اتنوتوگرافی — پژوهش روایت شخصی
- معرفیشده توسط
- Carolyn Ellis, Arthur Bochner, Norman Denzin (prominent theorists); David Hayano coined the term in 1979
- سال
- Late 20th century (term coined 1979; method consolidated 1990s–2000s)
- نوع
- Qualitative research method
- خانواده
- Ethnography
این متن ترجمه ماشینی است و هنوز بازبینی نشده است. متن اصلی را به انگلیسی بخوانید
چه کاری انجام میدهد؟
اتنوگرافی، روشی کیفی در پژوهش است که در آن پژوهشگر از خوداندیشی نظاممند و روایت شخصی برای بررسی تجربیات خود در یک زمینه فرهنگی، اجتماعی یا سازمانی استفاده میکند. اتنوگرافی با در نظر گرفتن خود به عنوان سوژه و ابزار، تجربه زیسته فردی را به الگوهای فرهنگی گستردهتر پیوند میدهد و داستانهای شخصی را از نظر تحلیلی و اجتماعی معنادار میسازد. این روش، زندگینامه و مردمنگاری را به هم پیوند میزند و گزارشهایی تولید میکند که هم تأثیرگذار و هم علمی هستند.
شهود پشت روش
تصور کنید پرستاری که به سرطان مبتلا شده و میخواهد تجربه بیمار را از درون درک کند. او به جای مصاحبه با دیگران، شرحی غنی و دقیق از درمان، احساسات و مواجهات خود با سیستم مراقبتهای بهداشتی مینویسد — سپس عقب میکشد تا بپرسد این جزئیات شخصی درباره فرهنگ پرستاری، هویت بیمار و قدرت سازمانی چه چیزی را آشکار میسازد. این اتنوگرافی است: زندگی خود پژوهشگر به داده تبدیل میشود و تحلیل نظاممند آن دادهها، بینشهایی درباره جهان فرهنگی که پژوهشگر در آن زندگی میکند، تولید میکند. این روش هم به شجاعت آسیبپذیر بودن و هم به انضباط حرکت از داستان شخصی به ادعای تحلیلی نیاز دارد.
تاریخ
اصطلاح اتنوگرافی توسط انسانشناس دیوید هایانو در مقالهای در سال ۱۹۷۹ ابداع شد که مردمنگاران را که فرهنگ خود را مطالعه میکنند، توصیف میکرد. مبانی نظری و رویهای این روش به طور قابل توجهی در دهههای ۱۹۹۰ و ۲۰۰۰ توسط کارولین الیس و آرتور بوکنر توسعه یافت، که جلد ویرایش شده آنها Composing Ethnography (۱۹۹۶) و کتاب The Ethnographic I (۲۰۰۴) الیس به متون برجسته تبدیل شدند. مشارکتهای نورمن دنزین، پیوندهای این روش را با نظریه اجرا و نظریه انتقادی گسترش داد. این روش تا حدی به عنوان پاسخی به بحران بازنمایی در علوم اجتماعی ظهور کرد — تشخیص اینکه همه پژوهشها تحت تأثیر جایگاه پژوهشگر شکل میگیرند، و اینکه آشکار کردن این موضوع به جای سرکوب آن، خود میتواند یک حرکت علمی دقیق باشد.
چه زمانی استفاده شود
اتنوگرافی زمانی مناسب است که پژوهشگر تجربه درونی مستقیم و پایدار از پدیده مورد مطالعه داشته باشد و آن دانش درونی، دسترسی منحصر به فردی را فراهم کند که روشهای بیرونی قادر به تکرار آن نیستند. این روش به ویژه برای پژوهش در مورد تجربیات انگزده، حاشیهای یا دشوار الوصول؛ هویت و عمل حرفهای؛ فرهنگ سازمانی که از درون مطالعه میشود؛ و فرآیندهای گذار، تروما یا تحول فرهنگی مناسب است. این روش زمانی مناسب نیست که سوال پژوهش را بتوان با روشهای مبتنی بر شرکتکننده به طور مؤثرتری پاسخ داد، زمانی که تجربه پژوهشگر بیش از حد حاشیهای یا کوتاه است تا دادههای غنی و نظاممند تولید کند، یا زمانی که هنجارهای گروه فرهنگی، درجه افشای خود را که روش لازم دارد، منع میکند.
