Skip to content
بازگشت به نتایج جست‌وجو

تحلیل نظریه مؤلف

معرفی‌شده توسط
François Truffaut, Andrew Sarris
سال
1954
نوع
Critical framework for identifying and analyzing directorial style and authorship across films
خانواده
Film authorship and directorial criticism

این متن ترجمه ماشینی است و هنوز بازبینی نشده است. متن اصلی را به انگلیسی بخوانید

اندازه قلم

چه کاری انجام می‌دهد؟

تحلیل نظریه مؤلف یک چارچوب انتقادی برای مطالعه سینما از دریچه مؤلف بودن کارگردان است. این نظریه بررسی می‌کند که چگونه کارگردانان منفرد، مضامین، سبک بصری و دیدگاه‌های ایدئولوژیک ثابتی را در چندین فیلم بیان می‌کنند. این نظریه که توسط منتقدان فرانسوی کایه دو سینما (به‌ویژه فرانسوا تروفو) توسعه یافت و در نقد فیلم آمریکایی توسط اندرو ساریس تشریح شد، بیان می‌کند که علی‌رغم ماهیت صنعتی و مشارکتی تولید فیلم، کارگردان به‌عنوان مؤلف اصلی خلاق عمل می‌کند که حساسیت متمایز او را می‌توان از طریق الگوهای مشخص سبک، تکنیک و محتوا ردیابی کرد. این روش امکان تحلیل آکادمیک تأثیر کارگردان بر سینما را فراهم می‌کند و این فرض را که فیلم‌های تولید انبوه فاقد دیدگاه هنری فردی هستند، به چالش می‌کشد.

شهود پشت روش

بینش اصلی این است که مؤلف بودن در سینما علی‌رغم محدودیت‌های صنعتی قابل تشخیص است. حتی با کار در سیستم‌های استودیویی، محدودیت‌های بودجه‌ای و همکاری با دیگر متخصصان خلاق، کارگردانان سبک‌های قابل تشخیصی را توسعه می‌دهند—تکنیک‌های بصری خاص، دغدغه‌های مضمونی تکرارشونده، الگوهای روایی مشخص، یا استفاده متمایز از بازیگران. با مقایسه فیلم‌ها در طول دوران حرفه‌ای یک کارگردان، می‌توانیم آنچه را که به‌طور متمایز متعلق به اوست (دیدگاه شخصی) در مقابل آنچه توسط فیلمنامه، تهیه‌کننده یا قرارداد ژانر تحمیل شده است، شناسایی کنیم. تشخیص صدای کارگردان، قدردانی از سینما را به‌عنوان یک فرم هنری و نه صرفاً محصول تجاری ممکن می‌سازد. با این حال، این روش اذعان دارد که کارگردانی مشارکتی است و نسبت دادن تمام معنا به کارگردان به‌تنهایی، سهم فیلمبرداران، فیلمنامه‌نویسان، تدوینگران و دیگران را نادیده می‌گیرد.

تاریخ

نظریه مؤلف با منتقدان موج نوی فرانسه در کایه دو سینما (دهه ۱۹۵۰) آغاز شد، به‌ویژه فرانسوا تروفو، که استدلال می‌کرد کارگردانان باید به‌عنوان مؤلفان واقعی فیلم‌ها شناخته شوند نه تکنسین‌هایی که فیلمنامه‌ها را اجرا می‌کنند. چارچوب تروفو کارگردانان هالیوودی که قبلاً نادیده گرفته شده بودند (آلفرد هیچکاک، هاوارد هاکس) را با نشان دادن امضاهای سبکی ثابت در آثارشان، به جایگاه سینمای هنری ارتقا داد. اندرو ساریس، منتقد آمریکایی، نظریه مؤلف را در ایالات متحده (۱۹۶۲) ترویج کرد و سه معیار را پیشنهاد داد: صلاحیت فنی، استفاده ثابت از عناصر بصری و مضمونی متمایز، و شخصیت بیانی که در فیلم‌ها مشهود است. این نظریه با تغییر تمرکز از روایت و بازیگری به سبک کارگردانی، نقد فیلم را متحول کرد. با این حال، در دهه‌های ۱۹۷۰-۱۹۸۰، محققانی از جمله پیتر وولن و منتقدان فمینیست این سؤال را مطرح کردند که آیا مؤلف‌گرایی همکاران (به‌ویژه فیلمبرداران، آهنگسازان، تدوینگران) را به حاشیه می‌راند و آیا کنترل مؤلفانه کاذبی را بر فرآیندهای صنعتی اتفاقی تحمیل می‌کند. نظریه مؤلف همچنان تأثیرگذار است اما اکنون به‌عنوان یکی از چارچوب‌های تحلیلی متعدد، و نه یک قانون سینما، درک می‌شود.

