Skip to content
بازگشت به نتایج جست‌وجو

طراحی مورد-تقاطع: مطالعه همه‌گیرشناسی خود-همسان‌سازی شده برای مواجهات گذرا

معرفی‌شده توسط
Malcolm Maclure
سال
1991
نوع
Observational epidemiological study design
خانواده
Clinical / epidemiology

این متن ترجمه ماشینی است و هنوز بازبینی نشده است. متن اصلی را به انگلیسی بخوانید

اندازه قلم

چه کاری انجام می‌دهد؟

طراحی مورد-تقاطع یک روش مشاهده‌ای همه‌گیرشناسی است که با مقایسه مواجهه هر مورد در یک پنجره زمانی کوتاه و خطرناک بلافاصله قبل از رویداد با مواجهه خود فرد در دوره‌های کنترل قبلی، تخمین می‌زند که آیا یک مواجهه گذرا باعث ایجاد یک رویداد حاد می‌شود یا خیر. از آنجایی که هر فرد به عنوان کنترل خود عمل می‌کند، تمام ویژگی‌های ثابت شخصی به طور خودکار تعدیل می‌شوند و این طراحی را به ویژه برای مطالعه مواجهات متناوب و پیامدهای با شروع ناگهانی مانند انفارکتوس میوکارد، سکته مغزی یا آسیب، قدرتمند می‌سازد.

شهود پشت روش

تصور کنید می‌خواهید بدانید آیا فشار فیزیکی شدید باعث حمله قلبی می‌شود. طراحی مورد-تقاطع به جای مقایسه افراد مبتلا به حمله قلبی با افراد دیگری که مبتلا نشده‌اند، می‌پرسد: آیا این فرد در ساعت قبل از حمله قلبی خود فعال‌تر از حد معمول در ساعات مشابه روزهای یا هفته‌های قبل بوده است؟ هر بیمار با استفاده از تاریخچه خود به عنوان مرجع به این سوال پاسخ می‌دهد. این مقایسه درون‌فردی، عوامل مخدوش‌کننده ناشی از هر چیزی که در مورد آن فرد ثابت است - ژنتیک، بیماری‌های مزمن و سبک زندگی او - را حذف می‌کند و تحلیل را صرفاً بر مواجهه گذرا مورد علاقه متمرکز می‌سازد.

تاریخ

طراحی مورد-تقاطع توسط مالکوم مک‌لور در مقاله‌ای در سال 1991 در مجله آمریکایی اپیدمیولوژی به عنوان روشی که به طور خاص برای مطالعه اینکه آیا مواجهات کوتاه مدت باعث ایجاد رویدادهای با شروع حاد می‌شوند، معرفی شد. این طراحی منطق کارآزمایی بالینی تقاطعی را به عاریت می‌گیرد اما آن را به صورت مشاهده‌ای به کار می‌برد: هر مورد داده‌های کنترل خود را از یک دوره مرجع قبلی ارائه می‌دهد. موری میتل‌من و همکاران در سال 1995 استراتژی‌های انتخاب دوره کنترل را اصلاح کردند و کارهای روش‌شناختی بعدی توسط ناودید (1998) و لوملی و لوی (2000) به سوگیری روند و بحث دوطرفه در مقابل یک‌طرفه پرداختند. از آن زمان این طراحی به طور گسترده در اپیدمیولوژی قلبی عروقی، تحقیقات سلامت محیطی و داروسازی اپیدمیولوژی پذیرفته شده است.

چه زمانی استفاده شود

هنگامی که سوال تحقیق شما این است که آیا یک مواجهه گذرا و متناوب باعث ایجاد حاد یک رویداد با شروع ناگهانی می‌شود (مثلاً، آیا افزایش ناگهانی آلودگی هوا خطر حمله آسم را در چند ساعت آینده افزایش می‌دهد؟)، از طراحی مورد-تقاطع استفاده کنید. این طراحی زمانی ایده‌آل است که عوامل مخدوش‌کننده ثابت یک نگرانی عمده باشند، زیرا مطابقت درون‌فردی آن‌ها را به طور خودکار حذف می‌کند. این طراحی نیازمند این است که مواجهه در همان فرد در فواصل زمانی کوتاه تغییر کند و زمان القای بین مواجهه و رویداد کوتاه و به خوبی درک شده باشد. از آن زمانی که مواجهه ثابت است یا فقط به آرامی در طول عمر تغییر می‌کند (مانند وضعیت سیگار کشیدن، عوامل ژنتیکی) استفاده نکنید - تغییرات درون‌فردی نزدیک به صفر خواهد بود و طراحی را غیرمفید می‌سازد. همچنین از آن زمانی که رویداد نادر است اما پیامد دارای تاخیر طولانی است، یا زمانی که سوگیری یادآوری مواجهه به طور کافی قابل کنترل نیست، اجتناب کنید.

