Skip to content
بازگشت به نتایج جست‌وجو

امتیاز APACHE II

معرفی‌شده توسط
William A. Knaus, et al.
سال
1985
نوع
ICU severity and mortality prediction
خانواده
Clinical scoring

این متن ترجمه ماشینی است و هنوز بازبینی نشده است. متن اصلی را به انگلیسی بخوانید

اندازه قلم

چه کاری انجام می‌دهد؟

امتیاز ارزیابی فیزیولوژی حاد و سلامت مزمن (APACHE) II که در سال ۱۹۸۵ توسط کناوس و همکاران معرفی شد، یک سیستم طبقه‌بندی شدت بیماری ۷۱ امتیازی برای بیماران بدحال است. این سیستم پارامترهای فیزیولوژیکی حاد، سن و وضعیت سلامت مزمن را برای پیش‌بینی مرگ‌ومیر در بخش مراقبت‌های ویژه (ICU) ترکیب می‌کند و به طبقه‌بندی ریسک بیمار و استانداردسازی تحقیقات کمک می‌نماید.

شهود پشت روش

APACHE II مفهوم ریسک مرگ‌ومیر در ICU را که به درجه اختلال ارگانیک حاد، سن بیمار و شرایط مزمن زمینه‌ای بستگی دارد، عملیاتی می‌سازد. با ادغام ۱۲ متغیر فیزیولوژیکی (علائم حیاتی، مقادیر آزمایشگاهی، وضعیت عصبی)، سن و سابقه سلامت مزمن، این امتیاز آسیب‌پذیری کلی بیمار را ثبت می‌کند. امتیازات بالاتر ارتباط قوی با ریسک مرگ‌ومیر دارند و به پزشکان امکان شناسایی بیماران پرخطر، تنظیم انتظارات و تسهیل بحث‌های آگاهانه با خانواده‌ها را می‌دهند. APACHE II همچنین ارزیابی شدت را در جمعیت‌های ICU برای بهبود کیفیت و تحقیقات پیامد، استاندارد می‌کند.

تاریخ

کناوس و همکاران در سال ۱۹۸۵ در دانشگاه جورج واشنگتن، APACHE II را به عنوان به‌روزرسانی سیستم اصلی APACHE در سال ۱۹۸۱ توسعه دادند. افزودن مؤلفه سن و تخصیص امتیازات فیزیولوژیکی اصلاح شده، تمایز را بهبود بخشید. APACHE II در دهه ۱۹۹۰ به استاندارد واقعی برای ارزیابی شدت ICU تبدیل شد. اصلاحات بعدی (APACHE III، ۱۹۹۱؛ APACHE IV، ۲۰۰۶) توسعه یافتند، اما APACHE II به دلیل سادگی و آشنایی همچنان به طور گسترده مورد استفاده قرار می‌گیرد.

چه زمانی استفاده شود

APACHE II عمدتاً در محیط‌های ICU برای ارزیابی شدت، تعدیل کیفیت در مطالعات مقایسه مرگ‌ومیر و تحقیقات در مورد بیماری‌های بحرانی استفاده می‌شود. این امتیاز در جمعیت‌های مختلط ICU قابل اعتمادترین است، اما ممکن است در زیرگروه‌های خاص (مانند تروما، جراحی قلب) مرگ‌ومیر را بیش از حد یا کمتر از حد پیش‌بینی کند. امتیازات متوالی APACHE II می‌توانند سیر بالینی را ردیابی کنند، اگرچه کاربرد روزانه در مراقبت‌های روتین معمول نیست.

