Skip to content
بازگشت به نتایج جست‌وجو

تحلیل هزینه-اثربخشی (CEA)

معرفی‌شده توسط
Drummond & Stoddart (Health Economics Research Group, McMaster University)
سال
1984
نوع
Method
خانواده
economic evaluation framework

این متن ترجمه ماشینی است و هنوز بازبینی نشده است. متن اصلی را به انگلیسی بخوانید

اندازه قلم

چه کاری انجام می‌دهد؟

تحلیل هزینه-اثربخشی، هزینه افزایشی به ازای واحد منفعت سلامت حاصل از یک مداخله را در مقایسه با یک مقایسه‌گر (مراقبت استاندارد یا بهترین جایگزین) می‌سنجد.

CEA که در دهه ۱۹۸۰ توسط دراموند، استودارت و همکارانشان به طور دقیق توسعه یافت، اکنون چارچوب استانداردی برای ارزیابی فناوری در سطح جهانی است. نهادهایی مانند NICE، HAS، CADTH و سایر نهادهای ارزیابی فناوری سلامت از CEA برای تصمیم‌گیری در مورد اینکه کدام درمان‌ها مستحق بودجه عمومی هستند و با چه قیمتی استفاده می‌کنند.

شهود پشت روش

یک سیستم مراقبت بهداشتی دارای منابع محدودی است. داروی A ۱۰۰,۰۰۰ دلار هزینه دارد و بقا را ۱ سال افزایش می‌دهد؛ داروی B ۵۰,۰۰۰ دلار هزینه دارد و بقا را ۱ سال افزایش می‌دهد: بدیهی است که داروی B بهتر است (منفعت یکسان، هزینه کمتر). اما اگر داروی A بقا را ۳ سال افزایش دهد و ۱۰۰,۰۰۰ دلار هزینه داشته باشد، در حالی که داروی B بقا را ۱ سال افزایش دهد و ۵۰,۰۰۰ دلار هزینه داشته باشد؟ داروی A سالانه ۳۳,۳۳۳ دلار هزینه دارد؛ داروی B سالانه ۵۰,۰۰۰ دلار هزینه دارد - اکنون A بهتر به نظر می‌رسد. CEA این بده‌بستان را رسمی می‌کند: نسبت هزینه-اثربخشی افزایشی (ICER) = هزینه اضافی به ازای واحد منفعت اضافی. اگر جامعه مایل به پرداخت ۵۰,۰۰۰ دلار به ازای هر سال زندگی (یا QALY) باشد، مداخلاتی با ICER < ۵۰,۰۰۰ دلار تأمین مالی می‌شوند؛ آنهایی که ICER > ۵۰,۰۰۰ دلار دارند، تأمین مالی نمی‌شوند. این امر اولویت‌بندی سیستماتیک و شفاف را امکان‌پذیر می‌سازد.

تاریخ

روش‌شناسی رسمی CEA در دهه ۱۹۸۰ متبلور شد. دراموند و استودارت (۱۹۸۴) اولین کتاب درسی در مورد ارزیابی اقتصادی برنامه‌های سلامت را منتشر کردند. گلد و همکاران (۱۹۹۶) 'هزینه-اثربخشی در سلامت و پزشکی' را منتشر کردند و دستورالعمل‌های مرجع ایالات متحده را تدوین کردند. دراموند و همکاران (۲۰۰۵، ویرایش چهارم ۲۰۱۵) روش‌های پذیرفته شده بین‌المللی را گسترش دادند. NICE (بریتانیا) ارزیابی مبتنی بر CEA را در سال ۱۹۹۹ با QALY به عنوان معیار اصلی پذیرفت. تا دهه ۲۰۰۰، CEA در استرالیا (PBS)، کانادا (CADTH)، فرانسه (HAS)، آلمان (IQWiG) و کشورهای نوردیک استاندارد شد. WHO آستانه‌های هزینه-اثربخشی را در سال ۲۰۰۱ (۱-۳ برابر تولید ناخالص داخلی سرانه به ازای هر DALY اجتناب شده، بعداً به‌روزرسانی شد) تأیید کرد. امروزه، CEA در HTA در همه جا ادغام شده است؛ بحث بر سر آستانه‌ها، تعدیل‌های انصاف و گنجاندن هزینه‌های اجتماعی (بهره‌وری) در مقابل هزینه‌های فقط مراقبت‌های بهداشتی متمرکز است.

