Skip to content
بازگشت به نتایج جست‌وجو

تحلیل گفتمان انتقادی — CDA

معرفی‌شده توسط
Norman Fairclough; Teun A. van Dijk; Ruth Wodak
سال
Late 1970s–1990s (systematised ~1979–1995)
نوع
Qualitative research method
خانواده
Discourse Analysis

این متن ترجمه ماشینی است و هنوز بازبینی نشده است. متن اصلی را به انگلیسی بخوانید

اندازه قلم

چه کاری انجام می‌دهد؟

تحلیل گفتمان انتقادی (CDA) روشی کیفی است که بررسی می‌کند چگونه زبان در متون و گفتار، روابط قدرت، ایدئولوژی و نابرابری اجتماعی را می‌سازد، حفظ می‌کند و به چالش می‌کشد.

CDA با بهره‌گیری از زبان‌شناسی، نظریه اجتماعی و فلسفه انتقادی، گفتمان را نه صرفاً به عنوان ارتباط، بلکه به عنوان یک عمل اجتماعی – محلی که در آن سلطه بازتولید می‌شود و مقاومت می‌تواند بیان شود – تلقی می‌کند. CDA که در اواخر قرن بیستم توسط نورمن فیرکلاف، تون ون دایک و روث ووداک و دیگران توسعه یافت، برای سخنرانی‌های سیاسی، متون رسانه‌ای، اسناد سیاستی، مواد آموزشی و تعاملات سازمانی به کار می‌رود.

شهود پشت روش

یک بیانیه مطبوعاتی دولتی درباره سیاست مهاجرت را تصور کنید. در ظاهر خنثی به نظر می‌رسد، اما CDA می‌پرسد: صداهای چه کسانی تقویت و صداهای چه کسانی به حاشیه رانده می‌شوند؟ کدام استعاره‌ها مهاجران را به جای انسان، تهدید جلوه می‌دهند؟ چه چیزی ناگفته می‌ماند؟ کدام مفروضات اجتماعی به عنوان عقل سلیم تلقی می‌شوند؟ CDA با خواندن دقیق متون در سطح واژگان و دستور زبان کار می‌کند، سپس آن انتخاب‌های زبانی را به زمینه اجتماعی و سازمانی گسترده‌تری که متن در آن تولید و مصرف شده است، پیوند می‌دهد. تحلیلگر کار ایدئولوژیکی را که زبان انجام می‌دهد – اغلب به طور نامرئی – آشکار می‌کند و می‌پرسد که این کار به نفع چه کسانی است.

تاریخ

تحلیل گفتمان انتقادی از همگرایی زبان‌شناسی انتقادی (فولر، هاج، کرس، ترِو – Language and Control, 1979) و زبان‌شناسی کارکردی سیستمی (هالیدی) پدید آمد. نورمن فیرکلاف این روش را در Language and Power (1989) و Discourse and Social Change (1992) نظام‌مند کرد و چارچوب سه‌بعدی تأثیرگذار خود را که متن، عمل گفتمانی و عمل اجتماعی را پیوند می‌دهد، پیشنهاد داد. تون ون دایک یک شاخه جامعه‌شناختی متمرکز بر گفتمان نخبگان، نژادپرستی و مدل‌های ذهنی را با مقالات متعدد از دهه 1980 به بعد ارائه کرد. روث ووداک رویکرد تاریخی-گفتمانی را توسعه داد و بر نقش زمینه تاریخی در تجزیه و تحلیل استدلال و تعصب تأکید کرد. تا اواسط دهه 1990، CDA به یک حوزه میان‌رشته‌ای تثبیت شده تبدیل شد و تأسیس مجله Discourse and Society (1990) به عنوان یک نشانگر کلیدی سازمانی بود.

چه زمانی استفاده شود

CDA زمانی مناسب است که سوال تحقیق مربوط به چگونگی میانجیگری زبان در قدرت، ایدئولوژی یا نابرابری اجتماعی باشد. این روش برای تجزیه و تحلیل گفتمان سیاسی و رسانه‌ای، متون سیاستی، ارتباطات سازمانی، تبلیغات و مواد آموزشی که در آن پژوهشگر مشکوک است که بازنمایی‌های خاصی به منافع خاصی خدمت می‌کنند، مناسب است. CDA به داده‌های متنی یا رونوشت و تعهد نظری به رابطه بین زبان و ساختار اجتماعی نیاز دارد. این روش زمانی مناسب نیست که هدف، فراوانی محتوای توصیفی، آزمون فرضیه یا تعمیم آماری باشد – برای این منظور، تحلیل محتوا یا تحلیل کمی متن گزینه‌های بهتری هستند. همچنین برای تحقیقاتی که هیچ لنگر نظری انتقادی ندارند، نامناسب است؛ بدون استدلال روشن در مورد روابط قدرت، CDA در معرض تبدیل شدن به خواندن صرفاً دقیق است.

