Skip to content
بازگشت به نتایج جست‌وجو

پدیدارشناسی هرمنوتیکی انتقادی — کاوش تفسیری جهت‌دار انتقادی در تجربه زیسته

معرفی‌شده توسط
Hans-Georg Gadamer (hermeneutic tradition); Max van Manen (pedagogical application); influenced by Frankfurt School critical theory
سال
1960s–1990s (Gadamer 1960; van Manen 1990; critical synthesis developed through 1990s–2000s)
نوع
Qualitative research approach
خانواده
Qualitative design / analysis

این متن ترجمه ماشینی است و هنوز بازبینی نشده است. متن اصلی را به انگلیسی بخوانید

اندازه قلم

چه کاری انجام می‌دهد؟

پدیدارشناسی هرمنوتیکی انتقادی یک رویکرد پژوهشی کیفی است که هرمنوتیک گادامری — مطالعه فلسفی تفسیر — را با نظریه اجتماعی انتقادی ترکیب می‌کند تا هم معنای زیسته تجربه و هم شرایط ساختاری، ایدئولوژیک و مبتنی بر قدرت را که آن را شکل می‌دهند، بررسی کند. این رویکرد نه تنها می‌پرسد «این تجربه چگونه است؟» بلکه می‌پرسد «چه نیروهای تاریخی، اجتماعی و سیاسی آن را تولید و محدود می‌کنند؟». این رویکرد به طور گسترده در آموزش، پرستاری، مددکاری اجتماعی و علوم انسانی استفاده می‌شود.

شهود پشت روش

پدیدارشناسی هرمنوتیکی از قبل با اصرار بر اینکه تفسیر همیشه از درون یک سنت تاریخی و افق فرهنگی انجام می‌شود، فراتر از توصیف سطحی می‌رود. پدیدارشناسی هرمنوتیکی انتقادی گامی فراتر می‌نهد: از آن عمق تفسیری برای افشای نابرابری‌ها، روابط قدرت بدیهی انگاشته شده و مفروضات ایدئولوژیک تعبیه‌شده در تجربه زیسته استفاده می‌کند. پژوهشگر صرفاً گزارش نمی‌دهد که شرکت‌کنندگان چگونه چیزی را تجربه می‌کنند — بلکه پرسش می‌کند که چرا آن تجربیات شکلی را که دارند به خود می‌گیرند، منافع چه کسانی تأمین می‌شود و چه امکاناتی برای تغییر ممکن است وجود داشته باشد. آن را مانند خواندن یک تجربه زیسته، همزمان همدلانه و سیاسی در نظر بگیرید.

تاریخ

مبانی فلسفی در کتاب «حقیقت و روش» (۱۹۶۰) هانس-گئورگ گادامر قرار دارد که استدلال می‌کرد درک همیشه در موقعیت تاریخی قرار دارد و افق مفسر از طریق گفت‌وگو با افق متن ادغام می‌شود. هرمنوتیک هستی‌شناختی پیشین مارتین هایدگر (هستی و زمان، ۱۹۲۷) زمینه وجودی را فراهم کرد. نظریه اجتماعی انتقادی — به ویژه مکتب فرانکفورت و نظریه کنش ارتباطی هابرماس در دوره‌های بعدی — بعد رهایی‌بخش را تأمین کرد. در علوم انسانی و آموزش، «پژوهش تجربه زیسته» (۱۹۹۰) مکس ون مانن به راهنمای روش‌شناختی متعارف برای پدیدارشناسی هرمنوتیکی تبدیل شد و پژوهشگران بعدی، به‌ویژه در پرستاری (نانسی دیکلمن) و آموزش، چارچوب‌های انتقادی صریحی را در رویکرد ون مانن در طول دهه‌های ۱۹۹۰ و ۲۰۰۰ گنجاندند.

چه زمانی استفاده شود

پدیدارشناسی هرمنوتیکی انتقادی زمانی مناسب است که پرسش پژوهش هم به دنبال درک معنای زیسته یک تجربه و هم نقد شرایط اجتماعی، نهادی یا ایدئولوژیک تولیدکننده آن باشد. این رویکرد برای پژوهش در آموزش، بهداشت، مددکاری اجتماعی، پرستاری و سایر رشته‌های خدمات انسانی که در آن‌ها عدم تقارن قدرت، حاشیه‌نشینی یا نابرابری ساختاری با پدیده مرتبط است، مناسب است. این رویکرد به داده‌های روایی غنی از شرکت‌کنندگانی که مستقیماً پدیده را زیسته‌اند، به علاوه یک چارچوب نظری انتقادی منسجم برای هدایت مرحله نقد نیاز دارد. این رویکرد زمانی مناسب نیست که هدف پژوهش صرفاً درک توصیفی باشد (به جای آن از پدیدارشناسی هرمنوتیکی یا IPA استفاده کنید)، زمانی که نمونه نتواند عمق روایی کافی تولید کند، یا زمانی که چارچوب نظری اجتماعی انتقادی توسط پدیده توجیه نشود.