چه زمانی استفاده شود

هنگامی که دو یا چند مداخله بهداشتی (داروها، دستگاه‌ها، روش‌ها، برنامه‌ها) مقایسه می‌شوند و تصمیم‌گیرندگان به شواهدی در مورد ارزش در برابر پول نیاز دارند. CEA برای ارائه‌های ارزیابی فناوری سلامت در اکثر کشورهای توسعه یافته (NICE، HAS، CADTH، PMPRB در کانادا، PBS در استرالیا) اجباری است. زمانی استفاده می‌شود که: یک درمان جدید اثربخشی اثبات شده‌ای داشته باشد؛ هزینه ناچیز نباشد؛ مقایسه در برابر مراقبت استاندارد فعلی باشد؛ اثربخشی را بتوان با واحدهای عمومی (QALYs، سال‌های زندگی، DALYs) اندازه‌گیری کرد؛ یک چارچوب تصمیم‌گیری شفاف و قابل تکرار مورد نیاز باشد. مناسب نیست برای: مقایسه مداخلات غیربهداشتی (آموزش، اشتغال)؛ موقعیت‌هایی که هزینه محدودیت ندارد (نادر)؛ زمانی که اثربخشی نامشخص و غیرقابل اندازه‌گیری است.

محدودیت‌ها و ملاحظات

  • انتخاب آستانه اختیاری است: چه کسی تصمیم می‌گیرد جامعه چقدر حاضر به پرداخت به ازای هر QALY است؟ ۲۰,۰۰۰ پوند در مقابل ۳۰,۰۰۰ پوند در مقابل ۵۰,۰۰۰ پوند؟ کشورهای مختلف، ذینفعان و کارشناسان اختلاف نظر دارند؛ آستانه با اراده سیاسی تغییر می‌کند.
  • فرض بر قابل مقایسه بودن QALYها است: یک QALY برای یک فرد جوان و سالم مانند یک QALY برای یک فرد مسن ناتوان تلقی می‌شود (نگرانی انصاف).
  • وابسته به داده‌ها: ICER به اثربخشی حاصل از RCT، تخمین هزینه‌ها و پیگیری در دنیای واقعی بستگی دارد. اگر RCT کوچک، مغرضانه یا از جمعیت متفاوتی باشد، ICER نامشخص است.
  • افق زمانی به طور قابل توجهی مهم است: یک CEA ۱۰ ساله نتیجه متفاوتی نسبت به CEA تمام عمر تولید می‌کند. انتخاب هنجاری است (تصمیم سیاستی)، نه تجربی.
  • تنزیل: هزینه‌ها و منافع آتی با نرخ ۳ تا ۵ درصد تنزیل می‌شوند که به نفع مداخلاتی با تأثیر فوری است؛ برای پیشگیری طولانی‌مدت (مانند سلامت اقلیم) یا مداخلات دوران کودکی بحث‌برانگیز است.

شرایط منبع جایگزین بررسی علمی مستقل یا اعتبارسنجی توسط موتور تحلیل نیست.

نقاط قوت

  • امکان مقایسه شفاف و سیستماتیک مداخلات در حوزه‌های مختلف بیماری را با استفاده از یک معیار مشترک (هزینه به ازای واحد منفعت) فراهم می‌کند و از تخصیص منطقی منابع پشتیبانی می‌کند.
  • هم هزینه‌ها و هم منافع را در بر می‌گیرد و از سرمایه‌گذاری بیش از حد در درمان‌های گران‌قیمت با منفعت کم یا سرمایه‌گذاری کم در درمان‌های ارزان و بسیار مؤثر جلوگیری می‌کند.
  • انعطاف‌پذیر: اثربخشی با QALYs، سال‌های زندگی، DALYs یا نتایج خاص بیماری اندازه‌گیری می‌شود؛ می‌تواند دیدگاه‌های متعدد (سیستم مراقبت بهداشتی، اجتماعی) را در خود جای دهد.
  • مذاکرات را تسهیل می‌کند: شرکت‌های داروسازی و پرداخت‌کنندگان می‌توانند از CEA برای توجیه قیمت‌گذاری استفاده کنند؛ ICER شفاف، بحث قیمت‌گذاری مبتنی بر شواهد را امکان‌پذیر می‌سازد.

