روش خاطرهنویسی — روش خاطرهنویسی پژوهشی
- معرفیشده توسط
- Gordon Allport (systematic social-science use); Nels Anderson (early fieldwork diaries)
- سال
- 1920s–1940s (systematised by Allport, 1942)
- نوع
- Qualitative / mixed-methods data-collection technique
- خانواده
- Data collection
این متن ترجمه ماشینی است و هنوز بازبینی نشده است. متن اصلی را به انگلیسی بخوانید
چه کاری انجام میدهد؟
روش خاطرهنویسی (Diary Method) تکنیکی برای گردآوری داده است که در آن شرکتکنندگان افکار، رفتارها، رویدادها یا تجربیات خود را در فواصل زمانی منظم یا وابسته به رویداد، در طول یک دوره مطالعاتی مشخص، با کلمات خودشان ثبت میکنند. با ثبت دادهها نزدیک به زمان وقوع رویداد، خاطرات، سوگیری حافظه گذشتهنگر را کاهش میدهند و به پژوهشگران امکان دسترسی به بافت زندگی روزمره را همانطور که رخ میدهد، میدهند؛ امری که پیمایشهای تکمرحلهای و مصاحبههای گذشتهنگر قادر به ارائهاش نیستند.
شهود پشت روش
تصور کنید از شرکتکنندگان بخواهید یک دفترچه خاطرات شخصی برای یک مطالعه پژوهشی نگه دارند. هر شب، آنها یک ورودی کوتاه درباره استرس، عادات غذایی یا تعاملات اجتماعی خود مینویسند — یا هر زمان که یک رویداد محرک خاص رخ دهد، ورودی مینویسند. از آنجایی که آنها تجربیات را همانطور که اتفاق میافتند، نه هفتهها بعد، ثبت میکنند، دادهها منعکسکننده تجربه در زمان واقعی هستند نه حافظه بازسازیشده. سپس پژوهشگران دهها یا صدها ورودی را بررسی میکنند تا الگوهایی را در بین شرکتکنندگان و در طول زمان شناسایی کنند و حسابهای روزانه صمیمی را به شواهد سیستماتیک تبدیل کنند.
تاریخ
خاطرات شخصی قرنها به عنوان منابع تاریخی و زندگینامهای استفاده شدهاند، اما استفاده سیستماتیک از خاطرات تعیینشده توسط پژوهشگر به عنوان ابزار گردآوری داده در علوم اجتماعی در دهههای 1920 و 1930 توسط جامعهشناسان مکتب شیکاگو مانند نلس اندرسون و دبلیو. آی. توماس پیشگام شد. تکنگاشت گوردون آلپورت در سال 1942 در مورد اسناد شخصی در روانشناسی اولین چارچوب روششناختی را برای پژوهش خاطرهنویسی ارائه داد. این روش در دهه 1990 با ظهور ارزیابی لحظهای بومشناختی و بعداً برنامههای خاطرهنویسی مبتنی بر تلفن هوشمند احیا شد و به اوج خود در بررسی تأثیرگذار بولگر، دیویس و رافائلی در سال 2003 در Annual Review of Psychology رسید که همچنان مرجع روششناختی استاندارد باقی مانده است.
چه زمانی استفاده شود
هنگامی که سؤال پژوهشی شما به تغییر، تنوع یا تجربه درونفردی در طول زمان مربوط میشود — و زمانی که نزدیکی به رویداد اهمیت دارد (به عنوان مثال، نوسانات خلقی، استرس روزانه، رفتار سلامتی، پویایی روابط) — از روش خاطرهنویسی استفاده کنید. همچنین زمانی که حافظه گذشتهنگر باعث ایجاد اعوجاج سیستماتیک میشود، مانند پژوهش در مورد رفتار خوردن، درد یا تعارض بین فردی، مناسب است. از خاطرات استفاده نکنید زمانی که: (الف) پدیده به اندازهای نادر است که ممکن است شرکتکنندگان روزها یا هفتهها بدون رویداد قابل ثبت بگذرانند؛ (ب) جمعیت نمیتواند بار ورودیهای مکرر را تحمل کند (به عنوان مثال، اختلال شناختی شدید)؛ (ج) سؤال پژوهشی به جای فرآیند زمانی، به یک تصویر مقطعی واحد نیاز دارد؛ یا (د) کنترل آزمایشی دقیق بر ارائه محرک لازم است.
