Skip to content
بازگشت به نتایج جست‌وجو

مقیاس وضعیت ناتوانی گسترش‌یافته EDSS: مقیاس وضعیت ناتوانی گسترش‌یافته Kurtzke

معرفی‌شده توسط
John F. Kurtzke
سال
1983
نوع
Clinician-rated
خانواده
Multiple sclerosis disability staging

این متن ترجمه ماشینی است و هنوز بازبینی نشده است. متن اصلی را به انگلیسی بخوانید

اندازه قلم

چه کاری انجام می‌دهد؟

EDSS پرکاربردترین مقیاس بالینی رتبه‌بندی ناتوانی در تحقیقات و عمل مولتیپل اسکلروزیس است. این مقیاس که توسط جان کورتزکه در سال ۱۹۸۳ توسعه یافته است، یک مقیاس ترتیبی ۰ تا ۱۰ را ارائه می‌دهد که شدت بیماری را در هشت سیستم عملکردی عصبی و وضعیت عملکردی ثبت می‌کند.

EDSS نقطه پایانی اصلی در کارآزمایی‌های بالینی MS و مطالعات کوهورت طولی باقی مانده است و دارای دهه‌ها داده پیش‌آگهی و مقایسه‌ای در سراسر جهان است.

شهود پشت روش

مولتیپل اسکلروزیس باعث ایجاد ضایعات دمیلینیزان در سیستم عصبی مرکزی می‌شود که بر عملکرد حرکتی، حسی، بینایی و خودمختار تأثیر می‌گذارد. بار بیماری به طور ناهمگن تظاهر می‌یابد: یک بیمار ممکن است ضعف شدید هرمی با شناخت طبیعی داشته باشد، در حالی که بیمار دیگر نوریت اپتیک برجسته با توانایی راه رفتن حفظ شده داشته باشد. EDSS این پیچیدگی را با ابتدا ارزیابی مستقل هر یک از هشت سیستم عملکردی و سپس ترکیب آن‌ها به یک امتیاز ناتوانی واحد با وزن‌دهی به راه رفتن، ثبت می‌کند. این مقیاس بر توانایی راه رفتن تأکید دارد زیرا بیماران MS حفظ تحرک را بر سایر حوزه‌ها اولویت می‌دهند؛ امتیازات EDSS همبستگی قوی با اشتغال، کیفیت زندگی و بار مراقبتی دارد. افزایش‌های ۰.۵ امتیازی امکان تشخیص دقیق تغییر را فراهم می‌کند.

تاریخ

کورتزکه مقیاس وضعیت ناتوانی (DSS) را در سال ۱۹۵۵ برای بیماران کهنه‌سرباز MS توسعه داد و آن را در طول دهه ۱۹۶۰ اصلاح کرد. در سال ۱۹۸۳، او مقیاس وضعیت ناتوانی گسترش‌یافته (EDSS) را منتشر کرد که شامل ارزیابی دقیق سیستم‌های عملکردی بود و حساسیت به ناتوانی خفیف را بهبود بخشید و اثرات سقف DSS اصلی را کاهش داد. EDSS در دهه ۱۹۹۰ به استاندارد بین‌المللی تبدیل شد و علی‌رغم شناخت محدودیت‌ها (FDA/EMA از دهه ۱۹۹۰ به بعد آن را در تمام کارآزمایی‌های MS تأیید کردند) همچنان معیار اصلی ناتوانی در MS باقی مانده است. ارزیابی MS معاصر، EDSS را با معیارهای MRI و تست شناختی ادغام می‌کند، اما EDSS همچنان استاندارد طلایی قابلیت مقایسه است.

چه زمانی استفاده شود

برای تمام کارآزمایی‌های بالینی MS به عنوان نقطه پایانی اثربخشی اولیه یا هم‌اولیه اجباری است. در تشخیص اولیه MS و تکرار در فواصل زمانی مشخص (۶-۱۲ ماه) در کلینیک‌های تخصصی MS توصیه می‌شود. برای مشاوره بیمار در مورد تاریخچه طبیعی و پیش‌آگهی ضروری است. به دلیل سابقه ۴۰+ ساله، داده‌های هنجاری گسترده و قابلیت مقایسه در دهه‌ها کارآزمایی منتشر شده، بر مقیاس‌های دیگر MS در تحقیقات ترجیح داده می‌شود. به ویژه در فنوتیپ‌های MS پیشرونده که غربالگری شناختی به تنهایی کافی نیست، ارزشمند است. نتیجه اولیه در MS کودکان نیست (نسخه‌های اصلاح شده وجود دارد)؛ اعتبار در سایر شرایط دمیلینیزان (ADEM، NMO) محدود است.

