد قبل از شروع مطالعه رخ داده است، یا مطالعه آن به صورت آینده‌نگر بسیار نادر یا حساس است.

روش‌های مرتبط

منابع

  1. Kerlinger, F. N. (1964). Foundations of Behavioral Research. Holt, Rinehart and Winston.

    باز کردن مرجع انتشار
    کپی شد.
  2. Campbell, D. T., & Stanley, J. C. (1963). Experimental and Quasi-Experimental Designs for Research. Rand McNally.

    شابک: 978-0395307878
    کپی شد.