Skip to content
بازگشت به نتایج جست‌وجو

پژوهش روایی تطبیقی — مقایسه داستان‌ها در موارد مختلف

معرفی‌شده توسط
D. Jean Clandinin & F. Michael Connelly (narrative inquiry); comparative extension by the broader qualitative comparative tradition
سال
1990s–2000s
نوع
Qualitative comparative research design
خانواده
Qualitative design / analysis

این متن ترجمه ماشینی است و هنوز بازبینی نشده است. متن اصلی را به انگلیسی بخوانید

اندازه قلم

چه کاری انجام می‌دهد؟

پژوهش روایی تطبیقی یک طرح کیفی است که داستان‌های شخصی یا روایت‌های زندگی را از دو یا چند شرکت‌کننده، گروه یا زمینه جمع‌آوری کرده و آن‌ها را به طور سیستماتیک مقایسه می‌کند تا الگوها، تضادها و تأثیرات زمینه‌ای را آشکار سازد. این روش با بهره‌گیری از توجه تحقیق روایی به تجربه به مثابه داستان، منطق مقایسه‌ای عمدی را برای شناسایی اشتراکات، افتراقات و دلایل بروز تفاوت‌ها در موارد مختلف اضافه می‌کند.

شهود پشت روش

پژوهش روایی تطبیقی را مانند کنار هم قرار دادن چندین روایت زندگی و خواندن آن‌ها در نسبت با یکدیگر در نظر بگیرید. یک مطالعه روایی منفرد، تجربه یک فرد را بیان می‌کند؛ اما یک مطالعه روایی تطبیقی می‌پرسد وقتی همین نوع تجربه را از افرادی در شرایط بسیار متفاوت — فرهنگ‌های مختلف، نسل‌های مختلف، حرفه‌های مختلف، یا مسیرهای بهبودی مختلف — می‌شنویم، چه تغییری رخ می‌دهد. این مقایسه آماری نیست: بلکه با توجه به چگونگی روشن کردن یا به چالش کشیدن آنچه در یک داستان ظاهر می‌شود، توسط طرح داستان، نقاط عطف و معانی در داستان دیگر عمل می‌کند.

تاریخ

تحقیق روایی به عنوان یک روش تحقیق توسط D. Jean Clandinin و F. Michael Connelly از طریق مجموعه‌ای از مقالات در دهه ۱۹۸۰ و کتاب بنیادین سال ۲۰۰۰، با الهام از فلسفه تجربه دیویی و چرخش روایی در علوم اجتماعی که توسط پژوهشگرانی مانند برونر، پولکین‌هورن و ریکور کاتالیز شد، نظام‌مند گردید. استفاده تطبیقی از روایت‌ها ریشه در پژوهش‌های تاریخ زندگی بین فرهنگی و سنت‌های تاریخ شفاهی دارد. متون روش‌شناختی کاترین ریسمن (۱۹۹۳، ۲۰۰۸) رویه‌های تحلیل روایی را که برای کار تطبیقی قابل اجرا هستند، رسمی کردند. تا دهه ۲۰۱۰، طرح‌های روایی تطبیقی در تحقیقات بهداشت، آموزش و مطالعات مهاجرت به عنوان یک رویکرد تطبیقی کیفی منسجم تثبیت شدند.

چه زمانی استفاده شود

هنگامی که می‌خواهید بفهمید چگونه یک نوع تجربه مشابه در گروه‌ها، محیط‌ها یا دوره‌های تاریخی مختلف تفاوت دارد — به عنوان مثال، چگونه مهاجران از کشورهای مختلف ادغام را روایت می‌کنند، یا چگونه پرستاران و بیماران داستان یک برخورد بالینی را به طور متفاوتی بیان می‌کنند — از پژوهش روایی تطبیقی استفاده کنید. این روش برای پرسش‌هایی درباره هویت، عاملیت، معناداری و نقش زمینه در شکل‌دهی به تجربه مناسب است. نیازمند داده‌های روایی است: مصاحبه‌های عمیق یا متون خودزندگی‌نامه‌ای از حداقل دو مورد یا گروه شرکت‌کننده که به طور معناداری متمایز هستند. زمانی که هدف اندازه‌گیری شیوع یا آزمودن فرضیه‌های علّی است؛ زمانی که شرکت‌کنندگان قادر یا مایل به ارائه روایت‌های طولانی نیستند؛ یا زمانی که مقایسه دلبخواهی است نه مبتنی بر انگیزه نظری، از آن استفاده نکنید.

