Skip to content
بازگشت به نتایج جست‌وجو

نظریه بازی‌های تکاملی

معرفی‌شده توسط
John Maynard Smith, George Price
سال
1973
نوع
algorithm
خانواده
Game-theoretic

این متن ترجمه ماشینی است و هنوز بازبینی نشده است. متن اصلی را به انگلیسی بخوانید

اندازه قلم

چه کاری انجام می‌دهد؟

نظریه بازی‌های تکاملی، استدلال مبتنی بر نظریه بازی‌ها را در تکامل زیستی و پویایی‌های اجتماعی به کار می‌برد، جایی که جمعیت‌هایی از عامل‌ها با استراتژی‌های متفاوت به طور مکرر با یکدیگر تعامل می‌کنند. این چارچوب که در سال ۱۹۷۳ توسط جان مینارد اسمیت و جورج پرایس معرفی شد، از مفهوم استراتژی‌های پایدار تکاملی (ESS) برای شناسایی توزیع‌های استراتژی استفاده می‌کند که توسط استراتژی‌های جهش‌یافته قابل نفوذ نیستند. پویایی‌های بازتولیدکننده (Replicator dynamics) چگونگی تکامل فراوانی استراتژی‌ها را در طول زمان، هنگامی که تولید مثل متناسب با موفقیت در کسب امتیاز است، توصیف می‌کنند.

شهود پشت روش

تصور کنید جمعیتی از حیوانات برای غذا رقابت می‌کنند، هر کدام از یک استراتژی رفتاری متفاوت (مانند 'شاهین' پرخاشگر یا 'کبوتر' منفعل) استفاده می‌کنند. شاهین‌ها در نبردها پیروز می‌شوند اما آسیب می‌بینند، کبوترها از درگیری اجتناب می‌کنند اما اغلب بازنده می‌شوند. در طول زمان، استراتژی‌های موفق گسترش می‌یابند (کاربران آن‌ها بیشتر تولید مثل می‌کنند)، در حالی که استراتژی‌های ناموفق کاهش می‌یابند. تکامل زمانی به تعادل می‌رسد که توزیع استراتژی تثبیت شود: هیچ استراتژی جهش‌یافته‌ای نمی‌تواند نفوذ کند زیرا نه بهتر و نه بدتر از جمعیت مقیم عمل نخواهد کرد. این تعادل همان ESS است، تعادلی که در آن هر استراتژی در فراوانی جمعیت به یک اندازه خوب عمل می‌کند.

تاریخ

جان مینارد اسمیت و جورج پرایس در سال ۱۹۷۳ نظریه بازی‌های تکاملی را برای توضیح تنوع رفتاری در جمعیت حیوانات معرفی کردند. تک‌نگاشت مینارد اسمیت در سال ۱۹۸۲ این نظریه را تدوین کرد و معادله پویایی‌های بازتولیدکننده و مفهوم ESS را معرفی نمود. از آن زمان، این چارچوب به تکامل فرهنگی، اقتصاد و رفتار اجتماعی گسترش یافته است. ادغام نظریه بازی با زیست‌شناسی تکاملی، درک همکاری، تعارض و نهادهای اجتماعی را متحول کرد.

چه زمانی استفاده شود

هنگام مدل‌سازی جمعیت‌هایی از عامل‌های در حال تعامل که در آن‌ها موفقیت منجر به تکثیر می‌شود (تکامل زیستی، پویایی‌های فرهنگی، فرآیندهای یادگیری)، از نظریه بازی‌های تکاملی استفاده کنید. هنگام مطالعه ظهور همکاری، حل تعارض، سیگنال‌دهی یا رفتار جفت‌گیری از آن استفاده کنید. برای بازارهایی که شرکت‌ها یا معامله‌گران استراتژی‌های خود را در طول زمان بر اساس سودآوری تکامل می‌دهند، مناسب است.

محدودیت‌ها و ملاحظات

  • فرض تولید مثل غیرجنسی یا اختلاط تصادفی در جمعیت‌های بزرگ را لازم دارد
  • پویایی‌های بازتولیدکننده فرض می‌کنند که تعدیل‌های استراتژی پیوسته هستند؛ جمعیت‌های گسسته ممکن است پویایی‌های متفاوتی را نشان دهند
  • ESSهای متعدد اغلب وجود دارند و پیش‌بینی‌ها را مبهم می‌کنند
  • نرخ جهش یا اکتشاف را در نظر نمی‌گیرد؛ تکامل بلندمدت به عرضه جهش بستگی دارد

شرایط منبع جایگزین بررسی علمی مستقل یا اعتبارسنجی توسط موتور تحلیل نیست.