کاربردها

  • مذاکره قیمت‌گذاری دارویی: یک شرکت داروسازی ICER < ۲۰,۰۰۰ پوند/QALY را به NICE نشان می‌دهد؛ NICE توصیه می‌کند؛ قیمت به گونه‌ای تعیین می‌شود که ICER هدف حاصل شود.
  • ارزیابی دستگاه: تحلیل هزینه-اثربخشی دستگاه جراحی (مانند پروتز مفصل ران) مشخص می‌کند که کدام مواد/طرح‌ها مقرون به صرفه‌ترین هستند و دستورالعمل‌های تدارکات را اطلاع‌رسانی می‌کند.
  • ارزیابی برنامه سلامت عمومی: تحلیل هزینه-اثربخشی برنامه واکسیناسیون، هزینه به ازای هر DALY اجتناب شده را تخمین می‌زند؛ مقایسه با آستانه، مقیاس سرمایه‌گذاری را هدایت می‌کند.
  • تعیین دستورالعمل‌های بالینی: چندین دارو برای فشار خون بالا از طریق CEA مقایسه می‌شوند؛ دستورالعمل‌ها مقرون به صرفه‌ترین خط اول را توصیه می‌کنند، توصیه‌های مشروط برای جایگزین‌ها.
  • اولویت‌های تأمین مالی تحقیقات: بیماری X بار بیماری بالایی دارد اما درمان مقرون به صرفه‌ای ندارد؛ سازمان‌های تأمین مالی اولویت تحقیق بر روی درمان‌های ارزان‌تر یا پیشگیری را تعیین می‌کنند.

چگونه کار می‌کند

چگونه کار می‌کند

1

مرحله ۱: تعریف سوال سلامت - به عنوان مثال، 'آیا داروی X در مقایسه با شیمی‌درمانی استاندارد برای سرطان ریه، مقرون به صرفه است؟' مرحله ۲: انتخاب مقایسه‌گر (تقریباً همیشه بهترین مراقبت فعلی، نه دارونما). مرحله ۳: تعیین جمعیت بیمار و افق زمانی (به عنوان مثال، دیدگاه ۱۰ ساله عمر برای سرطان). مرحله ۴: تعیین معیار اثربخشی: QALYها (رایج‌ترین)، سال‌های زندگی، نتایج خاص بیماری (علائم برطرف شده، بستری شدن در بیمارستان پیشگیری شده). مرحله ۵: شناسایی هزینه‌ها بر اساس دسته: (الف) هزینه‌های مستقیم پزشکی (خرید دارو، تجویز، نظارت، بستری شدن در بیمارستان، مدیریت عوارض جانبی)؛ (ب) هزینه‌های غیرپزشکی مستقیم (حمل و نقل بیمار، زمان مراقب)؛ (ج) هزینه‌های بهره‌وری (روزهای کاری از دست رفته، بازنشستگی زودهنگام). در عمل، بسیاری از تحلیل‌ها بر هزینه‌های مستقیم پزشکی تمرکز دارند؛ گنجاندن هزینه‌های بهره‌وری مورد بحث است. مرحله ۶: منابع داده: کارآزمایی بالینی تصادفی (RCT) برای اثربخشی، اپیدمیولوژی منتشر شده برای پیشرفت بیماری، مطالعات هزینه‌یابی بیمارستانی برای استفاده از منابع، لیست قیمت‌ها برای هزینه‌های واحد. مرحله ۷: ساخت یک مدل تصمیم‌گیری (به بخش markov-model-health-economics مراجعه کنید) برای پیش‌بینی هزینه‌ها و نتایج در طول زمان.

فرمول
Define comparator (standard care or placebo), time horizon (years of follow-up), and effectiveness measure (QALYs, DALYs, clinical outcomes). Identify and quantify costs: direct medical (drug, hospitalization, staff), direct non-medical (transport, care), indirect (lost productivity). Obtain efficacy data from RCTs or observational studies. Build decision model (Markov, cohort simulation, or decision tree).
2

