Skip to content
بازگشت به نتایج جست‌وجو

آزمایش تصادفی دوسوکور متقاطع

معرفی‌شده توسط
Early formalized by statisticians including Bradford Hill and colleagues in clinical trials; theoretical framework developed by Grizzle (1965) and later Senn (2002)
سال
1960s (Grizzle 1965 for statistical foundations); widely used in clinical research since the 1970s
نوع
Experimental within-subject design
خانواده
Experimental design

این متن ترجمه ماشینی است و هنوز بازبینی نشده است. متن اصلی را به انگلیسی بخوانید

اندازه قلم

چه کاری انجام می‌دهد؟

یک آزمایش تصادفی دوسوکور متقاطع (RCT متقاطع) یک طرح آزمایشی است که در آن هر شرکت‌کننده تمام مداخلات مطالعه را به ترتیبی تصادفی دریافت می‌کند که با یک دوره شستشو از هم جدا شده‌اند. از آنجایی که هر شرکت‌کننده به عنوان کنترل خود عمل می‌کند، واریانس درون‌سوژه‌ای از مقایسه درمان حذف می‌شود و قدرت آماری بیشتری به ازای هر شرکت‌کننده نسبت به یک RCT گروه موازی با اندازه برابر به دست می‌آورد.

شهود پشت روش

در یک RCT استاندارد، افراد مختلف درمان‌های متفاوتی دریافت می‌کنند، بنابراین تفاوت‌های فرد به فرد، مقایسه را مبهم می‌کند. یک RCT متقاطع با دادن هر درمان به هر شرکت‌کننده به نوبت - ابتدا یک مداخله، سپس (پس از شستشو برای پاک کردن هرگونه اثر باقی‌مانده) دیگری - از این مشکل اجتناب می‌کند. از آنجایی که شما همان فرد را تحت هر دو شرط مقایسه می‌کنید، نویز ناشی از تفاوت‌های فردی تا حد زیادی خنثی می‌شود. فرض حیاتی این است که دوره شستشو به اندازه‌ای طولانی باشد که درمان A هنگام شروع درمان B هیچ اثری باقی نگذارد.

تاریخ

طرح‌های متقاطع در آزمایش‌های کشاورزی در اوایل قرن بیستم ظاهر شدند. کاربرد رسمی آنها در آزمایش‌های بالینی توسط برادفورد هیل و همکارانش در دهه ۱۹۵۰ پیشرفت کرد. مشکل آماری حیاتی اثرات انتقال به طور دقیق توسط گریزلی (۱۹۶۵) توصیف شد، که مدل دو دوره‌ای، دو درمانی او همچنان یک نقطه مرجع است. مونوگراف استفن سن، Cross-over Trials in Clinical Research (۱۹۹۳، ویرایش دوم ۲۰۰۲) این حوزه را سنتز کرد و مرجع استاندارد برای روش‌شناسی مدرن آزمایش‌های متقاطع است.

چه زمانی استفاده شود

هنگامی که وضعیت تحت درمان پایدار و مزمن است (مانند فشار خون بالا، درد مزمن، آسم)، زمانی که یک دوره شستشوی کافی قابل تعریف و اجرا باشد، و زمانی که اندازه نمونه محدود است - طرح درون‌سوژه‌ای می‌تواند به طور قابل توجهی به شرکت‌کنندگان کمتری برای دستیابی به قدرت مشابه RCT گروه موازی نیاز داشته باشد - از RCT متقاطع استفاده کنید. این طرح به ویژه برای مطالعات فارماکوکینتیک، آزمایش‌های تعیین دوز و ارزیابی فناوری سلامت که درمان‌های علامتی را مقایسه می‌کنند، مناسب است. از طرح متقاطع استفاده نکنید زمانی که: (۱) انتظار می‌رود مداخله تغییر دائمی یا طولانی‌مدت ایجاد کند (مانند جراحی، واکسیناسیون، برنامه‌های تغییر رفتار که پایدار هستند)؛ (۲) مسیر بیماری به سرعت پیشرونده یا بسیار متغیر بین دوره‌ها باشد؛ (۳) انتظار می‌رود نرخ ریزش بالا باشد، زیرا تجزیه و تحلیل داده‌های متقاطع ناقص دشوارتر از ریزش در گروه‌های موازی است؛ یا (۴) وضعیت حاد و مبتنی بر اپیزود باشد، که دوره دوم را با دوره اول غیرقابل مقایسه می‌کند.