نقاط قوت

  • تکامل رفتاری را بدون پیش‌بینی عقلانی توضیح می‌دهد
  • تعادل نظریه بازی را به تکامل زیستی و فرهنگی پیوند می‌دهد
  • پویایی‌های بازتولیدکننده توصیف زمان-پیوسته تکامل فراوانی استراتژی را ارائه می‌دهند
  • مفهوم ESS سخت‌گیرانه‌تر از تعادل نش است و تعادل‌های ناپایدار غیرمحتمل را حذف می‌کند

کاربردها

  • رفتار حیوانات: توضیح اینکه چرا برخی گونه‌ها می‌جنگند (شاهین) در حالی که برخی دیگر اجتناب می‌کنند (کبوتر) از طریق تحلیل ESS
  • همه‌گیرشناسی: مدل‌سازی پویایی‌های گسترش بیماری از طریق پویایی‌های بازتولیدکننده بر روی فراوانی استراتژی‌ها
  • تکامل سازمانی: تجزیه و تحلیل چگونگی تکامل و تثبیت استراتژی‌های کسب و کار در بازارهای رقابتی
  • تکامل پروتکل: درک ظهور سیستم‌های ارتباطی و سیگنال‌دهی در جمعیت‌ها
  • ظهور همکاری: توضیح همکاری بین عامل‌های خودخواه بدون اجرای خارجی

چگونه کار می‌کند

چگونه کار می‌کند

1

استراتژی‌های رفتاری یا فنوتیپی موجود در جمعیت را شناسایی کنید (به عنوان مثال، شاهین، کبوتر، بورژوا).

2

برازش (امتیاز) هر استراتژی را هنگام تعامل با هر استراتژی دیگر و با خودش محاسبه کنید.

3

فراوانی استراتژی‌ها را بر اساس معادله بازتولیدکننده به‌روز کنید: نرخ رشد هر استراتژی متناسب با امتیاز آن نسبت به میانگین جمعیت است.

4

بررسی کنید که آیا تعادل حاصل یک ESS است یا خیر، با تأیید اینکه هیچ جهش‌یافته‌ای نمی‌تواند نفوذ کرده و به تثبیت برسد.

دام‌های رایج

  • اشتباه گرفتن ESS با تعادل نش؛ ESS سخت‌گیرانه‌تر است و پایداری در برابر نفوذ را لازم دارد
  • فرض همگرایی جمعیت‌ها به ESS؛ شرایط اولیه و نرخ‌های جهش می‌توانند منجر به تعادل‌های جایگزین شوند
  • نادیده گرفتن اینکه پویایی‌های بازتولیدکننده وابسته به فراوانی هستند؛ امتیازها به ترکیب جمعیت بستگی دارند
  • فراموش کردن اینکه استراتژی‌های پایدار تکاملی لزوماً حداکثر کننده کل امتیاز نیستند؛ آن‌ها فقط باید در برابر نفوذ مقاومت کنند

پرسش‌های متداول

استراتژی پایدار تکاملی (ESS) چگونه با تعادل نش (Nash Equilibrium) متفاوت است؟

هر ESS یک تعادل نش است، اما برعکس آن صادق نیست. ESS علاوه بر این مستلزم آن است که اگر جمعیتی استراتژی ESS را بازی کند، هیچ استراتژی جهش‌یافته‌ای نمی‌تواند نفوذ کرده و گسترش یابد. ESS سخت‌گیرانه‌تر است و تعادل‌هایی را که در برابر نفوذ جهش‌یافته‌های نادر ناپایدار هستند، حذف می‌کند.

چرا جمعیت‌ها به سمت ESS تکامل می‌یابند نه حداکثر کردن امتیاز؟

زیرا تکامل برای موفقیت در تکثیر بهینه می‌شود، نه رفاه کلی. یک ESS خوداجرا است: اگر همه آن را بازی کنند، هیچ فردی نمی‌تواند با انحراف سود ببرد و این یک حالت پایدار جمعیتی ایجاد می‌کند. حداکثر کردن امتیاز در اولویت دوم است.

آیا چندین ESS می‌توانند در یک بازی مشترک باشند؟

بله. چندین ESS می‌توانند وجود داشته باشند، به ویژه در بازی‌هایی با نقش‌های نامتقارن بازیکن یا زمانی که استراتژی‌ها به زمینه بستگی دارند. مسیر پویایی‌های بازتولیدکننده تعیین می‌کند که جمعیت به کدام ESS می‌رسد، بر اساس شرایط اولیه و الگوهای جهش.

روش‌های مرتبط

منابع

  1. Smith, J. M., & Price, G. R. (1973). The logic of animal conflict. Nature, 246(5427), 15-18.

    باز کردن مرجع DOI
    کپی شد.
  2. Maynard Smith, J. (1982). Evolution and the Theory of Games. Cambridge University Press.

    باز کردن مرجع انتشار
    کپی شد.