Skip to content
بازگشت به نتایج جست‌وجو

مقیاس شکنندگی ادمونتون

معرفی‌شده توسط
Darryl B. Rolfson
سال
2006
نوع
Clinician-administered assessment
خانواده
multidimensional-frailty

این متن ترجمه ماشینی است و هنوز بازبینی نشده است. متن اصلی را به انگلیسی بخوانید

اندازه قلم

چه کاری انجام می‌دهد؟

مقیاس شکنندگی ادمونتون (EFS) یک ابزار جامع ارزیابی نُه حوزه‌ای است که در سال ۲۰۰۶ توسط رولفسون و همکارانش برای ارزیابی سیستماتیک شکنندگی در ابعاد فیزیولوژیکی و عملکردی متعدد در افراد مسن توسعه یافته است.

EFS با ترکیب قضاوت بالینی و آزمون‌های عینی، شناخت، وضعیت سلامت عمومی، استقلال عملکردی، حمایت اجتماعی، مصرف دارو، تغذیه، خلق و خو، کنترل ادرار و مدفوع، و عملکرد را ارزیابی می‌کند و نمایه شکنندگی چندبعدی را ارائه می‌دهد. این مقیاس به طور گسترده در کلینیک‌های سالمندان، مراکز مراقبت حاد و تحقیقات برای توصیف ماهیت و شدت شکنندگی استفاده می‌شود.

شهود پشت روش

شکنندگی یک سندرم چندعاملی است که فراتر از حوزه‌های منفرد گسترش می‌یابد؛ مقیاس شکنندگی ادمونتون این پیچیدگی را با ارزیابی نُه بعد مکمل که برای ایجاد فنوتیپ شکنندگی با هم تعامل دارند، عملیاتی می‌کند. برخلاف ابزارهای غربالگری ساده‌تر، EFS ناهمگونی شکنندگی را ثبت می‌کند: دو فرد ممکن است امتیاز کل یکسانی داشته باشند اما پروفایل‌های متفاوتی داشته باشند (مثلاً، یکی با اختلال شناختی و عملکرد فیزیکی خوب در مقابل دیگری با شناخت سالم اما زوال عملکرد شدید). این رویکرد خاص حوزه، مداخلات سفارشی و هدفمند را که به الگوی شکنندگی منحصر به فرد هر فرد می‌پردازد، امکان‌پذیر می‌سازد.

تاریخ

مقیاس شکنندگی ادمونتون در سال ۲۰۰۶ توسط داریل بی. رولفسون و همکارانش در دانشگاه آلبرتا توسعه یافت و در مجله Age and Ageing منتشر شد. این ابزار برای پاسخگویی به نیاز به یک ارزیابی جامع و چندبعدی شکنندگی طراحی شد که بتواند در محیط‌های بالینی برای توصیف تظاهرات متنوع شکنندگی استفاده شود. EFS چندین حوزه شناخته شده مرتبط با پیامدهای نامطلوب در افراد مسن را ادغام می‌کند و عناصری از ارزیابی سالمندان (ارزیابی ADL، غربالگری شناختی، ارزیابی خلق و خو) را با آزمون عملکرد عینی (ترسیم ساعت، برخاستن و رفتن) ترکیب می‌کند. از زمان انتشار، به زبان‌های متعددی ترجمه شده و در محیط‌های مختلف مراقبت‌های بهداشتی از جمله بیمارستان‌های مراقبت حاد، مراکز توانبخشی، کلینیک‌های مراقبت‌های اولیه و مراکز مراقبت طولانی‌مدت اعتبارسنجی شده است.

