روش انتشار پرتو
- معرفیشده توسط
- Michael Feit and John Fleck
- سال
- 1978
- نوع
- Paraxial propagation algorithm
- خانواده
- Computational
این متن ترجمه ماشینی است و هنوز بازبینی نشده است. متن اصلی را به انگلیسی بخوانید
چه کاری انجام میدهد؟
روش انتشار پرتو (BPM) یک تکنیک محاسباتی برای شبیهسازی انتشار پرتوهای نوری از طریق ساختارهای با تغییرات آهسته و هدایت ضعیف است.
BPM که در سال ۱۹۷۸ توسط فیت و فلک توسعه یافت، از تقریب پاراکسیال بهره میبرد تا معادله موج برداری کامل را به یک معادله اسکالر یا پوش برداری کاهش دهد و شبیهسازی کارآمد موجبرها، اپتیک مجتمع و ادوات فوتونیکی را ممکن سازد.
شهود پشت روش
BPM بر اساس تقریب پاراکسیال بنا شده است: میدان نوری در جهتهای عرضی به آرامی تغییر میکند و در امتداد محور انتشار به سرعت تغییر میکند، بنابراین مولفه انتشار رو به عقب ناچیز است. این امر اجازه میدهد تا معادله موج به یک معادله دیفرانسیل مرتبه اول در مختصات انتشار z کاهش یابد. میدان از طریق برشهای کوچک ساختار به جلو گام برداشته میشود، به طوری که هر برش پراکندگی یا جفتشدگی مُد را در نظر میگیرد. این رویکرد برای ساختارهای طولانی و با تغییرات آهسته بسیار سریعتر از روش FDTD تمامموج است، اما برای گذارهای ناگهانی یا سیستمهای با مُدهای زیاد، دقت کمتری دارد.
تاریخ
فیت و فلک در سال ۱۹۷۸ BPM را برای فیبرهای نوری با ضریب شکست تدریجی توسعه دادند. این روش در دهه ۱۹۹۰ توسط هوانگ و دیگران به موجبرها تعمیم یافت. بهبودهای کلیدی شامل عملگرهای زاویه باز (تقریبهای پاده توسط هادلی)، فرمولبندیهای برداری برای قطبش، و طرحهای نیمهبرداری برای کارایی محاسباتی است. BPM اکنون در طراحی اپتیک مجتمع و شبیهسازی ادوات فوتونیکی استاندارد است و ابزارهای تجاری مانند OptiBPM و Lumerical به طور گستردهای مورد استفاده قرار میگیرند.
چه زمانی استفاده شود
BPM برای ساختارهای نوری طولانی و با تغییرات آهسته مانند فیبرهای با ضریب شکست تدریجی، موجبرهای مخروطی، بلورهای فوتونیکی با انحنای ملایم، و ادوات اپتیک مجتمع ایدهآل است. از BPM برای ساختارهایی با ناپیوستگیهای تیز، بازتابهای رو به عقب، یا جفتشدگی قوی مُدهای زیاد اجتناب کنید. زمانی از BPM استفاده کنید که فاصله انتشار بسیار بزرگتر از طول موج عرضی باشد و روشهای تمامموج (FDTD) از نظر محاسباتی پرهزینه باشند.
محدودیتها و ملاحظات
- تقریب پاراکسیال برای شکست قوی، پراکندگی با زاویه بزرگ، یا سیستمهای با مُدهای زیاد از کار میافتد
- قادر به مدلسازی امواج رو به عقب یا بازتابهای قوی نیست
- دقت برای گامهای ضریب شکست ناگهانی یا هندسههای ناپیوسته کاهش مییابد
- نیاز به تفکیکپذیری عرضی دقیق در نواحی با تغییرات سریع میدان
شرایط منبع جایگزین بررسی علمی مستقل یا اعتبارسنجی توسط موتور تحلیل نیست.
نقاط قوت
- به دلیل اندازههای بزرگتر گام، بسیار سریعتر از FDTD برای فواصل انتشار طولانی
- هزینه حافظه و محاسباتی کمتر، امکان بهینهسازی طراحی را فراهم میکند
- رفتار ساده با محیطهای ناهمگن و هدایت ضعیف
- مدیریت طبیعی جفتشدگی مُد در ساختارهای با هدایت ضعیف
- طرحهای عملگر انعطافپذیر (گام-شکاف، ضمنی) امکان مبادله بین دقت و سرعت را فراهم میکنند
کاربردها
- طراحی فیبر نوری، شامل مشخصهیابی فیبر تکمُدی، چند مُدی، و فیبرهای تخصصی
- شبیهسازی مدارهای مجتمع فوتونیکی و موجبرها، نگاشت مُد، و تحلیل جفتشدگی
- ادوات نوری مخروطی و آدیاباتیک، مبدلهای مُد، و کوپلرهای جهتدار
- انتشار موجبر بلور فوتونیکی و اثرات لبه باند
- شبیهسازی ادوات نوری غیرخطی با بخشهای بهره یا تلفات در تقویتکنندههای نیمههادی
چگونه کار میکند
چگونه کار میکند
تعریف میدان نوری در z=0، معمولاً پروفایل مُد بنیادی، توزیع منبع، یا پرتو ورودی.