محدودیت‌ها و ملاحظات

  • ویژگی‌های مقیاس ترتیبی تحلیل آماری پارامتریک را محدود می‌کند؛ تغییر از EDSS ۳ به ۴ ممکن است نشان‌دهنده تغییر ناتوانی معادل با تغییر ۶ به ۷ نباشد؛ رابطه غیرخطی با آسیب شناسی CNS زیربنایی.
  • راه رفتن را در دامنه‌های ناتوانی بالاتر به شدت وزن‌دهی می‌کند: دو بیمار با ضعف هرمی یکسان اما تعادل متفاوت ممکن است بیش از ۲ امتیاز EDSS تفاوت داشته باشند و حوزه‌های عصبی متمایز را در هم می‌آمیزند.
  • در اوایل بیماری به کاهش شناختی، خستگی، درد حساس نیست: بیمار ممکن است کندی شدید شناختی یا درد را گزارش کند اما اگر عملکرد هرمی/حرکتی حفظ شده باشد، امتیاز EDSS پایینی کسب کند.
  • واریانس قابل توجه بین ارزیاب‌ها علی‌رغم آموزش، به ویژه در سیستم‌های عملکردی ۳-۵ (ساقه مغز، حسی، روده/مثانه نیاز به تفسیر ذهنی دارند).
  • زمان اجرا ۲۰-۳۰ دقیقه؛ نیاز به تخصص عصبی دارد که کاربرد آن را در مراقبت‌های اولیه محدود می‌کند.
  • فعالیت بیماری (عود، بار ضایعه MRI) یا بیومارکرهای التهابی لازم برای ارزیابی MS معاصر را ثبت نمی‌کند؛ معمولاً با تصویربرداری و بیومارکرها همراه است.

شرایط منبع جایگزین بررسی علمی مستقل یا اعتبارسنجی توسط موتور تحلیل نیست.

نقاط قوت

  • دهه‌ها داده پیش‌آگهی طولی: EDSS پایه به شدت پیش‌بینی کننده تبدیل به پیشرونده ثانویه و وضعیت راه رفتن طولانی مدت است.
  • امتیاز ترکیبی واحد امکان ارتباط بالینی سریع را فراهم می‌کند و مقایسه بین کارآزمایی‌ها، کشورها و دوره‌ها را تسهیل می‌کند.
  • سیستم‌های عملکردی و وزن‌دهی راه رفتن را که اولویت‌های بیمار-محور (حفظ راه رفتن) را منعکس می‌کند، در بر می‌گیرد.
  • به پیشرفت بیماری حساس است: قادر به تشخیص تغییرات ۱-۲ امتیازی در طول ۱-۲ سال در کوهورت‌های تاریخچه طبیعی است.
  • ابزار انتخاب در کارآزمایی‌های محوری نظارتی؛ سابقه گسترده برای تفسیر نظارتی و تأیید.
  • هیچ تجهیزاتی لازم نیست؛ در هر محیط بالینی با معاینه‌گر آموزش‌دیده قابل اجرا است.

کاربردها

  • نقطه پایانی اولیه کارآزمایی بالینی: تغییر EDSS از خط پایه، اثربخشی درمان‌های تعدیل‌کننده بیماری را اندازه‌گیری می‌کند؛ تصمیمات تأیید FDA/EMA به طور معمول نرخ پیشرفت EDSS و بزرگی اثر درمان را ذکر می‌کنند.
  • پیش‌آگهی و مشاوره: EDSS پایه و سن شروع علائم با هم نقاط عطف ناتوانی ۵/۱۰/۲۰ ساله را پیش‌بینی می‌کنند و انتظارات بیمار و برنامه‌ریزی شغلی را اطلاع‌رسانی می‌کنند.
  • پیگیری پیشرفت در کلینیک‌های تخصصی MS: EDSS سریالی در فواصل ۶-۱۲ ماهه، مسیر بیماری را کمی می‌کند، پیشرفت‌کنندگان سریع را که نیاز به تشدید درمان دارند، شناسایی می‌کند و پاسخ به درمان را مستند می‌کند.
  • فنوتیپ‌بندی کوهورت تحقیقاتی: طبقه‌بندی بر اساس EDSS پایه، امکان تجزیه و تحلیل زیرگروه‌های بالینی (RRMS با پیشرفت سریع یا آهسته، فنوتیپ‌های PPMS) و ارتباطات ژنتیکی/بیومارکر با ناتوانی را فراهم می‌کند.
  • ارسال‌های نظارتی و شواهد دنیای واقعی: تحلیل‌های اقتصادی سلامت از مراحل ناتوانی مبتنی بر EDSS برای تخمین زیان بهره‌وری، بار مراقبتی و مقرون به صرفه بودن مداخلات استفاده می‌کنند.
  • اندازه‌گیری نتیجه توانبخشی: مقایسه EDSS قبل/بعد از فیزیوتراپی یا اجرای فناوری کمکی (عصا، واکر، ویلچر) دستاوردهای عملکردی مرتبط با عمل بالینی را مستند می‌کند.

