Skip to content
بازگشت به نتایج جست‌وجو

تحلیل مکالمه — مطالعه گفتار در تعامل

معرفی‌شده توسط
Harvey Sacks, Emanuel Schegloff, and Gail Jefferson
سال
Late 1960s–1974 (foundational lectures 1964–1972; landmark article 1974)
نوع
Qualitative research method
خانواده
Discourse Analysis

این متن ترجمه ماشینی است و هنوز بازبینی نشده است. متن اصلی را به انگلیسی بخوانید

اندازه قلم

چه کاری انجام می‌دهد؟

تحلیل مکالمه (CA) یک روش تحقیق کیفی است که ساختار متوالی دقیق گفتار و تعامل اجتماعی که به طور طبیعی رخ می‌دهند را بررسی می‌کند.

CA که توسط جامعه‌شناسان هاروی ساکس، امانوئل شگلوف و گیل جفرسون در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ توسعه یافته است، چگونگی انجام اعمال اجتماعی توسط شرکت‌کنندگان در یک مکالمه — مانند دعوت، رد، یا تشخیص — را از طریق سازماندهی لحظه به لحظه دقیق گفتارشان، از جمله نوبت‌گیری، ساختار توالی، ترمیم، و طراحی گیرنده، مورد بررسی قرار می‌دهد.

شهود پشت روش

هنگامی که دو نفر صحبت می‌کنند، مقدار عظیمی از کار اجتماعی در کسری از ثانیه اتفاق می‌افتد: یک نفر می‌داند چه زمانی باید صحبت را متوقف کند و به دیگری اجازه دهد صحبت کند، یک سکوت ناخوشایند نشان‌دهنده مشکل است، تردید قبل از «بله» می‌تواند به معنای «نه» باشد. CA مکالمه را نه به عنوان یک وسیله خنثی برای انتقال اطلاعات، بلکه به عنوان اساسی‌ترین بستر زندگی اجتماعی در نظر می‌گیرد. مانند موسیقی‌دانی که نت موسیقی را تحلیل می‌کند، پژوهشگر CA از رونوشت‌های دقیق — که همپوشانی‌ها، مکث‌ها، لحن صدا، و شروع مجدد را ثبت می‌کنند — استفاده می‌کند تا نشان دهد چگونه گویندگان به طور سیستماتیک اعمال را می‌سازند و رفتار یکدیگر را در هر نوبت، در زمان واقعی، درک می‌کنند.

تاریخ

تحلیل مکالمه از جامعه‌شناسی اتنومنتودولوژی هارولد گارفینکل در اواسط دهه ۱۹۶۰ ظهور کرد، زمانی که هاروی ساکس — که در ابتدا با شگلوف و بعدها با جفرسون کار می‌کرد — شروع به تحلیل ضبط‌های تماس با خط تلفن پیشگیری از خودکشی کرد. سخنرانی‌های ساکس در دانشگاه کالیفرنیا (۱۹۶۴–۱۹۷۲) مفاهیم اصلی نوبت‌گیری، جفت‌های مجاور، و سازماندهی توالی را توسعه داد. مقاله برجسته سال ۱۹۷۴ توسط ساکس، شگلوف و جفرسون در مجله Language «ساده‌ترین سیستماتیک» نوبت‌گیری را تأسیس کرد و قراردادهای رونوشت جفرسون را معرفی کرد که همچنان استاندارد هستند. از دهه ۱۹۸۰، CA به تعاملات نهادی در پزشکی، حقوق، آموزش، و ارتباطات مبتنی بر فناوری گسترش یافته است.

چه زمانی استفاده شود

CA روش انتخابی است زمانی که سؤال تحقیق مربوط به چگونگی انجام اعمال اجتماعی، هویت‌ها، یا وظایف نهادی از طریق سازماندهی متوالی گفتار باشد. این روش به ویژه برای محیط‌های نهادی — پزشکی، حقوق، آموزش، روان‌درمانی، مواجهات خدماتی — که ساختار تعامل پیامدهای عملی دارد، مناسب است. CA نیازمند ضبط‌های صوتی یا تصویری تعاملات واقعی است؛ نمی‌توان آن را بر روی داده‌های مصاحبه یا نظرسنجی انجام داد. زمانی که هدف اندازه‌گیری نگرش‌ها، ساختن نظریه اساسی در مورد یک فرآیند اجتماعی، یا درک تجربه زیسته ذهنی باشد، مناسب نیست — نظریه زمینه‌ای، پدیدارشناسی، یا طرح‌های روش ترکیبی برای این اهداف مناسب‌تر هستند.