محدودیت‌ها و ملاحظات

  • خواسته‌های دوگانه تفسیر پدیدارشناختی و نظریه‌پردازی انتقادی نیازمند تخصص روش‌شناختی قابل توجهی است؛ پژوهشگران باید در هر دو سنت مهارت داشته باشند.
  • یافته‌ها خاص زمینه و عمیقاً تفسیری هستند؛ تعمیم آماری امکان‌پذیر یا مورد نظر نیست.
  • انتخاب چارچوب نظری انتقادی (فمینیستی، فوکویی، نژاد انتقادی و غیره) پیامدهای مهمی دارد و باید توسط پدیده و پرسش پژوهش توجیه شود.
  • این رویکرد می‌تواند تحلیل‌های طولانی و پیچیده‌ای تولید کند که فشرده‌سازی آن‌ها در قالب‌های دانشگاهی متعارف دشوار است.
  • خطر غلبه دستور کار انتقادی بر وفاداری پدیدارشناختی — پژوهشگران ممکن است ناخواسته یک خوانش نظری را تحمیل کنند به جای اینکه به معانی زیسته شرکت‌کنندگان وفادار بمانند.

شرایط منبع جایگزین بررسی علمی مستقل یا اعتبارسنجی توسط موتور تحلیل نیست.

نقاط قوت

  • عمق تفسیری و تحلیل اجتماعی انتقادی را در یک چارچوب منسجم ادغام می‌کند و یافته‌هایی تولید می‌کند که هم از نظر تجربی مستند و هم از نظر سیاسی آگاهانه هستند.
  • جایگاه پژوهشگر را به عنوان یک منبع تحلیلی به جای یک تهدید در نظر می‌گیرد و امکان پژوهش بازتابنده و شفاف را فراهم می‌آورد.
  • برای پژوهش با جمعیت‌های حاشیه‌نشین یا آسیب‌پذیر که در آن‌ها شرایط ساختاری به طور قابل توجهی تجربه زیسته را شکل می‌دهند، بسیار مناسب است.
  • پیامدهایی برای عمل، سیاست و تغییر اجتماعی تولید می‌کند و تأثیر را فراتر از توصیف دانشگاهی گسترش می‌دهد.
  • در منابع داده انعطاف‌پذیر است — مصاحبه‌ها، اسناد، روایت‌ها و متون میدانی همگی می‌توانند در دایره هرمنوتیکی گنجانده شوند.

کاربردها

  • بررسی اینکه پرستاران یا ماماها چگونه محدودیت‌های نهادی و سلسله مراتب قدرت را در محیط‌های مراقبت بالینی تجربه می‌کنند.
  • تحقیق در مورد تجربه زیسته دانشجویان حاشیه‌نشین — به عنوان مثال، دانشجویان نسل اول دانشگاه یا دانشجویان اقلیت‌های نژادی — و موانع ساختاری تعبیه‌شده در آن تجربه.
  • کاوش در مورد اینکه معلمان چگونه تنش بین روابط آموزشی دلسوزانه و رژیم‌های پاسخگویی نمایشی را مدیریت می‌کنند.
  • مطالعه تجربیات مددکاران اجتماعی در مدیریت هویت حرفه‌ای در چارچوب سیستم‌های رفاه نئولیبرال.
  • پژوهش در مورد واقعیت زیسته افرادی که به خدمات بهداشت روان دسترسی دارند و عدم تقارن قدرت تعبیه‌شده در برخوردهای درمانی.
  • تحلیل اینکه چگونه معلولیت، جنسیت یا فقر، تجربه افراد از مراقبت‌های بهداشتی، آموزش یا اشتغال را شکل می‌دهد.

