تحلیل لاگرانژی رانشگر
- معرفیشده توسط
- Robert Davis
- سال
- 1985
- نوع
- instrumental
- خانواده
- Observational Oceanography
این متن ترجمه ماشینی است و هنوز بازبینی نشده است. متن اصلی را به انگلیسی بخوانید
چه کاری انجام میدهد؟
تحلیل لاگرانژی رانشگر حرکت بستههای آبی را با استفاده از رانشگرهای سطحی (شناورهایی با دراگ متصل) ردیابی میکند تا جریانهای اقیانوسی را مستقیماً اندازهگیری کند. این روش که توسط رابرت دیویس در دهه ۱۹۸۰ توسعه یافت، مشاهده مستقیم مسیرهای بستههای آبی را فراهم میکند و تخمین نفوذپذیری گردابی، مسیرهای انتقال، و اختلاط را ممکن میسازد. دادههای رانشگر با ثبت دیدگاه لاگرانژی حرکت سیال، مشاهدات اویلری (نقطه ثابت) را تکمیل میکنند.
شهود پشت روش
در حالی که جریانسنجها سرعت جریان را در یک مکان ثابت (دیدگاه اویلری) اندازهگیری میکنند، رانشگرها با آب حرکت میکنند و مسیر بستههای منفرد را ردیابی میکنند (دیدگاه لاگرانژی). با رهاسازی تعداد زیادی رانشگر در یک منطقه اقیانوسی و ردیابی موقعیتهای آنها، اقیانوسشناسان میتوانند تعیین کنند که بستههای آبی به کجا میروند، با چه سرعتی حرکت میکنند و چگونه مخلوط میشوند. مسیرهای رانشگر الگوهای گردش در مقیاس بزرگ (چرخندها، جریانها)، گردابهای در مقیاس کوچکتر، و مسیرهای انتقال ساحلی را آشکار میکنند. آمار مسیرهای رانشگر (نرخهای جدایش، پراکندگی) اختلاط آشفته را کمیسازی میکند و پارامترسازی اثرات گردابی را در مدلها امکانپذیر میسازد.
تاریخ
رابرت دیویس برنامه جهانی رانشگر را در دهه ۱۹۸۰ با طراحی رانشگر برنامه سرعت سطحی (SVP) توسعه داد. رانشگرهای SVP شامل یک شناور سطحی با یک دراگ ۱۵ متری هستند که اثرات باد را به حداقل میرساند. این برنامه از استقرار اولیه CODE (آزمایشهای دینامیک اقیانوس ساحلی) به پوشش جهانی گسترش یافت و در حال حاضر حدود ۱۰۰۰ رانشگر را نگهداری میکند. مجموعه داده حاصل، درک گردش اقیانوسی در مقیاس بزرگ، آمارههای گردابی، و تغییرات گردش ناشی از اقلیم را متحول کرده است. دادههای رانشگر اکنون در مدلهای عملیاتی اقیانوسی ادغام میشوند.
چه زمانی استفاده شود
تحلیل لاگرانژی رانشگر برای درک انتقال و اختلاط بستههای آبی ضروری است. زمانی از آن استفاده کنید که به دانش مسیرهای جابجایی، آمارههای گردابی، یا نفوذ آشفته نیاز باشد. این روش به ویژه برای مطالعه انتقال ساحلی، بررسی پراکندگی ناشی از گرداب، و اعتبارسنجی مدلهای اقیانوسی ارزشمند است. برنامههای رانشگر در مقیاس بزرگ (مانند برنامه جهانی رانشگر) دادههای گردش اقیانوسی در مقیاس اقلیمی را فراهم میکنند.
محدودیتها و ملاحظات
- رانشگرها آب سطحی را دنبال میکنند؛ دینامیک زیرسطحی بدون شناورهای زیرسطحی قابل مشاهده نیست.
- نمونهبرداری رانشگر به سمت مناطق اولیه رهاسازی خاصی سوگیری دارد؛ پوشش جهانی در مناطق دورافتاده پراکنده است.
- تفکیکپذیری زمانی توسط فواصل موقعیتیابی ماهوارهای محدود میشود؛ حرکات با فرکانس بالا (نوسانات اینرسی) ممکن است حل نشوند.
- از دست دادن رانشگرها از طریق به ساحل نشستن، برخورد، یا خرابی ابزار، دسترسی به دادهها را کاهش میدهد.
شرایط منبع جایگزین بررسی علمی مستقل یا اعتبارسنجی توسط موتور تحلیل نیست.
نقاط قوت
- اندازهگیری مستقیم حرکت بستههای آبی و مسیرهای انتقال را فراهم میکند و مشاهدات جریان اویلری را تکمیل میکند.
- ساختارهای گردابی ظریف و گردابهای منسجم را که به راحتی توسط اندازهگیریهای نقطه ثابت قابل تشخیص نیستند، آشکار میکند.
- آمارههای حاصل از مجموعههای بزرگ رانشگر، تخمین قوی نفوذپذیری گردابی و نرخهای اختلاط را امکانپذیر میسازند.
- دادهها دههها را پوشش میدهند و اقیانوس جهانی را در بر میگیرند و دیدگاه اقلیمی در مورد تغییرات گردش را ارائه میدهند.