محدودیت‌ها و ملاحظات

  • نیازمند دسترسی به ضبط‌های واقعی است؛ گزارش‌های گذشته‌نگر، مصاحبه‌ها، یا یادداشت‌های بازسازی شده برای CA کافی نیستند.
  • رونوشت‌نویسی جفرسون زمان‌بر است — یک ساعت تعامل ضبط شده می‌تواند ۱۰ تا ۲۰ ساعت طول بکشد تا در سطح جزئیاتی که CA نیاز دارد، رونوشت شود.
  • یافته‌ها ساختار تعاملی را توصیف می‌کنند، نه معنای ذهنی یا علیت اجتماعی؛ CA توضیح نمی‌دهد که چرا شرکت‌کنندگان به دلیل انگیزه‌ها، نگرش‌ها، یا نیروهای اجتماعی به شیوه‌ای که عمل می‌کنند، عمل می‌کنند.
  • تأکید بر جزئیات متوالی می‌تواند یافته‌ها را برای مخاطبان خارج از زبان‌شناسی، جامعه‌شناسی، یا مطالعات ارتباطات، محدود یا غیرقابل دسترس جلوه دهد.
  • چالش‌های اخلاقی و لجستیکی در به دست آوردن ضبط‌های واقعی از تعاملات حساس (مانند مشاوره‌های پزشکی، proceedings قانونی) می‌تواند قابل توجه باشد.

شرایط منبع جایگزین بررسی علمی مستقل یا اعتبارسنجی توسط موتور تحلیل نیست.

نقاط قوت

  • تحلیل را بر داده‌های طبیعی که به طور طبیعی رخ می‌دهند، مبتنی می‌کند و از مصنوعی بودن وظایف تحمیل شده توسط پژوهشگر یا سؤالات مصاحبه اجتناب می‌کند.
  • رویه اثبات نوبت بعدی، یک بررسی داخلی و مشتق شده از شرکت‌کننده برای تفسیرهای تحلیلی فراهم می‌کند.
  • سازوکار متوالی سطح خرد گفتار را آشکار می‌کند که روش‌های دیگر آن را نویز پس‌زمینه تلقی می‌کنند.
  • برای محیط‌های نهادی که سازماندهی تعامل پیامدهای عملی و سیاستی مستقیمی دارد، بسیار کاربردی است.
  • نیازی به نمونه بزرگ از پیش تعریف شده ندارد؛ حتی تعداد کمی اپیزود می‌تواند توصیفات ساختاری قابل تکرار را در صورت جمع‌آوری سیستماتیک ارائه دهد.

کاربردها

  • بررسی چگونگی مذاکره پزشکان و بیماران در مورد تشخیص‌ها، تصمیمات درمانی، و ارائه اطلاعات در مشاوره‌های بالینی.
  • تحلیل چگونگی مدیریت مشارکت کلاسی توسط معلمان، تصحیح اشتباهات، و حمایت از یادگیری از طریق تعامل.
  • بررسی چگونگی رسیدگی نمایندگان خدمات مشتری به شکایات، درخواست‌ها، و خاتمه حساب‌ها در مراکز تماس.
  • مطالعه چگونگی ساختن حقایق توسط پرسشگری در دادگاه و تضعیف اعتبار شهود از طریق ساختار متوالی.
  • کاوش در چگونگی حفظ بی‌طرفی مصاحبه‌کنندگان خبری و چگونگی مقاومت سیاستمداران در برابر پاسخ مستقیم به سؤالات.
  • تحلیل چگونگی تعامل کاربران با دستیارهای صوتی مبتنی بر هوش مصنوعی و محل بروز اختلال در مکالمه انسان و ماشین.

چگونه کار می‌کند

چگونه کار می‌کند

1

پژوهشگر، ضبط‌های صوتی یا تصویری تعاملات طبیعی — مشاوره‌های پزشکی، جلسات دادگاه، تماس‌های تلفنی روزمره، تبادلات کلاسی، یا جلسات کاری — را جمع‌آوری می‌کند. شرط تعیین‌کننده این است که تعامل واقعی باشد (نه صحنه‌سازی شده یا ناشی از مصاحبه)، زیرا CA متعهد به مطالعه گفتار آن‌گونه که شرکت‌کنندگان واقعاً آن را در محیط‌های اجتماعی واقعی تولید و تجربه می‌کنند، است.

