Skip to content
بازگشت به نتایج جست‌وجو

مطالعه اپیدمیولوژیک مقطعی

معرفی‌شده توسط
Classical epidemiology tradition; systematized by Brian MacMahon and Thomas Pugh (1960s)
سال
1960s (formal codification); widely practiced since mid-20th century
نوع
Observational, descriptive/analytic epidemiological design
خانواده
Clinical / epidemiology

این متن ترجمه ماشینی است و هنوز بازبینی نشده است. متن اصلی را به انگلیسی بخوانید

اندازه قلم

چه کاری انجام می‌دهد؟

یک مطالعه اپیدمیولوژیک مقطعی، مواجهه(ها) و پیامد(های) مورد علاقه را به طور همزمان در یک جمعیت تعریف شده در یک نقطه زمانی واحد (یا در طول یک دوره کوتاه) اندازه‌گیری می‌کند. از آنجایی که پیگیری وجود ندارد، این کارآمدترین طرح مشاهده‌ای برای تخمین شیوع بیماری و تولید فرضیه‌ها در مورد ارتباط بین عوامل خطر و پیامدهای سلامتی است.

شهود پشت روش

مطالعه مقطعی را مانند عکسی از یک جمعیت در یک لحظه واحد در نظر بگیرید. همه افراد در عکس هم برای وضعیت مواجهه (مانند سیگار کشیدن، شاخص توده بدنی، شغل) و هم برای پیامد سلامتی فعلی خود (مانند فشار خون بالا، افسردگی، دیابت) ارزیابی می‌شوند. از آنجایی که عکس کل صحنه را در یک زمان ثبت می‌کند، می‌توانید به سرعت تعداد افراد مبتلا به بیماری و اینکه آیا مواجهه‌های خاصی در میان افراد مبتلا شایع‌تر به نظر می‌رسند را بشمارید. با این حال، از روی عکس نمی‌توانید تشخیص دهید که کدام یک اول اتفاق افتاده است - بنابراین در حالی که مطالعه می‌تواند الگوها و شیوع را آشکار کند، به تنهایی نمی‌تواند ثابت کند که یک مواجهه باعث پیامد شده است.

تاریخ

طرح مقطعی به عنوان یک روش اپیدمیولوژیک رسمی در اواسط قرن بیستم ظهور کرد و تحت تأثیر توسعه روش‌های نظرسنجی مبتنی بر جمعیت و تدوین در متون بنیادی توسط برایان مک ماهون، توماس پوگ و بعدها لئون گوردیس شکل گرفت. نظرسنجی‌های بزرگ بهداشت ملی مانند نظرسنجی ملی مصاحبه سلامت ایالات متحده (راه‌اندازی ۱۹۵۷) و نظرسنجی ملی بهداشت و تغذیه، این روش را برای نظارت مداوم جمعیت نهادینه کردند. اصلاحات روش‌شناختی در نظریه نمونه‌گیری، تحلیل آماری نظرسنجی‌های پیچیده، و استفاده از سوابق الکترونیکی سلامت، دامنه این طرح را به اپیدمیولوژی بالینی، تحقیقات خدمات بهداشتی و نظارت بر سلامت جهانی گسترش داده است.

چه زمانی استفاده شود

هنگامی که هدف اصلی تخمین شیوع یک وضعیت در یک جمعیت، ارزیابی توزیع عوامل خطر، یا تولید فرضیه‌ها در مورد ارتباط مواجهه-پیامد به سرعت و با هزینه کم است، از مطالعه مقطعی استفاده کنید. این مطالعه به ویژه برای بیماری‌های مزمن با مدت طولانی، برای برنامه‌ریزی خدمات بهداشتی، و برای نظرسنجی‌های پایش مکرر (مانند نظرسنجی‌های بهداشت ملی) مناسب است. از این طرح زمانی که سوال تحقیق نیازمند اثبات ترتیب زمانی علی (از طرح کوهورت یا تجربی استفاده کنید)، زمانی که پیامد نادر است (مطالعه مورد-شاهدی کارآمدتر است)، یا زمانی که وضعیت مواجهه یا بیماری به سرعت در طول زمان تغییر می‌کند و یک عکس واحد را نامفهوم یا مستعد سوگیری شیوع-وقوع می‌سازد، اجتناب کنید.