چه زمانی استفاده شود

مقیاس شکنندگی ادمونتون در پزشکی سالمندان، پزشکی خانواده، پزشکی داخلی و مراکز مراقبت حاد استفاده می‌شود. آن را برای افراد مسن جامعه‌نشین، بستری در بیمارستان یا ساکن در مراکز نگهداری اجرا کنید تا توصیف جامعی از شکنندگی ارائه دهد. از EFS زمانی استفاده کنید که (۱) ارزیابی چندبعدی دقیق شکنندگی برای هدایت برنامه‌ریزی جامع مدیریت مورد نیاز باشد، (۲) شناسایی حوزه‌های خاص اختلال برای هدف قرار دادن با مداخلات سفارشی، (۳) ارزیابی پایه قبل از ورود به مطالعات مداخله شکنندگی، (۴) نظارت بر مسیر وضعیت شکنندگی در پیگیری طولی، (۵) ارزیابی بیماران مسن بستری در بیمارستان برای پیش‌بینی طول مدت بستری و نتایج ترخیص، یا (۶) طبقه‌بندی خطر در جمعیت‌هایی با شیوع بالای شکنندگی مانند مراکز مراقبت حاد یا مراکز مراقبت طولانی‌مدت. این مقیاس نسبت به ابزارهای غربالگری کوتاه، منابع بیشتری نیاز دارد اما جامع‌تر است و آن را برای موقعیت‌هایی که ارزیابی دقیق، سرمایه‌گذاری زمانی را توجیه می‌کند، مناسب می‌سازد.

محدودیت‌ها و ملاحظات

  • زمان اجرای طولانی‌تر: ۱۵ تا ۲۰ دقیقه زمان لازم برای ارزیابی کامل، امکان اجرای آن را در مراکز پرمشغله مراقبت‌های اولیه یا اورژانس در مقایسه با ابزارهای غربالگری کوتاه محدود می‌کند.
  • نیاز به پرسنل ارزیابی آموزش‌دیده: برخی اجزا (تفسیر ترسیم ساعت، آزمون TUG) نیاز به آموزش بالینی و قضاوت دارند؛ برای کارکنان آموزش‌ندیده یا غیربالینی مناسب نیست.
  • پیچیدگی متوسط در امتیازدهی: نُه حوزه با معیارهای امتیازدهی متفاوت (۰-۱ برای اکثر، ۰-۲ برای ترسیم ساعت) نیاز به توجه به جزئیات دارند؛ در صورت عدم دقت، احتمال خطای امتیازدهی وجود دارد.
  • وزن‌دهی نابرابر حوزه‌ها: هر حوزه در امتیاز کل وزن یکسانی دارد، اما برخی حوزه‌ها ممکن است اهمیت پیش‌آگهی بیشتری نسبت به دیگران داشته باشند (مثلاً، اختلال شناختی یا ناتوانی حرکتی ممکن است خطر مرگ و میر بالاتری داشته باشند).
  • محدودیت در هدف‌گذاری مداخله: در حالی که مقیاس حوزه‌های اختلال را شناسایی می‌کند، علل یا اتیولوژی زمینه‌ای را مشخص نمی‌کند (مثلاً، سقوط ممکن است ناشی از دارو، کاهش بینایی یا اختلال تعادل باشد) که ممکن است برای طراحی مداخله ضروری باشد.

شرایط منبع جایگزین بررسی علمی مستقل یا اعتبارسنجی توسط موتور تحلیل نیست.

نقاط قوت

  • ارزیابی جامع چندبعدی: نُه حوزه مجزای شکنندگی را ثبت می‌کند و نمایه دقیقی از وضعیت فیزیولوژیکی و عملکردی ارائه می‌دهد که ظریف‌تر از ابزارهای تک‌حوزه‌ای است.
  • قابلیت اقدام خاص حوزه: ساختار نُه حوزه‌ای، برنامه‌ریزی مداخله هدفمند را امکان‌پذیر می‌سازد؛ پزشک می‌تواند بلافاصله حوزه‌هایی را که نیاز به توجه دارند شناسایی کرده و مداخلات را مطابق با آن تطبیق دهد.
  • ترکیب ارزیابی عینی و ذهنی: هم از قضاوت بالینی (رتبه‌بندی وضعیت سلامت) و هم از معیارهای عینی (ترسیم ساعت، آزمون TUG) استفاده می‌کند و اتکا به گزارش ذهنی به تنهایی را کاهش می‌دهد.
  • فراگیری در سراسر فنوتیپ‌های شکنندگی: حوزه‌های فیزیکی، شناختی، روانی-اجتماعی و عملکردی را ارزیابی می‌کند و ارائه‌های شکنندگی فراتر از شکنندگی فیزیکی کلاسیک را ثبت می‌کند.
  • اعتبارسنجی‌شده و تکرارپذیر: پایایی بین ارزیاب، سازگاری داخلی و پایایی آزمون-بازآزمون خوب؛ در جمعیت‌های مختلف سالمندان از جمله افراد جامعه‌نشین، بستری در بیمارستان و ساکن در مراکز نگهداری اعتبارسنجی شده است.