چگونه کار می‌کند

چگونه کار می‌کند

1

نورولوژیست یا پرستار آموزش‌دیده MS معاینه عصبی استاندارد شده‌ای را انجام می‌دهد که موارد زیر را ارزیابی می‌کند: (۱) عملکرد هرمی: قدرت اندام‌های فوقانی/تحتانی از طریق تست دستی؛ (۲) عملکرد مخچه: لرزش قصدی، نیستاگموس، آتاکسی، دیزآرتری؛ (۳) عملکرد ساقه مغز: وضوح گفتار، بلع، حس/قدرت صورت، شنوایی؛ (۴) عملکرد حسی: ارتعاش، حس عمقی، دما در اندام‌های فوقانی/تحتانی؛ (۵) عملکرد روده/مثانه: قاره، تکرر، شب‌ادراری، کاتتریزاسیون؛ (۶) عملکرد بینایی: حدت بینایی، میدان‌های بینایی، دید رنگ، نقص مردمک آوران؛ (۷) عملکرد مغزی/ذهنی: شناخت، خلق؛ (۸) سیستم‌های دیگر: خستگی، لرزش، سرگیجه. سیستم‌های عملکردی به طور مستقل امتیازدهی می‌شوند؛ مسافت راه رفتن مشاهده یا توسط بیمار گزارش می‌شود (در صورت لزوم با کمک/عصا برای ارزیابی قابل اعتماد). هیچ آزمایش آزمایشگاهی لازم نیست.

فرمول
Neurological examination by trained clinician assessing eight functional systems: pyramidal, cerebellar, brainstem, sensory, bowel/bladder, visual, cerebral, and other. Each system rated independently on 0-5 or 0-6 scale depending on system-specific anchors. Overall disability determined by combined functional system scores and ambulation distance. Administration approximately 20-30 minutes for experienced examiner.
2

هشت سیستم عملکردی که هر کدام در مقیاسی از ۰=نرمال و ۴-۶=حداکثر اختلال (مقیاس بسته به سیستم متفاوت است) امتیازدهی می‌شوند. امتیازات سیستم عملکردی (FSS) در محدوده ۰-۵ یا ۰-۶ قرار دارند. EDSS ترکیبی ۰-۱۰ در افزایش‌های ۰.۵ امتیازی تعیین می‌شود توسط: (الف) اگر FSS در تمام سیستم‌ها ≤۳ باشد، EDSS = بالاترین FSS؛ (ب) اگر هر FSS ≥۴ باشد، EDSS بر اساس ترکیبی از امتیازات FSS و راه رفتن است: راه رفتن ۵۰۰ متر = EDSS ۳.۵-۴.۵ بسته به درگیری هرمی/مخچه؛ راه رفتن ۲۰۰ متر = EDSS ۵.۰-۵.۵؛ راه رفتن ۱۰۰ متر = EDSS ۶.۰؛ راه رفتن <۲۵ متر = EDSS ۶.۵؛ ویلچر = EDSS ۷.۰+. الگوریتم پیچیده است؛ ماشین‌حساب‌های کامپیوتری و آموزش برای ثبات ضروری هستند.