محدودیت‌ها و ملاحظات

  • فرض عدم انتقال: اعتبار کل طرح به یک دوره شستشوی طولانی که برای حذف اثرات باقی‌مانده درمان کافی باشد بستگی دارد - این فرض می‌تواند تأیید یا تضمین شود.
  • اثرات دوره (روندهای سکولار، اثرات یادگیری، پیشرفت بیماری) می‌تواند مقایسه‌های درون‌سوژه‌ای را در صورتی که شرایط به طور سیستماتیک در طول دوره‌ها تغییر کند، مختل کند.
  • نامناسب برای شرایطی که حاد، اپیزودیک هستند یا احتمالاً با درمان اول درمان می‌شوند یا به طور قابل توجهی تغییر می‌کنند.
  • طولانی‌تر شدن دوره آزمایش به دلیل دوره‌های درمانی متعدد و فواصل شستشو، خطر ریزش و بار شرکت‌کننده را افزایش می‌دهد.
  • تجزیه و تحلیل آماری پیچیده‌تر از RCTهای گروه موازی است؛ آزمایش انتقال دارای قدرت کمی است و عدم موفقیت در آزمون، عدم وجود انتقال را اثبات نمی‌کند.

شرایط منبع جایگزین بررسی علمی مستقل یا اعتبارسنجی توسط موتور تحلیل نیست.

نقاط قوت

  • هر شرکت‌کننده به عنوان کنترل خود عمل می‌کند، واریانس بین‌سوژه‌ای را از مقایسه درمان حذف کرده و قدرت آماری را به طور قابل توجهی افزایش می‌دهد.
  • نسبت به RCT گروه موازی به شرکت‌کنندگان کمتری برای دستیابی به قدرت معادل نیاز دارد - یک مزیت مهم زمانی که شرکت‌کنندگان کمیاب هستند یا جذب هزینه بر است.
  • شرکت‌کنندگان و پزشکان اغلب آن را جذاب می‌دانند زیرا هر شرکت‌کننده ثبت‌نام شده فرصت دریافت مداخله فعال را دارد.
  • تخمین‌هایی از پاسخ‌های درمانی فردی را می‌توان به دست آورد و امکان بررسی تعاملات درمان-سوژه را فراهم می‌کند.
  • پذیرش نظارتی خوب تثبیت شده در آزمایش‌های دارویی و دستگاهی، با راهنمایی ICH E9 و EMA.

کاربردها

  • مطالعات فارماکوکینتیک مقایسه‌ای و زیست‌هم‌ارزی که داروهای ژنریک در مقابل نام تجاری را در داوطلبان سالم ارزیابی می‌کنند.
  • آزمایش‌های مدیریت بیماری مزمن که درمان‌های علامتی را برای شرایطی مانند فشار خون بالا، آسم یا درد مزمن مقایسه می‌کنند.
  • مطالعات مداخله تغذیه‌ای که اثرات متابولیکی حاد رژیم‌های غذایی یا مکمل‌های مختلف را ارزیابی می‌کنند.
  • ارزیابی‌های فناوری سلامت که دستگاه‌های پزشکی یا روش‌های تشخیصی را که در آن دقت در سطح بیمار مورد نیاز است، مقایسه می‌کنند.
  • مطالعات تعیین دوز و اثبات مفهوم که در آن به حداکثر رساندن اطلاعات به ازای هر شرکت‌کننده اولویت دارد.
  • آزمایش‌های فیزیولوژی و علوم ورزشی که پروتکل‌های ورزشی یا کمک‌های ارگوژنیک را در جمعیت‌های پایدار و آموزش‌دیده مقایسه می‌کنند.