محدودیت‌ها و ملاحظات

  • یافته‌ها از نظر آماری قابل تعمیم نیستند؛ نتایج به مجموعه تحلیل شده اعمال می‌شوند، نه به یک جمعیت.
  • موضع ایدئولوژیک تحلیلگر به ناچار آنچه را که متوجه می‌شود و چگونه آن را تفسیر می‌کند، شکل می‌دهد – بازتاب‌پذیری ضروری است اما ذهنیت را از بین نمی‌برد.
  • نیاز به تخصص قابل توجهی هم در زبان‌شناسی (دستور زبان، ساختار گفتمان، بلاغت) و هم در نظریه اجتماعی مرتبط دارد؛ تحلیلگران تازه‌کار اغلب در سطح ظاهری انتخاب کلمات باقی می‌مانند.
  • فشرده و زمان‌بر: تحلیل انتقادی حتی یک مجموعه کوچک از متون نیز می‌تواند هفته‌ها طول بکشد.
  • خطر سوگیری تأییدی – تحلیلگرانی که با یک فرضیه انتقادی قوی شروع می‌کنند، ممکن است به طور ناخواسته متون را برای تأیید آن بخوانند نه آزمون آن.

شرایط منبع جایگزین بررسی علمی مستقل یا اعتبارسنجی توسط موتور تحلیل نیست.

نقاط قوت

  • مستقیماً به رابطه بین زبان، قدرت و ایدئولوژی می‌پردازد – سوالاتی که روش‌های صرفاً توصیفی نپرسیده‌اند.
  • قابل اجرا برای طیف گسترده‌ای از انواع متن: سخنرانی‌های سیاسی، رسانه‌های خبری، اسناد سیاستی، رسانه‌های اجتماعی، گفتار سازمانی و برنامه‌های درسی آموزشی.
  • دقت زبانی را با نظریه اجتماعی ادغام می‌کند و خواندن دقیق و تحلیل کلان جامعه را به هم پیوند می‌دهد.
  • شفاف و سیستماتیک: چارچوب‌های تحلیلی صریح (فیرکلاف، ون دایک، ووداک) فرآیند را قابل حسابرسی و در مقیاس وسیع تکرارپذیر می‌سازند.
  • به ویژه برای آشکار کردن مفروضات طبیعی شده یا بدیهی که به طور نامرئی ایدئولوژی‌های غالب را بازتولید می‌کنند، قدرتمند است.

کاربردها

  • تجزیه و تحلیل چگونگی ساخت هویت ملی، قاب‌بندی مهاجرت یا مشروعیت‌بخشی به سیاست‌های ریاضتی توسط سخنرانی‌های سیاسی و بیانیه‌های احزاب.
  • بررسی بازنمایی گروه‌های به حاشیه رانده شده – پناهندگان، اقلیت‌های قومی، افراد دارای معلولیت – توسط رسانه‌های خبری برای آشکار کردن کلیشه‌سازی و دیگری‌سازی.
  • تحقیق در مورد چگونگی گنجاندن مفروضات مربوط به توانایی، شایستگی و شهروندی در اسناد سیاستی آموزشی و متون درسی.
  • مطالعه ارتباطات شرکتی و سازمانی – گزارش‌های سالانه، بیانیه‌های مأموریت، اسناد منابع انسانی – برای افشای چگونگی عادی‌سازی ایدئولوژی مدیریتی.
  • ردیابی چگونگی ساخت «بیمار مسئول» توسط کمپین‌های بهداشت عمومی یا گفتمان پزشکی و پنهان کردن عوامل ساختاری سلامت.
  • بررسی رسانه‌های اجتماعی و گفتمان آنلاین برای بازتولید چارچوب‌های ایدئولوژیک پوپولیستی، ملی‌گرا یا افراطی.