محدودیت‌ها و ملاحظات

  • نمی‌تواند ترتیب زمانی بین مواجهه و پیامد را تعیین کند، بنابراین استنتاج علی به طور مستقیم پشتیبانی نمی‌شود.
  • مستعد سوگیری شیوع-وقوع (نیمن) است - شرایطی که به سرعت کشنده هستند یا به سرعت بهبود می‌یابند، به دلیل اینکه افراد مبتلا کمتر در عکس ثبت می‌شوند، کمتر نشان داده می‌شوند.
  • سوگیری عدم پاسخ می‌تواند قابل توجه باشد؛ افرادی که شرکت می‌کنند ممکن است به طور سیستماتیک با کسانی که شرکت نمی‌کنند متفاوت باشند.
  • علت معکوس ممکن است رخ دهد - بیماری مشاهده شده ممکن است باعث مواجهه اندازه‌گیری شده باشد نه برعکس.

شرایط منبع جایگزین بررسی علمی مستقل یا اعتبارسنجی توسط موتور تحلیل نیست.

نقاط قوت

  • نیاز به پیگیری ندارد - جمع‌آوری داده‌ها سریع و نسبتاً ارزان در مقایسه با طرح‌های کوهورت یا کارآزمایی است.
  • برای تخمین شیوع و برای برنامه‌ریزی و نظارت بر برنامه‌های بهداشت عمومی مناسب است.
  • می‌توان چندین مواجهه و پیامد را به طور همزمان در یک مطالعه بررسی کرد.
  • با استفاده از داده‌های اداری یا نظرسنجی موجود در مقیاس بزرگ امکان‌پذیر است و قدرت آماری بالایی را برای پیامدهای شایع فراهم می‌کند.

کاربردها

  • تخمین شیوع ملی یا منطقه‌ای بیماری‌های مزمن مانند فشار خون بالا، دیابت، چاقی، یا اختلالات سلامت روان.
  • ارزیابی توزیع عوامل خطر رفتاری (سیگار کشیدن، عدم فعالیت بدنی، مصرف الکل) در گروه‌های جمعیتی مختلف.
  • نظرسنجی‌های مقطعی مکرر برای نظارت بر روند شاخص‌های سلامت جمعیت در طول زمان بدون دنبال کردن همان افراد.
  • ارزیابی الگوهای استفاده از خدمات بهداشتی و شناسایی نیازهای برآورده نشده برای برنامه‌ریزی خدمات بهداشتی.
  • ارزیابی برنامه غربالگری - تعیین شیوع پایه یک وضعیت قبل از معرفی مداخله غربالگری.
  • تولید فرضیه برای عوامل خطر که متعاقباً در مطالعات کوهورت یا تجربی آزمایش می‌شوند.

چگونه کار می‌کند

چگونه کار می‌کند

1

محقق جمعیت هدف و دوره مطالعه را مشخص می‌کند. معیارهای واجد شرایط بودن (سن، جغرافیا، محیط بالینی و غیره) تعریف می‌شوند تا اطمینان حاصل شود که نمونه نماینده جمعیتی است که استنتاج‌ها برای آن در نظر گرفته شده است. تعریف واضح مورد و تعریف مواجهه قبل از شروع جمع‌آوری داده‌ها ایجاد می‌شود.