اعمال تقریب پاراکسیال، فاکتورگیری نوسان سریع e^{ikz} و حل معادله برای پوشِ به آرامی متغیر.
گسستهسازی میدان عرضی بر روی یک شبکه و جهت انتشار به گامهای کوچک Δz، با استفاده از روشهای تفاضل محدود، المان محدود، یا طیفی.
بهروزرسانی پوش میدان در هر گام انتشار با استفاده از عملگری مانند روش گام-شکاف فوریه، تفاضل محدود ضمنی، یا طرح کرانک-نیکلسون.
استخراج میدان خروجی، انتقال، تلفات، جفتشدگی مُد، یا الگوهای میدان دور در خروجی z=L.
دامهای رایج
- انتخاب گام انتشار Δz بیش از حد بزرگ منجر به پراکندگی عددی و خطاهای دامنه میشود
- شرایط مرزی نامناسب بر روی شبکه عرضی میتواند انرژی را به دام اندازد یا باعث پیچش شود
- نادیده گرفتن ماهیت برداری کامل میدان در BPM اسکالر، اثرات قطبش را از قلم میاندازد
- فرض اعتبار تقریب پاراکسیال برای ساختارهایی با هدایت قوی یا پراکندگی با زاویه باز
پرسشهای متداول
تقریب پاراکسیال چیست و چه زمانی شکست میخورد؟
تقریب پاراکسیال فرض میکند که میدان نوری عمدتاً در یک جهت (محور z) منتشر میشود و در جهتهای عرضی به آرامی تغییر میکند. از نظر ریاضی، این امر مستلزم آن است که عدد موج عرضی k_t << k_z باشد که در آن k_z عدد موج محوری است. این تقریب زمانی شکست میخورد که میدان دارای مولفههای قابل توجه رو به عقب (بازتابهای قوی) باشد، در زوایای بزرگ (>۲۰ درجه) منتشر شود، یا با ویژگیهای بسیار کوچک (<۰.۵λ) برهمکنش کند.
BPM چگونه با FDTD تفاوت دارد و کدام را باید استفاده کرد؟
FDTD معادلات ماکسول را مستقیماً در سهبعدی و بدون تقریب حل میکند اما برای ساختارهای طولانی کند است. BPM از تقریب پاراکسیال برای کاهش هزینه محاسباتی با گام برداشتن در ساختار استفاده میکند و آن را برای ادوات طولانی و با تغییرات آهسته ایدهآل میسازد. از BPM برای موجبرها و فیبرها، و از FDTD برای کاواکها، آنتنها، یا ساختارهایی با پراکندگی رو به عقب قوی استفاده کنید.
روش گام-شکاف فوریه چیست و چرا در BPM محبوب است؟
روش گام-شکاف فوریه بین انتشار خطی در فضای فوریه و اثرات غیرخطی یا پراکندگی در فضای حقیقی متناوب است. این روش دقیق، کارآمد است، پراکندگی رنگی را به طرز ماهرانهای مدیریت میکند و با روشهای طیفی به خوبی کار میکند. این روش استاندارد واقعی برای پیادهسازیهای BPM است.
شبکه عرضی چقدر باید دقیق باشد؟
شبکه عرضی باید کوچکترین ویژگی در پروفایل میدان را تفکیک کند، معمولاً حداقل ۴ تا ۱۰ نقطه در هر طول موج در محیط. برای ویژگیهای کوچکتر از λ/۱۰، از شبکههای دقیقتر استفاده کنید. از شبکههای غیریکنواخت برای متمرکز کردن نقاط در نزدیکی گذارهای ناگهانی یا حداکثر میدان استفاده کنید.
روشهای مرتبط
منابع
Feit, M. D., & Fleck, J. A. (1978). Light propagation in graded-index optical fibers. Applied Optics, 17(24), 3990-3998.
باز کردن مرجع DOIکپی شد.Huang, W. P. (1992). The finite-difference vector beam propagation method: an analysis. Journal of Lightwave Technology, 10(3), 295-305.
باز کردن مرجع انتشارکپی شد.Hadley, G. R. (1992). Wide-angle beam propagation using Padé approximant operators. Optics Letters, 17(20), 1426-1428.
باز کردن مرجع DOIکپی شد.