مقیاس جمعگرایی-فردگرایی
- معرفیشده توسط
- Theodore M. Singelis and Hazel R. Markus
- سال
- 1994
- نوع
- Self-report Likert scale
- خانواده
- Cross-cultural scale
این متن ترجمه ماشینی است و هنوز بازبینی نشده است. متن اصلی را به انگلیسی بخوانید
چه کاری انجام میدهد؟
مقیاس جمعگرایی-فردگرایی یک ابزار خودگزارشی است که برای سنجش تفاوتهای فردی در خودانگاره مستقل در مقابل وابسته و جهتگیری فرهنگی به سوی فردگرایی و جمعگرایی طراحی شده است. این مقیاس که توسط سینگلیس (1994) توسعه یافته و از طریق تحقیقات بعدی توسط تریاندا و همکارانش اصلاح شده است، ابعاد خودپنداره را به صورت مستقل (خودمختار، منحصربهفرد) یا وابسته (متصل، در روابط گنجانده شده) عملیاتی میکند. این مقیاس به ابزاری اساسی برای تحقیقات روانشناسی میانفرهنگی تبدیل شده است.
شهود پشت روش
این مقیاس نحوه درک افراد از خود را در رابطه با گروهها میسنجد. فردگرایی بر اهداف شخصی، منحصربهفرد بودن، خودمختاری و ابراز وجود تأکید دارد؛ جمعگرایی بر هماهنگی گروهی، وابستگی متقابل، تعهد و تناسب با گروه تأکید دارد. اینها به جای آنکه جهانشمول فرهنگی باشند، تفاوتهای فردی هستند که در همه فرهنگها یافت میشوند. این مقیاس چگونگی پیمایش افراد در تنش بین عاملیت شخصی و تعهد اجتماعی را ثبت میکند.
تاریخ
تئودور ام. سینگلیس در سال 1994 این مقیاس را برای سنجش خودانگارههای مستقل و وابسته بر اساس چارچوب نظری هیزل مارکوس و شینوبو کیتامایا که این انواع خودپنداره را در فرهنگهای مختلف متمایز میکند، توسعه داد. این مقیاس بر اساس کارهای قبلی هاوفستد در مورد ابعاد فرهنگی و تریاندا در مورد فردگرایی-جمعگرایی بنا شد. از آن زمان، این مقیاس به بخش مرکزی تحقیقات خودپنداره در روانشناسی میانفرهنگی تبدیل شده و اعتبارسنجی تجربی گستردهای را در میان جمعیتهای متنوع ایجاد کرده است.
چه زمانی استفاده شود
از مقیاس جمعگرایی-فردگرایی در تحقیقات میانفرهنگی، مطالعات جامعهپذیری، رفتار سازمانی در زمینههای چندفرهنگی، و هنگام بررسی تفاوتهای خودپنداره استفاده کنید. مناسب برای نمونههای چندملیتی، جمعیتهای مهاجر، و طرحهای مقایسهای میانفرهنگی. این مقیاس به ویژه هنگام بررسی چگونگی تعدیل رفتار اجتماعی، تصمیمگیری و ترجیحات سازمانی توسط خودانگاره ارزشمند است.
محدودیتها و ملاحظات
- تمایز مستقل-وابسته تا حدودی محدود است؛ خودانگاره چندوجهی است
- موارد ممکن است در زبانهای مختلف به طور مساوی ترجمه نشوند؛ برخی مفاهیم خاص فرهنگی هستند
- سوگیری مطلوبیت اجتماعی ممکن است بسته به فرهنگ متفاوت باشد؛ برخی فرهنگها وابستگی متقابل را از نظر اجتماعی قابل قبولتر میدانند
- وابستگی به زمینه؛ خودانگاره میتواند بر اساس موقعیت و برجستگی هویت تغییر کند
شرایط منبع جایگزین بررسی علمی مستقل یا اعتبارسنجی توسط موتور تحلیل نیست.
نقاط قوت
- تغییرات در سطح فردی خودانگاره را ثبت میکند به جای اینکه همگنی فرهنگی را فرض کند
- به خوبی بر اساس نظریه خودپنداره و اعتبارسنجی گسترده میانفرهنگی بنا شده است
- رویکرد دوبعدی امکان تشخیص خودانگارههای دوفرهنگی، یکپارچه یا حاشیهای را فراهم میکند
- اعتبار پیشبینیکننده قوی برای پیامدهای متنوع از جمله انگیزه، انتخاب و رفتار اجتماعی
کاربردها
- درک تفاوتهای انگیزشی و جهتگیری هدف در محیطهای آموزشی و سازمانی
- پیشبینی ترجیحات مصرفکننده، وفاداری به برند و اثربخشی تبلیغات در زمینههای فرهنگی مختلف
- بررسی پویایی خانواده، سبکهای فرزندپروری و روابط والدین و فرزند در خانوادههای چندفرهنگی
- بررسی چگونگی تعدیل خودانگاره در پاسخ به تغییرات سازمانی و سبکهای رهبری
- درک الگوهای ارتباطی، حل تعارض و سبکهای مذاکره در زمینههای فرهنگی مختلف
چگونه کار میکند
چگونه کار میکند
پاسخدهندگان معمولاً 15 تا 30 مورد را در مقیاس لیکرت (اغلب 5 یا 7 درجهای) در مورد خودپنداره، انگیزه و جهتگیری اجتماعی رتبهبندی میکنند. موارد، احساسات مربوط به استقلال، وابستگی متقابل، موفقیت شخصی و هماهنگی گروهی را میسنجند.
