Skip to content
بازگشت به نتایج جست‌وجو

تحلیل هزینه-فایده (CBA)

معرفی‌شده توسط
Boardman, Greenberg, and colleagues (welfare economics)
سال
1970s
نوع
Method
خانواده
economic evaluation framework

این متن ترجمه ماشینی است و هنوز بازبینی نشده است. متن اصلی را به انگلیسی بخوانید

اندازه قلم

چه کاری انجام می‌دهد؟

تحلیل هزینه-فایده ارزش پولی کل منافع حاصل از یک برنامه را با هزینه‌های پولی کل آن مقایسه می‌کند و ارزش فعلی خالص (NPV) یا نسبت هزینه به فایده (BCR) را گزارش می‌دهد.

CBA که ریشه در اقتصاد رفاه دارد و به طور گسترده در سیاست‌گذاری عمومی (حمل‌ونقل، محیط‌زیست، آموزش، بهداشت) استفاده می‌شود، به این پرسش پاسخ می‌دهد: «آیا انجام این برنامه از دیدگاه جامعه ارزش دارد؟» برخلاف تحلیل هزینه-اثربخشی، CBA هم هزینه‌ها و هم منافع را پولی می‌کند و امکان مقایسه بین انواع مختلف برنامه‌ها را فراهم می‌آورد.

شهود پشت روش

تصور کنید دولتی باید بین سه پروژه انتخاب کند: (الف) ساخت بزرگراه؛ (ب) تأمین مالی برنامه آموزش شغلی؛ (ج) نصب تصفیه‌خانه آب. هر کدام منافع و هزینه‌های متفاوتی دارند. CBA همه چیز را به دلار تبدیل می‌کند: منافع بزرگراه = کاهش زمان رفت‌وآمد (ارزش‌گذاری شده بر اساس نرخ دستمزد ساعتی صرفه‌جویی شده) + کاهش نرخ تصادفات (ارزش‌گذاری شده بر اساس تمایل به پرداخت برای ایمنی)؛ منافع آموزش شغلی = افزایش درآمد (سود تعدیل شده در طول عمر) + کاهش مزایای بیکاری (صرفه‌جویی)؛ منافع تصفیه‌خانه آب = بهبود سلامت (کاهش هزینه‌های مراقبت‌های بهداشتی، جلوگیری از اتلاف بهره‌وری، تمایل به پرداخت برای آب پاک). همه به دلار اندازه‌گیری می‌شوند. سپس: اگر ارزش فعلی خالص بزرگراه ۱۰۰ میلیون دلار، ارزش فعلی خالص آموزش شغلی ۵۰ میلیون دلار و ارزش فعلی خالص تصفیه‌خانه آب ۸۰ میلیون دلار باشد، بزرگراه بر اساس این معیار کارآمدترین است (اگرچه ملاحظات انصاف، توزیع و عوامل غیرقابل پولی‌سازی ممکن است تصمیم را تغییر دهند). CBA قدرتمند است زیرا ارزش‌گذاری صریح را اجباری می‌کند و امکان مقایسه بین‌بخشی را فراهم می‌آورد؛ بحث‌برانگیز است زیرا تخصیص ارزش‌های پولی به سلامت، ایمنی و محیط‌زیست از نظر اخلاقی دشوار است.

تاریخ

CBA در دهه ۱۹۵۰-۱۹۶۰ از اقتصاد رفاه ظهور کرد و توسط کالدر، هیکس و بعدها توسط لایارد، گلیستر و دیگران تدوین شد. پذیرش در ایالات متحده: پروژه‌های آب (اداره احیای منابع) در دهه ۱۹۶۰-۱۹۷۰ پیشگام CBA بودند. تا دهه ۱۹۸۰، CBA برای ارزیابی اثرات زیست‌محیطی استاندارد شد. اشکالات در دهه ۱۹۹۰ آشکار شد: ارزش‌گذاری زیست‌محیطی (مانند تعیین قیمت برای تنوع زیستی) و ارزش‌گذاری سلامت (ارزش زندگی) انتقادات اخلاقی را برانگیخت. رویه مدرن محدودیت‌های CBA را می‌پذیرد و آن را با چارچوب‌های دیگر (تحلیل انصاف، رویکردهای مبتنی بر حقوق، آستانه‌های پایداری) ترکیب می‌کند. دراموند و همکاران (۲۰۱۵) CEA (استاندارد بخش بهداشت) را از CBA (استاندارد سیاست‌گذاری عمومی بین‌بخشی) متمایز کردند.