چگونه کار می‌کند

چگونه کار می‌کند

1

شرکت‌کنندگان واجد شرایط ثبت‌نام کرده و به طور تصادفی به یکی از دو (یا چند) گروه توالی تخصیص داده می‌شوند - به عنوان مثال، گروه ۱ درمان A سپس B (توالی AB) را دریافت می‌کند و گروه ۲ درمان B سپس A (توالی BA) را دریافت می‌کند. تصادفی‌سازی توالی‌ها، اثرات ترتیب توالی را در سراسر نمونه متعادل می‌کند.

2

هر شرکت‌کننده اولین مداخله تخصیص یافته توسط توالی تصادفی خود را دریافت می‌کند. معیارهای پیامد در پایان این دوره طبق یک برنامه از پیش تعیین شده جمع‌آوری می‌شوند. در صورت امکان، پنهان‌سازی شرکت‌کنندگان و ارزیابان اعمال می‌شود.

3

یک دوره شستشو پس از هر دوره درمان فعال دنبال می‌شود. طول آن باید از نیمه عمر بیولوژیکی یا فارماکولوژیکی مداخله بیشتر باشد تا هرگونه اثر باقی‌مانده (انتقال) قبل از شروع درمان بعدی از بین رفته باشد. شستشوی ناکافی شایع‌ترین تهدید برای اعتبار سنجی متقاطع است.

4

شرکت‌کنندگان به مداخله دوم تخصیص یافته خود منتقل می‌شوند و معیارهای پیامد تحت همان پروتکل دوره ۱ دوباره جمع‌آوری می‌شوند. مطالعات با بیش از دو درمان، دوره‌های بیشتری را با فواصل شستشو بین هر کدام اضافه می‌کنند.

5

قبل از تجمیع داده‌ها در دوره‌ها، تحلیلگر اثر انتقال را آزمایش می‌کند - یک تعامل معنی‌دار آماری دوره-درمان نشان می‌دهد که اثرات باقی‌مانده درمان اول، دوره دوم را آلوده کرده است. اگر انتقال وجود داشته باشد، تنها داده‌های دوره اول ممکن است قابل استفاده باشند و تحلیل را به مقایسه گروه موازی برگرداند.

6

هنگامی که هیچ انتقالی تشخیص داده نشود، یک مدل خطی مختلط (یا ANOVA با اندازه‌گیری‌های تکراری) واریانس را به اثرات درمان، دوره، توالی و سوژه تقسیم می‌کند. تخمین درمان از مقایسه‌های درون‌سوژه‌ای بهره می‌برد و تخمین دقیق‌تری نسبت به تحلیل بین‌سوژه‌ای با اندازه نمونه معادل ارائه می‌دهد.

دام‌های رایج

  • دوره شستشوی ناکافی: محققان گاهی اوقات طول شستشو را بر اساس راحتی اداری به جای شواهد فارماکولوژیکی انتخاب می‌کنند، که اجازه می‌دهد اثرات باقی‌مانده دوره دوم را آلوده کرده و تخمین درمان را سوگیری کند.
  • نادیده گرفتن اثرات دوره: عدم گنجاندن دوره به عنوان یک متغیر کمکی در مدل می‌تواند نرخ خطای نوع اول را در صورت وجود روندهای سیستمی دوره، افزایش دهد.
  • اعمال طرح متقاطع بر روی درمان‌هایی با اثرات دائمی: استفاده از طرح برای مداخلاتی مانند جراحی، برنامه‌های آموزشی، یا مداخلات رفتاری پایدار، فرض اساسی تبادل‌پذیری را نقض می‌کند.
  • تجزیه و تحلیل فقط تکمیل‌کنندگان ناقص: حذف شرکت‌کنندگانی که پس از دوره ۱ ریزش کرده‌اند، سوگیری انتخاب را معرفی می‌کند؛ تحلیل قصد درمان با جایگزینی مناسب باید از پیش مشخص شود.
  • کمبود قدرت با نادیده گرفتن همبستگی درون‌کلاسی: محاسبات اندازه نمونه باید همبستگی درون‌سوژه‌ای بین دوره‌ها را در نظر بگیرد؛ عدم انجام این کار می‌تواند منجر به مطالعات با قدرت بیش از حد یا کمتر از حد شود.

