طراحی آزمایشی گروه کنترل — آزمایش کنترلشده
- معرفیشده توسط
- Ronald A. Fisher; systematised by Donald T. Campbell & Julian C. Stanley
- سال
- 1935 (Fisher); 1963 (Campbell & Stanley codification)
- نوع
- Experimental research design
- خانواده
- Experimental design
این متن ترجمه ماشینی است و هنوز بازبینی نشده است. متن اصلی را به انگلیسی بخوانید
چه کاری انجام میدهد؟
طراحی آزمایشی گروه کنترل، یک ساختار آزمایشی بنیادی است که در آن شرکتکنندگان به حداقل دو گروه تخصیص داده میشوند — یک گروه مداخله که مداخله را دریافت میکند و یک گروه کنترل که آن را دریافت نمیکند — تا بتوان با مقایسه نتایج بین گروهها، اثر مداخله را ایزوله کرد. تصادفیسازی تخصیص، با متعادل کردن عوامل مخدوشگر شناختهشده و ناشناخته، استنتاج علی را تقویت میکند.
شهود پشت روش
گروه کنترل را به عنوان خط مبنایی در نظر بگیرید که اثر مداخله شما در برابر آن اندازهگیری میشود. بدون گروه کنترل، نمیتوانید بگویید که آیا هر تغییری که مشاهده میکنید ناشی از درمان است یا زمان، بلوغ، تاریخچه، یا عوامل دیگر. با نگهداشتن یک گروه بدون درمان تحت شرایط کاملاً یکسان و سپس مقایسه دو گروه در پایان، آنچه را که درمان به طور خاص به آن کمک کرده است، ایزوله میکنید. گروه کنترل یک فکر ثانویه نیست؛ بلکه لنگر منطقی استنتاج علی در آزمایشها است.
تاریخ
منطق گروه مقایسه در آزمایشها توسط رونالد ا. فیشر در ایستگاه تحقیقاتی روتامستد در دهههای ۱۹۲۰-۱۹۳۰ رسمی شد و در کتاب او «طراحی آزمایشها» در سال ۱۹۳۵ به اوج خود رسید، که تصادفیسازی را به عنوان اساس استنتاج آزمایشی معرفی کرد. رساله دونالد کمپبل و جولیان استنلی در سال ۱۹۶۳ با عنوان «طرحهای آزمایشی و شبهآزمایشی برای تحقیق» طبقهبندی طرحهای آزمایشی را نظاممند کرد و تهدیدات اعتبار درونی را که یک طرح گروه کنترل کاملاً تصادفی به آنها میپردازد، فهرست کرد. چارچوب آنها همچنان مرجع غالب برای اعتبار طراحی در علوم اجتماعی و رفتاری باقی مانده است.
چه زمانی استفاده شود
هنگامی که نیاز به ایجاد یک رابطه علی بین یک مداخله و یک پیامد دارید، نه صرفاً یک ارتباط، از طراحی آزمایشی گروه کنترل استفاده کنید. این طراحی استاندارد برای ارزیابی مداخلات آموزشی، درمانهای بالینی، برنامههای رفتاری و ویژگیهای محصول است. این طراحی مستلزم آن است که (الف) بتوانید متغیر مستقل را دستکاری کنید، (ب) تخصیص تصادفی یا حداقل سیستماتیک شرکتکنندگان به گروهها امکانپذیر باشد، و (ج) اندازهگیری پیامد در هر دو گروه تحت شرایط قابل مقایسه امکانپذیر باشد. هنگامی که تصادفیسازی از نظر اخلاقی یا عملی غیرممکن است، از این طراحی استفاده نکنید — در این صورت طراحی شبهآزمایشی یا آزمایش طبیعی مناسبتر است. هنگامی که سؤال تحقیق اکتشافی، توصیفی است، یا در مورد تجربه زیسته پرسیده میشود تا اثر یک درمان، از آن استفاده نکنید.
محدودیتها و ملاحظات
- مستلزم آن است که تخصیص گروه تصادفی (یا به طور سیستماتیک دیگر) از نظر اخلاقی و لجستیکی امکانپذیر باشد.
- در صورت متفاوت بودن نرخ ریزش بین گروههای مداخله و کنترل، به طور خودکار از سوگیری ریزش جلوگیری نمیکند.
- اعتبار درونی بالا است، اما تعمیم نتایج به جمعیتها یا محیطهای مختلف نیازمند مطالعات اضافی است.
