مقیاس جهتگیری کارآفرینانه
- معرفیشده توسط
- Danny Miller
- سال
- 1983
- نوع
- Organizational self-report questionnaire
- خانواده
- organizational-strategy
این متن ترجمه ماشینی است و هنوز بازبینی نشده است. متن اصلی را به انگلیسی بخوانید
چه کاری انجام میدهد؟
مقیاس جهتگیری کارآفرینانه (EO)، که توسط دنی میلر (۱۹۸۳) توسعه یافته است، میزان نمایش مواضع استراتژیک مشخصه کارآفرینی را در یک سازمان اندازهگیری میکند. این مقیاس سه بعد اصلی - نوآوری، ریسکپذیری و پیشقدمی - را ارزیابی میکند که شرکتهای کارآفرین را از شرکتهای محافظهکار متمایز میسازد. این چارچوب در تحقیقات مدیریت استراتژیک و رفتار سازمانی بنیادی شده است.
شهود پشت روش
جهتگیری کارآفرینانه، تمایل سازمان به درگیر شدن در رفتارهای رقابتی نوآورانه، پذیرش ریسکهای تجاری محاسبهشده و پیشدستی بر رقبا را منعکس میکند. EO به جای اندازهگیری کارآفرینی فردی، گرایشهای استراتژیک در سطح سازمانی را ثبت میکند. این سه بعد به صورت همافزا عمل میکنند: نوآوری محرک شناسایی فرصتهای جدید است، ریسکپذیری امکان تعهد به عدم قطعیت را فراهم میکند و پیشقدمی زمانبندی رقابتی را شکل میدهد. در مجموع، آنها یک موضع سازمانی را تعریف میکنند که اساساً با استراتژیهای مدافع یا تحلیلگر متفاوت است.
تاریخ
دنی میلر چارچوب جهتگیری کارآفرینانه را در مقاله خود در مجله Management Science در سال ۱۹۸۳ معرفی کرد و EO را به عنوان ترکیبی از سه بعد استراتژیک مفهومسازی کرد. کووین و اسلوین (۱۹۸۹) این سازه را در یک مقیاس اندازهگیری معتبر عملیاتی کردند و آن را به شرکتهای کوچک گسترش دادند. لومپکین و دس (۱۹۹۶) شفافسازی جامعی از ابعاد EO ارائه دادند، سازههای استقلال و پرخاشگری رقابتی را اضافه کردند و اندازهگیری را اصلاح کردند. مقیاس اصلی ۹ گویهای همچنان پرکاربردترین نسخه باقی مانده است، با استنادات بیشمار در تحقیقات مدیریت استراتژیک، کارآفرینی، تجارت بینالملل و نوآوری. ترجمهها و اقتباسهای فرهنگی اکنون برای دهها زبان وجود دارد.
چه زمانی استفاده شود
هنگام ارزیابی تدوین و اجرای استراتژی سازمانی، مقایسه مواضع کارآفرینانه در بین شرکتها یا صنایع، پیشبینی عملکرد شرکت یا نتایج نوآوری، یا طراحی مداخلات استراتژیک از ارزیابی EO استفاده کنید. این مقیاس به ویژه در مطالعات کارآفرینی شرکتی، سازگاری شرکت با بازارهای پویا، ایجاد کسبوکارهای جدید و تغییرات استراتژیک مرتبط است. این مقیاس برای شرکتها در هر اندازه و در صنایع مختلف به خوبی کار میکند، اگرچه تفسیر باید هنجارهای صنعت را در نظر بگیرد (به عنوان مثال، استارتاپهای فناوری معمولاً امتیاز بالاتری نسبت به شرکتهای خدماتی کسب میکنند).