چه زمانی استفاده شود

هنگام ارزیابی سرمایه‌گذاری‌های بزرگ عمومی یا برنامه‌هایی که منافع و هزینه‌های آن‌ها در چندین بخش یا سال گسترده شده است. CBA برای زیرساخت‌ها (سدها، بزرگراه‌ها، راه‌آهن)، پروژه‌های زیست‌محیطی (کنترل آلودگی، سازگاری با اقلیم)، آموزش (بورسیه‌ها، آموزش‌های فنی و حرفه‌ای) و برنامه‌های بزرگ بهداشتی (کمپین‌های واکسیناسیون، آب/فاضلاب) استاندارد است. استفاده در موارد زیر: هزینه‌ها و منافع قابل توجه بوده و در طول زمان توزیع شده‌اند؛ مقایسه‌پذیری بین برنامه‌ها مورد نظر است؛ تصمیم‌گیرندگان به یک معیار خلاصه واحد (NPV) نیاز دارند؛ داده‌های قابل اندازه‌گیری در مورد هزینه‌ها و منافع در دسترس هستند. نامناسب برای: مداخلات کوچک و محلی با اثرات بلندمدت نامشخص؛ محیط‌هایی که منافع کلیدی غیرقابل پولی‌سازی هستند (کرامت، حقوق، فرهنگ)؛ یا زمانی که انصاف اولویت اصلی است و چارچوب فایده‌گرایانه CBA با ارزش‌های انصاف در تضاد است.

محدودیت‌ها و ملاحظات

  • به کالاهای ذاتاً غیربازاری (سلامت، محیط‌زیست، انصاف، کرامت انسانی) ارزش‌های پولی اختصاص می‌دهد که بسیاری آن را از نظر اخلاقی نامناسب یا غیرممکن می‌دانند.
  • نتیجه به انتخاب نرخ تنزیل حساس است: تغییر ۱٪ در نرخ می‌تواند علامت NPV را برای پروژه‌های با افق طولانی (مانند سازگاری با اقلیم) تغییر دهد. انتخاب هنجاری است، نه تجربی.
  • روش‌های ارزش‌گذاری (ارزش‌گذاری مشروط، قیمت‌گذاری سایه) ناقص و وابسته به زمینه هستند؛ دو مطالعه از یک برنامه ممکن است برآوردهای منافع بسیار متفاوتی را ارائه دهند.
  • BCR و NPV می‌توانند رتبه‌بندی‌های متناقضی را در صورت تفاوت مقیاس پروژه‌ها ارائه دهند؛ انتخاب بین پروژه‌ها در صورتی که یکی کوچک/کم‌هزینه (BCR بالا، NPV کوچک) در مقابل بزرگ/پر هزینه (BCR پایین‌تر، NPV بالاتر) باشد، سرراست نیست.
  • مسائل توزیعی در معیار واحد NPV نامرئی هستند: برنامه‌ای با NPV بزرگ اما توزیع رگرسیو (منافع به ثروتمندان، هزینه‌ها به فقرا) به تنهایی توسط CBA به عنوان ناعادلانه مشخص نمی‌شود.

شرایط منبع جایگزین بررسی علمی مستقل یا اعتبارسنجی توسط موتور تحلیل نیست.