فرمول: ICER = (هزینه_جدید - هزینه_استاندارد) / (اثربخشی_جدید - اثربخشی_استاندارد). مثال: یک داروی جدید سرطان ۱۲۰,۰۰۰ دلار هزینه دارد؛ شیمی‌درمانی استاندارد ۳۰,۰۰۰ دلار هزینه دارد. دارو بقای میانه را ۲ سال افزایش می‌دهد؛ شیمی‌درمانی استاندارد بقا را ۱.۵ سال افزایش می‌دهد. تفاوت هزینه = ۹۰,۰۰۰ دلار؛ تفاوت منفعت = ۰.۵ سال. ICER = ۹۰,۰۰۰ دلار / ۰.۵ = ۱۸۰,۰۰۰ دلار به ازای هر سال زندگی. اگر منفعت با QALYها (وزن‌دهی شده با مطلوبیت) اندازه‌گیری شود: دارو ۱.۸ QALY به دست می‌آورد؛ استاندارد ۱.۲ QALY به دست می‌آورد. ICER = ۹۰,۰۰۰ دلار / ۰.۶ QALY = ۱۵۰,۰۰۰ دلار به ازای هر QALY. تحلیل ربعی: (۱) شمال شرقی (NE): درمان جدید گران‌تر است، سلامت بیشتری به دست می‌آورد. ICER > ۰. مقایسه با آستانه: اگر ۱۵۰,۰۰۰ دلار/QALY < آستانه تمایل به پرداخت جامعه (WTP)، پذیرفته شود. (۲) جنوب شرقی (SE): درمان جدید ارزان‌تر است، سلامت بیشتری به دست می‌آورد. ICER < ۰. غالب - همیشه پذیرفته می‌شود. (۳) شمال غربی (NW): درمان جدید ارزان‌تر است، سلامت کمتری به دست می‌آورد. ICER < ۰. به ندرت پذیرفته می‌شود (نتایج بدتر در ازای صرفه‌جویی). (۴) جنوب غربی (SW): درمان جدید گران‌تر است، سلامت کمتری به دست می‌آورد. ICER > ۰. رد می‌شود - به طور کامل تحت سلطه است. محاسبه منفعت خالص (جایگزین ICER): NB = (اثربخشی × WTP) - هزینه. NB مثبت = مقرون به صرفه در آن آستانه WTP.

فرمول
Calculate total cost and total effectiveness for intervention and comparator. ICER = (Cost_intervention − Cost_comparator) / (Effect_intervention − Effect_comparator). Interpret quadrant: NE (more costly, more effective) vs comparator, apply threshold; SE (less costly, more effective) = dominant; NW (less costly, less effective) = rarely chosen; SW (more costly, less effective) = reject.
3

قابلیت پذیرش به آستانه بستگی دارد. NICE (بریتانیا): ۲۰,۰۰۰ تا ۳۰,۰۰۰ پوند به ازای هر QALY مقرون به صرفه تلقی می‌شود (بر اساس ارزش تخمینی مراقبت به ازای هر QALY در NHS). WHO (سازمان بهداشت جهانی، کشورهای در حال توسعه): ۱ تا ۳ برابر تولید ناخالص داخلی سرانه به ازای هر DALY اجتناب شده، مقرون به صرفه است (آستانه بسته به ثروت کشور متفاوت است). CADTH (کانادا): معمولاً از ۳۰,۰۰۰ تا ۵۰,۰۰۰ دلار کانادا به ازای هر QALY استفاده می‌کند. اگر ICER < آستانه، مداخله مقرون به صرفه است و برای تأمین مالی/بازپرداخت توصیه می‌شود. اگر ICER > آستانه، معمولاً مگر در شرایط خاص (بیماری نادر، عدم قطعیت قابل توجه، نیاز برآورده نشده) توصیه نمی‌شود. تحلیل حساسیت حیاتی است: مفروضات کلیدی (قیمت دارو، اثربخشی، نرخ تنزیل، افق زمانی) را تغییر دهید و ICER را مجدداً محاسبه کنید. تحلیل حساسیت احتمالی (شبیه‌سازی مونت کارلو) ابری از ICERهای محتمل و منحنی پذیرش را نشان می‌دهد که احتمال (مقرون به صرفه بودن) را در هر آستانه WTP نشان می‌دهد. تحلیل زیرگروه: آیا ICER برای افراد مسن در مقابل جوانان، بیماری شدید در مقابل خفیف متفاوت است؟ ناهمگونی ممکن است توصیه‌های محدود را توجیه کند (به عنوان مثال، داروی X را فقط برای بیماران مسن تأمین مالی کنید).

فرمول
Compare ICER to willingness-to-pay threshold (WTP). If ICER < WTP, intervention is cost-effective and recommended. If ICER > WTP, intervention is not cost-effective. Conduct deterministic and probabilistic sensitivity analysis to test robustness. Report acceptability curve: probability intervention is cost-effective across range of WTP values. Subgroup analysis by age, disease severity, or risk profile to identify who benefits most.