2

ضبط‌ها با استفاده از سیستم نمادگذاری جفرسون رونوشت می‌شوند، که نه تنها کلمات گفته شده، بلکه مکث‌ها (با دقت دهم ثانیه)، گفتار همپوشان، لحن صدا، بلندی صدا، سرعت گفتار، و سایر جزئیات آوایی را ثبت می‌کند. این رونوشت جزئی، شیء تحلیلی اصلی است؛ دقت آن است که به پژوهشگر اجازه می‌دهد تا سازوکار متوالی گفتار را که یادداشت‌برداری معمولی از دست می‌دهد، مشاهده کند.

3

تحلیلگر رونوشت را مرور می‌کند و به دنبال پدیده‌ای تعاملی تکرارشونده مورد علاقه است — به عنوان مثال، چگونگی مدیریت گذار نوبت توسط گویندگان، چگونگی آغاز و حل سوءتفاهم‌ها (ترمیم)، یا چگونگی ساختاردهی یک نوع عمل خاص (دعوت، رد، درخواست) در بسیاری از موارد. CA به صورت استقرایی عمل می‌کند: پدیده، تحلیل را هدایت می‌کند نه یک طرح کدگذاری از پیش تعیین شده.

4

هر نمونه انتخاب شده از پدیده به تفصیل برای زمینه متوالی آن بررسی می‌شود: چه چیزی بلافاصله قبل آمده است (نوبت قبلی)، عمل اجتماعی نوبت فعلی چیست، و گیرنده چگونه پاسخ می‌دهد (نوبت بعدی). از آنجایی که نوبت بعدی، درک خود گیرنده از نوبت قبلی را آشکار می‌کند، به عنوان یک بررسی طبیعی از تفسیر تحلیلگر عمل می‌کند. مجموعه‌ای از نمونه‌ها برای شناسایی الگوهای سیستماتیک و اشکال متغیر مقایسه می‌شوند.

5

پس از ساختن مجموعه‌ای از نمونه‌ها و توصیف الگوی متوالی، تحلیلگر توصیفی ساختاری از پدیده تدوین می‌کند — به عنوان مثال، سازماندهی ترجیحی یک توالی عمل خاص یا منابعی که گویندگان برای پیش‌بینی تکمیل نوبت استفاده می‌کنند. این توصیف می‌تواند برای داده‌های جدید اعمال شود، از طریق موارد بیشتر اصلاح شود، و به ادعاهای گسترده‌تر در مورد تعامل اجتماعی یا عملکردهای نهادی مرتبط شود.

دام‌های رایج

  • تحلیل داده‌های مصاحبه به گونه‌ای که گویی تعامل طبیعی هستند — گفتار مصاحبه توسط دستور کار پژوهشگر شکل می‌گیرد و نمی‌توان آن را به عنوان مکالمه عادی در نظر گرفت؛ CA باید بر روی داده‌هایی اعمال شود که شرکت‌کنندگان صرف نظر از حضور پژوهشگر تولید می‌کردند.
  • نادیده گرفتن مرحله جمع‌آوری — تحلیل موارد منفرد بدون ساختن مجموعه‌ای از موارد قابل مقایسه، ادعای روش را برای شناسایی الگوهای سیستماتیک به جای رفتار خودسرانه تضعیف می‌کند.
  • تحمیل دسته‌بندی‌های خارجی قبل از تحلیل — کدگذاری برای «ادب»، «قدرت»، یا «همدلی» قبل از بررسی ساختار متوالی، چارچوب تحلیلگر را بر داده‌هایی که باید دسته‌بندی‌های خود شرکت‌کنندگان را آشکار کنند، تحمیل می‌کند.
  • کم‌رونوشت‌نویسی — حذف مکث‌ها، همپوشانی‌ها، و آواشناسی، ویژگی‌هایی را که CA نشان می‌دهد از نظر تعاملی مهم هستند، از بین می‌برد؛ یک رونوشت املایی استاندارد برای CA کافی نیست.
  • درهم‌آمیختن CA با تحلیل گفتمان یا تحلیل محتوا — CA دارای تعهدات نظری متمایزی است (سازماندهی متوالی، جهت‌گیری شرکت‌کننده، رویه اثبات نوبت بعدی) که با رویکردهای موضوعی یا گفتمان انتقادی مشترک نیستند.