2

نمونه‌ای از جمعیت هدف گرفته می‌شود، به طور ایده‌آل از طریق نمونه‌گیری احتمالی (ساده تصادفی، طبقه‌ای، خوشه‌ای یا سیستماتیک) برای به حداکثر رساندن نمایندگی و امکان تخمین شیوع بدون سوگیری. حجم نمونه از قبل با استفاده از شیوع مورد انتظار، دقت یا توان مورد نظر، و اثر طراحی در صورت استفاده از نمونه‌گیری خوشه‌ای محاسبه می‌شود.

3

تمام افراد نمونه‌گیری شده در (تقریباً) همان نقطه زمانی برای مواجهه(ها) و پیامد(ها) ارزیابی می‌شوند. منابع داده شامل پرسشنامه‌های استاندارد شده، معاینات بالینی، نمونه‌های بیولوژیکی یا سوابق اداری است. از آنجایی که مواجهه و پیامد به طور همزمان جمع‌آوری می‌شوند، این طرح نمی‌تواند ترتیب زمانی را تعیین کند.

4

برآوردگر اصلی نسبت شیوع نقطه‌ای است: تعداد افراد مبتلا به پیامد تقسیم بر کل افراد مورد بررسی، که به صورت درصد یا در هر ۱۰۰۰ نفر بیان می‌شود. شیوع دوره‌ای (در یک پنجره کوتاه تعریف شده) نیز ممکن است گزارش شود. شیوع = (تعداد موارد در زمان T) / (کل جمعیت مورد بررسی) × ۱۰۰.

فرمول
Prevalence = (Number of cases at time T) / (Total population examined) x 100
5

ارتباط بین دسته‌های مواجهه و پیامد با استفاده از نسبت شیوع (PR) یا نسبت شانس شیوع (POR)، همراه با فواصل اطمینان، کمی‌سازی می‌شود. رگرسیون لجستیک یا پواسون چند متغیره می‌تواند برای تعدیل عوامل مخدوش‌کننده استفاده شود. از آنجایی که توالی زمانی ناشناخته است، این ارتباطات به عنوان تولیدکننده فرضیه تفسیر می‌شوند تا علی. PR = شیوع در افراد مواجهه‌دیده / شیوع در افراد مواجهه‌ندیده.

فرمول
Prevalence Ratio (PR) = Prevalence in exposed / Prevalence in unexposed

دام‌های رایج

  • اشتباه گرفتن شیوع با وقوع - مطالعه مقطعی موارد موجود (شیوع) را اندازه‌گیری می‌کند، نه موارد جدید (وقوع)؛ تفسیر نسبت‌های شیوع به عنوان نسبت‌های نرخ وقوع بدون مفروضات اضافی نادرست است.
  • نادیده گرفتن طرح نمونه‌گیری پیچیده در تحلیل - اگر از نمونه‌گیری خوشه‌ای یا طبقه‌ای استفاده شده باشد، خطاهای استاندارد باید اثر طراحی را در نظر بگیرند؛ عدم انجام این کار منجر به خطاهای استاندارد کمتر از حد واقعی و فواصل اطمینان گمراه‌کننده باریک می‌شود.
  • سوگیری شیوع-وقوع - شرایط با مدت کوتاه (چه بهبودی سریع و چه مرگ سریع) به طور مصنوعی نادر به نظر می‌رسند؛ محققان باید اذعان کنند که شیوع اندازه‌گیری شده نشان‌دهنده بقا و مدت زمان است، نه فقط وقوع. باید صریحاً به این محدودیت اذعان کرد و از تعمیم برآوردهای شیوع به نتایج وقوع اجتناب کرد.
  • استنتاج علی - بدون داده‌های طولی، ارتباطات مشاهده شده را نمی‌توان به مواجهه نسبت داد که باعث پیامد شده است؛ زبان گزارش‌دهی باید منعکس‌کننده ماهیت توصیفی و تولیدکننده فرضیه طرح باشد.
  • اندازه نمونه ناکافی برای تحلیل زیرگروه‌ها - اندازه نمونه کلی ممکن است برای برآورد اولیه کافی باشد اما برای تشخیص ارتباطات در زیرگروه‌های مهم بالینی بسیار کوچک باشد؛ توان زیرگروه باید به صراحت برنامه‌ریزی شود.