فرمول
EDSS yields ordinal score 0-10 in 0.5-point increments: 0=normal neurologic exam, 1.0-3.5=ambulatory without aid, 4.0-5.5=ambulatory with unilateral/bilateral aid, 6.0=walking aid required for 100 meters, 6.5=walking aid required for <25 meters, 7.0=wheelchair dependent, 7.5=wheelchair dependent except short distances with aid, 8.0=bed-confined but independent upper extremities, 8.5=bed-confined with partial upper extremity dependence, 9.0=bed-confined with nearly total dependence, 9.5=total dependence/hospitalized, 10.0=death from multiple sclerosis.
3

امتیازات EDSS نقاط عطف ناتوانی را تعریف می‌کنند: EDSS ۰-۱ = سندرم بالینی ایزوله یا حداقل نقص عصبی؛ ۲-۳ = ناتوانی خفیف که راه رفتن را محدود نمی‌کند؛ ۴ = محدودیت قابل توجه در راه رفتن طولانی اما با سرعت عادی؛ ۵ = محدودیت در تمام راه رفتن‌ها، ممکن است نیاز به کمک باشد؛ ۶ = نیاز به کمک راه رفتن برای ۱۰۰ متر؛ ۷ = نیاز به ویلچر به جز برای انتقال. پیشرفت به عنوان افزایش پایدار ≥۱.۰ امتیاز EDSS در طول ≥۳ ماه (یا ≥۰.۵ اگر خط پایه ≥۵.۵ باشد) تعریف می‌شود. MS پیشرونده ثانویه معمولاً پیشرفت EDSS ۱-۲ امتیاز در دهه را نشان می‌دهد؛ پیشرونده اولیه، پیشرفت سریع‌تر. EDSS >۴ از نظر پیش‌آگهی معنی‌دار است: با کاهش شناختی تسریع شده، بیکاری و افزایش نرخ عود در بیماری عودکننده-بهبود یابنده همراه است.

فرمول
EDSS stratifies MS disability into clinically meaningful stages: 0-2.0 = minimal symptoms, normal or near-normal ambulation unaffected; 2.5-4.0 = walking ability preserved but with increasing fatigue/coordination limitations; 4.5-5.5 = significant ambulatory restriction with unilateral or bilateral walking aids; 6.0-6.5 = walking severely limited, regular aid necessary; 7.0+ = wheelchair dependence. Higher scores strongly predict relapse risk, cognitive decline rate, and disease progression. Progression defined as sustained (3 months) increase ≥1.0 EDSS point (≥0.5 if baseline EDSS ≥5.5).

دام‌های رایج

  • اجرای بدون آموزش رسمی یا ارجاع به تعاریف FSS Kurtzke و الگوریتم‌های EDSS منجر به برآورد بیش از حد یا کمتر از حد سیستماتیک می‌شود؛ از معاینه‌گران گواهی شده و ماشین‌حساب‌های معتبر استفاده کنید.
  • نسبت دادن نوسانات جزئی EDSS به پیشرفت بیماری بدون تأیید تغییر پایدار در طول ≥۳ ماه؛ تغییر امتیاز در یک ویزیت ±۰.۵-۱.۰ امتیاز مورد انتظار است.
  • استفاده از EDSS به عنوان تنها نتیجه در کارآزمایی‌های MS عودکننده-بهبود یابنده: عودها، کاهش شناختی و فعالیت تصویربرداری ممکن است بهبود یابد در حالی که EDSS بدون تغییر باقی می‌ماند (به التهاب در بیماری غیر پیشرونده حساس نیست).
  • برداشت بیش از حد از EDSS بالا (≥۶) به عنوان نشانگر یکنواخت ناتوانی شدید: بیماران EDSS ۶-۷ از نظر عملکرد شناختی، درد، کیفیت زندگی بسیار متفاوت هستند؛ نیاز به ارزیابی چندوجهی دارند.
  • عدم ارزیابی مجدد در صورتی که بیمار در خط پایه از نظر عصبی غیرمعمول باشد (به عنوان مثال، نقص هرمی نامتقارن شدید ناشی از ضایعه دمیلینیزان قبلی): EDSS پایه ممکن است علی‌رغم ثبات فعلی بیماری، بالا باشد.
  • فرض مقیاس تبدیل EDSS بین انواع قدیمی‌تر EDSS (DSS) و استاندارد فعلی؛ امتیازات مستند باید نسخه مقیاس مورد استفاده را مشخص کند.