پرسش‌های متداول

آیا می‌توانم از CA بر روی داده‌های مصاحبه‌ای که قبلاً جمع‌آوری کرده‌ام استفاده کنم؟

خیر. CA نیازمند ضبط تعاملات طبیعی است — گفتاری که شرکت‌کنندگان صرف نظر از حضور پژوهشگر تولید می‌کردند. داده‌های مصاحبه پژوهشی توسط سؤالات مصاحبه‌کننده و آگاهی مصاحبه‌شونده از مورد مطالعه بودن شکل می‌گیرند؛ نمی‌توان آن‌ها را به عنوان مکالمه عادی یا نهادی تحلیل کرد. اگر داده‌های شما مصاحبه هستند، تحلیل گفتمان یا تحلیل موضوعی مناسب‌تر است.

به چند تعامل یا ضبط نیاز دارم؟

حداقل ثابت وجود ندارد. CA معمولاً با مجموعه‌هایی از ۲۰ تا ۵۰ یا بیشتر نمونه از یک پدیده خاص که از یک پیکره ضبط شده استخراج شده‌اند، کار می‌کند. برخی مطالعات مجموعه‌هایی از صدها نمونه را از ساعت‌ها داده می‌سازند؛ برخی دیگر با تعداد ضبط‌های کمتر به اشباع تحلیلی دست می‌یابند، زمانی که پدیده به وضوح مشخص شده باشد. نکته کلیدی، ساختن مجموعه‌ای به اندازه کافی بزرگ برای شناسایی الگوهای سیستماتیک و اشکال متغیر آن‌هاست، نه رسیدن به تعداد شرکت‌کننده.

آیا نیاز به یادگیری سیستم رونوشت‌نویسی جفرسون دارم؟

بله، اگر خودتان CA را انجام می‌دهید. نمادگذاری جفرسون — شامل مکث‌های زمان‌بندی شده، شروع و پایان همپوشانی، کانتورهای لحن صدا، بلندی صدا، و سرعت گفتار — یک تزئین اختیاری نیست؛ ویژگی‌هایی را ثبت می‌کند که CA نشان می‌دهد از نظر تعاملی مهم هستند. بسیاری از تحلیل‌ها به جایگذاری دقیق یک مکث ۰.۳ ثانیه‌ای یا شروع همپوشانی بستگی دارند. خدمات رونوشت‌نویسی تجاری و ابزارهای تبدیل گفتار به متن، رونوشت‌های املایی تولید می‌کنند که برای CA بدون اصلاح تخصصی قابل توجه کافی نیستند.

تفاوت بین CA و تحلیل گفتمان انتقادی (CDA) چیست؟

CA و CDA علاقه‌مندی مشترکی به گفتار و متن دارند اما در تعهدات نظری خود اساساً متفاوت هستند. CA فرضیات در مورد قدرت، ایدئولوژی، یا ساختار اجتماعی را معلق می‌کند و تنها از آنچه شرکت‌کنندگان به طور قابل اثباتی در خود تعامل به آن جهت‌گیری می‌کنند، کار می‌کند. CDA از یک چارچوب نظری انتقادی آغاز می‌شود و از داده‌های گفتمان به عنوان شواهدی از نابرابری‌های اجتماعی گسترده‌تر یا مواضع ایدئولوژیک استفاده می‌کند. دست‌اندرکاران CA عموماً در مورد وارد کردن چارچوب‌های توضیحی خارجی محتاط هستند زیرا انجام این کار خطر نادیده گرفتن آنچه شرکت‌کنندگان خود در داده‌ها انجام می‌دهند را به همراه دارد.

آیا CA برای ارتباطات آنلاین و مبتنی بر متن مناسب است؟

CA به تعاملات مبتنی بر متن (چت، پیامک، رسانه‌های اجتماعی) و تعاملات چندوجهی (تماس‌های ویدیویی، ژست، نگاه) گسترش یافته است. این تطبیق‌ها نیازمند قراردادهای رونوشت‌نویسی اصلاح شده‌ای هستند که ویژگی‌های خاص رسانه را ثبت کنند — به عنوان مثال، زمان‌بندی تحویل پیام و امکانات پلتفرم در چت. منطق متوالی اصلی CA اعمال می‌شود، اما تحلیلگران باید شیوه‌های رونوشت‌نویسی را با وجه تطبیق دهند.

روش‌های مرتبط

منابع

  1. Sacks, H., Schegloff, E. A., & Jefferson, G. (1974). A simplest systematics for the organization of turn-taking for conversation. Language, 50(4), 696–735.

    باز کردن مرجع انتشار
    کپی شد.
  2. Sidnell, J. (2010). Conversation Analysis: An Introduction. Wiley-Blackwell.

    شابک: 978-1405159098
    کپی شد.