پدیدارشناسی تطبیقی — پژوهش پدیدارشناختی تطبیقی
- معرفیشده توسط
- Edmund Husserl (foundational); systematised in comparative application by Amedeo Giorgi, Max van Manen, and others
- سال
- Late 20th century (comparative applications prominent from the 1980s–1990s onward)
- نوع
- Qualitative comparative research design
- خانواده
- Qualitative design / analysis
این متن ترجمه ماشینی است و هنوز بازبینی نشده است. متن اصلی را به انگلیسی بخوانید
چه کاری انجام میدهد؟
پدیدارشناسی تطبیقی، بررسی پدیدارشناختی را در مورد دو یا چند گروه، فرهنگ یا بافت متمایز به کار میبرد و به صراحت چگونگی تجربه و معناسازی یک پدیده مشترک توسط هر گروه را مقایسه میکند. این رویکرد به جای توصیف یک جوهر واحد، هم ساختارهای مشترک و هم تفاوتهای معنادار در تجربه زیسته را در واحدهای مقایسه آشکار میسازد. این روش مبتنی بر پدیدارشناسی هوسرلی و هرمنوتیکی است، اما طراحی استاندارد تکگروهی را به یک تحلیل ساختاریافته بینگروهی گسترش میدهد.
شهود پشت روش
فرض کنید نمیخواهید فقط بدانید بیماری مزمن چه حسی دارد، بلکه میخواهید بدانید آیا این تجربه به طور سیستماتیک بین بیماران در بیمارستانهای شهری و بیماران در کلینیکهای روستایی متفاوت است یا خیر. پدیدارشناسی تطبیقی یک بررسی پدیدارشناختی کامل را به طور جداگانه در هر گروه انجام میدهد، سپس دو ساختار اساسی حاصل را در کنار هم قرار میدهد. این مقایسه تجربه را به اعداد تقلیل نمیدهد؛ بلکه میپرسد: مضامین مشترک کجا هستند و گروهها در کجا واگرا میشوند — و این واگرایی به چه معناست؟ نتیجه غنیتر از یک مطالعه تکگروهی است، زیرا تضادها جنبههایی از پدیده را روشن میکنند که یک نمونه همگن آنها را نامرئی میگذارد.
تاریخ
پدیدارشناسی تطبیقی زمانی پدیدار شد که پژوهشگران شروع به به کارگیری سنت پدیدارشناختی در سؤالاتی کردند که نیاز به مقایسه بینگروهی یا بینفرهنگی داشتند. کارهای بنیادی هوسرل، هایدگر و مرلو-پونتی به صراحت به مقایسه نپرداختند، اما جنبش پدیدارشناسی تجربی — که توسط آمادئو جورجی در دانشگاه دوکاسن از دهه 1970 به بعد توسعه یافت و توسط متن 1990 مکس ون مانن در مورد پژوهش تجربه زیسته نظاممند شد — زیرساخت روششناختی را فراهم کرد. طراحیهای تطبیقی به ویژه در علوم پرستاری، روانشناسی بینفرهنگی و پژوهشهای آموزشی در دهههای 1990 و 2000 برجسته شدند، زیرا پژوهشگران به دنبال درک چگونگی شکلگیری تجربه توسط بافت اجتماعی و فرهنگی بودند.
چه زمانی استفاده شود
هنگامی که سؤال پژوهش شما به صراحت مربوط به چگونگی تجربه متفاوت یک پدیده در بین گروههای قابل شناسایی، فرهنگها، نقشهای حرفهای یا مراحل زندگی است — و هنگامی که معنای ذهنی، نه تفاوت آماری، علاقه اصلی است، از پدیدارشناسی تطبیقی استفاده کنید. این روش برای پژوهشهای نابرابریهای سلامت، روانشناسی بینفرهنگی، ارزیابی سیاستهای آموزشی و مطالعات سازمانی که در آنها تفاوتهای تجربی اهمیت دارند، بسیار مناسب است. هنگامی که مقایسه صرفاً جمعیتی است و هیچ توجیه نظری برای اینکه چرا گروهها پدیده را به طور متفاوتی تجربه میکنند وجود ندارد، از آن استفاده نکنید؛ در این صورت یک مطالعه پدیدارشناختی تکگروهی استاندارد مناسبتر است. همچنین هنگامی که اندازه نمونه در هر گروه کمتر از حدود پنج شرکتکننده است، یا هنگامی که هدف پژوهش ساخت یک مدل علّی به جای توصیف تجربه زیسته است، از آن اجتناب کنید.