محدودیتها و ملاحظات
- یافتهها بر اساس یک یا تعداد کمی دیدگاه استوار هستند و نمیتوانند از نظر آماری به یک جمعیت تعمیم داده شوند.
- پژوهشگر همزمان نویسنده، تحلیلگر و سوژه است، که خطرات ذاتی تفسیر خودخواهانه و سوگیری تأییدی را ایجاد میکند.
- کنترل کیفیت دشوار است: تفاوت بین اتنوگرافی دقیق و خاطرهنویسی تحلیلنشده به جمعآوری دادههای نظاممند و تحلیل فرهنگی واقعی بستگی دارد، که داوران و خوانندگان همیشه آن را تشخیص نمیدهند.
- خطرات اخلاقی زمانی تشدید میشوند که داستان پژوهشگر لزوماً شامل افراد دیگری میشود که رضایت به تصویر کشیده شدن خود را ندادهاند.
- مقاومت سازمانی: برخی رشتهها و داوران همکار همچنان به مشروعیت علمی این روش مشکوک هستند.
شرایط منبع جایگزین بررسی علمی مستقل یا اعتبارسنجی توسط موتور تحلیل نیست.
نقاط قوت
- دسترسی منحصر به فرد درونی به تجربیاتی را فراهم میکند که دستیابی به آنها از طریق مشاهده خارجی یا مصاحبه متعارف دشوار یا غیرممکن است.
- با برجسته کردن عواطف، آسیبپذیری و فرآیندهای رابطهای — ابعادی که اغلب توسط روشهای متعارف مسطح میشوند — پژوهش را انسانی میکند.
- شخصی و فرهنگی را به هم پیوند میدهد و داستانهای فردی را برای درک اجتماعی گستردهتر از نظر تحلیلی مولد میسازد.
- به ویژه برای روشن ساختن تجربیات انگزده، حاشیهای یا تابو که در آن شرکتکنندگان بالقوه به مطالعه متعارف رضایت نمیدهند، قدرتمند است.
- اشکال نمایشی انعطافپذیر (روایی، شعر، اجرا) میتوانند به مخاطبان فراتر از دانشگاه دسترسی پیدا کنند.
کاربردها
- بررسی تجربه درونی بیماری، ناتوانی، غم یا بهبودی که در آن پژوهشگر خود این پدیده را تجربه کرده و دسترسی خارجی به شدت محدود میشد.
- مطالعه جامعهپذیری حرفهای و شکلگیری هویت در رشتههایی مانند پرستاری، آموزش، مددکاری اجتماعی و دانشگاه از دیدگاه یک پژوهشگر-دستاندرکار.
- تحلیل گذارهای فرهنگی — مهاجرت، تغییر مذهب، خدمت سربازی، زندان — از دیدگاه کسی که آنها را تجربه کرده است.
- تحقیق در مورد فرهنگ سازمانی، قلدری در محیط کار، یا نژادپرستی سازمانی توسط پژوهشگری که در موسسه تحت مطالعه ادغام شده است.
- اتنوگرافی مشارکتی: تیمهایی از پژوهشگران از یک جامعه فرهنگی مشترک، تجربیات زیسته موازی خود را مقایسه و تحلیل میکنند تا نظریه مبتنی بر فرهنگ را بسازند.
چگونه کار میکند
چگونه کار میکند
پژوهشگر به صراحت جایگاه سوژه خود را مشخص میکند — تجربه شخصی، عضویت فرهنگی، یا لحظه بحرانی که او را به یک فرد داخلی مشروع و مرتبط با پدیده مورد مطالعه تبدیل میکند. این بیانیه موقعیتشناسی مستند شده و به عنوان مبنای روششناختی برای استفاده از خود به عنوان منبع داده عمل میکند. پژوهشگر همچنین سوال فرهنگی یا اجتماعی گستردهتری را که تجربه شخصی روشن میسازد، بیان میکند و اتنوگرافی را از خاطرهنویسی صرف متمایز میسازد.