چگونه کار می‌کند

چگونه کار می‌کند

1

پژوهشگر جایگاه اجتماعی-تاریخی خود — مفروضات فرهنگی، تعهدات نظری و دیدگاه انتقادی خود — را روشن می‌کند و بررسی می‌کند که چگونه این‌ها افق تفسیری را که به مطالعه می‌آورد، شکل می‌دهند. برخلاف تعلیق (bracketing) خالص در پدیدارشناسی هوسرلی، موضع هرمنوتیکی انتقادی، جایگاه پژوهشگر را به عنوان یک منبع تحلیلی که باید شفاف شود، نه یک سوگیری که باید حذف شود، در نظر می‌گیرد.

2

روایت‌های غنی و اول شخص از پدیده زیسته، عمدتاً از طریق مصاحبه‌های عمیق جمع‌آوری می‌شوند و با متون میدانی، یادداشت‌های روزانه، اسناد یا سایر مطالب روایی تکمیل می‌شوند. شرکت‌کنندگان به طور هدفمند برای تجربه مستقیم خود از پدیده انتخاب می‌شوند؛ اندازه نمونه‌های معمول از ۶ تا ۲۰ نفر متغیر است. پرسش‌ها به جای نظرات یا توضیحات، دعوت به ارائه روایت‌های پایدار و دقیق از تجربه می‌کنند.

3

رونوشت‌ها و متون میدانی در چرخه‌های تکراری، با پیروی از دایره هرمنوتیکی — حرکت بین اجزا و کل، بین روایت‌های فردی و افق گسترده‌تر معنا — خوانده می‌شوند. تحلیلگر بخش‌های مهم را شناسایی می‌کند، مضامین تفسیری را می‌سازد و هر مضمون را در برابر کل متن آزمایش می‌کند تا اطمینان حاصل شود که به عنوان یک خوانش منسجم باقی می‌ماند. رویکرد ون مانن در بازتاب موضوعی و نوشتن معمولاً در این مرحله استفاده می‌شود.

4

مضامین تفسیری از طریق یک لنز انتقادی که توسط نظریه اجتماعی مرتبط آگاه شده است — به عنوان مثال، گفتمان فوکویی، نظریه فمینیستی، یا نظریه نژاد انتقادی — بررسی می‌شوند تا چگونگی شکل‌دهی و محدود کردن تجربیات توصیف‌شده توسط روابط قدرت، هنجارهای اجتماعی، ساختارهای نهادی و نیروهای تاریخی کشف شود. تحلیل می‌پرسد چه چیزی در روایت‌های شرکت‌کنندگان غایب، خاموش یا بدیهی انگاشته شده است.

5

مطالعه به سمت پیامدهای رهایی‌بخش حرکت می‌کند: یافته‌ها به گونه‌ای بیان می‌شوند که به امکانات تغییر اجتماعی، تحول حرفه‌ای یا اصلاح سیاست اشاره کنند. پژوهشگر در مورد چگونگی کمک خود تحقیق به آگاهی‌بخشی یا حمایت می‌اندیشد و گفت‌وگو با شرکت‌کنندگان و جوامع متأثر از پدیده را دعوت می‌کند.

دام‌های رایج

  • نادیده گرفتن مرحله موقعیت‌یابی — عدم بیان موضع انتقادی خود پژوهشگر اجازه می‌دهد مفروضات بررسی نشده به طور نامرئی به جای سازنده، تفسیر را شکل دهند.
  • اعمال مکانیکی چارچوب انتقادی — لنز انتقادی باید از گفت‌وگو با داده‌ها حاصل شود، نه اینکه به عنوان یک نتیجه از پیش تعیین‌شده قبل از شروع کار تفسیری تحمیل شود.
  • غفلت از بعد پدیدارشناختی — اگر تحلیل از خواندن دقیق تجربه زیسته غفلت کند و مستقیماً به نقد ساختاری بپردازد، مطالعه شخصیت پدیدارشناختی خود را از دست می‌دهد و به تحلیل گفتمان انتقادی یا نقد ایدئولوژی تبدیل می‌شود.
  • دایره هرمنوتیکی توسعه نیافته — کدگذاری سطحی یک‌باره، تفسیر هرمنوتیکی محسوب نمی‌شود؛ خواندن تکراری و بازگشتی بین اجزا و کل ضروری است.
  • نتیجه‌گیری‌های تحول‌آفرین ضعیف — فراخوان‌های مبهم برای «تحقیقات بیشتر» یا «افزایش آگاهی» جاه‌طلبی رهایی‌بخش رویکرد را برآورده نمی‌کنند؛ پیامدها باید مشخص و مبتنی بر یافته‌ها باشند.

