Skip to content
بازگشت به نتایج جست‌وجو

پارامترهای دوناویت-هارتنبرگ

معرفی‌شده توسط
Denavit, J. and Hartenberg, R. S.
سال
1955
نوع
Mathematical convention for describing articulated mechanisms
خانواده
Kinematic representation

این متن ترجمه ماشینی است و هنوز بازبینی نشده است. متن اصلی را به انگلیسی بخوانید

اندازه قلم

چه کاری انجام می‌دهد؟

قرارداد دوناویت-هارتنبرگ (DH) یک روش ریاضی سیستماتیک برای تخصیص چارچوب‌های مختصات به پیوندهای یک ربات یا مکانیزم مفصلی است که امکان نمایش فشرده و محاسبه سینماتیک مستقیم و معکوس را فراهم می‌کند. این روش که توسط دوناویت و هارتنبرگ در سال ۱۹۵۵ معرفی شد، تنها از چهار پارامتر برای هر مفصل برای توصیف رابطه فضایی بین پیوندهای مجاور استفاده می‌کند و تحلیل سینماتیکی و کنترل سیستم‌های پیچیده چندمفصلی را به طرز چشمگیری ساده می‌سازد.

شهود پشت روش

بینش اصلی این است که هر مکانیزم مفصلی را می‌توان با تخصیص یک چارچوب مختصات به هر پیوند و مرتبط کردن چارچوب‌های مجاور از طریق مجموعه‌ای سازگار از چهار پارامتر توصیف کرد: طول پیوند، زاویه پیچش، آفست پیوند و زاویه مفصل. به جای سروکار داشتن با تبدیل‌های سه‌بعدی دلخواه، قرارداد DH یک ساختار صلب را بر تخصیص مختصات تحمیل می‌کند، درجات آزادی را کاهش می‌دهد و سیستم را قابل مدیریت می‌سازد. هر مفصل یک پارامتر متغیر (زاویه مفصل برای مفاصل دورانی، یا امتداد برای مفاصل منشوری) را به خود اختصاص می‌دهد، در حالی که سه پارامتر دیگر ثابت‌های هندسی هستند.

تاریخ

دونا ویت و هارتنبرگ قرارداد خود را در سال ۱۹۵۵ برای سیستماتیک کردن تحلیل مکانیزم‌های پیوندی معرفی کردند. این روش در دهه‌های ۱۹۷۰-۱۹۸۰ با ظهور رباتیک صنعتی پذیرفته شد و به استاندارد دوفاکتو در کتاب‌های درسی و عمل رباتیک تبدیل شده است. توسعه‌هایی مانند قرارداد DH اصلاح شده به محدودیت‌ها در پیکربندی‌های خاص می‌پردازند، اما روش اصلی DH همچنان به طور گسترده آموزش داده و به کار گرفته می‌شود.

چه زمانی استفاده شود

از پارامترهای دوناویت-هارتنبرگ برای هر سیستم رباتیک یا مفصلی با مفاصل متعدد استفاده کنید: ربات‌های صنعتی، بازوهای رباتیک، سیستم‌های دروازه‌ای، یا ماشین‌های پا‌دار. این روش برای شبیه‌سازی سینماتیک، طراحی سیستم کنترل و برنامه‌نویسی ضروری است. فرض کنید مکانیزم صلب با مفاصل به خوبی تعریف شده است؛ هنگام طراحی یا تحلیل هر مکانیزم مفصلی از این قرارداد استفاده کنید.

محدودیت‌ها و ملاحظات

  • نیاز به تخصیص دقیق و سازگار چارچوب دارد؛ خطاهای در تعریف پارامتر منجر به سینماتیک نادرست می‌شود
  • خواص دینامیکی (جرم، اینرسی) مورد نیاز برای کنترل را مستقیماً کدگذاری نمی‌کند
  • پیکربندی‌های مفصلی موازی یا غیر استاندارد ممکن است با قرارداد DH دشوار باشد
  • تکینگی‌های عددی و قفل ژیمبال می‌تواند در پیکربندی‌های خاص رخ دهد

شرایط منبع جایگزین بررسی علمی مستقل یا اعتبارسنجی توسط موتور تحلیل نیست.

نقاط قوت

  • نمایش فشرده و سیستماتیک که تنها به چهار پارامتر برای هر مفصل نیاز دارد
  • محاسبه کارآمد سینماتیک مستقیم را با استفاده از ضرب ماتریس امکان‌پذیر می‌سازد
  • یک نمادگذاری استاندارد را فراهم می‌کند که ارتباط بین محققان و مهندسان را تسهیل می‌کند
  • اشتقاق سینماتیک معکوس را برای بسیاری از معماری‌های رایج ربات ساده می‌کند
  • به طور طبیعی به مکانیزم‌هایی با درجات آزادی زیاد مقیاس‌پذیر است

کاربردها

  • بازوهای رباتیک صنعتی: برنامه‌ریزی ربات‌های SCARA، مفصلی و DELTA برای کارهای تولیدی
  • ربات‌های متحرک: توصیف سینماتیک ربات‌های چندپا و پلتفرم‌های چرخ‌دار
  • رباتیک جراحی: مدل‌سازی دقیق ابزارهای جراحی لاپاراسکوپی و سیستم‌های نوع داوینچی
  • رباتیک انسان‌نما: تحلیل سینماتیک پیچیده حرکت دوپا و چهارپا

چگونه کار می‌کند

چگونه کار می‌کند

1

ابعاد فیزیکی و پیکربندی مکانیزم مفصلی را به دست آورید: طول پیوندها، محورهای مفصل، آفست بین محورها، و اینکه آیا هر مفصل دورانی (چرخشی) است یا منشوری (کشویی).