دادهها از طریق مشاهده خود پایدار و نظاممند جمعآوری میشوند: مجلات تأملگرانه، یادداشتهای میدانی که همزمان با تجربه نوشته شدهاند، اسناد و مصنوعات شخصی، عکسها، ایمیلها و در صورت لزوم، مصاحبهها یا گفتگوها با دیگرانی که تجربه را مشترک بودهاند. انضباط کلیدی، جمعآوری نظاممند در طول زمان است، نه یک گزارش صرفاً گذشتهنگر، و پژوهشگر مشاهدات خام را قبل از شروع تفسیر تحلیلی ثبت میکند.
دادههای شخصی انباشته شده تحت تحلیل کیفی ساختاریافته قرار میگیرند — اغلب کدگذاری موضوعی، تحلیل روایی، یا رویکرد گزارش لایهای که توسط الیس و بوکنر حمایت میشود. پژوهشگر به طور مکرر در میان مطالب خود میخواند و مضامین، تنشها و نقاط عطف تکرارشوندهای را شناسایی میکند که داستان فردی را به الگوهای فرهنگی پیوند میدهند. مکاشفهها — لحظات تجربه شدید که حقایق بزرگتر را متبلور میسازند — مورد توجه ویژه تحلیلی قرار میگیرند.
مضامین نوظهور از طریق لنز نظریه، ادبیات و دانش فرهنگی مرتبط تفسیر میشوند. این همان حرکتی است که روایت شخصی را به پژوهش تبدیل میکند: پژوهشگر میپرسد که داستان نه تنها برای خود او، بلکه برای گروه فرهنگی، موسسه یا پویایی اجتماعی که نمونهای از آن است، چه معنایی دارد. ادبیات موجود مردمنگاری، جامعهشناسی، روانشناسی یا مطالعات فرهنگی در گفتگوی با حساب شخصی برای ایجاد عمق تفسیری وارد میشوند.
یافتهها در قالبی نوشتاری یا چندرسانهای تدوین میشوند که بین تأثیرگذاری روایی و وضوح تحلیلی تعادل برقرار میکند. اشکال رایج شامل گزارشهای لایهای، داستانهای کوتاه، شعر، فیلمنامههای نمایشی و مقالات علمی سنتی با خردهروایتهای درونی است. انتخابهای نمایشی خود تصمیمات روششناختی هستند: شکل باید هم به دسترسی خواننده و هم به یکپارچگی استدلال تحلیلی خدمت کند.
دامهای رایج
- خودنگری — نوشتن گسترده درباره تجربه شخصی بدون انجام حرکت تحلیلی به سمت معنای فرهنگی؛ داستان باید چیزی فراتر از خود را روشن کند.
- دادههای نازک — اتکا صرفاً به حافظه گذشتهنگر به جای مجلات، یادداشتهای میدانی و مصنوعات جمعآوری شده همزمان، که گزارشهایی تولید میکند که زنده هستند اما به طور نظاممند مستقر نیستند.
- نادیده گرفتن اخلاق دیگران — گنجاندن اشخاص ثالث قابل شناسایی در روایات بدون رضایت آگاهانه کافی یا بررسی اعضا، که میتواند باعث آسیب شود و یکپارچگی پژوهش را تضعیف کند.
- برخورد با احساسات به عنوان کافی — نوشتن تأثیرگذار نقطه قوت این روش است، اما طنین احساسی جایگزین دقت تحلیلی نمیشود؛ نظریه و ادبیات باید واقعاً درگیر شوند.
- انتخاب روش به دلیل راحتی — اتنوگرافی باید به این دلیل انتخاب شود که تجربه درونی مناسبترین منبع داده است، نه به این دلیل که از استخدام یا درخواستهای اخلاقی برای پژوهش مبتنی بر شرکتکننده اجتناب میکند.