امتیازات میانگین جداگانه برای خودانگاره مستقل و خودانگاره وابسته را محاسبه کنید، که معمولاً هر کدام از 1 تا 5 یا 1 تا 7 متغیر هستند. امتیازات بالاتر مستقل نشاندهنده جهتگیری فردگرایانه است؛ امتیازات بالاتر وابسته نشاندهنده جهتگیری جمعگرایانه است.
امتیازات بالای مستقل نشاندهنده ارزشگذاری خودمختاری شخصی، منحصربهفرد بودن و ابراز وجود است. امتیازات بالای وابسته نشاندهنده ارزشگذاری هماهنگی گروهی، تعلق و تناسب با گروه است. افراد میتوانند در هر دو بالا باشند (دوفرهنگی)، در هر دو پایین باشند (حاشیهای)، یا به طور نامتقارن در این ابعاد توزیع شوند.
دامهای رایج
- فرض اینکه جمعگرایی به معنای فقدان عاملیت فردی یا جستجوی کم برای منحصر به فرد بودن است؛ هر دو بعد میتوانند همزمان وجود داشته باشند
- استفاده از مبدأ ملی به عنوان نماینده خودانگاره بدون اندازهگیری واقعی؛ تنوع قابل توجهی در داخل کشور وجود دارد
- نادیده گرفتن تغییرات زمینهای؛ افراد ممکن است در برخی حوزهها استقلال و در حوزههای دیگر وابستگی متقابل نشان دهند
- رفتار کردن با فردگرایی-جمعگرایی به صورت دودویی به جای ابعادی؛ اکثر افراد گرایشهای ترکیبی را نشان میدهند
پرسشهای متداول
آیا فردی میتواند هم در فردگرایی و هم در جمعگرایی امتیاز بالایی کسب کند؟
بله. این «خودانگاره دوفرهنگی» یا «یکپارچه» نامیده میشود. اکثر افراد، به ویژه کسانی که در زمینههای چندفرهنگی هستند یا نقشهای اجتماعی متنوعی دارند، هر دو جنبه مستقل و وابسته از خود را تأیید میکنند. زمینه و برجستگی هویت تعیین میکند که کدام یک فعال شود.
آیا این مقیاس فقط شخصیت را میسنجد یا ارزشهای فرهنگی را نیز میسنجد؟
این مقیاس عمدتاً خودانگاره فردی و ارزشهای شخصی را میسنجد تا ویژگیهای سطح فرهنگ. اگرچه تحت تأثیر فرهنگ است، افراد در درون یک فرهنگ واحد تفاوت قابل توجهی دارند. این مقیاس، جهتگیری فرهنگی را به عنوان یک تفاوت فردی عملیاتی میکند.
این مقیاس چگونه با مقیاس ارزشهای فرهنگی مرتبط است؟
هر دو، جهتگیری فرهنگی را میسنجند، اما با تأکیدات متفاوت. مقیاس جمعگرایی-فردگرایی بر خودپنداره (مستقل در مقابل وابسته) تمرکز دارد. مقیاس ارزشهای فرهنگی به طور گستردهتر ارزشهای مورد تأیید را ثبت میکند. این دو اغلب همبستگی نشان میدهند اما جنبههای متمایزی را میسنجند.
آیا خودانگاره میتواند در طول زمان یا با مداخلات تغییر کند؟
اگرچه خودانگاره نسبتاً پایدار است، اما میتواند با تجربیات مهم زندگی، غوطهوری فرهنگی یا مداخلات صریح تغییر کند. با این حال، تغییرات معمولاً تدریجی هستند. آمادهسازی موقعیتی میتواند به طور موقت بیان خودانگاره را تغییر دهد.
روشهای مرتبط
منابع
Singelis, T. M. (1994). The measurement of independent and interdependent self-construals. Personality and Social Psychology Bulletin, 20(5), 580–591.
باز کردن مرجع DOIکپی شد.Triandis, H. C. (1995). Individualism and collectivism. Westview Press.
باز کردن مرجع انتشارکپی شد.