کاربردها

  • ارزیابی جامع سالمندان در کلینیک‌های تخصصی: توصیف دقیق شکنندگی در کلینیک‌های پزشکی سالمندان، پزشکی خانواده یا پزشکی برای افراد مسن برای هدایت برنامه‌ریزی جامع مدیریت.
  • ارزیابی بیمارستان حاد: ارزیابی سریع وضعیت شکنندگی در بیماران مسن بستری در بیمارستان برای پیش‌بینی طول مدت بستری، خطر عوارض و وضعیت ترخیص.
  • طبقه‌بندی خطر و برنامه‌ریزی منابع: شناسایی افراد به شدت شکننده (امتیاز ≥۱۰) که ممکن است نیاز به خدمات فشرده چند رشته‌ای، مشاوره مراقبت‌های تسکینی، یا برنامه‌ریزی مراقبت طولانی‌مدت در مراکز نگهداری داشته باشند.
  • توسعه و ارزیابی مداخله: ارزیابی پایه و پایانی در کارآزمایی‌های بالینی یا پروژه‌های بهبود کیفیت که مداخلات شکنندگی چندبعدی مانند برنامه‌های مراقبت یکپارچه، پروتکل‌های ورزش و تغذیه، یا توانبخشی شناختی را آزمایش می‌کنند.
  • نظارت پیگیری طولی: ارزیابی سریالی برای ردیابی تغییرات در وضعیت شکنندگی در طول زمان و ارزیابی پاسخ فردی به مداخلات، که امکان تنظیم استراتژی‌های مدیریتی را در زمان واقعی فراهم می‌کند.

چگونه کار می‌کند

چگونه کار می‌کند

1

مقیاس شکنندگی ادمونتون توسط یک پزشک آموزش‌دیده از طریق ترکیبی از مصاحبه مستقیم، مشاهده و آزمون کوتاه انجام می‌شود. نُه حوزه عبارتند از: (۱) شناخت - با استفاده از آزمون ترسیم ساعت (فرد ساعتی را در ۱۰:۱۰ می‌کشد) ارزیابی می‌شود؛ (۲) وضعیت سلامت عمومی - پزشک سلامت کلی را بر اساس سابقه و معاینه در مقیاس ۵ امتیازی درجه‌بندی می‌کند؛ (۳) استقلال عملکردی - از طریق پرسش‌هایی در مورد توانایی انجام فعالیت‌های روزمره زندگی (ADL) و فعالیت‌های روزمره زندگی ابزاری (IADL) ارزیابی می‌شود؛ (۴) حمایت اجتماعی - ارزیابی وضعیت زندگی و در دسترس بودن حمایت اجتماعی/خانوادگی؛ (۵) مصرف دارو - پزشک داروها را می‌شمارد و بررسی می‌کند؛ (۶) تغذیه - ارزیابی کاهش وزن اخیر و کفایت رژیم غذایی؛ (۷) خلق و خو - غربالگری کوتاه برای افسردگی یا اضطراب؛ (۸) کنترل ادرار و مدفوع - پرسش در مورد کنترل ادرار و مدفوع؛ (۹) عملکرد - آزمون برخاستن و رفتن (TUG)، که زمان لازم برای برخاستن از صندلی، راه رفتن ۳ متر و بازگشت را اندازه‌گیری می‌کند. اجرای این مقیاس تقریباً ۱۵ تا ۲۰ دقیقه طول می‌کشد.