2

چارچوب پایه و چارچوب ابزار (عملگر نهایی) را تعیین کنید؛ مفاصل را به ترتیب از پایه تا ابزار شماره‌گذاری کنید.

3

برای هر مفصل، عمود مشترک بین محورهای مفصل پیوندهای مجاور را شناسایی کرده و روابط جهت‌گیری را برقرار کنید.

4

پارامترهای DH را برای هر مفصل تخصیص دهید: a_i (طول پیوند)، alpha_i (زاویه پیچش)، d_i (آفست پیوند)، theta_i (زاویه مفصل). ماتریس تبدیل همگن را برای هر مفصل بسازید و آنها را ترکیب کنید تا تبدیل کلی از پایه به ابزار را به دست آورید.

5

از ماتریس‌های تبدیل برای محاسبه سینماتیک مستقیم (موقعیت و جهت‌گیری ابزار با توجه به زوایای مفصل) یا حل سینماتیک معکوس (زوایای مفصل مورد نظر برای یک وضعیت هدف ابزار) استفاده کنید.

دام‌های رایج

  • قراردادهای تخصیص چارچوب ناسازگار (DH اصلاح شده در مقابل DH استاندارد) که منجر به عدم سازگاری پارامتر می‌شود
  • اشتباه گرفتن زوایای مفصل با پارامترهای پیوند، که منجر به مدل‌های سینماتیکی نادرست می‌شود
  • نادیده گرفتن ترتیب عملیات (چرخش‌ها قبل از انتقال‌ها) در توالی تبدیل DH

پرسش‌های متداول

تفاوت بین قرارداد DH استاندارد و قرارداد DH اصلاح شده چیست؟

قرارداد DH استاندارد محور z را در امتداد محور مفصل فعلی قرار می‌دهد، در حالی که نسخه اصلاح شده آن را در امتداد محور مفصل بعدی قرار می‌دهد. DH اصلاح شده گاهی اوقات برای وضوح در نمایش مکانیزم‌های خاص ترجیح داده می‌شود، اما هر دو معادل هستند؛ یکی را انتخاب کنید و ثابت‌قدم باشید.

چگونه پارامترهای DH را برای یک بازوی ۲-پیوندی صفحه‌ای تخصیص دهم؟

برای یک بازوی ۲-پیوندی صفحه‌ای با مفاصل دورانی: چارچوب ۰ در پایه، چارچوب ۱ در مفصل ۲، چارچوب ۲ در عملگر نهایی. پارامترها عبارتند از: a1 (طول پیوند ۱)، a2 (طول پیوند ۲)، با آفست و زوایای پیچش صفر. زوایای مفصل theta1 و theta2 متغیرها هستند.

اگر دو محور مفصل متوالی موازی باشند چه اتفاقی می‌افتد؟

محورهای موازی دارای زاویه پیچش صفر (alpha = 0) هستند. آفست پیوند d سپس فاصله عمودی بین محورها را تعیین می‌کند. این یک پیکربندی رایج است و قرارداد DH به طور طبیعی آن را مدیریت می‌کند.

آیا می‌توانم از پارامترهای DH برای رباتی با زنجیره‌های سینماتیکی حلقه بسته استفاده کنم؟

پارامترهای DH برای مکانیزم‌های زنجیره باز (درختان) طراحی شده‌اند. حلقه‌های بسته به محدودیت‌های اضافی نیاز دارند و معمولاً با استفاده از معادلات محدودیت یا با در نظر گرفتن آنها به عنوان زنجیره‌های باز اضافی با محدودیت‌ها تحلیل می‌شوند.

روش‌های مرتبط

منابع

  1. Denavit, J., & Hartenberg, R. S. (1955). A kinematic notation for lower-pair mechanisms based on matrices. Journal of Applied Mechanics, 22(2), 215-221.

    باز کردن مرجع انتشار
    کپی شد.
  2. Craig, J. J. (2005). Introduction to Robotics: Mechanics and Control (3rd ed.). Pearson Education.

    شابک: 0-13-123629-6
    کپی شد.
  3. Spong, M. W., Hutchinson, S., & Vidyasagar, M. (2006). Robot Modeling and Control. John Wiley & Sons.

    شابک: 0-471-64990-2
    کپی شد.