پرسش‌های متداول

آیا می‌توانم علیت را از مطالعه مقطعی اثبات کنم؟

خیر. از آنجایی که مواجهه و پیامد در یک زمان اندازه‌گیری می‌شوند، نمی‌توانید تشخیص دهید کدام یک اول اتفاق افتاده است. مطالعات مقطعی بهترین استفاده را برای توصیف شیوع و تولید فرضیه دارند. برای آزمایش فرضیه‌های علی، یک مطالعه کوهورت آینده‌نگر یا کارآزمایی تصادفی لازم است.

اقدام مناسب برای مطالعه مقطعی چیست؟

نسبت شیوع (PR) به طور کلی بر نسبت شانس شیوع (POR) ترجیح داده می‌شود زیرا قابل تفسیرتر است، به خصوص زمانی که شیوع پیامد از ۱۰٪ فراتر رود. PR را می‌توان با استفاده از رگرسیون پواسون با واریانس قوی تخمین زد؛ POR از رگرسیون لجستیک به دست می‌آید. برای پیامدهای نادر، این دو به هم نزدیک می‌شوند.

حجم نمونه من چقدر باید باشد؟

حجم نمونه به شیوع مورد انتظار پیامد، دقت مورد نظر (حاشیه خطا برای تخمین شیوع) یا توان (برای تشخیص ارتباطات) و طرح نمونه‌گیری بستگی دارد. برای تخمین شیوع به تنهایی، n = Z^2 * p(1-p) / e^2 (که در آن p شیوع مورد انتظار و e حاشیه خطای قابل قبول است). اگر از نمونه‌گیری خوشه‌ای استفاده شود، آن را در اثر طراحی ضرب کنید که معمولاً ۱.۵ تا ۲.۵ است.

تفاوت مطالعه مقطعی با مطالعه کوهورت چیست؟

مطالعه کوهورت شرکت‌کنندگان را در طول زمان دنبال می‌کند و می‌تواند به طور مستقیم وقوع را اندازه‌گیری کند، ترتیب زمانی را تعیین کند و از استنتاج علی قوی‌تری پشتیبانی کند. مطالعه مقطعی یک عکس واحد را بدون پیگیری جمع‌آوری می‌کند، که آن را سریع‌تر و ارزان‌تر می‌کند اما قادر به تعیین توالی زمانی نیست. مطالعات کوهورت برای سوالات علی ترجیح داده می‌شوند؛ مطالعات مقطعی برای تخمین شیوع و تولید فرضیه ترجیح داده می‌شوند.

سوگیری شیوع-وقوع چیست و چگونه می‌توانم آن را برطرف کنم؟

سوگیری شیوع-وقوع (سوگیری نیمن) رخ می‌دهد زیرا یک نمونه مقطعی افرادی را که به اندازه کافی با بیماری زنده مانده‌اند تا در نظرسنجی ثبت شوند، بیش از حد نشان می‌دهد. شرایطی که به سرعت کشنده هستند یا عمر کوتاهی دارند، کمتر تخمین زده می‌شوند. برای به حداقل رساندن این، از ثبت‌های جامع یا داده‌های اداری استفاده کنید، محدودیت را به صراحت اذعان کنید و از تعمیم برآوردهای شیوع به نتایج وقوع اجتناب کنید.

روش‌های مرتبط

منابع

  1. Kelsey, J. L., Whittemore, A. S., Evans, A. S., & Thompson, W. D. (1996). Methods in Observational Epidemiology (2nd ed.). Oxford University Press.

    شابک: 978-0195080407
    کپی شد.
  2. Cross-sectional study. Wikipedia.

    باز کردن مرجع انتشار
    کپی شد.