چه زمانی استفاده شود

از این روش زمانی استفاده کنید که چندین فیلم از یک کارگردان را مقایسه می‌کنید، تحلیل می‌کنید که چگونه سبک یک کارگردان در ژانرها یا زمینه‌های تولید مختلف پابرجا می‌ماند، تأثیر کارگردان بر تاریخ سینما را مطالعه می‌کنید، یا بررسی می‌کنید که چگونه دیدگاه هنری فردی در محدودیت‌های صنعتی عمل می‌کند. این روش برای نقد فیلم، برای درک توسعه کارگردان در طول یک حرفه، و برای قدردانی از سینما به‌عنوان هنری مؤلف‌محور ارزشمند است. این روش فرض می‌کند که کارگردانان دارای امضاهای سبکی قابل تشخیص هستند که می‌توان آنها را در سراسر آثارشان تحلیل کرد.

محدودیت‌ها و ملاحظات

  • ممکن است بیش از حد به کارگردان نسبت داده شود در حالی که سهم همکاران (فیلمبرداران، فیلمنامه‌نویسان، آهنگسازان، تدوینگرانی که به‌طور قابل توجهی فیلم‌ها را شکل می‌دهند) نادیده گرفته شود.
  • فرض بر قصدیت و کنترل است؛ فشارهای تجاری، دخالت استودیو، و محدودیت‌های بودجه‌ای ممکن است دیدگاه کارگردان را محدود کنند.
  • خطر ترجیح تفسیر کارگردان بر سایر چارچوب‌های تفسیری معتبر (ژانر، زمینه تاریخی، دریافت، شرایط تولید) را دارد.

شرایط منبع جایگزین بررسی علمی مستقل یا اعتبارسنجی توسط موتور تحلیل نیست.

نقاط قوت

  • امکان تشخیص سینما به‌عنوان بیان هنری فردی و نه صرفاً محصول صنعتی را فراهم می‌کند.
  • چارچوبی برای تحلیل تطبیقی در سراسر آثار یک کارگردان ارائه می‌دهد.
  • نشان می‌دهد که چگونه دیدگاه شخصی علی‌رغم فشارهای تجاری و صنعتی پابرجا می‌ماند.
  • تأثیر کارگردان بر تاریخ سینما و نوآوری را روشن می‌کند.

کاربردها

  • ردیابی توسعه مضمونی در دوران حرفه‌ای یک کارگردان—چگونه علاقه کوروساوا به خشونت و ابهام اخلاقی از «راشومون» از طریق «ران» تا فیلم‌های پایانی او تکامل یافت.
  • تحلیل امضاهای سبکی—چگونه استفاده هیچکاک از دوربین سوبژکتیو، تکنیک‌های تدوین، و ساختار روایی، تعلیق را در ده‌ها فیلم علی‌رغم فیلمنامه‌ها و بازیگران متنوع ایجاد می‌کند.
  • مطالعه اینکه چگونه کارگردانان دیدگاه هنری را در ژانرها حفظ می‌کنند—چگونه حساسیت یک کارگردان هم در درام و هم در کمدی، یا فیلم تاریخی و تریلر معاصر شکل می‌گیرد.
  • بررسی اینکه چگونه محدودیت‌های نهادی مؤلف بودن را شکل می‌دهند—مقایسه فیلم‌های استودیویی یک کارگردان با پروژه‌های مستقل برای درک اینکه چگونه بودجه و کنترل خلاقانه بر سبک تأثیر می‌گذارد.