محدودیتها و ملاحظات
- نیاز به استخدام و مصاحبه با نمونههای کافی در هر گروه مقایسه، که جمعآوری دادهها را نسبت به یک مطالعه تکگروهی پرهزینهتر میکند.
- تحلیلهای درونگروهی باید به طور مستقل تکمیل شوند؛ مقایسه زودهنگام بینگروهی میتواند توصیف اساسی هر گروه را آلوده کند.
- مقایسه تفسیری است و نمیتواند ادعاهای علّی در مورد چرایی تفاوت گروهها را پشتیبانی کند.
- یافتهها از نظر آماری قابل تعمیم نیستند؛ آنها به بافتهایی با ویژگیهای ساختاری مشابه قابل انتقال هستند.
- مقایسه گروههایی که به طور همزمان در ابعاد متعدد متفاوت هستند، انتساب تفاوتهای تجربی به یک عامل واحد را دشوار میکند.
شرایط منبع جایگزین بررسی علمی مستقل یا اعتبارسنجی توسط موتور تحلیل نیست.
نقاط قوت
- تفاوتهای تجربی را آشکار میکند که پدیدارشناسی تکگروهی نمیتواند تشخیص دهد و تضادهای ساختاری پنهان را قابل مشاهده میسازد.
- عمق و غنای پدیدارشناسی را حفظ میکند در حالی که آن را به سؤالات تطبیقی با اهمیت عملی و سیاستی گسترش میدهد.
- توالی تحلیلی «اول درونگروهی» از یکپارچگی تجربی هر گروه قبل از شروع مقایسه محافظت میکند.
- بینشهای ظریفی را در مورد ابعاد فرهنگی، بافتی یا مبتنی بر نقش پدیدهها ارائه میدهد که مقایسههای پیمایشی آنها را از دست میدهند.
- یافتهها میتوانند به مداخلات، سیاستها یا طراحیهای آموزشی خاص گروهی که مبتنی بر تجربه زیسته معتبر هستند، کمک کنند.
- چارچوب مقایسه صریح، سهم مطالعه را فراتر از آنچه یک روایت واحد ارائه میدهد، تقویت میکند.
کاربردها
- مقایسه چگونگی تجربه مدیریت درد مزمن و تعامل با ارائهدهندگان مراقبتهای بهداشتی توسط بیماران با پیشینههای فرهنگی مختلف.
- بررسی اینکه آیا معلمان تازهکار و باتجربه، هویت حرفهای را به طور متفاوتی تجربه میکنند و هسته مشترک هویت تدریس چیست.
- بررسی چگونگی تجربه حس تعلق دانشگاهی توسط دانشجویان نسل اول و نسلهای بعدی دانشگاه.
- مقایسه تجربه زیسته کارگران از راه دور و حضوری در مورد انزوای حرفهای و جامعه محل کار.
- بررسی چگونگی تجربه مدیران و کارکنان خط مقدم از یک ابتکار تغییر سازمانی در داخل یک مؤسسه.
- مطالعه تفاوتهای بینالمللی در چگونگی تجربه انتقال از دبیرستان به آموزش عالی توسط نوجوانان.
چگونه کار میکند
چگونه کار میکند
دو یا چند گروه مقایسه، بافت یا نقاط زمانی مشخص را شناسایی کنید که رابطه متفاوت آنها با پدیده مورد علاقه پژوهش است. گروهها باید پدیده مشترکی داشته باشند (مثلاً هر دو از دست دادن شغل را تجربه کردهاند) اما در یک بعد نظری معنادار متفاوت باشند (مثلاً بخش صنعت، پیشینه فرهنگی، گروه سنی). منطق مقایسه را قبل از شروع جمعآوری دادهها بیان کنید.