محدودیتها و ملاحظات
- سوگیری ادراک: متکی بر خودگزارشی است؛ مدیران ممکن است به دلیل مطلوبیت اجتماعی یا درک نادرست از استراتژی واقعی شرکت، رفتارهای کارآفرینانه را بیش از حد گزارش کنند
- تک پاسخدهنده برای هر شرکت: معمولاً از یک اطلاعدهنده استفاده میکند؛ مدیریت تیمی میتواند اعتبار را بهبود بخشد اما هزینه را افزایش میدهد
- حساسیت به زمینه: آنچه 'EO بالا' تلقی میشود، به طور قابل توجهی بسته به صنعت، اندازه شرکت و مرحله چرخه عمر متفاوت است؛ امتیازات خام به تنهایی فاقد معنای زمینهای بدون معیار هستند
- برش مقطعی لحظهای: استراتژی را در یک نقطه زمانی ثبت میکند؛ ثبات یا تکامل در طول زمان را ارزیابی نمیکند
- استقلال ابعادی: سه بعد به طور متوسط همبستگی دارند، نه سازههای مستقل؛ همخطی چندگانه میتواند تحلیلهای رگرسیونی را پیچیده کند
شرایط منبع جایگزین بررسی علمی مستقل یا اعتبارسنجی توسط موتور تحلیل نیست.
نقاط قوت
- استواری نظری: ریشه در نظریه بنیادی مدیریت استراتژیک با اعتبارسنجی تجربی گسترده در طول دههها و در چندین زمینه فرهنگی
- سادگی و اختصار: ۹ گویه نیاز به حداقل بار پاسخدهنده دارد و در عین حال سه بعد متمایز اما مرتبط را ثبت میکند
- نقاط انتهایی معنایی واضح: مقیاسهای تفاضلی ۷ درجهای با قطبهای صریح محافظهکارانه و کارآفرینانه، تفسیر سازگار را تسهیل میکنند
- پیشبینیپذیری تجربی: امتیازات EO به طور قابل اعتماد با عملکرد شرکت، خروجی نوآوری، رشد سهم بازار و تغییرات استراتژیک در مطالعات متعدد همبستگی دارد
- قابلیت کاربرد بین فرهنگی: در دهها کشور با ساختار عاملی پایدار اعتبارسنجی شده است، که آن را برای تحقیقات مقایسهای بینالمللی مناسب میسازد
کاربردها
- پیشبینی موفقیت توسعه محصول جدید: شرکتهایی که در ابعاد نوآوری و ریسکپذیری امتیاز بالایی کسب میکنند، زمان سریعتری تا ورود به بازار و تجدید سبد محصولات بیشتری را نشان میدهند
- ارزیابی آمادگی برای ورود به بازار یا گسترش: امتیازات پیشقدمی، شرکتهایی را که احتمالاً رهبری ورود به بازار را دارند، شناسایی میکند؛ امتیازات پایینتر نشاندهنده موقعیت پیرو یا دفاعی است
- ارزیابی برنامههای کارآفرینی شرکتی: اندازهگیری EO قبل و بعد از مداخلات، پیگیری میکند که آیا آموزش، مشوقها یا تغییرات ساختاری رفتار کارآفرینانه سازمانی را افزایش میدهند
- مقایسه با رقبا: مقایسه پروفایلهای EO در یک صنعت، موقعیت رقابتی را شناسایی میکند و به هیئت مدیره/مدیران اجرایی کمک میکند تا موقعیت استراتژیک را نسبت به رقبا ارزیابی کنند
- پیشبینی سازگاری شرکت با اختلال: EO بالاتر با چرخش سریعتر، پذیرش فناوری و نوآوری مدل کسبوکار در طول اختلالات بازار یا گذارهای صنعتی همبستگی دارد
چگونه کار میکند
چگونه کار میکند
این مقیاس شامل ۹ گویه است که به صورت مقیاسهای تفاضلی معنایی ۷ درجهای ارائه میشوند، که معمولاً از نقاط انتهایی محافظهکارانه (مانند 'ترجیح مسیر عملیاتی پایدار') تا نقاط انتهایی کارآفرینانه (مانند 'ترجیح پیگیری سرمایهگذاریهای جدید و نامطمئن') متغیر هستند. سه گویه نوآوری (مانند 'تأکید بر تحقیق و توسعه، خطوط تولید جدید یا رهبری فناورانه')، سه گویه ریسکپذیری (مانند 'تمایل به سرمایهگذاری سنگین در سرمایهگذاریهایی با نتایج نامشخص') و سه گویه پیشقدمی (مانند 'اقدام پیش از رقبا برای شکلدهی به بازار') را اندازهگیری میکنند. پاسخدهندگان - معمولاً مدیران ارشد یا اجرایی با نظارت استراتژیک - پرسشنامه را در ۵ تا ۱۰ دقیقه تکمیل میکنند. دستورالعملها از آنها میخواهد که رویکرد معمول شرکت خود را به استراتژی و تصمیمگیری توصیف کنند.