محدودیت‌ها و ملاحظات

  • فقط می‌تواند مواجهات گذرا را که در همان فرد در مقیاس زمانی مربوطه تغییر می‌کنند، مطالعه کند - مواجهات ثابت قابل ارزیابی نیستند.
  • سوگیری یادآوری یک نگرانی جدی است زمانی که تعیین مواجهه به حافظه شرکت‌کننده متکی است، به ویژه زمانی که موارد ممکن است ناخودآگاه مواجهه قبل از رویداد را بیش از حد گزارش کنند.
  • سوگیری روند (تغییرات سکولار در مواجهه در طول زمان) می‌تواند طرح‌های یک‌طرفه را تحت تأثیر قرار دهد؛ طرح‌های دوطرفه ممکن است سوگیری وابستگی به مواجهه را معرفی کنند اگر پیامدها مواجهه بعدی را تغییر دهند.
  • دوره القا - تاخیر بین مواجهه و رویداد - باید از قبل مشخص شود؛ مشخص‌سازی نادرست پنجره خطر می‌تواند تخمین‌ها را به طور قابل توجهی تحریف کند.
  • نمی‌تواند نرخ رویداد مطلق یا خطرات قابل انتساب به جمعیت را تخمین بزند؛ فقط معیارهای نسبی (نسبت شانس) تولید می‌شوند.

شرایط منبع جایگزین بررسی علمی مستقل یا اعتبارسنجی توسط موتور تحلیل نیست.

نقاط قوت

  • کنترل کامل تمام عوامل مخدوش‌کننده ثابت در سطح فردی (ژنتیک، سبک زندگی ثابت، وضعیت اجتماعی-اقتصادی) از طریق طراحی.
  • کارآمد - فقط موارد مورد نیاز هستند؛ نیازی به ثبت‌نام گروه کنترل جداگانه نیست.
  • به ویژه برای مطالعه محرک‌های محیطی یا رفتاری گذرا برای رویدادهای حاد قلبی عروقی، تنفسی یا آسیب‌زا مناسب است.
  • با منابع داده اداری (بستری شدن در بیمارستان، داده‌های پایش محیطی) به طور طبیعی مطابقت دارد و امکان تحلیل‌های در مقیاس بزرگ را فراهم می‌کند.
  • سوگیری انتخاب را که هنگام انتخاب یک گروه کنترل خارجی مناسب ایجاد می‌شود، کاهش می‌دهد.

کاربردها

  • تخمین خطر محرک کوتاه‌مدت انفارکتوس میوکارد مرتبط با فعالیت بدنی شدید، خشم یا فعالیت جنسی.
  • ارزیابی اینکه آیا افزایش کوتاه‌مدت در آلودگی هوای محیطی (PM2.5، ازن) خطر ساعتی مراجعه به اورژانس آسم یا بستری شدن در بیمارستان قلبی عروقی را افزایش می‌دهد.
  • بررسی اینکه آیا مصرف الکل در ساعات قبل از تصادف رانندگی به عنوان یک محرک عمل می‌کند.
  • مطالعات داروسازی اپیدمیولوژی در مورد ارتباطات دارو-رویداد که در آن دارو به صورت متناوب مصرف می‌شود و شروع رویداد نامطلوب حاد است.
  • مطالعه اینکه آیا مواجهات شغلی در شیفت‌ها یا وظایف خاص باعث ایجاد رویدادهای حاد اسکلتی-عضلانی یا قلبی عروقی می‌شود.
  • اپیدمیولوژی محیطی که رویدادهای شدید آب و هوایی (موج گرما، سرمای ناگهانی) را با پیامدهای حاد با استفاده از پنجره‌های زمانی مطابقت‌یافته در سطح فردی مرتبط می‌کند.