محدودیتها و ملاحظات
- انطباق در طول زمان کاهش مییابد؛ دورههای مطالعه طولانیتر نرخ بالاتری از ورودیهای گمشده، ریزش انتخابی یا پر کردن گذشتهنگر را نشان میدهند.
- واکنشپذیری: عمل خاطرهنویسی میتواند رفتارهایی را که ثبت میشوند تغییر دهد و یک مصنوع اندازهگیری ایجاد کند.
- خاطرات روایی باز حجم زیادی از متن تولید میکنند که کدگذاری و تجزیه و تحلیل آنها زمانبر است.
- شرکتکنندگان باید قادر و مایل به ثبت مداوم ورودیها باشند — جمعیت با سواد کم، فشار زمانی بالا یا دسترسی محدود دیجیتال موانع عملی ایجاد میکنند.
شرایط منبع جایگزین بررسی علمی مستقل یا اعتبارسنجی توسط موتور تحلیل نیست.
نقاط قوت
- رفتار و تجربه طبیعی را در بافت، نزدیک به زمان رویداد، ثبت میکند و سوگیری حافظه گذشتهنگر را به شدت کاهش میدهد.
- امکان تحلیل درونفردی را فراهم میکند و نشان میدهد که چگونه یک فرد در طول روزها یا موقعیتها متغیر است — سطحی از جزئیات که با پیمایشهای تکمرحلهای غیرممکن است.
- فرمت انعطافپذیر: ورودیهای روایی باز برای سؤالات کیفی مناسب هستند؛ مقیاسهای درجهبندی ساختاریافته برای طرحهای کمی یا ترکیبی مناسب هستند.
- شرکتکنندگان به ثبتکنندگان فعال زندگی خود تبدیل میشوند که خود میتواند مشارکت و آگاهی تأملی را افزایش دهد.
- برای پژوهش طولی مناسب است بدون نیاز به بازدیدهای مکرر آزمایشگاهی یا بالینی، که نمونههای پراکنده جغرافیایی بزرگ را امکانپذیر میسازد.
کاربردها
- پیگیری استرس روزانه، خلق و خو و مقابله در پژوهش روانشناسی بالینی و سلامت.
- مطالعه رفتار خوردن، فعالیت بدنی یا الگوهای خواب در پژوهش سلامت و تغذیه.
- بررسی کیفیت رابطه، تعارض و حمایت اجتماعی در پژوهش روابط نزدیک و خانواده.
- ثبت تجربیات کاری روزانه، تقاضاهای شغلی و بار عاطفی کارکنان در پژوهش سازمانی.
- مستندسازی استفاده از زبان، رویدادهای سوادآموزی یا اپیزودهای یادگیری در پژوهش زبانشناسی آموزشی و کاربردی.
- بررسی نوسانات علائم و مدیریت بیماری در مطالعات بیماری مزمن و تجربه بیمار.
چگونه کار میکند
چگونه کار میکند
پژوهشگر فرمت خاطرهنویسی (روایت باز، مقیاسهای درجهبندی ساختاریافته، یا ترکیبی)، برنامه ثبت (وابسته به فاصله زمانی: زمانهای ثابت هر روز؛ وابسته به سیگنال: اعلانهای تصادفی؛ وابسته به رویداد: فعالشده توسط یک رویداد هدف)، مدت مطالعه و رسانه (دفترچه کاغذی، ایمیل، برنامه یا پیامک) را تعیین میکند. فرمت باید به اندازهای سبک باشد که شرکتکنندگان بتوانند آن را به طور مداوم و بدون خستگی تکمیل کنند.