نقاط قوت

  • امکان مقایسه بین‌بخشی را فراهم می‌کند: یک بزرگراه، برنامه واکسیناسیون و مدرسه را می‌توان با استفاده از معیارهای مشترک (NPV، BCR) مقایسه کرد و تخصیص در سطح سیستم را تسهیل نمود.
  • شفاف و قابل تکرار: تمام مفروضات (نرخ تنزیل، ارزش‌گذاری منافع، برآورد هزینه‌ها) صریح هستند و امکان بررسی و بحث را فراهم می‌کنند.
  • انضباط را اجباری می‌کند: تصمیم‌گیرندگان را ملزم می‌کند تا منافع مورد انتظار را بیان و کمی کنند و ادعاهای مبهم را دلسرد می‌کند.
  • ارزش زمانی پول را در بر می‌گیرد: تنزیل تضمین می‌کند که هزینه‌ها و منافع آتی به درستی وزن‌دهی شوند و از برآورد بیش از حد اثرات دوردست جلوگیری شود.

کاربردها

  • CBA زیرساخت: یک سازمان حمل‌ونقل CBA خط متروی پیشنهادی را انجام می‌دهد - هزینه سرمایه‌گذاری ۲ میلیارد دلار، هزینه‌های عملیاتی سالانه ۳۰۰ میلیون دلار، منافع = صرفه‌جویی در زمان + کاهش تراکم + بهبود کیفیت هوا، پولی‌سازی شده؛ NPV و BCR تصمیم رفت/نرفت را هدایت می‌کنند.
  • CBA زیست‌محیطی: قانون بهبود کیفیت هوا: هزینه برای صنعت = ۵۰۰ میلیون دلار؛ منافع = بیماری‌های تنفسی اجتناب شده + افزایش امید به زندگی (با استفاده از VSL پولی‌سازی شده)، ارزش‌گذاری شده ۲ میلیارد دلار؛ منفعت خالص = ۱.۵ میلیارد دلار، توجیه‌کننده مقررات.
  • CBA برنامه بهداشتی: برنامه غربالگری سرطان دهانه رحم: هزینه = ۲۰۰ میلیون دلار؛ منافع = جان‌های نجات یافته + DALY های اجتناب شده (تبدیل شده به دلار با نرخ ۳۰,۰۰۰ دلار بر DALY)، صرفه‌جویی در زمان مراقبت؛ NPV برای مقایسه با سایر برنامه‌های بهداشتی استفاده می‌شود.
  • CBA آموزش: یارانه شهریه دانشگاه: هزینه = ۱۰۰ میلیون دلار؛ منفعت = افزایش درآمد مادام‌العمر فارغ‌التحصیلان (PV ۵۰۰ میلیون دلار) + اثرات خارجی مثبت (بهداشت عمومی، مشارکت مدنی، ۱۰۰ میلیون دلار)؛ NPV = ۵۰۰ میلیون دلار > ۰، یارانه توصیه می‌شود.
  • تحلیل اثرات مقرراتی: استاندارد جدید ایمنی شغلی؛ هزینه = ۱ میلیارد دلار برای صنعت؛ منفعت = کاهش آسیب/بیماری (جان‌های نجات یافته، درد اجتناب شده) = ۳ میلیارد دلار؛ CBA از مقررات حمایت می‌کند.