قبل از جمعآوری هرگونه داده، پژوهشگر مفروضات خود را در مورد هر گروه و در مورد چگونگی تفاوت گروهها مستند و تعلیق میکند. این اپوخه (epoché) شامل مفروضات در مورد اینکه کدام گروه تجربه غنیتر یا دشوارتری را گزارش خواهد کرد نیز میشود. پژوهشگر باید به طور یکسان برای یافتههای شگفتانگیز در هر واحد مقایسه آماده باشد.
روایتهای دست اول غنی از شرکتکنندگان در هر گروه، معمولاً از طریق مصاحبههای عمیق فردی، جمعآوری میشود. پروتکل بازپاسخ یکسانی در بین گروهها برای اطمینان از قابلیت مقایسه استفاده میشود، در حالی که به اندازه کافی انعطافپذیر است تا امکان ظهور معنای خاص گروه را فراهم کند. اندازههای نمونه از راهنمای استاندارد پدیدارشناختی پیروی میکنند (تقریباً 5 تا 15 نفر در هر گروه)، با رسیدن هر گروه به اشباع مفهومی خاص خود.
یک تحلیل پدیدارشناختی کامل درونگروهی به طور مستقل برای هر گروه انجام میشود: اظهارات مهم شناسایی میشوند، واحدهای معنایی خوشهبندی میشوند و یک توصیف اساسی خاص گروه ساخته میشود. این تحلیلهای درونگروهی قبل از شروع هرگونه مقایسه بینگروهی تکمیل میشوند و از نتیجهگیری زودهنگام در مورد شباهتها یا تفاوتهای مورد انتظار جلوگیری میکنند.
توصیفهای اساسی تولید شده برای هر گروه به طور سیستماتیک در کنار هم قرار میگیرند. تحلیلگر مضامین همگرا — آنهایی که در همه گروهها برای تجربه اساسی به نظر میرسند — و مضامین واگرا را که در برخی گروهها برجسته هستند اما در دیگران غایب یا به شکل متفاوتی پیکربندی شدهاند، شناسایی میکند. مقایسه تفسیری است، نه آماری: هدف درک چرایی وجود تفاوتها است، نه اندازهگیری اندازههای اثر.
یافتهها در یک ترکیب تطبیقی ادغام میشوند که هم یک هسته تجربی مشترک و هم یک گزارش متمایز از چگونگی و چرایی تغییر تجربه در بین گروهها را ارائه میدهد. این ترکیب باید به سؤال پژوهش پاسخ دهد: این یک تجربه انسانی جهانی از چه جنبههایی است و از چه جنبههایی توسط عضویت در گروه، فرهنگ یا بافت شکل میگیرد؟
دامهای رایج
- نادیده گرفتن تحلیل درونگروهی و پرش مستقیم به مقایسه — این کار ساختار اساسی تجربه هر گروه را از بین میبرد و به جای بینش پدیدارشناختی واقعی، تضادهای سطحی ایجاد میکند.
- استفاده از پروتکلهای مصاحبه متفاوت در بین گروهها — کلمات سؤال ناسازگار، مقایسه بینگروهی را مخدوش میکند؛ پروتکل اصلی باید ثابت نگه داشته شود در حالی که برای جزئیات خاص هر گروه باز باشد.
- برخورد با تفاوت جمعیتی به عنوان یک توجیه کافی — گروهها باید انتخاب شوند زیرا نظریه یا شواهد قبلی نشان میدهد که آنها پدیده را به طور متفاوتی تجربه میکنند، نه صرفاً به دلیل تفاوت در سن یا جنسیت.
- اجازه دادن به تحلیل یک گروه برای تأثیرگذاری بر دیگری — تمام کدگذاری درونگروهی و توسعه مضامین را قبل از شروع مرحله مقایسه تکمیل کنید.
- ادعای بیش از حد جهانشمولی — هنگامی که مضامین در بین گروهها همگرا میشوند، این باید به عنوان یک یافته مطالعه ارائه شود، نه اینکه از قبل فرض شود.