پرسشهای متداول
آیا اتنوگرافی همان خاطرهنویسی یا مقاله شخصی است؟
خیر. خاطرهنویسی و مقاله شخصی، بیان ادبی خود را در اولویت قرار میدهند؛ اتنوگرافی نیازمند جمعآوری دادههای نظاممند، درگیری صریح نظری و استدلال تحلیلی است که شخصی را به فرهنگی پیوند میدهد. آزمون این است که آیا گزارش به عنوان پژوهش از داوری همتا عبور میکند — که مستلزم آن است که پژوهشگر نشان دهد چگونه داستان شخصی پدیدهای فرهنگی گستردهتر را روشن میسازد، نه اینکه صرفاً آن را به خوبی بیان کند.
چگونه از دقت در پژوهش اتنوگرافی اطمینان حاصل کنم؟
دقت در اتنوگرافی بر چندین عمل استوار است: جمعآوری دادههای نظاممند و همزمان (مجلات، مصنوعات، یادداشتهای میدانی به جای صرفاً حافظه)؛ تحلیل تأملی که مفروضات را نامگذاری کرده و به طور انتقادی آنها را بررسی میکند؛ درگیری با نظریه و ادبیات مرتبط؛ بررسی اعضا با کسانی که تجربه را مشترک بودهاند؛ و گزارشدهی روششناختی شفاف. هم قدرت تأثیرگذاری و هم عمق تحلیلی باید حضور داشته باشند.
هنگامی که افراد دیگر در اتنوگرافی من ظاهر میشوند، تعهدات اخلاقی من چیست؟
هنگامی که افراد واقعی که قابل شناسایی هستند در روایات اتنوگرافیک ظاهر میشوند — همکاران، اعضای خانواده، دانشجویان — آنها بدون اینکه به عنوان شرکتکننده استخدام شده باشند، به شرکتکنندگان پژوهش تبدیل میشوند. عمل اخلاقی مستلزم کسب رضایت آگاهانه در صورت امکان، ناشناسسازی یا ترکیب شخصیتها در صورت عدم امکان رضایت، و تمایل به حذف یا تغییر جزئیاتی است که میتواند باعث آسیب شود. حق پژوهشگر برای گفتن داستان خود به طور خودکار بر حق دیگران برای حفظ حریم خصوصی اولویت ندارد.
آیا میتوان از اتنوگرافی در پایاننامه دکتری استفاده کرد؟
بله، و این روش به طور فزایندهای در علوم اجتماعی، آموزش، حرفههای بهداشتی و علوم انسانی پذیرفته میشود. موفقیت به پذیرش سازمانی و نظارتی، مبنای روششناختی روشن که نشان میدهد چرا تجربه درونی مناسبترین منبع داده است، و نمایشی از اینکه کار استانداردهای علمی تحلیل نظاممند و درگیری نظری را برآورده میکند — نه صرفاً اینکه از نظر احساسی جذاب است — بستگی دارد.
اتنوگرافی چگونه با عمل تأملی یا دفترچه یادداشت پژوهش متفاوت است؟
عمل تأملی و دفترچههای یادداشت پژوهش ابزارهایی هستند که در سایر روشها برای پیگیری تفکر پژوهشگر استفاده میشوند. اتنوگرافی خود روششناسی است: تجربه پژوهشگر منبع اصلی داده و موضوع تحلیل نظاممند است. دفترچه یادداشت پژوهش به دادههای دیگر اطلاع میدهد؛ در اتنوگرافی، دفترچه یادداشت خود داده است.
روشهای مرتبط
منابع
Ellis, C. (2004). The Ethnographic I: A Methodological Novel about Autoethnography. AltaMira Press.
شابک: 978-0759100947کپی شد.Chang, H., Ngunjiri, F. W., & Hernandez, K.-A. C. (2013). Collaborative Autoethnography. Left Coast Press.
باز کردن مرجع انتشارکپی شد.