چگونه کار می‌کند

چگونه کار می‌کند

1

گام ۱: شناسایی تمام هزینه‌های برنامه (مستقیم: حقوق، تجهیزات، مواد؛ غیرمستقیم: استهلاک سرمایه، هزینه‌های فرصت). گام ۲: شناسایی تمام منافع برنامه، شامل: منافع مستقیم (کارمزد دریافتی از کاربران، فروش محصول)؛ منافع غیرمستقیم (کاهش جرم، بهبود سلامت، منافع زیست‌محیطی، صرفه‌جویی در زمان)؛ منافع نامشهود (انصاف، توانمندسازی، آرامش خاطر). گام ۳: پولی‌سازی هر منفعت. روش‌ها: (الف) قیمت بازار: اگر کالایی معامله می‌شود (مانند درآمد، صرفه‌جویی در سوخت)، از قیمت‌های مشاهده شده استفاده کنید. (ب) ارزش‌گذاری مشروط: از پاسخ‌دهندگان نظرسنجی بپرسید «چقدر حاضرید برای کاهش آلودگی هوا به میزان X٪ پرداخت کنید؟» این تمایل به پرداخت (WTP) را تولید می‌کند. (ج) ترجیح آشکار شده: ارزش‌گذاری را از رفتار واقعی استنباط کنید (به عنوان مثال، مردم ۱۰۰۰ دلار بیشتر برای خانه‌هایی در محله‌های با هوای پاک می‌پردازند، که نشان‌دهنده ارزش کیفیت هوا است). (د) قیمت‌گذاری سایه: از بازارهای جایگزین استفاده کنید؛ به عنوان مثال، تفاوت دستمزد بین مشاغل پرخطر و ایمن، ارزش ایمنی شغلی را نشان می‌دهد. (ه) ارزش‌گذاری سلامت: ارزش آماری زندگی (VSL) در کشورهای با درآمد بالا بین ۵ تا ۱۵ میلیون دلار متغیر است (برگرفته از مطالعات ریسک شغلی، ارزش‌گذاری سیاست‌های زیست‌محیطی)؛ QALYs یا DALYs با استفاده از آستانه ضمنی هزینه-اثربخشی به دلار تبدیل می‌شوند (به عنوان مثال، ۲۰,۰۰۰ پوند بر QALY × QALY های به دست آمده = منفعت پولی). گام ۴: تعیین افق زمانی (به عنوان مثال، عمر ۲۰ ساله زیرساخت، دوره شغلی ۳۰ ساله). گام ۵: انتخاب نرخ تنزیل (استاندارد ۳-۵٪؛ آزمون حساسیت ۰٪، ۷٪).

فرمول
Enumerate all program costs and benefits, both direct (medical, infrastructure) and indirect (productivity, societal). Assign monetary values to each: health benefits (e.g., via stated preference surveys, revealed preference from market data, or shadow pricing). Identify time horizon (years of program operation). Determine discount rate (3–5% standard).
2

ارزش فعلی خالص (NPV) = Σ[منافع_سال_t − هزینه‌های_سال_t] / (۱ + r)^t برای t = ۰ تا T، که در آن r نرخ تنزیل است. مثال: برنامه تصفیه آب ۱۰ میلیون دلار هزینه اولیه دارد؛ ۲۰ سال در سال ۲ میلیون دلار منافع بهداشتی (کاهش بیماری‌های ناشی از آب، هزینه‌های درمان اجتناب شده) و ۱ میلیون دلار منافع زیست‌محیطی (ارزش احیای تالاب) تولید می‌کند. نرخ تنزیل = ۳٪. NPV = ۱۰ میلیون دلار - + Σ(۳ میلیون دلار / ۱.۰۳^t) برای t=۱ تا ۲۰ = ۱۰ میلیون دلار - + ۳ میلیون دلار × ۱۴.۸۸ = ۱۰ میلیون دلار - + ۴۴.۶ میلیون دلار = ۳۴.۶ میلیون دلار. NPV > ۰، بنابراین پروژه توجیه‌پذیر است. نسبت هزینه به فایده (BCR) = کل PV منافع / کل PV هزینه‌ها = ۴۴.۶ میلیون دلار / ۱۰ میلیون دلار = ۴.۴۶ (به ازای هر ۱ دلار هزینه شده، ۴.۴۶ دلار منفعت بازگشت می‌کند). نرخ بازده داخلی (IRR) = نرخ تنزیلی که در آن NPV = ۰؛ اگر IRR از هزینه فرصت سرمایه جامعه (به عنوان مثال، ۵٪) بیشتر باشد، پروژه جذاب است. شاخص سودآوری (PI) = NPV / سرمایه‌گذاری اولیه = ۳۴.۶ میلیون دلار / ۱۰ میلیون دلار = ۳.۴۶ (بازده به ازای هر دلار سرمایه‌گذاری شده).