2

به هر یک از نُه حوزه، امتیاز ۰ (نشانگر عدم شکنندگی) یا ۱ (نشانگر شکنندگی موجود) اختصاص داده می‌شود، به جز آزمون ترسیم ساعت که بر اساس دقت امتیاز ۰-۲ می‌گیرد. امتیاز کل مقیاس شکنندگی ادمونتون از ۰ تا ۱۷ متغیر است، که امتیازات بالاتر نشان‌دهنده شکنندگی بیشتر است. امتیازدهی بر اساس معیارهای از پیش تعریف شده برای هر حوزه است: به عنوان مثال، وضعیت سلامت عمومی ۱ امتیاز می‌گیرد اگر پزشک سلامت را «متوسط» یا ضعیف ارزیابی کند؛ مصرف دارو ۱ امتیاز می‌گیرد اگر فرد ۵ داروی تجویزی یا بیشتر مصرف کند؛ تغذیه ۱ امتیاز می‌گیرد اگر کاهش وزن بیش از ۵٪ در سال گذشته یا BMI کمتر از ۲۱ باشد؛ عملکرد (TUG) ۱ امتیاز می‌گیرد اگر زمان بیش از ۱۵ ثانیه باشد. تمام نُه امتیاز حوزه برای تولید امتیاز کل EFS جمع می‌شوند.

3

مقیاس شکنندگی ادمونتون از یک سیستم درجه‌بندی شدت بر اساس امتیاز کل استفاده می‌کند: امتیاز ۰-۵ نشان‌دهنده عدم یا حداقل شکنندگی با خطر کم پیامدهای نامطلوب است؛ امتیاز ۶-۷ نشان‌دهنده شکنندگی خفیف با خطر متوسط است؛ امتیاز ۸-۹ نشان‌دهنده شکنندگی متوسط با خطر افزایش یافته است؛ امتیاز ۱۰-۱۶ نشان‌دهنده شکنندگی شدید با خطر بالای سقوط، بستری شدن در بیمارستان و مرگ و میر است. امتیازات ≥۸ به طور کلی نیازمند ارزیابی جامع سالمندان و مداخله فشرده است. پروفایل خاص حوزه نیز از نظر بالینی آموزنده است: فردی با امتیازات بالا در شناخت و خلق و خو اما امتیازات پایین در عملکرد فیزیکی نیازمند مدیریت متفاوتی نسبت به فردی با شناخت سالم اما اختلال عملکرد شدید است. EFS به تغییرات در طول زمان حساس است و می‌تواند برای نظارت بر پاسخ به مداخله استفاده شود.

دام‌های رایج

  • امتیازدهی مکانیکی بدون تفسیر بالینی: محاسبه امتیاز کل بدون بررسی پروفایل خاص حوزه، فرصت تطبیق مداخله با اختلالات شناسایی شده را از دست می‌دهد.
  • تفسیر بیش از حد امتیازات تک‌حوزه‌ای: امتیاز ۱ در یک حوزه نباید به طور خودکار مداخله را بدون در نظر گرفتن زمینه بالینی و قابلیت برگشت احتمالی (مثلاً، شکنندگی ناشی از دارو ممکن است با کاهش مصرف دارو بهبود یابد) آغاز کند.
  • فرض ثبات امتیازات EFS: شکنندگی پویا است، به ویژه در بیماری حاد یا پس از مداخله؛ امتیازات EFS می‌تواند در طول هفته‌ها تا ماه‌ها به طور قابل توجهی تغییر کند و نیاز به ارزیابی سریالی برای ردیابی مسیر دارد.
  • استفاده از EFS به عنوان تنها معیار نتیجه: در حالی که مقیاس شکنندگی ادمونتون برای توصیف مفید است، باید با معیارهای نتایج خاص (ناتوانی، بستری شدن، مرگ و میر) و ظرفیت عملکردی (SPPB، سرعت راه رفتن) برای ارزیابی جامع اثربخشی مداخله ترکیب شود.