محدودیت‌ها و ملاحظات

  • نیازمند داده‌های قابل توجه از هر مورد است؛ دو یا چند روایت عمیق، مجموعه داده را بزرگ و تحلیل آن را زمان‌بر می‌کند.
  • یافته‌ها معنا و الگو را در یک نمونه هدفمند توصیف می‌کنند و قابل تعمیم آماری نیستند.
  • چارچوب مقایسه باید از نظر نظری توجیه شود؛ گروه‌های مقایسه‌ای که بد انتخاب شده‌اند، تضادهای سطحی ایجاد می‌کنند.
  • متعادل کردن عمق (ارج نهادن به هر داستان) با گستردگی (تحلیل بین موارد) از نظر تحلیلی دشوار است و آموزش آن سخت است.

شرایط منبع جایگزین بررسی علمی مستقل یا اعتبارسنجی توسط موتور تحلیل نیست.

نقاط قوت

  • نحوه شکل‌دهی زمینه، فرهنگ و موقعیت اجتماعی به درک افراد از تجربیات مشابه را آشکار می‌سازد.
  • یکپارچگی روایت‌های فردی را قبل از تحلیل بین موارد حفظ می‌کند و خطر برون‌بافت‌زدایی داده‌ها را کاهش می‌دهد.
  • قادر به تولید یافته‌های غنی نظری درباره تنوع و اشتراک است که مطالعات روایی تک موردی قادر به تولید آن نیستند.
  • انعطاف‌پذیر: می‌تواند بین افراد، گروه‌ها، نقاط زمانی یا محیط‌های فرهنگی مقایسه کند.
  • به ویژه برای درک هویت، عاملیت و تجربه زیسته در جمعیت‌های متنوع قدرتمند است.

کاربردها

  • مقایسه چگونگی روایت هویت بیماری و مقابله توسط بیماران مبتلا به بیماری مزمن از پیشینه‌های فرهنگی مختلف.
  • بررسی چگونگی روایت سفر تحصیلی توسط دانشجویان نسل اول و نسل‌های بعدی دانشگاه.
  • مقایسه روایت‌های تغییر سازمانی از مدیران و کارکنان خط مقدم.
  • تحلیل چگونگی ساخت تعلق و هویت توسط جمعیت‌های پناهنده و مهاجر در کشورهای میزبان مختلف.
  • مقایسه روایت‌های تاریخ زندگی معلمان در مراحل مختلف شغلی برای درک توسعه هویت حرفه‌ای.
  • بررسی چگونگی روایت متفاوت بهبودی توسط بازماندگان یک سانحه مشابه در جوامع یا گروه‌های جمعیتی مختلف.

چگونه کار می‌کند

چگونه کار می‌کند

1

پژوهشگر پدیده روایی مورد علاقه را تعریف کرده و دو یا چند مورد — شرکت‌کننده، گروه یا زمینه — را انتخاب می‌کند که مقایسه آن‌ها از نظر تحلیلی معنادار باشد. نمونه‌گیری هدفمند است: موارد برای نمایش تنوع معنادار (مانند جمعیت‌شناسی، مکان‌ها یا نتایج متضاد) یا برای آزمودن تفاسیر نوظهور از طریق منطق مورد منفی انتخاب می‌شوند. چارچوب مقایسه‌ای قبل از شروع جمع‌آوری داده‌ها به صراحت مشخص می‌شود.