چگونه کار می‌کند

چگونه کار می‌کند

1

یک کارگردان را انتخاب کنید و فیلم‌شناسی کامل یا نماینده او را جمع‌آوری کنید (اکران‌های سینمایی، ژانرهای متعدد، زمینه‌های تولید متفاوت در صورت لزوم).

2

توصیفات دقیقی از هر فیلم ایجاد کنید: سبک بصری (نورپردازی، رنگ، ترکیب‌بندی، حرکت دوربین)، ساختار روایی، محتوای مضمونی، انواع شخصیت‌های تکرارشونده، و تکنیک‌های متمایزی که در فیلم‌ها ظاهر می‌شوند.

3

الگوها را شناسایی کنید: مضامین تکرارشونده (عشق و خیانت، فرد در برابر جامعه، اخلاق)، موتیف‌های بصری (تکنیک‌های قاب‌بندی خاص، سبک‌های تدوین، استفاده از میزانسن)، کهن‌الگوهای شخصیت، یا ساختارهای روایی که به‌طور مداوم در چندین فیلم ظاهر می‌شوند.

4

نظریه‌ای درباره جهان‌بینی و سبک کارگردان بسازید—چه دغدغه‌های فلسفی یا هنری کار او را هدایت می‌کنند، چه تکنیک‌های فرمالی برای او امضایی هستند، چگونه در طول دوران حرفه‌ای خود تکامل یافته یا ثابت مانده است.

5

توضیح دهید که سبک ثابت کارگردان چه چیزی را درباره دیدگاه هنری او آشکار می‌کند، چگونه مؤلف بودن شخصی در سینمای صنعتی عمل می‌کند، و چگونه تشخیص مؤلف بودن، درک فیلم‌های منفرد و سینما را به‌عنوان یک عمل هنری عمیق‌تر می‌کند.

دام‌های رایج

  • فرض مؤلف بودن کارگردان به معنای کنترل کامل خلاقانه است—استودیوها، تهیه‌کنندگان و همکاران به‌طور قابل توجهی فیلم‌های نهایی را شکل می‌دهند.
  • برابر دانستن ثبات سبکی با دیدگاه هنری عمدی به جای در نظر گرفتن عادت، محدودیت‌های بودجه‌ای یا فناوری موجود.
  • تفسیر بیش از حد فیلم‌های منفرد به‌عنوان بیان شفاف فلسفه کارگردان به جای تشخیص اتفاقی بودن و سازش.

پرسش‌های متداول

آیا نظریه مؤلف با توجه به ماهیت مشارکتی سینما هنوز مرتبط است؟

بله، با ملاحظاتی. نظریه مؤلف برای تشخیص اینکه کارگردانان منفرد تأثیر قابل تشخیصی بر فیلم‌ها دارند، حتی در تولید مشارکتی، مفید است. با این حال، تحلیل مؤلف معاصر اذعان دارد که مؤلف بودن جمعی است—فیلمبردار، فیلمنامه‌نویس، آهنگساز، تدوینگر و تهیه‌کنندگان همگی مشارکت دارند. به جای ادعای اینکه کارگردان تنها مؤلف است، رویه مدرن تأثیر کارگردان را به رسمیت می‌شناسد در حالی که به سهم همکاران احترام می‌گذارد. برخی از محققان اکنون فیلمبرداران یا تهیه‌کنندگان را به‌عنوان مؤلف مطالعه می‌کنند.