شرکتکنندگانی که تجربه مستقیمی از پدیده مورد مطالعه دارند، انتخاب و به طور کامل توجیه میشوند. آنها دستورالعملهای واضح، یک نمونه ورودی و هر ابزار لازم (دفترچه خاطرات کاغذی، ورود به برنامه) را دریافت میکنند. نکته حیاتی این است که آنها آموزش میبینند تا ورودیها را به سرعت ثبت کنند و روزهای از قلم افتاده را به صورت گذشتهنگر پر نکنند، زیرا ورودیهای با تأخیر، سوگیری حافظه را که روش برای رفع آن طراحی شده است، دوباره معرفی میکنند.
شرکتکنندگان در طول دوره مطالعه توافقشده — معمولاً از چند روز تا چند هفته، به ندرت بیش از سه ماه بدون خطر ریزش — ورودیهای خاطرهنویسی را تکمیل میکنند. هر ورودی متغیرهای هدف (احساسات، رفتارها، رویدادها) را در لحظه تجربه یا نزدیک به آن ثبت میکند. اعلانها یا یادآوریها به حفظ انطباق کمک میکنند بدون اینکه آنقدر مکرر باشند که مزاحمتآمیز به نظر برسند.
پژوهشگر انطباق را در طول پنجره گردآوری داده بررسی میکند: نرخ ارسال را مرور میکند، یادآوریهای ملایم برای ورودیهای از قلم افتاده ارسال میکند و در صورت طولانی بودن مطالعه، بررسیهای کوتاه در اواسط مطالعه انجام میدهد. ریزش زودهنگام و مسائل مربوط به کیفیت ورودی قبل از اینکه مجموعه داده را به خطر بیندازند، شناسایی و رسیدگی میشوند، زیرا هیچ مقدار تحلیل پس از وقوع نمیتواند دادههایی را که هرگز ثبت نشدهاند، بازیابی کند.
خاطرات تکمیلشده بر اساس نوع داده گردآوری و تجزیه و تحلیل میشوند. ورودیهای کیفی تحت تحلیل موضوعی یا روایی قرار میگیرند تا مضامین تکرارشونده و الگوهای درونفردی شناسایی شوند. درجهبندیهای کمی از مدلسازی چندسطحی یا تحلیل سری زمانی برای تفکیک واریانس بینفردی و درونفردی پشتیبانی میکنند. خاطرات ترکیبی امکان سهگانهسازی دو جریان تحلیلی را فراهم میکنند.
دامهای رایج
- تعیین بار ورودی که بیش از حد سنگین است: درخواست ورودیهای طولانی و دقیق چندین بار در روز منجر به خستگی، ورودیهای سطحی و ریزش میشود. فرمت را به صورت آزمایشی اجرا کنید تا طول واقعبینانه را کالیبره کنید.
- اجازه دادن به پر کردن گذشتهنگر: اگر شرکتکنندگان ورودیهای از قلم افتاده را روزها بعد تکمیل کنند، مزیت اصلی روش — نزدیکی به رویداد — از بین میرود. پنجرههای زمانبندی یا ارسال را برای تشخیص این امر ایجاد کنید.
- نادیده گرفتن ریزش: شرکتکنندگانی که ریزش میکنند به ندرت تصادفی هستند؛ آنها معمولاً کسانی هستند که با شدیدترین نسخههای پدیده روبرو میشوند. الگوهای ریزش را قبل از نتیجهگیری فقط از تکمیلکنندگان تجزیه و تحلیل کنید.
- اشتباه گرفتن روش خاطرهنویسی با روش نمونهبرداری تجربه (ESM): ESM از اعلانهای وابسته به سیگنال با زمانبندی تصادفی که به طور خاص برای ارزیابی لحظهای بومشناختی طراحی شدهاند، اغلب با فرکانس بسیار بالا استفاده میکند. روش خاطرهنویسی گستردهتر است و معمولاً با فرکانس پایینتر؛ آنها را به عنوان طرحهای متمایز با مفروضات تحلیلی متفاوت در نظر بگیرید.
- نادیده گرفتن مرحله آموزش: شرکتکنندگانی که فقط دستورالعملهای مختصر دریافت میکنند، ورودیهای ناسازگار تولید میکنند. جهتگیری کافی — از جمله یک ورودی تمرینی — برای کیفیت داده ضروری است.