چگونه کار می‌کند

چگونه کار می‌کند

1

تحلیلگر با قرار دادن متن در چارچوب اجتماعی و تاریخی آن آغاز می‌کند: چه کسی آن را تولید کرده است، برای چه مخاطبی، در چه محیط سازمانی و در چه لحظه تاریخی؟ این زمینه سازی با استفاده از مطالعات پیش‌زمینه، تحلیل اسناد و گاهی مشاهده قوم‌نگارانه برای تعیین شرایط تولید و دریافت که معنای متن را شکل می‌دهند، انجام می‌شود.

2

مجموعه هدفمندی از متون برای پرداختن به سوال تحقیق جمع‌آوری می‌شود. انتخاب به جای تصادفی، مبتنی بر نظریه است: متون به این دلیل انتخاب می‌شوند که برجسته، مورد مناقشه، نماینده یک ژانر یا محوری در یک مناقشه اجتماعی باشند. این مجموعه می‌تواند یک سخنرانی برجسته، مجموعه‌ای از سرمقاله‌های روزنامه یا مجموعه‌ای از اسناد سیاستی باشد – غنا و ارتباط بر نمایندگی اولویت دارند.

3

متون منتخب تحت توصیف دقیق زبانی قرار می‌گیرند. تحلیلگر انتخاب واژگان (واژه‌گزینی، نام‌گذاری، قاب‌بندی)، ساختارهای دستوری (تعدی، مجهول، وجهیت)، ابزارهای بلاغی (استعاره، پیش‌فرض، بینامتنیت) و استراتژی‌های استدلال را بررسی می‌کند. این سطح با تحلیل متنی فیرکلاف یا تحلیل ریزساختاری ون دایک مطابقت دارد.

4

ویژگی‌های زبانی شناسایی شده در توصیف به عنوان شیوه‌های گفتمانی تفسیر می‌شوند: متن چگونه تولید، توزیع و مصرف می‌شود؟ از چه ژانرها، سبک‌ها و گفتمان‌هایی استفاده می‌کند؟ چگونه بینامتنیت – راهی که یک متن متون دیگر را منعکس یا با آنها در تضاد است – بازیگران اجتماعی خاصی را موقعیت می‌دهد؟ تحلیلگر بین متن و حوزه گفتمانی گسترده‌تر حرکت می‌کند تا معنا را به عنوان موقعیت‌یافته در متن تفسیر کند.

5

یافته‌های تفسیری در رابطه با ساختار اجتماعی و قدرت توضیح داده می‌شوند. تحلیلگر می‌پرسد: کدام ایدئولوژی‌ها، روابط قدرت یا نابرابری‌های اجتماعی توسط این گفتمان بازتولید، مشروعیت‌بخشی یا به چالش کشیده می‌شوند؟ چارچوب سه‌بعدی فیرکلاف ویژگی‌های متنی را به عمل گفتمانی و عمل اجتماعی پیوند می‌دهد؛ رویکرد جامعه‌شناختی ون دایک بررسی می‌کند که چگونه گفتمان نخبگان مدل‌های ذهنی را شکل می‌دهد؛ رویکرد تاریخی-گفتمانی ووداک ردپای چگونگی شکل‌دهی زمینه‌های تاریخی به استراتژی‌های استدلال را دنبال می‌کند.

دام‌های رایج

  • انجام تحلیل گفتمان بدون «انتقادی» بودن – توصیف الگوهای زبانی بدون پیوند دادن آنها به روابط قدرت یا کار ایدئولوژیک، تحلیل محتوا تولید می‌کند، نه CDA.
  • تلقی یافته‌ها به عنوان عینی – CDA به صراحت ارزش‌محور و از نظر سیاسی موضع‌گیری شده است؛ ادعای بی‌طرفی، انسجام معرفت‌شناختی روش را تضعیف می‌کند و خوانندگان را گمراه می‌سازد.
  • نادیده گرفتن زمینه تولید و دریافت – معنای یک متن را نمی‌توان صرفاً از متن درک کرد؛ زمینه‌های سازمانی، تاریخی و مخاطب، سازنده هستند، نه مکمل.
  • تفسیر بیش از حد ویژگی‌های زبانی منفرد – یک ساختار مجهول یا یک استعاره خاص به طور خودکار ایدئولوژیک نیست؛ الگوها در سراسر مجموعه، نه موارد منفرد، وزن تحلیلی دارند.
  • درهم آمیختن چارچوب‌های مختلف CDA – مدل سه‌بعدی فیرکلاف، رویکرد جامعه‌شناختی ون دایک و رویکرد تاریخی-گفتمانی ووداک در تمرکزهای تحلیلی و مفروضات نظری خود تفاوت دارند؛ ترکیب التقاطی آنها بدون توجیه، انسجام را تضعیف می‌کند.