دام‌های رایج

  • نادیده گرفتن مقایسه‌گر: مقایسه داروی جدید با دارونما به جای درمان استاندارد فعلی. این امر منفعت را بیش از حد برآورد می‌کند (CEA همیشه باید بپرسد، 'در مقایسه با چه چیزی؟'). تأیید FDA در مقابل دارونما با CEA در مقابل مراقبت استاندارد یکسان نیست.
  • استفاده از معیارهای اثربخشی نامناسب: CEA باید از معیارهای عمومی (QALY، سال‌های زندگی) استفاده کند که امکان مقایسه بین بیماری‌ها را فراهم می‌کند، نه نقاط پایانی جایگزین خاص بیماری (مانند تعداد سلول‌های CD4 برای HIV). برخی تحلیل‌ها نتایج بالینی (سال‌های زندگی) را با معیارهای مطلوبیت (QALYs) به طور نامناسبی ترکیب می‌کنند.
  • فراموش کردن هزینه‌ها: تمرکز فقط بر اثربخشی (نتایج بالینی) بدون کمی‌سازی هزینه افزایشی واقعی، منجر به نتایج گمراه‌کننده در مورد ارزش می‌شود.
  • انتخاب گزینشی آستانه‌ها: ارائه ICER به عنوان مقرون به صرفه با استفاده از WTP بالا (۵۰,۰۰۰ پوند/QALY) در حالی که آستانه NICE ۲۰,۰۰۰ پوند است. تحلیل حساسیت باید محدوده آستانه‌ها را به طور شفاف آزمایش کند.
  • عدم در نظر گرفتن عدم قطعیت پارامتر: گزارش یک ICER واحد (تخمین نقطه‌ای) بدون فواصل اطمینان یا محدوده حساسیت، دقت کاذب را ارائه می‌دهد.
  • نادیده گرفتن انصاف: CEA فایده‌گرا است (بیشترین سلامت به ازای هر دلار)؛ انصاف را در نظر نمی‌گیرد (آیا بیماران بیمارتر باید اولویت داشته باشند؟ آیا داروهای گران‌قیمت باید برای بیماران کم‌درآمد یارانه‌بگیر شوند؟). سیاست باید انصاف را در کنار کارایی در نظر بگیرد.

پرسش‌های متداول

تفاوت بین CEA و CBA (تحلیل هزینه-منفعت) چیست؟

CEA منفعت را در واحدهای طبیعی (QALYs، سال‌های زندگی) اندازه‌گیری می‌کند؛ تمام منافع در واحدهای یکسان هستند و جمع می‌شوند. CBA ارزش پولی به منافع اختصاص می‌دهد، بنابراین هم هزینه و هم منفعت به دلار (یا پوند) هستند. CEA: هزینه / منفعت سلامت (به عنوان مثال، ۵۰,۰۰۰ دلار به ازای هر QALY). CBA: منفعت خالص = منفعت پولی - هزینه (به عنوان مثال، ۲ میلیون دلار - ۱ میلیون دلار = ۱ میلیون دلار منفعت خالص). CEA در مراقبت‌های بهداشتی رایج‌تر است زیرا تخصیص ارزش پولی به سلامت از نظر اخلاقی مشکل است ('ارزش یک زندگی چقدر است؟'). CBA در سیاست‌گذاری حمل و نقل و محیط زیست استاندارد است.

چرا کشورهای مختلف از آستانه‌های هزینه-اثربخشی متفاوتی استفاده می‌کنند؟

آستانه‌ها منعکس کننده منابع و اولویت‌های مراقبت‌های بهداشتی یک کشور هستند، نه یک حقیقت جهانی. بریتانیا (۲۰,۰۰۰ تا ۳۰,۰۰۰ پوند/QALY) آستانه بالاتری نسبت به کشورهای کم‌درآمدتر (WHO: ۱ تا ۳ برابر تولید ناخالص داخلی سرانه) دارد زیرا تولید ناخالص داخلی بالاتر امکان هزینه بیشتری به ازای منفعت سلامت را فراهم می‌کند. یک QALY در کشوری با تولید ناخالص داخلی ۵۰,۰۰۰ دلاری (مانند ویتنام) از نظر قدرت خرید ارزش کمتری دارد. آستانه همچنین منعکس کننده اراده سیاسی است: اگر کشوری هزینه‌های سلامت را افزایش دهد، آستانه می‌تواند افزایش یابد.