فرمول
Calculate Net Present Value (NPV) = Σ(Benefits_t / (1+r)^t) − Σ(Costs_t / (1+r)^t), where r = discount rate, t = year. Alternatively, Benefit-Cost Ratio (BCR) = Total PV of Benefits / Total PV of Costs. Break-even analysis identifies discount rate at which NPV = 0 (Internal Rate of Return, IRR).
3

قاعده تصمیم‌گیری: اگر NPV > ۰، برنامه منافع خالص ایجاد می‌کند؛ پیاده‌سازی توصیه می‌شود. اگر NPV < ۰، برنامه ارزش را از بین می‌برد؛ پیاده‌سازی نکنید. در صورت مقایسه برنامه‌های انحصاری متقابل (انتخاب یکی)، بالاترین NPV (اگر مقیاس‌ها مشابه باشند) یا بالاترین BCR (اگر مقیاس‌ها متفاوت باشند) را انتخاب کنید. IRR: اگر IRR از نرخ تنزیل جامعه یا هزینه سرمایه فراتر رود، پروژه جذاب است. تحلیل نقطه سر به سر: آزمون حساسیت - در چه نرخ تنزیلی NPV = ۰ می‌شود؟ اگر نرخ سر به سر ۱۰٪ و نرخ تنزیل واقعی ۳٪ باشد، پروژه پایدار است. تحلیل توزیعی: برای انصاف حیاتی است. مثال: یک پروژه بزرگراه ممکن است NPV مثبت داشته باشد اما منافع آن به رانندگان ثروتمند برسد در حالی که ساکنان فقیر هزینه‌های آلودگی را متحمل می‌شوند؛ CBA به تنهایی در مورد انصاف سکوت می‌کند (تحلیل انصاف جداگانه لازم است). برای برنامه‌های بهداشتی، پولی‌سازی نتایج سلامت بحث‌برانگیز است. اگر یک QALY با ۲۰,۰۰۰ پوند ارزش‌گذاری شود (ضمنی از آستانه NICE)، برنامه‌ای که ۱۰۰۰ QALY به دست می‌آورد، ۲۰ میلیون پوند منفعت بهداشتی به آن اختصاص داده می‌شود - اما این امر مبادلات بهداشتی را صریح و گاهی ناراحت‌کننده می‌کند. سیاست‌گذاران اغلب از CBA در کنار چارچوب‌های دیگر (انصاف، حقوق، پایداری) برای اطلاع‌رسانی تصمیمات استفاده می‌کنند.

فرمول
If NPV > 0 or BCR > 1, program is economically justified (benefits exceed costs). Compare NPV and BCR across alternative programs to rank by efficiency. Sensitivity analysis: vary discount rate, benefit valuation, cost estimates to test robustness. Report distributional analysis: who bears costs, who receives benefits? Equity assessment ensures benefits are not concentrated in wealthy groups if intent is to help disadvantaged.

