پراکنش دورانی (Circular Dichroism)
- معرفیشده توسط
- Jean-Claude Fasman
- سال
- 1969
- نوع
- Spectroscopic method
- خانواده
- Optical Spectroscopy
این متن ترجمه ماشینی است و هنوز بازبینی نشده است. متن اصلی را به انگلیسی بخوانید
چه کاری انجام میدهد؟
طیفسنجی پراکنش دورانی (CD) جذب افتراقی نور پلاریزه دایرهای چپگرد و راستگرد توسط مولکولهای فعال نوری، بهویژه پروتئینها و اسیدهای نوکلئیک را اندازهگیری میکند.
CD که در سال ۱۹۶۹ توسط گرینفیلد و فاسمن معرفی شد، روشی سریع و غیرمخرب برای مشخصهیابی ساختار ثانویه (مارپیچ آلفا، صفحه بتا)، پایش گذارهای تاشدگی پروتئین و ارزیابی تغییرات ساختاری در پاسخ به pH، دما یا اتصال لیگاند است.
شهود پشت روش
پروتئینها و اسیدهای نوکلئیک حاوی اتمهای کربن نامتقارن هستند و در باندهای جذب خود پراکنش دورانی نشان میدهند. ساختارهای ثانویه مختلف طیفهای CD مشخصی تولید میکنند: مارپیچهای آلفا الگوی متمایزی با حداقل در حدود ۲۲۲ نانومتر و ۲۰۸ نانومتر نشان میدهند، صفحات بتا حداقل در حدود ۲۱۵ نانومتر و سیمپیچهای تصادفی کمترین پراکنش دورانی را نشان میدهند. با اندازهگیری بیضوی بودن (اختلاف دورانی) نور پلاریزه دایرهای هنگام عبور از محلول پروتئین، میتوان درصد ساختار ثانویه را بدون نیاز به بلورنگاری اشعه ایکس به سرعت تخمین زد.
تاریخ
پراکنش دورانی در اوایل قرن بیستم کشف شد اما در سال ۱۹۶۹ توسط گرینفیلد و فاسمن برای ساختار پروتئین به کار گرفته شد. آنها نشان دادند که ساختارهای ثانویه مختلف طیفهای CD فرابنفش دور مشخصی تولید میکنند که امکان تخمین سریع محتوای مارپیچ آلفا و صفحه بتا را فراهم میکند. این پیشرفت CD را به یکی از در دسترسترین تکنیکها برای مشخصهیابی پروتئین تبدیل کرد. بعداً، الگوریتمهایی برای واسازی طیفی (CONTINLL, SELCON3, CDSSTR) برای کمیسازی دقیقتر ساختار ثانویه توسعه یافتند. CD همچنان برای کنترل کیفیت پروتئین در تولید پروتئین نوترکیب استاندارد است.
چه زمانی استفاده شود
از طیفسنجی CD برای ارزیابی سریع محتوای ساختار ثانویه پروتئین، پایش دناتوراسیون حرارتی یا تغییرات تاشدگی ناشی از pH، و تشخیص تغییرات ساختاری هنگام اتصال لیگاند استفاده کنید. CD برای مطالعات با نمونه محدود و غربالگری با توان عملیاتی بالا ایدهآل است. فرض میشود نمونه محلول، غیرتجمعی و در محدوده طول موج اندازهگیری شفاف نوری باشد. برای پروتئینهای > ۵ کیلو دالتون و اسیدهای نوکلئیک > ۲۰ جفت باز بهترین عملکرد را دارد.
محدودیتها و ملاحظات
- حساسیت کم به جزئیات ساختار سوم؛ قادر به تفکیک باقیماندههای منفرد یا برهمکنشهای زنجیره جانبی نیست
- اندازهگیریهای فرابنفش دور (زیر ۲۰۰ نانومتر) به نمونههای گاززدایی شده و سلولهای ویژه نیاز دارند؛ جذب اتمسفر محدوده طول موج را محدود میکند
- همپوشانی طیفی بین ساختارهای ثانویه مختلف، دقت کمی را محدود میکند؛ بهترین تخمینها خطای ±۵٪ دارند
- تجمع، پراکندگی یا جذب نور توسط سایر اجزای نمونه، سیگنال را تخریب میکند
شرایط منبع جایگزین بررسی علمی مستقل یا اعتبارسنجی توسط موتور تحلیل نیست.