کاربردها
- ردیابی انتقال نشت نفت و پیشبینی تأثیر بر خط ساحلی در طول بلایای زیستمحیطی مانند نشت دیپواتر هورایزن
- کمیسازی آمارههای گردابی دریای سارگاسو و بررسی انتقال لارو ماهی به مناطق پرورشگاهی در جریان گلف استریم
- تخمین گردش چرخندهای زیرگرمسیری و زمانهای ماندگاری توده آب با تحلیل آمارههای مجموعه رانشگر
- اعتبارسنجی مدلهای گردش اقیانوسی جهانی با مقایسه مسیرهای ذرات مدلسازی شده با مسیرهای رانشگر مشاهده شده
چگونه کار میکند
چگونه کار میکند
رانشگرهای سطحی (شناورهایی با دراگ در عمق ۱۵ متری) در اقیانوس مستقر میشوند و با استفاده از موقعیتیابی ماهوارهای GPS یا آرگوس ردیابی میشوند؛ موقعیتهای رانشگر در فواصل زمانی منظم (معمولاً ۶ ساعت) ثبت میشوند.
دادههای موقعیت برای نقاط پرت و خرابی ابزار کنترل کیفیت میشوند؛ سرعت از موقعیتهای متوالی محاسبه میشود؛ شکافها درونیابی میشوند یا برای حذف علامتگذاری میشوند.
مسیرهای رانشگر رسم میشوند؛ بردارهای جابجایی محاسبه میشوند؛ آمارههای سرعت (میانگین، واریانس) و توزیعهای سرعت استخراج میشوند؛ نرخهای جدایش رانشگر کمیسازی میشوند.
پراکندگی نسبی جفتهای رانشگر برای تخمین نفوذپذیری گردابی تحلیل میشود؛ خودهمبستگی سرعت برای یافتن مقیاسهای زمانی واهمبستگی محاسبه میشود؛ مسیرهای رانشگر با خروجی مدل مقایسه میشوند.
الگوهای گردش از مجموعههای مسیرهای رانشگر استنباط میشوند؛ مسیرهای انتقال شناسایی میشوند؛ مقیاسهای طول و زمان گردابی تخمین زده میشوند؛ نتایج با مشاهدات جریان اویلری مقایسه میشوند.
دامهای رایج
- اشتباه گرفتن سرعتهای لاگرانژی (رانشگر) و اویلری (جریانسنج)؛ آنها جنبههای متفاوتی از حرکت را اندازهگیری میکنند و نباید بدون درک تفاوتها مستقیماً مقایسه شوند.
- تفسیر بیش از حد مسیرهای رانشگر منفرد به عنوان نماینده مسیرهای معمول بستههای آبی؛ تغییرپذیری تصادفی زیاد است و آمارههای مجموعه معنیدارتر هستند.
- نادیده گرفتن اندازه محدود رانشگرها؛ آنها دقیقاً بستههای آبی را دنبال نمیکنند و تحت تأثیر باد (حرکت مستقیم ناشی از باد) قرار میگیرند که تخمینهای سرعت را سوگیری میکند.
پرسشهای متداول
چرا از دراگ در رانشگرهای سطحی استفاده میشود و نه فقط از شناورهای شناور؟
دراگ (پره زیرآبی در عمق ۱۵ متری) باعث میشود رانشگر به جای آب سطحی که توسط باد حرکت میکند، سرعت آب زیرسطحی را دنبال کند. بدون دراگ، اثرات باد غالب میشوند و حرکت رانشگر نماینده حرکت بسته آبی نیست. رانشگرهای بدون دراگ همچنان دادههای مفیدی ارائه میدهند اما نیاز به تصحیح باد دارند.
مسیرهای رانشگر چگونه به اختلاط اقیانوس و آمارههای گردابی کمک میکنند؟
نرخ جدایش بین جفتهای رانشگر که در ابتدا نزدیک بودند، پراکندگی ناشی از گرداب را کمیسازی میکند. جدایش سریع نشاندهنده گردابهای قوی و اختلاط سریع است؛ جدایش آهسته نشاندهنده تلاطم ضعیف است. خودهمبستگی سرعت رانشگر، مقیاس زمانی واهمبستگی اجبار گردابی را آشکار میکند.
آیا میتوان از دادههای رانشگر برای پیشبینی انتقال ذرات در آینده استفاده کرد؟
آمارههای مجموعه رانشگر (میانگین سرعت، نفوذپذیری گردابی) میتوانند به ردیابی ذرات لاگرانژی در مدلهای اقیانوسی کمک کنند. پیشبینی قطعی مسیرهای رانشگر منفرد به دلیل دینامیک گردابی آشفته غیرممکن است، اما آمارههای مجموعه قابل پیشبینیتر هستند.
روشهای مرتبط
منابع
Davis, R. E. (1985). Drifter observations of coastal surface currents during CODE: The method and descriptive view. Journal of Geophysical Research, 90(C3), 4741-4755.
باز کردن مرجع DOIکپی شد.Lumpkin, R., & Pazos, M. (2007). Measuring surface currents with Surface Velocity Program drifters: the instrument, its data, and its applications. In A. Griffa, A. D. Kirwan, A. J. Mariano, T. M. Ozgokmen, & H. T. Rossby (Eds.), Lagrangian Analysis and Prediction of Coastal and Ocean Dynamics (pp. 39-67). Cambridge University Press.
باز کردن مرجع DOIکپی شد.