پرسش‌های متداول

اهمیت بالینی امتیاز ۸ در مقیاس شکنندگی ادمونتون چیست و آیا همیشه نیاز به مداخله فشرده را نشان می‌دهد؟

امتیاز ۸ (حد پایین «شکنندگی متوسط») خطر افزایش یافته پیامدهای نامطلوب را نشان می‌دهد و نیازمند ارزیابی جامع سالمندان و برنامه‌ریزی مداخله است. با این حال، مداخلات خاص به پروفایل خاص حوزه بستگی دارد: فردی با امتیاز ۸ به دلیل تحرک ضعیف ممکن است از توانبخشی فیزیکی بهره‌مند شود، در حالی که فردی با اختلال شناختی ممکن است نیاز به ارزیابی شناختی و ایمنی داشته باشد. آستانه ۸ برای شکنندگی «متوسط» بر اساس ارتباط آماری با پیامدهای نامطلوب است، نه یک حد بالینی ثابت، و باید قضاوت بالینی اعمال شود.

چگونه باید مقیاس شکنندگی ادمونتون در افراد مبتلا به بیماری حاد یا بستری اخیر تفسیر شود؟

امتیازات EFS اغلب در طول بیماری حاد افزایش می‌یابد (هذیان، عفونت، تغییرات دارویی به طور موقت حوزه‌های شکنندگی را بدتر می‌کنند). ارزیابی باید تا زمانی که بیماری حاد برطرف شود به تعویق بیفتد، یا اگر ارزیابی فوری لازم است، پزشک باید زمینه حاد را مستند کرده و پس از بهبودی، ارزیابی مجدد را در نظر بگیرد. امتیازات شکنندگی به دست آمده در طول بیماری حاد ممکن است شکنندگی زمینه‌ای را بیش از حد برآورد کند و نباید به عنوان تنها مبنای تصمیمات عمده مراقبتی استفاده شود.

آیا مقیاس شکنندگی ادمونتون می‌تواند توسط پرستاران یا سایر ارائه‌دهندگان مراقبت‌های بهداشتی غیرپزشک اجرا شود؟

بله، با آموزش مناسب. EFS توسط متخصصان مختلف مراقبت‌های بهداشتی از جمله پرستاران، پرستاران ارشد، مدیران مراقبت از سالمندان و مددکاران اجتماعی بالینی اجرا می‌شود. الزامات کلیدی شامل آشنایی با نُه حوزه، اجرای صحیح آزمون‌های عینی (ترسیم ساعت، TUG) و معیارهای امتیازدهی سازگار است. آموزش استاندارد و کالیبراسیون گاه به گاه (بحث در مورد موارد با یک پزشک باتجربه) پایایی را بهبود می‌بخشد.

مقیاس شکنندگی ادمونتون چگونه با شاخص شکنندگی (مدل تجمعی نقص) شکنندگی مرتبط است یا با آن تفاوت دارد؟

مقیاس شکنندگی ادمونتون یک ارزیابی طبقه‌بندی شده از نُه حوزه تعریف شده است که امتیاز کلی را برای نشان دادن شدت کلی شکنندگی تولید می‌کند. شاخص شکنندگی (رویکرد تجمعی نقص) نسبت نقص‌های مرتبط با سن را که فرد انباشته کرده است، می‌شمارد؛ هر دو رویکرد پیامدهای نامطلوب را پیش‌بینی می‌کنند اما جنبه‌های کمی متفاوتی از شکنندگی را ثبت می‌کنند. EFS برای استفاده بالینی عملی‌تر است، در حالی که شاخص شکنندگی بیشتر در تحقیقات اپیدمیولوژیک استفاده می‌شود.

روش‌های مرتبط

منابع

  1. Rolfson, D. B., Majumdar, S. R., Tsuyuki, R. T., Tahir, A., & Srivastava, S. (2006). Validity and reliability of the Edmonton Frail Scale. Age Ageing, 35(5), 526-529.

    باز کردن مرجع DOI
    کپی شد.
  2. Moorhouse, P., & Rockwood, K. (2012). Frailty and its quantification. J Gerontol A Biol Sci Med Sci, 67(7), 712-717.

    باز کردن مرجع انتشار
    کپی شد.
  3. Hilmer, S. N., Perera, V., Mitchell, S., et al. (2009). The assessment of frailty in older persons. Aging Health, 5(3), 417-432.

    باز کردن مرجع انتشار
    کپی شد.