دام‌های رایج

  • استفاده از مقادیر پولی دلخواه برای سلامت/محیط‌زیست: تخصیص WTP بدون توجیه تجربی (به عنوان مثال، بیان اینکه «زندگی ۱۰ میلیون دلار ارزش دارد» بدون داده‌های نظرسنجی). همیشه منبع را ذکر کرده و ارزش‌گذاری را از نظر حساسیت آزمایش کنید.
  • ترکیب مقادیر واقعی و اسمی: هزینه‌ها/منافع در سال‌های مختلف باید برای تورم به دلار واقعی (سال ثابت) قبل از تنزیل تعدیل شوند؛ عدم انجام این کار ارزش واقعی را بیش از حد برآورد می‌کند.
  • نادیده گرفتن اثرات خارجی: ارزش‌گذاری هزینه‌ها/منافع مستقیم در حالی که اثرات جانبی نادیده گرفته می‌شوند. مثال: برنامه آموزش شغلی بیکاری را کاهش می‌دهد؛ تحلیل دستمزدهای جدید را به عنوان منفعت می‌شمارد اما افزایش تقاضا برای مراقبت از کودک یا کاهش جرم (اثرات خارجی) را از قلم می‌اندازد. CBA جامع این موارد را ثبت می‌کند.
  • شمارش مضاعف: اگر منافع شامل هر دو هزینه درمان اجتناب شده و سود حاصل از سلامت باشد، هر دو شمارش می‌شوند. از شمارش مضاعف منافع یا هزینه‌ها در دسته‌های مختلف خودداری کنید.
  • فراموش کردن موارد نامشهود: برخی اثرات (انصاف، پایداری، حفظ فرهنگی) در برابر پولی‌سازی مقاومت می‌کنند. CBA باید به صراحت این موارد را ذکر کرده و آن‌ها را از محاسبه NPV جدا کند و امکان ملاحظه کیفی را فراهم آورد.

پرسش‌های متداول

ارزش آماری زندگی (VSL) چگونه تعیین می‌شود؟

VSL از اقتصاد کار استخراج می‌شود: مقایسه دستمزدهای کارگران در مشاغل پرخطر در مقابل مشاغل ایمن (حق‌الزحمه ریسک). اگر کارگران شغلی با ریسک مرگ‌ومیر سالانه ۱ در ۱۰,۰۰۰ را با حق‌الزحمه ۵۰۰۰ دلاری بپذیرند، VSL ضمنی = ۵۰۰۰ دلار × ۱۰,۰۰۰ = ۵۰ میلیون دلار. مرورها تخمین‌ها را تجمیع می‌کنند: EPA و OSHA ایالات متحده معمولاً از ۱۰ تا ۱۵ میلیون دلار در هر زندگی (دلار ۲۰۲۰) استفاده می‌کنند. انتقاد: VSL وابسته به زمینه است (کارگران فقیر ممکن است ریسک را با حق‌الزحمه کمتری نسبت به ثروتمندان بپذیرند)؛ تنوع جغرافیایی؛ زندگی همه به یک اندازه ارزش‌گذاری نمی‌شود.

چرا اقتصاددانان گاهی نتایج CBA بسیار متفاوتی برای یک برنامه یکسان به دست می‌آورند؟

تفاوت در: (۱) انتخاب نرخ تنزیل (۳٪ در مقابل ۷٪ → NPV متفاوت)؛ (۲) افق زمانی (۲۰ سال در مقابل ۵۰ سال → منافع پایین‌دستی به طور متفاوتی وزن‌دهی می‌شوند)؛ (۳) ارزش‌گذاری منافع (نظرسنجی WTP مقدار X را می‌دهد، ترجیح آشکار شده مقدار ۲X را می‌دهد)؛ (۴) داده‌های هزینه (یک مطالعه کمتر برآورد کرد، دیگری بیشتر برآورد کرد)؛ (۵) اثرات خارجی گنجانده شده (دامنه محدود در مقابل دامنه گسترده). رویه استاندارد: گزارش شفاف تمام مفروضات و تحلیل حساسیت در محدوده‌های منطقی، نشان می‌دهد که کدام ورودی‌ها نتایج را هدایت می‌کنند.

چگونه منافع نامشهود (انصاف، ارزش فرهنگی) در CBA گنجانده می‌شوند؟

معمولاً گنجانده نمی‌شوند. CBA آنچه را که قابل ارزش‌گذاری است پولی می‌کند؛ موارد نامشهود به طور جداگانه در بخش‌های کیفی شناسایی می‌شوند («این برنامه همچنین انسجام اجتماعی جامعه و حفظ فرهنگی را بهبود می‌بخشد که پولی‌سازی نمی‌شوند اما مورد ارزش جامعه هستند»). برخی چارچوب‌های پیشرفته با استفاده از نظرسنجی‌های ذینفعان، وزن‌ها یا قیمت‌های سایه به موارد نامشهود اختصاص می‌دهند، اما این کمتر استاندارد است.