پرسش‌های متداول

چگونه طول دوره شستشوی مناسب را تعیین کنم؟

دوره شستشو باید حداقل پنج برابر نیمه عمر بیولوژیکی مداخله باشد - برای عوامل فارماکولوژیکی این معمولاً به سادگی قابل محاسبه است. برای مداخلات غیردارویی (مانند تغییرات رژیم غذایی، فیزیوتراپی) طول مناسب باید با داده‌های اولیه یا استدلال فیزیولوژیکی توجیه شود. در صورت تردید، جانب احتیاط را رعایت کنید و دوره شستشوی طولانی‌تری را انتخاب کنید؛ طرحی با شستشوی به وضوح کافی بسیار معتبرتر از طرحی است که صرفاً امیدواریم انتقال وجود نداشته باشد.

اگر انتقال تشخیص داده شود چه اتفاقی می‌افتد؟

اگر آزمون تعامل دوره-درمان معنی‌دار باشد (نشان‌دهنده انتقال)، داده‌های دوره دوم برای مقایسه درمان قابل اعتماد نیستند. راه حل معمول این است که تحلیل را فقط به داده‌های دوره اول محدود کنیم، که متقاطع را به یک مقایسه گروه موازی با تقریباً نیمی از نمونه مورد نظر تبدیل می‌کند - که قدرت را به شدت کاهش می‌دهد. این نتیجه بر اهمیت یک دوره شستشوی کافی تأکید می‌کند تا اینکه به آزمون‌های آماری برای نجات یک طرح معیوب تکیه شود.

آیا RCT متقاطع همیشه کارآمدتر از RCT گروه موازی است؟

همیشه نه. مزیت کارایی به همبستگی درون‌سوژه‌ای بستگی دارد: هرچه همبستگی درون‌فردی پیامدها در طول دوره‌ها بیشتر باشد (یعنی وضعیت پایدارتر باشد)، افزایش قدرت بیشتر است. اگر پیامدها در افراد در طول زمان به خوبی همبسته نباشند، مزیت اندازه نمونه کاهش می‌یابد. پیچیدگی اضافی و خطر ریزش دوره‌های متعدد نیز باید در محاسبه کارایی لحاظ شود.

آیا RCTهای متقاطع می‌توانند بیش از دو دوره داشته باشند؟

بله. طرح‌های متقاطع چند دوره‌ای (مانند سه یا چهار درمان در آرایش‌های مربع لاتین یا مربع ویلیامز) زمانی استفاده می‌شوند که چندین مداخله باید در هر شرکت‌کننده مقایسه شوند. این طرح‌ها مزایای کارایی بیشتری را ارائه می‌دهند اما بار شرکت‌کننده، خطر ریزش و پیچیدگی مدل‌سازی انتقال را افزایش می‌دهند. آنها بیشتر در تحقیقات فارماکوکینتیک و زیست‌هم‌ارزی رایج هستند.

چگونه داده‌های گمشده را در صورتی که شرکت‌کننده پس از دوره ۱ ریزش کند، مدیریت کنم؟

شرکت‌کنندگانی که فقط دوره ۱ را تکمیل می‌کنند، داده‌های قابل استفاده برای آن دوره را ارائه می‌دهند و نباید از تحلیل حذف شوند. یک طرح تحلیل از پیش مشخص شده با استفاده از مدل‌های خطی مختلط می‌تواند تمام داده‌های مشاهده شده را تحت فرض تصادفی بودن داده‌های گمشده در بر گیرد. در صورت ریزش قابل توجه، باید جایگزینی چندگانه یا تحلیل‌های حساسیت تحت فرضیات معقول داده‌های گمشده غیر تصادفی در نظر گرفته شود.

روش‌های مرتبط

منابع

  1. Senn, S. (2002). Cross-over Trials in Clinical Research (2nd ed.). Wiley.

    شابک: 978-0471496533
    کپی شد.
  2. Jones, B., & Kenward, M. G. (2003). Design and Analysis of Cross-Over Trials (2nd ed.). Chapman and Hall/CRC.

    شابک: 978-1584883429
    کپی شد.