پرسش‌های متداول

تفاوت بین EDSS و FSS چیست؟

امتیازات سیستم عملکردی (FSS) امتیازات دامنه فردی هستند (هرمی ۰-۵، مخچه ۰-۵، ساقه مغز ۰-۵، حسی ۰-۶، روده/مثانه ۰-۶، بینایی ۰-۵، مغزی ۰-۳، دیگر ۰-۵). EDSS امتیاز ترتیبی ترکیبی (۰-۱۰ در افزایش‌های ۰.۵) است که از هشت FSS از طریق الگوریتم Kurtzke مشتق شده است. FSS به تنهایی امتیاز قابل مقایسه واحدی را ارائه نمی‌دهد؛ ترکیب EDSS امکان مقایسه بین بیماران و کارآزمایی‌ها را فراهم می‌کند. گزارش هر دو FSS و EDSS اطلاعات دقیقی و قابل مقایسه‌ای را ارائه می‌دهد.

آیا EDSS برای MS کودکان معتبر است؟

EDSS در بزرگسالان توسعه یافته است و به فنوتیپ‌های MS کودکان که اغلب دارای علائم شناختی/رفتاری برجسته با حداقل نقص حرکتی هستند، حساسیت کمتری دارد. کامپوزیت عملکردی MS کودکان (PAFSMC) در کودکان ترجیح داده می‌شود. EDSS را می‌توان در نوجوانان بزرگتر (۱۶-۱۸ سال) با ارائه حرکتی غالب استفاده کرد اما انتخاب اول نیست؛ متخصصان MS کودکان مقیاس‌های متناسب با بیماری را توصیه می‌کنند.

چگونه تغییر EDSS پیشرفت MS را تعریف می‌کند؟

پیشرفت تأیید شده ناتوانی (CDP) به عنوان افزایش پایدار ≥۱.۰ امتیاز در EDSS از خط پایه تعریف می‌شود که در ویزیت ≥۳ ماه بعد تأیید می‌شود. برای بیمارانی که EDSS پایه ≥۵.۵ دارند، افزایش ≥۰.۵ امتیازی در طول ≥۳ ماه به دلیل اثرات کف در ناتوانی بالا، پیشرفت را تعریف می‌کند. آستانه‌های پیشرفت بسته به طراحی کارآزمایی متفاوت است؛ تعریف خاص را در پروتکل تأیید کنید. عودها ممکن است به طور موقت EDSS را افزایش دهند؛ پیشرفت پایدار نیاز به ثبات پس از عود دارد.

آیا EDSS از طریق تله‌مدیسین قابل ارزیابی است؟

ارزیابی جزئی از راه دور امکان‌پذیر است: سیستم‌های عملکردی ۵ (روده/مثانه)، ۷ (مغزی) و ۸ (دیگر) را می‌توان از راه دور غربالگری کرد. با این حال، ارزیابی‌های هرمی، مخچه، ساقه مغز، حسی و بینایی برای قابلیت اطمینان نیاز به معاینه عصبی حضوری دارند. ارزیابی راه رفتن (راه رفتن ۵۰۰ متر، ۱۰۰ متر و غیره) نیاز به مشاهده مستقیم دارد. امتیازدهی کامل EDSS از راه دور برای تصمیمات بالینی توصیه نمی‌شود؛ از رویکرد ترکیبی با معاینه حرکتی/حسی حضوری و غربالگری شناختی از راه دور استفاده کنید.

تغییر بالینی معنی‌دار EDSS چیست؟

حداقل تفاوت بالینی مهم (MCID) وابسته به زمینه است: تغییر ۱.۰ امتیازی به طور کلی معنی‌دار بالینی تلقی می‌شود. با این حال، واریانس در ارزیابی مکرر EDSS (قابلیت اطمینان تست-بازآزمون) ±۰.۵-۱.۰ امتیاز در معاینه‌گران با تجربه است؛ تغییر <۰.۵ امتیاز باید با احتیاط تفسیر شود. در بیماری عودکننده-بهبود یابنده، ثبات EDSS در طول ۱ سال علی‌رغم عودها نشان‌دهنده اثربخشی درمان بیماری است. در MS پیشرونده، افزایش >۱ امتیاز EDSS در سال با پیش‌آگهی ضعیف همراه است.

روش‌های مرتبط

منابع

  1. Kurtzke, J. F. (1983). Rating neurologic impairment in multiple sclerosis: An expanded disability status scale (EDSS). Neurology, 33(11), 1444-1452.

    باز کردن مرجع DOI
    کپی شد.