Skip to content
بازگشت به نتایج جست‌وجو

کارت امتیازی متوازن در مراقبت‌های بهداشتی

معرفی‌شده توسط
Robert Kaplan, David Norton
سال
1992
نوع
Strategic planning and management framework
خانواده
Strategic management, Performance measurement

این متن ترجمه ماشینی است و هنوز بازبینی نشده است. متن اصلی را به انگلیسی بخوانید

اندازه قلم

چه کاری انجام می‌دهد؟

کارت امتیازی متوازن (Balanced Scorecard) یک چارچوب مدیریت عملکرد استراتژیک است که مأموریت و استراتژی یک سازمان را به مجموعه‌ای جامع از معیارهای عملکرد در چهار چشم‌انداز تبدیل می‌کند: مالی، مشتری، فرآیندهای داخلی، و یادگیری و رشد. این چارچوب که در سال ۱۹۹۲ توسط کاپلان و نورتون برای کسب‌وکارهای عمومی توسعه یافت، به طور گسترده برای سازمان‌های مراقبت‌های بهداشتی اقتباس شده است تا عملیات بیمارستان را با اهداف استراتژیک همسو کند.

شهود پشت روش

حسابداری سنتی مراقبت‌های بهداشتی تنها بر معیارهای مالی تمرکز دارد که می‌تواند منجر به تصمیماتی شود که به کیفیت بلندمدت و رضایت بیمار آسیب می‌رساند. کارت امتیازی متوازن با ایجاد یک داشبورد از معیارها که به طور جمعی استراتژی را تعریف می‌کنند، این مشکل را برطرف می‌کند. برای مراقبت‌های بهداشتی، چهار چشم‌انداز به پایداری مالی، رضایت بیمار و پزشکان ارجاع‌دهنده، تعالی بالینی و کارایی عملیاتی، و تعامل و شایستگی کارکنان ترجمه می‌شود. با اندازه‌گیری و نظارت همزمان بر هر چهار مورد، رهبران بیمارستان اطمینان حاصل می‌کنند که سود مالی به قیمت کیفیت به دست نمی‌آید یا بهبود کیفیت از نظر اقتصادی پایدار است.

تاریخ

کاپلان و نورتون کارت امتیازی متوازن را در سال ۱۹۹۲ به عنوان پاسخی به محدودیت‌های مدیریت عملکرد صرفاً مالی معرفی کردند. این چارچوب که در ابتدا توسط صنایع تولیدی و خدماتی پذیرفته شد، در اواخر دهه ۱۹۹۰ برای مراقبت‌های بهداشتی اقتباس شد. پل نیون و دیگران به طور گسترده کاربردهای مراقبت‌های بهداشتی را مستند کرده‌اند، از جمله اصلاحاتی برای سازمان‌های غیرانتفاعی و دولتی مراقبت‌های بهداشتی. این چارچوب تکامل یافته است تا شامل نقشه‌برداری استراتژی و مکانیزم‌های همسوسازی شود و آن را به یک سیستم مدیریت جامع به جای یک ابزار اندازه‌گیری مستقل تبدیل کند.

چه زمانی استفاده شود

از کارت امتیازی متوازن زمانی استفاده کنید که بیمارستان شما نیاز به شفاف‌سازی جهت‌گیری استراتژیک، همسو کردن بخش‌ها با مأموریت کلی، تبدیل استراتژی به نتایج قابل اندازه‌گیری، و اطلاع‌رسانی عملکرد به ذینفعان مختلف (هیئت مدیره، کارکنان، بیماران، پزشکان) دارد. این چارچوب به ویژه در طول تغییرات سازمانی، ادغام‌ها، یا زمانی که معیارهای مالی و کیفی در تضاد به نظر می‌رسند، ارزشمند است. از آن در محیط‌های بسیار ناپایدار که استراتژی به طور مکرر تغییر می‌کند یا زمانی که کیفیت داده‌ها یا حمایت مدیریتی ناکافی است، اجتناب کنید.