چگونه کار می‌کند

چگونه کار می‌کند

1

تمام افرادی که پیامد حاد مورد نظر (مانند انفارکتوس میوکارد، سقوط، تصادف رانندگی) را در طول دوره مطالعه تجربه می‌کنند، به عنوان مورد ثبت‌نام می‌شوند. فقط افرادی که واقعاً رویداد را تجربه کرده‌اند داده‌ها را ارائه می‌دهند؛ هیچ گروه جداگانه‌ای از افراد غیرمبتلا برای ثبت‌نام وجود ندارد، که این طراحی را در محیط‌هایی که پایگاه داده موارد وجود دارد، کارآمد می‌سازد.

2

یک پنجره خطر به عنوان بازه زمانی کوتاهی که بلافاصله قبل از رویداد قرار دارد تعریف می‌شود - به عنوان مثال، یک یا دو ساعت قبل از شروع علائم. وضعیت مواجهه در طول این پنجره متغیر کلیدی است: آیا مواجهه محرک (مانند فعالیت شدید، افزایش ناگهانی آلودگی هوا، مصرف الکل) وجود داشته یا نداشته است؟

3

دوره‌های کنترل، پنجره‌های زمانی از گذشته اخیر همان فرد هستند که رویداد رخ نداده است. استراتژی‌های رایج عبارتند از دوطرفه (دوره‌های قبل و بعد از رویداد) و یک‌طرفه (دوره‌های فقط قبل از رویداد). دوره‌های کنترل معمولاً بر اساس زمان روز و روز هفته مطابقت داده می‌شوند تا از مخدوش‌سازی ناشی از ریتم‌های شبانه‌روزی یا هفتگی جلوگیری شود.

4

مواجهه در طول پنجره خطر و تمام دوره‌های کنترل مشخص می‌شود - در حالت ایده‌آل از سوابق عینی (داده‌های الکترونیکی سلامت، مانیتورهای محیطی، ردیاب‌های فعالیت) یا یادآوری مصاحبه ساختاریافته. مواجهه باید گذرا باشد و قادر به تغییر در همان فرد در طول زمان باشد؛ مواجهات ثابت و غیرمتغیر زمانی را نمی‌توان با این طراحی مطالعه کرد.

5

از آنجایی که هر فرد یک پنجره خطر و یک یا چند دوره کنترل را ارائه می‌دهد، داده‌ها با استفاده از رگرسیون لجستیک شرطی مطابقت‌یافته بر اساس هویت فرد تجزیه و تحلیل می‌شوند. نسبت شانس حاصل، خطر نسبی رویداد را پس از مواجهه در مقایسه با دوره‌های عدم مواجهه برای همان فرد تخمین می‌زند.

فرمول
OR = exp(beta), from conditional logistic regression matched on individual

دام‌های رایج

  • مشخص‌سازی نادرست طول پنجره خطر - اگر پنجره خیلی وسیع باشد، اثر گذرا را رقیق می‌کند؛ خیلی باریک باشد و مواجهه واقعی از دست می‌رود. انتخاب باید از نظر بیولوژیکی توجیه شود، نه مبتنی بر داده.
  • نادیده گرفتن سوگیری روند در طرح‌های یک‌طرفه - اگر مواجهه پایه فرد در طول زمان رو به افزایش باشد، دوره‌های کنترل از گذشته به طور سیستماتیک مواجهه کمتری نسبت به پنجره خطر نشان می‌دهند و نسبت شانس را افزایش می‌دهند.
  • استفاده از طراحی برای مواجهات با تغییر آهسته - زمانی که مواجهه در یک فرد به سختی تغییر می‌کند (مانند شاخص توده بدنی، شدت سیگار کشیدن در طول چند هفته)، رگرسیون لجستیک شرطی بر اساس تقریباً هیچ تضاد درون‌فردی بنا می‌شود و تخمین‌های ناپایدار یا غیرقابل تفسیر تولید می‌کند.
  • نادیده گرفتن وابستگی به مواجهه - در طرح‌های دوطرفه، خود رویداد ممکن است مواجهه بعدی را تغییر دهد (مانند حمله قلبی منجر به کاهش فعالیت بدنی می‌شود)، که تخمین‌های مواجهه دوره کنترل را مخدوش می‌کند.