پرسشهای متداول
پدیدارشناسی تطبیقی چه تفاوتی با صرفاً انجام دو مطالعه پدیدارشناختی جداگانه دارد؟
در پدیدارشناسی تطبیقی، مقایسه بینگروهی از ابتدا در طراحی گنجانده شده است: پدیده یکسان، پروتکل اصلی یکسان و یک مرحله تفسیری صریح که توصیفهای اساسی درونگروهی را در کنار هم قرار میدهد. دو مطالعه جداگانه ممکن است به موضوعات همپوشان بپردازند اما برای مقایسه مستقیم طراحی نشدهاند و معمولاً از معیارهای نمونهگیری، پروتکلها و چارچوبهای تحلیلی متفاوتی استفاده میکنند. پدیدارشناسی تطبیقی به یک معماری مطالعه یکپارچه نیاز دارد که در آن قابلیت مقایسه با طراحی تضمین شده باشد.
به ازای هر گروه به چند شرکتکننده نیاز دارم؟
راهنمای استاندارد پدیدارشناختی در هر گروه اعمال میشود: تقریباً 5 تا 15 شرکتکننده معمول است، با ترجیح تعداد بالاتر زمانی که گروهها از نظر داخلی ناهمگن هستند. هر گروه باید به طور مستقل به اشباع مفهومی برسد. مجموع نمونه 10 تا 30 نفر در دو گروه در مطالعات پدیدارشناختی تطبیقی منتشر شده رایج است، اگرچه اندازه مناسب به پیچیدگی پدیده و میزان تغییرات درونگروهی مورد انتظار بستگی دارد.
آیا میتوانم بیش از دو گروه را مقایسه کنم؟
بله. پدیدارشناسی تطبیقی میتواند سه یا چند گروه را در خود جای دهد، اگرچه هر گروه اضافی، حجم کار تحلیل درونگروهی را چند برابر میکند. با بیش از سه گروه، ترکیب بینگروهی پیچیده میشود و خطر از دست دادن عمق پدیدارشناختی به نفع فهرستبندی سطحی وجود دارد. معمولاً انجام یک مقایسه متمرکز دو گروهی و پرداختن به گروههای اضافی در مطالعات بعدی سازندهتر است.
چه چیزی پدیدارشناسی تطبیقی را از پژوهش کیفی بینفرهنگی به طور کلی متمایز میکند؟
پدیدارشناسی تطبیقی یک طراحی خاص است که توالی تحلیلی کامل پدیدارشناختی — تعلیق، واحدهای معنایی، توصیف اساسی — را در هر گروه قبل از مقایسه به کار میبرد. پژوهش کیفی بینفرهنگی یک دسته گستردهتر است که قومنگاری، تحلیل مضمونی و سایر رویکردها را در بر میگیرد. گونه پدیدارشناختی در تعهد خود به توصیف ساختار اساسی تجربه زیسته در هر گروه فرهنگی قبل و به عنوان شرط مقایسه بین آنها متمایز است.
آیا باید همان پژوهشگر تمام مصاحبهها را در بین گروهها انجام دهد؟
در حالت ایدهآل بله، برای اطمینان از ایجاد ارتباط و کاربرد پروتکل ثابت. هنگامی که چندین پژوهشگر گروهها را بین خود تقسیم میکنند، سازگاری بین تحلیلگران باید از طریق آموزش مشترک، یادداشتبرداری و بحث منظم برقرار شود. هر پژوهشگری که در گروهی متفاوت از پیشینه خود مصاحبه انجام میدهد، باید به ویژه به تعلیق مفروضات در مورد آن گروه توجه کند.
روشهای مرتبط
منابع
van Manen, M. (1990). Researching Lived Experience: Human Science for an Action Sensitive Pedagogy. State University of New York Press.
شابک: 978-0791404645کپی شد.Giorgi, A. (2009). The Descriptive Phenomenological Method in Psychology: A Modified Husserlian Approach. Duquesne University Press.
شابک: 978-0820704104کپی شد.