2

داده‌های روایی غنی از طریق مصاحبه‌های عمیق و باز که شرکت‌کنندگان را به بیان داستان خود با کلمات خودشان و با سرعت خودشان دعوت می‌کند، جمع‌آوری می‌شود. منابع تکمیلی — مانند خاطرات روزانه، نامه‌ها، اسناد، یادداشت‌های میدانی — ممکن است اضافه شوند. هر شرکت‌کننده به عنوان یک واحد روایی فردی در نظر گرفته می‌شود و پژوهشگر به ساختار زمانی، طرح داستان و محتوای عاطفی هر روایت از نزدیک توجه می‌کند.

3

برای هر شرکت‌کننده، پروفایل‌های روایی فردی یا خلاصه‌های موردی ساخته می‌شود. این مرحله شامل خواندن و بازخوانی هر رونوشت برای شناسایی قوس داستان، قسمت‌های کلیدی، نقاط عطف و معانی است که راوی به رویدادها نسبت می‌دهد. این پروفایل، یکپارچگی هر روایت را قبل از شروع مقایسه بین موارد، حفظ می‌کند و از تجزیه زودهنگام داستان جلوگیری می‌نماید.

4

پروفایل‌های روایی در کنار هم قرار گرفته و به صورت تطبیقی تحلیل می‌شوند. پژوهشگر به دنبال همگرایی‌ها (ساختارهای طرح داستان مشترک، مضامین تکرارشونده، نقاط عطف رایج) و واگرایی‌ها (راه‌حل‌های متفاوت، معانی متناقض، تفاوت‌های خاص زمینه) می‌گردد. ماتریس‌های تحلیلی یا شبکه‌های موضوعی ممکن است به سازماندهی کمک کنند، اما تفسیر همچنان بر منطق روایی متمرکز است نه شمارش فراوانی.

5

الگوهای شناسایی شده در مقایسه، در رابطه با زمینه اجتماعی، فرهنگی یا ساختاری تفسیر می‌شوند. پژوهشگر می‌پرسد چرا داستان‌ها متفاوت یا همگرا هستند: چه شرایطی، روابط قدرتی یا عوامل زمینه‌ای بر نحوه ساخت و درک تجربه توسط شرکت‌کنندگان تأثیر می‌گذارند؟ یافته‌ها معمولاً به صورت مجموعه‌ای از پرتره‌های روایی همراه با تفسیری تطبیقی بین موارد ارائه می‌شوند.

دام‌های رایج

  • تجزیه زودهنگام روایت‌ها — حرکت به سمت کدگذاری موضوعی قبل از ساخت پروفایل‌های روایی فردی، ساختار داستانی را که ارزش متمایز پژوهش روایی را می‌بخشد، از بین می‌برد.
  • مقایسه بدون مبنا — انتخاب موارد به دلیل در دسترس بودن آسان به جای اینکه تضاد آن‌ها از نظر تحلیلی معنادار باشد، منجر به یافته‌های نامتمرکز می‌شود.
  • ادغام پژوهش روایی با تحلیل موضوعی — پژوهش روایی تطبیقی به طرح داستان، زمان‌مندی و ساختار روایی توجه دارد، نه فقط موضوعات تکرارشونده؛ اگر فقط موضوعات مهم باشند، تحلیل موضوعی مناسب‌تر است.
  • نادیده گرفتن موقعیت پژوهشگر — مفروضات روایی خود پژوهشگر بر همگرایی‌ها و واگرایی‌هایی که برجسته به نظر می‌رسند تأثیر می‌گذارد؛ ژورنال‌نویسی تأملی و بررسی توسط اعضا به مدیریت این امر کمک می‌کند.
  • رفتار با ترجمه به عنوان یک فرآیند خنثی — هنگام مقایسه روایت‌ها در زبان‌ها یا زمینه‌های فرهنگی مختلف، انتخاب‌های ترجمه پیامدهای تفسیری دارند که باید به صراحت به آن‌ها پرداخته شود.