نقاط قوت
- سریع و غیرمخرب؛ طیفها در عرض چند ثانیه تا چند دقیقه به دست میآیند
- به میکروگرم پروتئین نیاز دارد؛ نیازی به برچسبگذاری ایزوتوپی یا کریستالیزاسیون نیست
- ساختار ثانویه را مستقیماً و بدون تفسیر گسترده بررسی میکند
- برای پایش سینتیک واقعی گذارهای تاشدگی یا اتصال عالی است
کاربردها
- ارزیابی کیفیت پروتئین در بیوتکنولوژی: تأیید اینکه پروتئینهای نوترکیب با مقایسه طیفهای CD با استانداردهای نوع وحشی به درستی تا میشوند
- غربالگری پایداری حرارتی: رتبهبندی واریانتهای پروتئین با اندازهگیری دمای نیمه دناتوراسیون (Tm) از منحنیهای ذوب
- مطالعات برهمکنش دارو-پروتئین: تشخیص تغییرات ساختاری هنگام اتصال لیگاندهای مولکول کوچک به پروتئینها
- تجزیه و تحلیل ساختار ثانویه DNA و RNA: تعیین محتوای جفتشدگی باز و تشخیص گذارهای ساختاری هنگام تغییرات دما یا نمک
چگونه کار میکند
چگونه کار میکند
یک پرتو نور پلاریزه خطی به نور پلاریزه دایرهای (مولفههای چپ و راست) تبدیل شده و از نمونه عبور داده میشود.
پرتوهای پلاریزه دایرهای چپگرد و راستگرد به طور افتراقی توسط مولکولهای نمونه کایرال جذب میشوند.
اختلاف شدت بین دو پرتو به عنوان تابعی از طول موج اندازهگیری میشود که بیضوی بودن یا بیضوی بودن مولی را به دست میدهد.
طیف CD در برابر طول موج رسم میشود؛ ویژگیهای مشخصه با طیفهای مرجع برای ساختارهای ثانویه شناخته شده مقایسه میشوند.
واسازی طیفی با استفاده از الگوریتمها، تخمینهایی از درصد مارپیچ آلفا، صفحه بتا، پیچ و سیمپیچ تصادفی را به دست میدهد یا به سادگی ساختار را به صورت کیفی مشخص میکند.
دامهای رایج
- نادیده گرفتن اثرات دما: ساختار ثانویه پروتئین به دما وابسته است؛ همیشه در دمای ثابت اندازهگیری کنید
- تفسیر نادرست طیفهای غیرعادی: الگوهای CD غیرمعمول ممکن است نشاندهنده تجمع یا تاشدگی نادرست باشد، نه ساختار ثانویه واقعی
- استفاده از سلولهایی با طول مسیر نامناسب برای غلظت پروتئین؛ سلولهای خیلی ضخیم باعث جذب بالا میشوند؛ سلولهای خیلی نازک سیگنال را از دست میدهند
پرسشهای متداول
چه طول موجهایی در طیفسنجی CD پروتئین استفاده میشود؟
CD فرابنفش دور (۱۹۰-۲۴۰ نانومتر) گذارهای کروموفور پیوند پپتیدی را تشخیص میدهد و به ساختار ثانویه حساستر است. CD فرابنفش نزدیک (۲۵۰-۳۵۰ نانومتر) زنجیرههای جانبی آروماتیک (تریپتوفان، تیروزین) را بررسی میکند و اطلاعاتی در مورد ساختار سوم و محیط آبگریز ارائه میدهد.
تخمین ساختار ثانویه از CD چقدر دقیق است؟
دقت معمول ± ۵٪ برای ساختارهای ثانویه اصلی (مارپیچ، صفحه) است. دقت با کیفیت خوب طیف، الگوریتم واسازی مناسب و مجموعه دادههای مرجع با کیفیت بالا بهبود مییابد. ساختارهای جزئی (پیچها، سیمپیچها) با دقت کمتری تخمین زده میشوند.
آیا CD میتواند برهمکنشهای پروتئین-پروتئین را تشخیص دهد؟
به طور غیرمستقیم، بله. اگر لیگاند یا شریک اتصال باعث تغییر ساختاری در پروتئین شود، CD تغییر در ساختار ثانویه را تشخیص خواهد داد. با این حال، برهمکنشهای ضعیفی که ساختار ثانویه را مختل نمیکنند ممکن است تشخیص داده نشوند؛ رزونانس پلاسمون سطحی یا کالریمتری تیتراسیون همدما برای تعیین میل اتصال بهتر هستند.
روشهای مرتبط
منابع
Greenfield, N. J., & Fasman, G. D. (1969). Computed circular dichroism spectra for protein secondary structures. Biochemistry, 8(10), 4108-4116.
باز کردن مرجع DOIکپی شد.Yang, J. T., Wu, C. S., & Martinez, H. M. (1986). Calculation of protein conformation from circular dichroism. Methods in Enzymology, 130, 208-269.
باز کردن مرجع DOIکپی شد.