محدودیت‌ها و ملاحظات

  • نیاز به جمع‌آوری چندین نقطه داده در عرض ۲۴ ساعت، که مدیریت فشرده داده‌ها را می‌طلبد
  • محدودیت‌های درمانی (مانند دستورات عدم احیای قلبی ریوی) را که بر مرگ‌ومیر واقعی تأثیر می‌گذارند، در نظر نمی‌گیرد
  • کالیبراسیون بسته به ICU، جمعیت بیمار و دوره زمانی متفاوت است؛ مدل‌های یک مرکز ممکن است برای مرکز دیگر قابل اعمال نباشند
  • پارامترهای فیزیولوژیکی اغلب افزونه هستند و امتیاز ممکن است عوامل منحصر به فرد بیماری خاص (زیست‌شناسی سپسیس، بیماری قلبی) را ثبت نکند
  • پیامدهای طولانی‌مدت مانند وضعیت عملکردی یا کیفیت زندگی را پیش‌بینی نمی‌کند

شرایط منبع جایگزین بررسی علمی مستقل یا اعتبارسنجی توسط موتور تحلیل نیست.

نقاط قوت

  • ارزیابی جامع که سیستم‌های فیزیولوژیکی متعدد، سن و بیماری‌های همزمان را ادغام می‌کند
  • تمایز و کالیبراسیون قوی برای پیش‌بینی مرگ‌ومیر بیمارستانی در جمعیت‌های متنوع ICU
  • امکان مقایسه منصفانه نرخ مرگ‌ومیر بین ICUها با تعدیل شدت مورد
  • پشتیبانی از استانداردسازی تحقیقات و طبقه‌بندی کارآزمایی‌های بالینی
  • به خوبی در طول دهه‌ها با ادبیات گسترده در مورد استفاده و محدودیت‌های آن اعتبارسنجی شده است

کاربردها

  • نظارت بر عملکرد بیمارستان و ICU منطقه‌ای با مقایسه مرگ‌ومیر مشاهده شده در مقابل مورد انتظار، تعدیل شده بر اساس شدت APACHE II
  • ورود و طبقه‌بندی کارآزمایی‌های بالینی برای اطمینان از شدت پایه قابل مقایسه بین بازوهای درمانی
  • اطلاعات پیش‌آگهی برای بحث با خانواده: ارتباط ریسک مرگ‌ومیر بر اساس APACHE II در زمینه ارزش‌های بیمار
  • تحقیقات پیامد سپسیس و ARDS، پیش‌بینی مدت زمان حمایت از ارگان و طول مدت بستری در ICU
  • تحقیقات خدمات بهداشتی در مورد استفاده از منابع، بررسی اینکه آیا APACHE II بالا با مداخلات و هزینه‌های فشرده همبستگی دارد یا خیر

چگونه کار می‌کند

چگونه کار می‌کند

1

در طول ۲۴ ساعت اول پذیرش در ICU، پزشکان بدترین (یا نامتعارف‌ترین) مقادیر را برای ۱۲ پارامتر فیزیولوژیکی جمع‌آوری می‌کنند: دما، فشار شریان متوسط، ضربان قلب، تعداد تنفس، اکسیژناسیون، pH، سدیم، پتاسیم، کراتینین، هماتوکریت، شمارش گلبول‌های سفید خون و امتیاز مقیاس کما گلاسکو. سن بیمار و شرایط سلامت مزمن نیز مستند می‌شوند.

2

به هر پارامتر فیزیولوژیکی بر اساس انحراف از محدوده طبیعی، ۰ تا ۴ امتیاز اختصاص داده می‌شود؛ امتیازات جمع می‌شوند (۰–۶۰). امتیازات سن (۰–۶) اضافه می‌شوند؛ امتیازات سلامت مزمن (۰–۵) در صورتی اضافه می‌شوند که بیمار اختلال ارگانیک شدید یا وضعیت نقص ایمنی داشته باشد. امتیاز کل APACHE II از ۰ تا ۷۱ متغیر است.

3

APACHE II < ۱۰، مرگ‌ومیر بیمارستانی حدود ۱–۵٪ را پیش‌بینی می‌کند؛ ۱۰–۱۹، حدود ۵–۱۵٪ مرگ‌ومیر را پیش‌بینی می‌کند؛ ۲۰–۲۹، حدود ۱۵–۴۰٪ مرگ‌ومیر را پیش‌بینی می‌کند؛ ۳۰–۳۹، حدود ۴۰–۸۰٪ مرگ‌ومیر را پیش‌بینی می‌کند؛ ≥ ۴۰، بیش از ۸۰٪ مرگ‌ومیر را پیش‌بینی می‌کند. پیش‌بینی مرگ‌ومیر نیازمند کالیبراسیون با جمعیت محلی است و باید با قضاوت بالینی ترکیب شود.