- پنهانکاری (کور کردن) اغلب در خارج از زمینههای بالینی دشوار است و اثرات انتظاری و دارونما را به عنوان تهدیدات باقیمانده باقی میگذارد.
شرایط منبع جایگزین بررسی علمی مستقل یا اعتبارسنجی توسط موتور تحلیل نیست.
نقاط قوت
- قویترین شواهد را برای استنتاج علی در میان طرحهای مشاهدهای و آزمایشی فراهم میکند.
- تخصیص تصادفی، عوامل مخدوشگر شناختهشده و ناشناخته را به طور همزمان کنترل میکند.
- منطق مفهومی سرراست که مستقیماً با اکثر چارچوبهای مقایسه آماری مطابقت دارد.
- استاندارد پذیرفتهشده گسترده برای ارزیابی مداخله در تحقیقات بالینی، آموزشی و اجتماعی.
- قابل انطباق: ساختار پایه را میتوان با چیدمانهای عاملی، اندازهگیریهای پیشآزمون، یا ارزیابیهای مکرر گسترش داد.
کاربردها
- ارزیابی اثربخشی یک داروی یا درمان جدید با مقایسه بیماران تحت درمان با گروه کنترل دریافتکننده دارونما در یک کارآزمایی بالینی.
- آزمایش اینکه آیا یک مداخله آموزشی جدید، نتایج یادگیری دانشآموزان را نسبت به یک کلاس کنترل با آموزش استاندارد بهبود میبخشد.
- ارزیابی اثر یک برنامه سلامتی محل کار با مقایسه بهرهوری و غیبت کارکنان بین گروههای ثبتنامشده و ثبتنامنشده.
- اندازهگیری تأثیر یک کمپین بهداشت عمومی بر تغییر رفتار با مقایسه مناطق در معرض کمپین با مناطق کنترل نشده.
- اعتبارسنجی یک ویژگی جدید نرمافزار با مقایسه نرخ تکمیل وظیفه کاربر در گروههای با و بدون فعال بودن ویژگی.
چگونه کار میکند
چگونه کار میکند
محقق حداقل دو گروه را تعریف میکند: یک یا چند گروه مداخله که مداخله آزمایشی را دریافت خواهند کرد، و یک گروه کنترل که آن را دریافت نخواهد کرد (یا دارونما یا شرایط مراقبت استاندارد را دریافت خواهد کرد). تعداد و ماهیت گروهها توسط سؤال تحقیق و ساختار عاملی طراحی تعیین میشود.
شرکتکنندگان واجد شرایط به طور تصادفی به شرایط مداخله یا کنترل تخصیص داده میشوند. تخصیص تصادفی — در مقابل خود-انتخابی یا تخصیص مبتنی بر راحتی — مکانیسمی است که گروهها را در عوامل مخدوشگر اندازهگیری شده و اندازهگیری نشده در خط مبنا برابر میکند و طراحی را به یک آزمایش واقعی تبدیل میکند. بدون تصادفیسازی، طراحی شبهآزمایشی است.
گروه مداخله، مداخله آزمایشی را تحت شرایط استاندارد و کنترلشده دریافت میکند. گروه کنترل شرایطی را تجربه میکند که تا حد امکان یکسان هستند، به جز عدم وجود درمان فعال. در صورت امکان، پنهانکاری (کور کردن) شرکتکنندگان و/یا ارزیابان برای جلوگیری از سوگیری نتایج توسط اثرات انتظاری اعمال میشود.
پیامدهای اولیه و ثانویه با استفاده از ابزارها و رویههای یکسان در هر دو گروه در نقاط زمانی یکسان اندازهگیری میشوند. اندازهگیری باید عینی باشد یا در صورت ذهنی بودن، نسبت به تخصیص گروه پنهان (کور) باشد. هرگونه معیار پیامد و نقاط زمانی از پیش تعیینشده باید قبل از شروع جمعآوری دادهها اعلام شده باشد.
امتیازات پیامد بین گروهها با استفاده از آزمونهای آماری مناسب مقایسه میشوند — معمولاً آزمونهای t یا ANOVA برای پیامدهای پیوسته، آزمون کای-دو یا رگرسیون لجستیک برای پیامدهای طبقهای. تفاوت بین گروهی، فاصله اطمینان آن، و اندازه اثر، همگی نشان میدهند که آیا درمان تأثیر عملی و آماری معناداری داشته است.