چگونه بین امضای کارگردان و قرارداد ژانر تمایز قائل شوم؟

این امر مستلزم مقایسه یک کارگردان در ژانرهای مختلف و مقایسه آثار او در یک ژانر با آثار سایر کارگردانان در آن ژانر است. اگر یک کارگردان وسترن، تریلر و رمانس را همگی با یک سبک بصری فیلمبرداری کند، آن سبک احتمالاً امضای کارگردان است. اگر وسترن او شبیه اکثر وسترن‌های دیگر باشد اما فیلم‌های او در ژانرهای دیگر متمایز باشند، قرارداد ژانر غالب است. تحلیل مؤلف آنچه را که خاص کارگردان است، جدا می‌کند.

آیا می‌توانید وضعیت مؤلف را در سینمای تجاری و فرمول‌گرا شناسایی کنید؟

بله، و اینجاست که نظریه مؤلف بیشترین آشکارسازی را دارد. شناسایی دیدگاه فردی در محدودیت‌های تجاری (فرنچایزهای اکشن، فیلم‌های ترسناک، کمدی‌های رمانتیک) نشان می‌دهد که مؤلف بودن حتی در تولید بسیار متعارف نیز عمل می‌کند. کارگردانانی مانند ریدلی اسکات، برادران کوئن، یا آری آستر حساسیت متمایزی را در محدودیت‌های ژانر نشان می‌دهند، که استدلال قوی‌تری برای مؤلف بودن است تا تحلیل فیلم‌های هنری «معتبر».

در مورد سینمای اولیه یا فیلم صامت چطور؟ آیا می‌توانیم مؤلفان را بدون صدا و دیالوگ شناسایی کنیم؟

کاملاً. در واقع، سینمای صامت سبک کارگردانی را از نظر بصری برجسته‌تر می‌کند زیرا دیالوگ نمی‌تواند روایت یا شخصیت‌پردازی را منتقل کند. کارگردانان اولیه مانند دی. دبلیو. گریفیث، کارل تئودور درایر، یا سرگئی آیزنشتاین سبک‌های بلافاصله قابل تشخیصی در زبان بصری، الگوهای تدوین، و انتخاب‌های ترکیب‌بندی خود دارند. برخی استدلال می‌کنند که حذف دیالوگ، تحلیل مؤلف را واضح‌تر می‌کند.

آیا تشخیص مؤلف‌گرایی، قدردانی از هنر مشارکتی را کاهش می‌دهد؟

نه لزوماً. تحلیل مؤلف را می‌توان برای تشخیص مؤلفان متعدد گسترش داد—مطالعه اینکه چگونه فیلمبرداران، آهنگسازان، یا تدوینگران سبک‌های قابل تشخیصی را توسعه می‌دهند. یا می‌توان مؤلف بودن کارگردان را مشارکتی در نظر گرفت و پرسید که کارگردان چگونه با مشارکت‌های دیگران کار می‌کند و آنها را هماهنگ می‌سازد. انتخاب این است که آیا مؤلف‌گرایی را به‌طور انحصاری (فقط کارگردان) یا به‌طور فراگیر (کارگردان در میان مشارکت‌کنندگان اصلی خلاق) استفاده کنیم.

روش‌های مرتبط

منابع

  1. Sarris, A. (1962). Notes on the auteur theory in 1962. Film Culture, 27, 1-8.

    باز کردن مرجع انتشار
    کپی شد.
  2. Caughie, J. (Ed.). (1981). Theories of Authorship: A Reader. Routledge.

    باز کردن مرجع انتشار
    کپی شد.
  3. Bordwell, D. (2006). The Way Hollywood Tells It: Story and Style in Modern Movies. University of California Press.

    باز کردن مرجع انتشار
    کپی شد.
  4. Wollen, P. (1972). Signs and Meaning in the Cinema. Indiana University Press.

    باز کردن مرجع انتشار
    کپی شد.