پرسش‌های متداول

پژوهش روایی تطبیقی چگونه با تحقیق روایی استاندارد تفاوت دارد؟

تحقیق روایی استاندارد معمولاً بر تعداد کمی از شرکت‌کنندگان — گاهی فقط یک نفر — تمرکز دارد و هدف آن درک عمق و بافت تجربه فردی است. پژوهش روایی تطبیقی به طور عمدی دو یا چند مورد یا گروه را انتخاب کرده و تحلیل را بر اساس مقایسه سیستماتیک بنا می‌کند. منطق مقایسه‌ای از ابتدا در طرح گنجانده شده است، نه به عنوان یک فکر بعدی.

به چند مورد یا شرکت‌کننده نیاز دارم؟

حداقل ثابتی وجود ندارد، اما مقایسه معنادار معمولاً به حداقل دو مورد یا گروه شرکت‌کننده کاملاً متمایز نیاز دارد که هر کدام توسط چندین روایت نمایندگی شوند. معیار کلیدی، کفایت تحلیلی است: داده‌های روایی کافی از هر واحد مقایسه برای ساخت یک پروفایل منسجم. مطالعه‌ای که دو گروه پنج نفره را مقایسه می‌کند، قابل دفاع‌تر از مطالعه‌ای است که بیست روایت فردی را بدون یک چارچوب مقایسه‌ای روشن مقایسه می‌کند.

آیا می‌توانم پژوهش روایی تطبیقی را با تحلیل موضوعی ترکیب کنم؟

بله، و بسیاری از مطالعات منتشر شده این کار را انجام می‌دهند. پژوهشگران اغلب ابتدا پروفایل‌های روایی فردی را می‌سازند، سپس از تحلیل موضوعی برای شناسایی الگوهای بین موارد استفاده می‌کنند. نظم مهم این است که تحلیل در سطح روایت را قبل از رفتن به کدگذاری موضوعی تکمیل کنید، تا ساختار داستانی هر روایت به خودی خود درک شود قبل از اینکه تجزیه شود.

آیا پژوهش روایی تطبیقی برای مقایسه‌های بین فرهنگی مناسب است؟

این روش برای کارهای بین فرهنگی بسیار مناسب است، اما زبان و ترجمه باید با دقت مدیریت شوند. معنای روایی عمیقاً در قراردادهای فرهنگی نهفته است — آنچه یک داستان مناسب تلقی می‌شود، آنچه قابل بیان است، و چگونگی روایت علیت در فرهنگ‌های مختلف متفاوت است. کار با دستیاران پژوهشی دوزبانه و توجه به انتخاب‌های ترجمه به عنوان تصمیمات تفسیری به جای انتقال‌های خنثی ضروری است.

چگونه از دقت در پژوهش روایی تطبیقی اطمینان حاصل کنم؟

معیارهای کلیدی کیفیت عبارتند از: شفافیت در مورد مبنای نظری انتخاب مورد؛ ساخت دقیق پروفایل‌های روایی فردی قبل از تحلیل بین موارد؛ تأمل در مورد مفروضات روایی خود پژوهشگر؛ و توصیف عمیق که به خوانندگان اجازه می‌دهد قابلیت انتقال را ارزیابی کنند. بررسی توسط اعضا — بازگرداندن تفاسیر به شرکت‌کنندگان — رایج است اما اجباری نیست و امکان‌پذیری آن در زمینه‌های مختلف متفاوت است.

روش‌های مرتبط

منابع

  1. Clandinin, D. J., & Connelly, F. M. (2000). Narrative Inquiry: Experience and Story in Qualitative Research. Jossey-Bass.

    شابک: 978-0787943523
    کپی شد.
  2. Riessman, C. K. (2008). Narrative Methods for the Human Sciences. Sage.

    شابک: 978-0761929987
    کپی شد.