دامهای رایج
- حذف یک شرط کنترل واقعی و در عوض مقایسه دو درمان فعال — این اثربخشی نسبی را میآزماید، نه اثر مطلق را، و نیازمند اذعان صریح است.
- تخصیص گروهها بر اساس راحتی به جای تصادفیسازی و سپس رفتار با طراحی به گونهای که گویی یک آزمایش واقعی است، که اطمینان علی را بیش از حد برآورد میکند.
- اندازه نمونه ناکافی در هر یک از گروهها، منجر به آزمونهای کمتوان میشود که قادر به تشخیص اندازههای اثر واقعی نیستند — همیشه قبل از جمعآوری دادهها، تحلیل توان را انجام دهید.
- ریزشمندی افتراقی بین گروهها که در تحلیل نادیده گرفته شده است — اگر شرکتکنندگان بیشتری از یک شرط خارج شوند، برابری خط مبنا مختل میشود و باید تحلیل قصد درمان گزارش شود.
- آلودگی بین گروهها زمانی که شرکتکنندگان در شرط کنترل از عناصر درمان مطلع میشوند یا آنها را اتخاذ میکنند، که اثر مشاهدهشده را تضعیف میکند.
پرسشهای متداول
تفاوت بین گروه کنترل و گروه مقایسه چیست؟
یک گروه کنترل به طور دقیق هیچ درمانی یا دارونما دریافت نمیکند و از طریق تخصیص تصادفی تشکیل میشود. یک گروه مقایسه هر گروهی است که برای تضاد استفاده میشود اما از طریق روشهای غیرتصادفی تشکیل شده است — به عنوان مثال، یک کلاس از پیش موجود یا یک گروه تاریخی. این تمایز برای استنتاج علی مهم است: تخصیص تصادفی از ادعاهای علی پشتیبانی میکند؛ گروههای مقایسه فقط از ارتباطات پشتیبانی میکنند.
آیا گروه کنترل در لیست انتظار قابل قبول است؟
بله، در بسیاری از محیطهای کاربردی، گروه کنترل در لیست انتظار — که در آن گروه کنترل مداخله را پس از پایان مطالعه دریافت میکند — یک مصالحه اخلاقی است که منطق مقایسه را حفظ میکند. محدودیت این است که شرکتکنندگان میدانند در حال انتظار هستند، که میتواند اثرات انتظاری را وارد کند و اعتبار درونی را نسبت به یک گروه کنترل واقعی بدون درمان یا دارونما کاهش دهد.
آیا اگر تخصیص تصادفی داشته باشم به پیشآزمون نیاز دارم؟
تخصیص تصادفی به طور نظری گروههای معادل در خط مبنا بدون پیشآزمون تولید میکند، به خصوص در نمونههای بزرگ. با این حال، پیشآزمون همچنان به شدت توصیه میشود زیرا به شما امکان میدهد برابری خط مبنا را تأیید کنید، از نمرات تغییر یا ANCOVA برای تحلیلهای قدرتمندتر استفاده کنید، و هرگونه ریزشمندی افتراقی را در طول مطالعه تشخیص دهید.
اندازه هر گروه چقدر باید باشد؟
اندازه گروه باید توسط یک تحلیل توان رسمی تعیین شود که حداقل اندازه اثر مورد علاقه عملی، سطح توان مورد نظر (به طور قراردادی ۰.۸۰)، و آستانه آلفا (معمولاً ۰.۰۵) را مشخص میکند. قوانین سرانگشتی مانند «حداقل ۳۰ نفر در هر گروه» فقط نقاط شروع هستند و زمانی که اثرات مورد انتظار کوچک هستند یا اندازهگیری پیامدها پرهزینه است، ناکافی هستند.
آیا میتوانم از طراحی گروه کنترل با یک تکموضوعی استفاده کنم؟
نه به معنای بینموضوعی. طرحهای آزمایشی تکموضوعی از فرد به عنوان کنترل خود در طول زمان استفاده میکنند (به عنوان مثال، طرحهای AB یا ABAB)، که یک رویکرد مفهومی متمایز است. یک طراحی گروه کنترل متعارف نیازمند چندین شرکتکننده است که در شرایط مختلف توزیع شدهاند.
روشهای مرتبط
منابع
Campbell, D. T., & Stanley, J. C. (1963). Experimental and Quasi-Experimental Designs for Research. Rand McNally.
باز کردن مرجع انتشارکپی شد.Fisher, R. A. (1935). The Design of Experiments. Oliver and Boyd.
باز کردن مرجع انتشارکپی شد.