پرسش‌های متداول

پدیدارشناسی هرمنوتیکی انتقادی چگونه با پدیدارشناسی هرمنوتیکی ساده تفاوت دارد؟

پدیدارشناسی هرمنوتیکی (در سنت ون مانن یا گادامر) بر تفسیر معنای تجربه زیسته در افق تاریخی و فرهنگی آن تمرکز دارد و هدف آن درک غنی و همدلانه است. پدیدارشناسی هرمنوتیکی انتقادی آن کار تفسیری را حفظ می‌کند اما یک بعد صریح نظریه اجتماعی انتقادی را اضافه می‌کند — این رویکرد بررسی می‌کند که چگونه روابط قدرت، ایدئولوژی و نابرابری‌های ساختاری، تجربیات توصیف‌شده را شکل می‌دهند. تفاوت در قصد تحلیلی است: درک در مقابل درک به علاوه نقد و پیامدهای رهایی‌بخش.

کدام نظریه‌های انتقادی بیشتر با پدیدارشناسی هرمنوتیکی ترکیب می‌شوند؟

انتخاب به پدیده و پرسش پژوهش بستگی دارد. نظریه فمینیستی در پژوهش در مورد جنسیت و مراقبت رایج است؛ مفاهیم فوکویی گفتمان، قدرت و سوژه به طور گسترده در پژوهش‌های بهداشت و آموزش استفاده می‌شوند؛ نظریه نژاد انتقادی برای بررسی تجربه نژادی استفاده می‌شود؛ نظریه انتقادی هابرماسی گاهی در مطالعات کنش ارتباطی در محیط‌های حرفه‌ای به کار می‌رود. لنز انتقادی باید به این دلیل انتخاب شود که واقعاً پدیده را روشن می‌کند، نه برای تازگی.

به چند شرکت‌کننده نیاز دارم؟

محدوده معمول ۶ تا ۲۰ شرکت‌کننده است، بسته به غنای داده‌ها و تنوع مورد نیاز برای پرداختن به بعد انتقادی. از آنجایی که پدیدارشناسی هرمنوتیکی انتقادی هم عمق پدیدارشناختی و هم گستردگی انتقادی را می‌طلبد، ممکن است نمونه‌های کمی بزرگتر از پدیدارشناسی هرمنوتیکی خالص توجیه‌پذیر باشد. عمق مفهومی و اشباع مضامین تفسیری — نه یک عدد ثابت — معیار اصلی است.

آیا باید مفروضاتم را مانند پدیدارشناسی هوسرلی تعلیق کنم؟

خیر. پدیدارشناسی هرمنوتیکی انتقادی در این مورد از گادامر پیروی می‌کند نه هوسرل. به جای تلاش برای حذف پیش‌فرض‌های پژوهشگر، انتظار می‌رود که موضع نظری و انتقادی خود را آشکار و بیان کنید، سپس آن را به طور شفاف به عنوان بخشی از تحلیل به کار ببرید. افق پژوهشگر به عنوان سازنده تفسیر شناخته می‌شود، نه به عنوان یک آلودگی که باید حذف شود.

آیا این رویکرد برای پایان‌نامه دکترا مناسب است؟

بله، و این رویکرد به طور فزاینده‌ای در پژوهش‌های دکترا در آموزش، پرستاری و مددکاری اجتماعی رایج است. با این حال، این رویکرد نیازمند تسلط بر هر دو روش‌شناسی پدیدارشناسی هرمنوتیکی و حداقل یک سنت نظریه اجتماعی انتقادی است. ممتحنان معمولاً انتظار دارند که پژوهشگر ترکیب را به طور منسجم توجیه کند، چرخه‌های تفسیری تکراری را نشان دهد و پیامدهای انتقادی قابل توجهی را بیان کند — نه اینکه صرفاً کار را «انتقادی» برچسب بزند بدون اینکه کار تحلیلی مورد نیاز این تمایز را نشان دهد.

روش‌های مرتبط

منابع

  1. van Manen, M. (1990). Researching Lived Experience: Human Science for an Action Sensitive Pedagogy. State University of New York Press.

    شابک: 978-0791404645
    کپی شد.
  2. Gadamer, H.-G. (1975). Truth and Method (G. Barden & J. Cumming, Trans.). Seabury Press. (Original work published 1960).

    شابک: 978-0826406736
    کپی شد.