پرسش‌های متداول

CDA چگونه با تحلیل گفتمان معمولی متفاوت است؟

تحلیل گفتمان توصیف می‌کند که زبان چگونه در متن عمل می‌کند – چگونه معنا ساخته می‌شود، چگونه نوبت‌ها سازماندهی می‌شوند، چگونه ژانرها کار می‌کنند. CDA یک بعد صریح انتقادی و هنجاری اضافه می‌کند: می‌پرسد که کدام منافع توسط انتخاب‌های گفتمانی خاصی خدمت می‌شوند، چگونه روابط قدرت از طریق زبان بازتولید یا مورد مناقشه قرار می‌گیرند و متون چه کار ایدئولوژیکی انجام می‌دهند. CDA از نظر سیاسی موضع‌گیری شده است؛ ادعای بی‌طرفی ارزشی ندارد و در برابر اشکال سلطه و بی‌عدالتی گفتمانی موضع می‌گیرد.

آیا برای انجام CDA به پیش‌زمینه زبان‌شناسی نیاز دارم؟

دانش کاری از زبان‌شناسی – حداقل درک تعدی، وجهیت، انتخاب‌های واژگانی و ابزارهای بلاغی – برای CDA دقیق مهم است. بدون آن، تحلیل تمایل دارد در سطح بازنویسی باقی بماند. با این حال، اکثر چارچوب‌های CDA برای یادگیری توسط دانشمندان علوم اجتماعی طراحی شده‌اند و کتاب‌های درسی فیرکلاف، یورگنسن و فیلیپس و ووداک مقدمات قابل دسترسی را ارائه می‌دهند. همکاری با یک زبان‌شناس گفتمان، تحلیل را به طور قابل توجهی تقویت می‌کند.

مجموعه داده‌ها چقدر باید باشد؟

CDA اندازه مجموعه داده را تعیین نمی‌کند. هدف، عمق تحلیل است تا گستردگی پوشش، بنابراین یک مجموعه داده متمرکز از چند متن کلیدی اغلب از نظر تحلیلی سازنده‌تر از یک مجموعه داده بزرگ است که به صورت سطحی پرداخته می‌شود. اصل راهنما، اشباع نظری نسبت به سوال تحقیق است: متون کافی برای پرداختن به سوال قدرت یا ایدئولوژی مورد بررسی، که بر اساس مبانی نظری و نه آماری انتخاب شده‌اند.

آیا CDA را می‌توان با روش‌های دیگر ترکیب کرد؟

بله. CDA اغلب با قوم‌نگاری (برای درک زمینه اجتماعی تولید متن)، زبان‌شناسی پیکره (برای شناسایی الگوها در مجموعه داده‌های بزرگ که سپس تحت درمان دقیق CDA قرار می‌گیرند)، روش‌های مصاحبه (برای درک چگونگی دریافت یا مقاومت گفتمان توسط مخاطبان) و تحلیل اسناد تاریخی ترکیب می‌شود. ترکیب روش‌های پیکره و CDA – که گاهی مطالعات با کمک پیکره (CADS) نامیده می‌شود – به ویژه برای مجموعه‌های متنی بزرگ سازنده است.

آیا CDA برای پایان‌نامه من مناسب است اگر من متخصص زبان‌شناسی نباشم؟

CDA برای کار پایان‌نامه امکان‌پذیر است اگر دانشجو متعهد به یادگیری دسته‌بندی‌های تحلیلی زبانی مورد نیاز چارچوب انتخابی خود باشد. پایان‌نامه‌ای که چند انتخاب کلمه را «ایدئولوژیک» می‌نامد بدون تحلیل سیستماتیک، از scrutiny CDA عبور نخواهد کرد. توصیه عملی این است که یک چارچوب تثبیت شده را انتخاب کنید (مدل سه‌بعدی فیرکلاف پردرس‌ترین است)، آن را به طور مداوم اعمال کنید و هم در مورد مراحل تحلیلی انجام شده و هم در مورد دیدگاه انتقادی محقق صریح باشید.

روش‌های مرتبط

منابع

  1. Fairclough, N. (1992). Discourse and Social Change. Polity Press.

    باز کردن مرجع انتشار
    کپی شد.
  2. van Dijk, T. A. (1993). Principles of critical discourse analysis. Discourse and Society, 4(2), 249–283.

    باز کردن مرجع انتشار
    کپی شد.