فرمول
Administer 9 items on 7-point semantic differential scales
برای هر بعد، میانگین حسابی سه گویه مربوطه را محاسبه کنید. امتیاز کلی جهتگیری کارآفرینانه، میانگین کلی هر نه گویه است. تمام گویهها به طور یکسان در مقیاس ۱ تا ۷ نمرهگذاری میشوند (۱ = قطب محافظهکارانه، ۷ = قطب کارآفرینانه)؛ نمرهگذاری معکوس وجود ندارد. امتیازات زیرمقیاس، مانند امتیاز کلی EO، از ۱ تا ۷ متغیر هستند. امتیازات بالاتر نشاندهنده جهتگیری کارآفرینانه قویتر است؛ امتیازات پایینتر نشاندهنده مواضع استراتژیک محافظهکارانهتر است.
فرمول
Compute three subscales (Innovativeness, Risk-taking, Proactiveness) as item means; overall EO as grand mean
امتیازات ۵.۵ تا ۷.۰ نشاندهنده جهتگیری کارآفرینانه قوی است، که حاکی از آن است که شرکت به طور فعال نوآوری را دنبال میکند، ریسک استراتژیک را تحمل میکند و اقدامات رقابتی را آغاز میکند. امتیازات ۳.۵ تا ۵.۴ نشاندهنده جهتگیری متوسط است، با رفتار کارآفرینانه متعادل اما نه تهاجمی. امتیازات ۱.۰ تا ۳.۴ نشاندهنده جهتگیری محافظهکارانه است، با ترجیح ثبات، تغییرات تدریجی و موقعیت پیرو. پروفایلهای زیرمقیاس آموزنده هستند: یک شرکت ممکن است در نوآوری امتیاز بالایی کسب کند اما در ریسکپذیری امتیاز پایینی داشته باشد (مثلاً توسعه ایدههای جدید در زمینههای کمخطر)، که نشاندهنده پیکربندیهای استراتژیک متمایز است. تفسیر باید اندازه شرکت، زمینه صنعت و محیط رقابتی را در نظر بگیرد - EO بالا به طور جهانی برتر نیست؛ تناسب بین EO و استراتژی مهم است.
فرمول
Interpret subscale scores and overall EO positioning on strategic posture continuum
دامهای رایج
- فرض اینکه EO بالا همیشه موفقیت را پیشبینی میکند: جهتگیری کارآفرینانه در محیطهای پویا و نامطمئن مزایایی دارد اما میتواند به عملکرد در صنایع پایدار و تنظیمشده آسیب برساند؛ تناسب استراتژیک بیش از سطح مطلق EO اهمیت دارد
- نادیده گرفتن هنجارهای صنعت: مقایسه EO یک شرکت تولیدی ۳.۸ با ۵.۹ یک شرکت بیوتکنولوژی بدون در نظر گرفتن دامنههای معمول بخش، نتایج را اشتباه تفسیر میکند؛ از صدکهای درونصنعتی استفاده کنید
- مغالطه اطلاعدهنده واحد: اتکا به درک یک مدیرعامل، سوگیری فردی را معرفی میکند؛ اعتبارسنجی با چندین رهبر ارشد، اعتبار را تقویت میکند
- اشتباه گرفتن EO با عملکرد: EO بالا سودآوری یا رشد را تضمین نمیکند؛ سازوکارهای میانجی (قابلیت اجرا، زمانبندی بازار، مزیت رقابتی) نتایج واقعی را تعیین میکنند
- رفتار با ابعاد به عنوان مستقل: مدلسازی جداگانه نوآوری، ریسکپذیری و پیشقدمی، اثرات متقابل آنها را بر استراتژی نادیده میگیرد
پرسشهای متداول
چه کسی باید مقیاس EO را تکمیل کند - یک نفر یا چندین ارزیاب؟
در حالت ایدهآل، ۲ تا ۳ مدیر ارشد (مدیرعامل، مدیر عملیات، مدیر مالی) با نظارت استراتژیک، مقیاس را به طور مستقل تکمیل کنند. پاسخهای آنها را برای کاهش سوگیری فردی میانگین بگیرید. طرحهای تک پاسخدهنده در پیمایشهای در مقیاس بزرگ رایج هستند اما سوگیری ادراک را معرفی میکنند؛ طرحهای چند ارزیاب (آلفای کرونباخ بین ارزیابان) اعتبار را تقویت میکنند.