«نرخ تنزیل اجتماعی» چیست و چگونه انتخاب می‌شود؟

نرخ تنزیل اجتماعی منعکس‌کننده ترجیح زمانی جامعه و هزینه فرصت وجوه عمومی است. استاندارد ایالات متحده: ۳٪ واقعی (دفتر مدیریت و بودجه). بریتانیا: ۳.۵٪. کشورهای در حال توسعه: گاهی ۵-۱۰٪ (سرمایه کمیاب‌تر، هزینه فرصت بالاتر). بحث: برخی نرخ‌های پایین‌تر (۰-۲٪) را برای پروژه‌های بین نسلی (اقلیم، زیرساخت‌هایی که به نسل‌های آینده سود می‌رسانند) استدلال می‌کنند؛ دیگران ۳٪ را به عنوان مبتنی بر بازار دفاع می‌کنند. راهنمایی: ۳٪ پیش‌فرض است؛ حساسیت را در ۰٪، ۵٪+ آزمایش کنید تا پایداری نشان داده شود.

اگر CBA NPV منفی نشان دهد، آیا برنامه قطعاً باید رد شود؟

لزوماً نه. NPV یکی از ورودی‌های تصمیمات سیاستی است. اگر برنامه‌ای NPV منفی اما منافع انصاف قوی (به گروه‌های محروم کمک می‌کند)، اهداف توزیعی مجدد، یا منافع غیرقابل پولی‌سازی (کرامت، حقوق) داشته باشد، تصمیم‌گیرندگان ممکن است تصمیم به ادامه آن بگیرند. برعکس، NPV مثبت تضمین کننده پیاده‌سازی نیست اگر نگرانی‌های انصاف یا پایداری وجود داشته باشد. CBA ابزاری برای اطلاع‌رسانی است، نه دیکته کردن تصمیمات.

آیا می‌توان از CBA برای ارزیابی سیاست‌های بهداشتی در کشورهای کم‌درآمد استفاده کرد؟

بله، اما با تعدیلات. CBA در محیط‌های کم‌درآمد باید (۱) از قیمت‌های محلی (نه قیمت‌های کشورهای با درآمد بالا) استفاده کند؛ (۲) سلامت را با استفاده از VSL یا تمایل به پرداخت خاص کشور ارزش‌گذاری کند (اغلب بسیار پایین‌تر از ایالات متحده/اروپا به دلیل درآمد پایین‌تر)؛ (۳) از نرخ تنزیل کالیبره شده محلی استفاده کند (ممکن است بالاتر باشد، منعکس‌کننده کمیابی سرمایه)؛ (۴) انصاف را در نظر بگیرد: منافع برنامه برای فقیرترین گروه‌ها ممکن است وزن‌دهی بالاتری را ایجاب کند. WHO و بانک جهانی دستورالعمل‌هایی را برای CBA در کشورهای در حال توسعه تدوین کرده‌اند.

روش‌های مرتبط

منابع

  1. Boardman, A. E., Greenberg, D. H., Vining, A. R., & Weimer, D. L. (2018). Cost-Benefit Analysis: Concepts and Practice (5th ed.). Cambridge: Cambridge University Press.

    باز کردن مرجع انتشار
    کپی شد.
  2. Layard, R., & Glaister, S. (Eds.). (2003). Cost-Benefit Analysis (2nd ed.). Cambridge: Cambridge University Press.

    باز کردن مرجع انتشار
    کپی شد.
  3. Drummond, M. F., Sculpher, M. J., Claxton, K., Stoddart, G. L., & Torrance, G. W. (2015). Methods for the Economic Evaluation of Health Care Programmes (4th ed.). Oxford: Oxford University Press.

    باز کردن مرجع انتشار
    کپی شد.