هزینه‌ها چگونه برای تورم و تفاوت ارز در مطالعات مختلف تعدیل می‌شوند؟

مطالعات CEA باید هزینه‌ها را در یک سال و ارز مشخص گزارش کنند. اگر مطالعات از سال‌های مختلف مقایسه می‌شوند، با استفاده از شاخص قیمت سلامت (دقیق‌تر از شاخص قیمت مصرف‌کننده عمومی، زیرا هزینه‌های مراقبت‌های بهداشتی متفاوت هستند) تورم/کاهش تورم را اعمال کنید. برای مقایسه بین‌المللی، از نرخ‌های ارز برابری قدرت خرید (PPP) استفاده کنید که تفاوت‌های هزینه زندگی را تعدیل می‌کند، نه نرخ‌های ارز اسمی.

از چه نرخ تنزیلی باید برای هزینه‌ها و منافع آتی استفاده کرد؟

رویه استاندارد: ۳ تا ۵ درصد سالانه در کشورهای توسعه یافته (بریتانیا، کانادا، استرالیا، ایالات متحده معمولاً از ۳٪ استفاده می‌کنند؛ برخی از ۵٪ استفاده می‌کنند). منطق: جامعه برای پول و سلامت امروز بیش از ۱۰ سال آینده ارزش قائل است. منفعتی در سال ۱۰ با نرخ ۳٪ به حدود ۶۰٪ ارزش فعلی تنزیل می‌شود. تحلیل حساسیت باید ۰٪، ۳٪، ۵٪ را آزمایش کند تا مشخص شود آیا نتایج قوی هستند یا خیر. بحث: برخی استدلال می‌کنند که نرخ‌های تنزیل پایین‌تر (۰-۱٪) برای پیشگیری طولانی‌مدت (اقلیم، سلامت کودکان) برای جلوگیری از تنزیل بیش از حد نسل‌های آینده.

چگونه CEA زمانی که چندین نتیجه وجود دارد (مرگ و میر، تسکین علائم، عوارض جانبی) انجام می‌شود؟

در یک معیار واحد ادغام کنید: QALY (وزن‌دهی شده با مطلوبیت؛ هر وضعیت سلامت دارای مطلوبیت ۰-۱ است که منعکس کننده تسکین علائم، عوارض جانبی، خطر مرگ و میر است). یک مدل تصمیم‌گیری بسازید که انتقال بین وضعیت‌های سلامت را ردیابی کند و بهبودها (تسکین علائم) و مضرات (عوارض جانبی) را در بر گیرد. اگر چندین نتیجه را نتوان در QALY ادغام کرد، به طور جداگانه گزارش دهید (CEA چند-نتیجه‌ای)؛ تصمیم‌گیرندگان بده‌بستان‌ها را ادغام می‌کنند.

'دیدگاه' یک CEA چیست و چرا اهمیت دارد؟

دیدگاه مشخص می‌کند که هزینه‌های چه کسی شمرده می‌شود. دیدگاه مراقبت بهداشتی: فقط هزینه‌های پزشکی (داروها، بیمارستان، کارکنان) شمرده می‌شود. دیدگاه اجتماعی: شامل هزینه‌های بهره‌وری (دستمزد از دست رفته، زمان مراقب) و هزینه‌های غیرپزشکی است. CEA مراقبت بهداشتی محدودتر است؛ CEA اجتماعی گسترده‌تر است و اغلب منفعت بیشتری را نشان می‌دهد اگر مداخله همچنین بازگشت به کار را امکان‌پذیر کند. کشورهای مختلف دیدگاه‌های متفاوتی را ترجیح می‌دهند: NICE از دیدگاه مراقبت بهداشتی استفاده می‌کند؛ PBS استرالیا شامل دیدگاه اجتماعی است؛ WHO دیدگاه اجتماعی را برای کشورهای در حال توسعه توصیه می‌کند. تحلیلگران باید دیدگاه را از قبل مشخص کرده و به وضوح گزارش دهند، زیرا بر ICER تأثیر می‌گذارد.

روش‌های مرتبط

منابع

  1. Gold, M. R., Siegel, J. E., Russell, L. B., & Weinstein, M. C. (Eds.). (1996). Cost-Effectiveness in Health and Medicine. New York: Oxford University Press.

    باز کردن مرجع انتشار
    کپی شد.
  2. Drummond, M. F., Sculpher, M. J., Claxton, K., Stoddart, G. L., & Torrance, G. W. (2015). Methods for the Economic Evaluation of Health Care Programmes (4th ed.). Oxford: Oxford University Press.

    باز کردن مرجع انتشار
    کپی شد.
  3. National Institute for Health and Care Excellence (NICE). (2022). Guide to the Methods of Technology Appraisal. London: NICE.

    باز کردن مرجع انتشار
    کپی شد.