امتیاز 'بالای' EO چیست؟
امتیازات بالاتر از ۵.۰ به طور کلی نشاندهنده جهتگیری کارآفرینانه است؛ زیر ۳.۵ نشاندهنده جهتگیری محافظهکارانه است. با این حال، زمینه صنعت حیاتی است: شرکتهای بیوتکنولوژی و نرمافزار معمولاً به طور متوسط ۵.۲ تا ۵.۸ کسب میکنند، در حالی که شرکتهای خدماتی و تولیدی به طور متوسط ۲.۸ تا ۳.۵ کسب میکنند. شرکت خود را با معیارهای صنعت مقایسه کنید، نه با آستانههای مطلق.
آیا میتوان ابعاد EO را جداگانه استفاده کرد؟
بله. امتیازات زیرمقیاس (نوآوری، ریسکپذیری، پیشقدمی) هر کدام معنادار هستند و میتوانند به طور مستقل تحلیل شوند. برخی شرکتها در نوآوری امتیاز بالایی اما در ریسکپذیری امتیاز پایینی دارند (نوآوری تدریجی)؛ برخی دیگر ریسکپذیری بالا با نوآوری پایین (سرمایهگذاریهای سفتهبازانه) نشان میدهند. پروفایلهای ابعادی استراتژیهای متمایزی را آشکار میکنند.
EO چگونه با عملکرد شرکت مرتبط است؟
فرا تحلیلها نشان میدهند که EO در محیطهای نامطمئن و پویا، عملکرد شرکت (ROA، رشد درآمد، سهم بازار) را به طور مثبت پیشبینی میکند، اما در صنایع پایدار و تنظیمشده روابط ضعیفتر یا منفی نشان میدهد. این رابطه توسط تناسب استراتژیک، پویایی محیطی و قابلیتهای سازمانی تعدیل میشود. EO تضمین موفقیت نیست - اجرا و زمینه مهم هستند.
آیا EO در طول زمان پایدار است؟
EO در پنجره زمانی ۲ تا ۳ ساله نسبتاً پایدار است اما میتواند با تغییرات رهبری، بازنگری استراتژیک یا شوکهای محیطی تغییر کند. اندازهگیری EO به صورت طولی (مثلاً سالانه) تکامل استراتژیک را ردیابی میکند. افتهای ناگهانی ممکن است نشاندهنده افزایش عدم تمایل به ریسک یا محافظهکاری استراتژیک باشد؛ افزایشها نشاندهنده جابجایی به سمت نوآوری است.
روشهای مرتبط
منابع
Miller, D. (1983). The correlates of entrepreneurship in three types of firms. Management Science, 29(7), 770–791.
باز کردن مرجع DOIکپی شد.Covin, J. G., & Slevin, D. P. (1989). Strategic management of small firms in hostile and benign environments. Strategic Management Journal, 10(1), 75–87.
باز کردن مرجع DOIکپی شد.Lumpkin, G. T., & Dess, G. G. (1996). Clarifying the entrepreneurial orientation construct and linking it to performance. Academy of Management Review, 21(1), 135–172.
باز کردن مرجع DOIکپی شد.