دام‌های رایج

  • استفاده از APACHE II برای پیش‌بینی پیامدهای بیمار منفرد یا تصمیم‌گیری در مورد درمان‌های حفظ حیات بدون در نظر گرفتن زمینه بالینی، اهداف مراقبت و ترجیحات خانواده.
  • عدم اعتبارسنجی رابطه محلی APACHE II-مرگ‌ومیر؛ اعمال ضرایب منتشر شده به جمعیت ICU متفاوت، سوگیری ایجاد می‌کند.
  • جمع‌آوری مقادیر بدترین به صورت گذشته‌نگر به جای آینده‌نگر در طول ۲۴ ساعت اول، که سوگیری انتخابی ایجاد می‌کند.
  • نادیده گرفتن قدرت پیش‌بینی در سطح جمعیت امتیاز؛ امتیاز بالای APACHE II به معنای مرگ بیمار خاص نیست.

پرسش‌های متداول

آیا باید از APACHE II برای تصمیم‌گیری در مورد قطع حمایت از حیات استفاده کنم؟

خیر. APACHE II یک ابزار پیش‌آگهی در سطح جمعیت است، نه یک ابزار تصمیم‌گیری فردی. امتیاز بالای APACHE II نشان‌دهنده افزایش ریسک است اما نتیجه یا ترجیحات بیمار را تعیین نمی‌کند. همیشه قضاوت بالینی، خودمختاری بیمار، خواسته‌های خانواده و برگشت‌پذیری وضعیت زمینه‌ای را در نظر بگیرید.

چرا APACHE II با SOFA متفاوت است؟

APACHE II شدت را در زمان پذیرش ICU (یک لحظه) ارزیابی می‌کند؛ SOFA اختلال ارگانیک را روزانه (پویا) ارزیابی می‌کند. APACHE II شامل سن و سلامت مزمن است؛ SOFA اینطور نیست. SOFA ساده‌تر است و برای ردیابی بهبود/وخامت بهتر است. هر دو معتبر هستند؛ انتخاب به زمینه بالینی بستگی دارد.

چگونه امتیاز APACHE II را در صورتی که بیمار کما یا تحت آرام‌بخشی باشد، محاسبه کنم؟

مؤلفه مقیاس کما گلاسکو را مستقیماً استفاده کنید؛ قضاوت بالینی را جایگزین نکنید. برای بیماران تحت آرام‌بخشی، GCS به دلیل طراحی پایین خواهد بود. وضعیت آرام‌بخشی را مستند کنید. برخی مراکز از APACHE III یا APACHE II اصلاح شده برای بیماران تحت آرام‌بخشی استفاده می‌کنند.

آیا APACHE II می‌تواند پیش‌بینی کند که کدام بیماران به تهویه مکانیکی طولانی‌مدت نیاز خواهند داشت؟

APACHE II مرگ‌ومیر را پیش‌بینی می‌کند اما مدت زمان ICU یا تهویه مکانیکی را فقط تا حدی پیش‌بینی می‌کند. APACHE II همراه با سن، بیماری‌های همزمان و دلیل لوله‌گذاری، پیش‌بینی بهتری ارائه می‌دهد. برای پیش‌بینی دقیق‌تر پیامد، ابزارهای خاص بیماری را در نظر بگیرید.

روش‌های مرتبط

منابع

  1. Knaus, W. A., Draper, E. A., Wagner, D. P., & Zimmerman, J. E. (1985). APACHE II: a severity of disease classification system. Critical Care Medicine, 13(10), 818-829.

    باز کردن مرجع DOI
    کپی شد.
  2. Zimmerman, J. E., Kramer, A. A., McNair, D. S., & Malila, F. M. (1996). Variations in resource utilization among intensive care units in the United States. Critical Care Medicine, 24(8), 1261-1268.

    باز کردن مرجع انتشار
    کپی شد.