پرسشهای متداول
دوره مطالعه خاطرهنویسی چقدر باید باشد؟
قانون جهانی وجود ندارد؛ دوره باید به اندازهای طولانی باشد که تنوع معنادار درونفردی را ثبت کند اما به اندازهای کوتاه باشد که انطباق را حفظ کند. اکثر مطالعات منتشر شده بین یک تا چهار هفته اجرا میشوند. مطالعات کمتر از سه روز در معرض از دست دادن پدیده مورد علاقه هستند؛ مطالعات بیش از دو ماه با ریزش شدید مواجه میشوند مگر اینکه ورودیها بسیار کوتاه باشند و شرکتکنندگان بسیار با انگیزه باشند.
به چند شرکتکننده نیاز دارم؟
اندازه نمونه به هدف تحلیلی بستگی دارد. برای تحلیل موضوعی کیفی، 10 تا 20 شرکتکننده که ورودیهای روایی غنی تولید میکنند، اغلب برای رسیدن به اشباع کافی هستند. برای مدلسازی چندسطحی دادههای کمی، حداقل 30 تا 50 شرکتکننده و 10 تا 20 موقعیت در هر نفر توصیههای حداقل رایج هستند، اگرچه توان به شدت به اندازه اثر مورد انتظار و همبستگی درونکلاسی بستگی دارد.
تفاوت روش خاطرهنویسی و نمونهبرداری تجربه (ESM) چیست؟
روش نمونهبرداری تجربه (ESM) یک نوع خاص است که از اعلانهای وابسته به سیگنال با زمانبندی تصادفی استفاده میکند — معمولاً چندین بار در روز — برای ثبت حالتهای لحظهای با حداقل سوگیری حافظه. روش خاطرهنویسی یک خانواده گستردهتر است که شامل طرحهای وابسته به فاصله زمانی (پایان روز) و وابسته به رویداد با فرکانس پایینتر میشود و اغلب دادههای روایی و همچنین ساختاریافته را در بر میگیرد. ESM طرح قویتری برای حالتهای لحظهای است؛ خاطرات برای خلاصههای روزانه یا رویدادهای با فرکانس کمتر عملیتر هستند.
آیا دادههای خاطرهنویسی را میتوان به صورت کمی تجزیه و تحلیل کرد؟
بله. هنگامی که ورودیهای خاطرهنویسی شامل مقیاسهای درجهبندی ساختاریافته یا شمارشها هستند، دادههای چندسطحی حاصل (موقعیتهای تودرتو در افراد) معمولاً با مدلسازی چندسطحی (HLM / مدلهای اثرات مختلط) تجزیه و تحلیل میشوند که واریانس را به مؤلفههای درونفردی و بینفردی تقسیم میکند. این به پژوهشگران اجازه میدهد تا هم بپرسند که افراد به طور متوسط چگونه متفاوت هستند و هم چگونه یک فرد در موقعیتهای مختلف متغیر است.
چگونه واکنشپذیری را به حداقل برسانم؟
حذف کامل به ندرت امکانپذیر است، اما واکنشپذیری را میتوان با موارد زیر کاهش داد: استفاده از فرمتهای ورودی کوتاهتر و کمتر مزاحم؛ قاببندی ورودیها به عنوان سوابق ساده به جای تمرینات خودبهبودی؛ گنجاندن یک دوره مقدماتی کوتاه که دادههای آن از تحلیل حذف میشوند تا واکنشپذیری اولیه کاهش یابد؛ و اندازهگیری مستقیم واکنشپذیری با گنجاندن یک مورد بررسی واکنشپذیری.
روشهای مرتبط
منابع
Alaszewski, A. (2006). Using Diaries for Social Research. Sage.
شابک: 978-0761941415کپی شد.Bolger, N., Davis, A., & Rafaeli, E. (2003). Diary methods: Capturing life as it is lived. Annual Review of Psychology, 54(1), 579–616.
باز کردن مرجع DOIکپی شد.