محدودیت‌ها و ملاحظات

  • نیاز به زمان و تخصص قابل توجه برای طراحی مناسب برای زمینه مراقبت‌های بهداشتی
  • جمع‌آوری داده‌ها می‌تواند پرهزینه و زمان‌بر باشد اگر با سیستم‌های موجود ادغام نشود
  • موفقیت به شدت به فرهنگ سازمانی و تعهد رهبری بستگی دارد
  • چهار چشم‌انداز ممکن است تمام جنبه‌های مهم مراقبت‌های بهداشتی (مانند نوآوری، انصاف، منافع جامعه) را در بر نگیرد
  • اگر به طور فعال مدیریت نشود و برای تصمیم‌گیری استفاده نشود، می‌تواند به یک تمرین بوروکراتیک تبدیل شود

شرایط منبع جایگزین بررسی علمی مستقل یا اعتبارسنجی توسط موتور تحلیل نیست.

نقاط قوت

  • ادغام معیارهای مالی و غیرمالی در یک چارچوب استراتژیک منسجم
  • شناسایی پیوندهای علی بین بهبودهای عملیاتی و نتایج مالی
  • همسو کردن اهداف سازمانی در تمام سطوح و بخش‌ها
  • ارائه سیگنال‌های هشدار اولیه از کاهش عملکرد از طریق شاخص‌های پیشرو
  • تسهیل ارتباطات و پاسخگویی در سراسر سازمان

کاربردها

  • همسو کردن استراتژی کل بیمارستان از سطح هیئت مدیره تا کارکنان بالینی و اداری خط مقدم
  • پیگیری ابتکارات بهبود کیفیت با اندازه‌گیری همزمان بهبود فرآیندها و نتایج بیماران
  • مدیریت ادغام پزشکان در استراتژی بیمارستان و نشان دادن ارتباط بین فرآیندهای بالینی و پایداری مالی
  • نظارت بر تأثیر سرمایه‌گذاری‌های سرمایه‌ای (تجهیزات جدید، توسعه تأسیسات) بر رضایت بیمار و نتایج بالینی
  • حمایت از ادغام‌ها و تملک‌ها با تعریف معیارهای عملکرد یکپارچه برای سازمان‌های ترکیبی

چگونه کار می‌کند

چگونه کار می‌کند

1

جمع‌آوری داده‌ها در چهار چشم‌انداز: مالی (حاشیه عملیاتی، درآمد به ازای هر بیمار)، مشتری (رضایت بیمار، رضایت پزشک، حجم ارجاع)، فرآیند داخلی (نرخ مرگ‌ومیر، نرخ عفونت، زمان انتظار جراحی، پایبندی به درمان)، و یادگیری (ساعات آموزش کارکنان، جابجایی کارکنان، شایستگی مهارت).

2

اعتبارسنجی و تجمیع معیارها از منابع متعدد (سیستم‌های مالی، پرونده‌های الکترونیک سلامت، نظرسنجی از بیماران، پایگاه‌های داده کارکنان). استانداردسازی دوره‌های گزارش‌دهی و رسیدگی به داده‌های ناقص یا ناسازگار.

3

شناسایی روابط علی بین چهار چشم‌انداز. به عنوان مثال، آموزش کارکنان (یادگیری) منجر به بهبود نتایج بالینی (فرآیند داخلی) می‌شود که رضایت بیمار (مشتری) و عملکرد مالی (مالی) را افزایش می‌دهد.

4

توسعه اهداف استراتژیک، شاخص‌های کلیدی عملکرد (KPIs)، و اهداف برای هر چشم‌انداز. ایجاد یک نقشه استراتژی که نشان می‌دهد چگونه ابتکارات در یک چشم‌انداز به چشم‌اندازهای دیگر سرایت می‌کند.

5

بازبینی نتایج کارت امتیازی به صورت فصلی، تشخیص شکاف‌ها، تعمیم اهداف به بخش‌ها و افراد، تنظیم استراتژی‌ها، و اطلاع‌رسانی پیشرفت به ذینفعان.