پرسش‌های متداول

طراحی مورد-تقاطع چگونه با یک مطالعه استاندارد مورد-کنترل متفاوت است؟

در یک مطالعه سنتی مورد-کنترل، موارد (افرادی که رویداد را تجربه کرده‌اند) با کنترل‌های جداگانه ثبت‌نام شده (افرادی که رویداد را تجربه نکرده‌اند) مقایسه می‌شوند. عوامل مخدوش‌کننده ناشی از ویژگی‌های ثابت - سن، جنسیت، سبک زندگی - باید با تطبیق یا تعدیل مدیریت شوند. در طراحی مورد-تقاطع، هر مورد به عنوان کنترل خود عمل می‌کند و داده‌های مواجهه را از دوره‌های زمانی قبلی خود ارائه می‌دهد. این امر تمام عوامل مخدوش‌کننده ثابت فردی را به طور خودکار حذف می‌کند اما طراحی را به مواجهات گذرا محدود می‌کند.

تفاوت بین طراحی مورد-تقاطع یک‌طرفه و دوطرفه چیست؟

در طراحی یک‌طرفه، دوره‌های کنترل فقط از زمان قبل از رویداد گرفته می‌شوند و از هرگونه تغییر مواجهه که خود رویداد ممکن است ایجاد کند، اجتناب می‌شود. با این حال، اگر مواجهه در طول زمان رو به افزایش باشد، این سوگیری روند را معرفی می‌کند. طراحی دوطرفه دوره‌های کنترل را هم قبل و هم بعد از رویداد می‌گیرد که روند زمانی را خنثی می‌کند اما ممکن است سوگیری وابستگی به مواجهه را معرفی کند اگر رویداد مواجهه بعدی را تغییر دهد. انتخاب به این بستگی دارد که آیا روند مواجهه یا تغییرات مواجهه ناشی از رویداد نگرانی بیشتری ایجاد می‌کنند.

از چه روش آماری برای تجزیه و تحلیل مطالعه مورد-تقاطع استفاده می‌شود؟

رگرسیون لجستیک شرطی مطابقت‌یافته بر اساس هویت فرد، رویکرد استاندارد است. هر طبقه (یک پنجره خطر و یک یا چند دوره کنترل از همان فرد) به طور مشترک تجزیه و تحلیل می‌شود و مدل نسبت شانس اثر مواجهه گذرا را خالص از تمام ویژگی‌های ثابت درون‌فردی تخمین می‌زند.

آیا می‌توانم بیش از یک مواجهه گذرا را همزمان مطالعه کنم؟

بله. چندین مواجهه گذرا را می‌توان به طور همزمان در مدل رگرسیون لجستیک شرطی گنجاند، به شرطی که هر مواجهه به اندازه کافی در افراد در طول پنجره خطر و دوره‌های کنترل متغیر باشد. جملات تعاملی بین مواجهات (مانند، فعالیت بدنی همراه با خشم) نیز می‌توانند مورد بررسی قرار گیرند، همانطور که در مطالعات اولیه محرک قلبی عروقی نشان داده شده است.

آیا طراحی مورد-تقاطع برای داده‌های سری زمانی محیطی در سطح جمعیت مناسب است؟

طراحی کلاسیک مورد-تقاطع از تطابق در سطح فردی استفاده می‌کند. برای داده‌های محیطی در سطح جمعیت (تعداد روزانه آلودگی در مقابل پذیرش روزانه بیمارستان)، می‌توان از تحلیل مورد-تقاطع زمان-طبقه‌بندی شده استفاده کرد؛ این تحلیل ارتباط نزدیکی با رگرسیون سری زمانی مبتنی بر پواسون دارد و اغلب از نظر ریاضی معادل آن است. طراحی در سطح فردی زمانی ترجیح داده می‌شود که داده‌های مواجهه در سطح فردی در دسترس باشند، زیرا استنتاج علی درون‌فردی مستقیم را فراهم می‌کند.

روش‌های مرتبط

منابع

  1. Maclure, M. (1991). The case-crossover design: A method for studying transient effects on the risk of acute events. American Journal of Epidemiology, 133(2), 144–153.

    باز کردن مرجع DOI
    کپی شد.
  2. Mittleman, M. A., Maclure, M., & Robins, J. M. (1995). Control sampling strategies for case-crossover studies: An assessment of relative efficiency. American Journal of Epidemiology, 142(1), 91–98.

    باز کردن مرجع DOI
    کپی شد.