دام‌های رایج

  • انتخاب تعداد زیادی معیار (> ۲۰) کارت امتیازی را دست‌وپاگیر کرده و تمرکز را کاهش می‌دهد
  • عدم ایجاد روابط علی بین چشم‌اندازها؛ معیارها از هم جدا می‌شوند
  • انتخاب صرفاً شاخص‌های تأخیری (مالی، نتایج کیفی) بدون شاخص‌های پیشرو (آموزش کارکنان، فرهنگ ایمنی)
  • برخورد با کارت امتیازی به عنوان یک ابزار گزارش‌دهی به جای یک سیستم مدیریت استراتژیک برای تصمیم‌گیری

پرسش‌های متداول

کارت امتیازی متوازن مراقبت‌های بهداشتی چه تفاوتی با نسخه اصلی کسب‌وکار دارد؟

نسخه مراقبت‌های بهداشتی، چشم‌انداز عمومی 'مشتری' را با معیارهای مشخص برای بیماران، پزشکان و پرداخت‌کنندگان جایگزین می‌کند و بر معیارهای بالینی و ایمنی تحت 'فرآیندهای داخلی' نسبت به کسب‌وکارهای سودمحور تأکید بیشتری دارد. چشم‌انداز 'یادگیری و رشد' برای شامل توسعه کارکنان پزشکی و فرهنگ ایمنی بیمار تطبیق داده شده است.

چند معیار باید لحاظ کنیم؟

۴ تا ۶ معیار برای هر چشم‌انداز (مجموعاً ۱۶ تا ۲۴ معیار) هدف‌گذاری کنید. تعداد زیاد معیارها تمرکز را کاهش می‌دهد؛ تعداد کم، ابعاد مهم را از قلم می‌اندازد. اطمینان حاصل کنید که هر معیار از یک هدف استراتژیک به وضوح بیان شده پشتیبانی می‌کند.

هر چند وقت یکبار باید نتایج کارت امتیازی را مرور کنیم؟

بازبینی‌های عملیاتی ماهانه معمول است، با بازبینی‌های استراتژیک فصلی و تجدید استراتژی سالانه. شاخص‌های پیشرو (آموزش کارکنان، فرهنگ ایمنی) ممکن است بیشتر از شاخص‌های تأخیری (نتایج بیماران، نتایج مالی) بررسی شوند.

چگونه با معیارهایی که در تضاد هستند (مانند کاهش هزینه در مقابل کیفیت) برخورد کنیم؟

کارت امتیازی بحث صریح درباره مصالحه‌ها را اجباری می‌کند و به شناسایی علل ریشه‌ای کمک می‌کند. اغلب، بهبودهای کارایی عملیاتی (مانند کاهش مجدد بستری شدن) هم اهداف هزینه و هم کیفیت را محقق می‌کنند. اگر تضادهای واقعی وجود داشته باشد، استراتژی باید به وضوح اولویت‌بندی کند.

اگر داده‌های کاملی برای همه معیارها نداریم چه؟

با بهترین داده‌های موجود شروع کنید و به طور سیستماتیک جمع‌آوری داده‌ها را بهبود بخشید. بسیاری از سازمان‌های مراقبت‌های بهداشتی در ابتدا از معیارهای جایگزین استفاده می‌کنند (مانند نظرسنجی رضایت کارکنان برای 'یادگیری و رشد') و با بهبود زیرساخت داده‌ها به سمت اندازه‌گیری مستقیم‌تر ارتقا می‌یابند.

روش‌های مرتبط

منابع

  1. Kaplan, R. S., & Norton, D. P. (1992). The balanced scorecard: Measures that drive performance. Harvard Business Review, 70(1), 71–79.

    باز کردن مرجع DOI
    کپی شد.
  2. Kaplan, R. S., & Norton, D. P. (2001). The Strategy-Focused Organization: How Balanced Scorecard Companies Thrive in the New Business Environment. Harvard Business School Press.

    باز کردن مرجع انتشار
    کپی شد.
  3. Niven, P. R. (2008). Balanced Scorecard Step-by-Step for Government and Nonprofit Agencies (2nd ed.). John Wiley & Sons.

    باز کردن مرجع انتشار
    کپی شد.