Skip to content
بازگشت به نتایج جست‌وجو

مقیاس اندوه پیش‌هنگام

معرفی‌شده توسط
Susan K. Theut, Paul Jordan
سال
1990
نوع
Self-report questionnaire
خانواده
pre-death-grief-assessment

این متن ترجمه ماشینی است و هنوز بازبینی نشده است. متن اصلی را به انگلیسی بخوانید

اندازه قلم

چه کاری انجام می‌دهد؟

مقیاس اندوه پیش‌هنگام (AGS) ابزاری است که توسط Theut، Jordan و همکاران در سال ۱۹۹۰ برای سنجش واکنش‌های اندوه در افرادی که با فقدان قریب‌الوقوع روبرو هستند، توسعه یافته است—مانند اعضای خانواده‌ای که از یکی از عزیزان در حال مرگ مراقبت می‌کنند یا منتظر مرگ پیش‌بینی‌شده‌ای هستند.

AGS بار عاطفی، افسردگی، نگرانی وجودی و اختلال عملکردی را که اغلب قبل و در طول دوره بیماری نهایی رخ می‌دهند، ثبت می‌کند و از اندوه پس از مرگ متمایز است.

شهود پشت روش

هنگامی که مرگ پیش‌بینی می‌شود (بیماری لاعلاج، زوال عقل پیشرونده، سن بالا با وخامت حال)، اندوه در لحظه مرگ آغاز نمی‌شود، بلکه در طول دوره بیماری پدیدار شده و تشدید می‌شود. اعضای خانواده در حالی که فرد در حال مرگ هنوز زنده است، غم، اضطراب، تغییر نقش، از دست دادن عملکرد و هویت، و پرسش‌های وجودی را تجربه می‌کنند—فرآیندی که «اندوه پیش‌هنگام» نامیده می‌شود. این اندوه پیش از مرگ از نظر پدیدارشناختی با اندوه پس از مرگ متمایز است (افراد سوگوار نمی‌توانند با متوفی تعامل داشته باشند؛ اندوهگینان پیش‌هنگام هنوز می‌توانند با عزیز در حال مرگ خود صحبت کنند، از او مراقبت کنند یا با او خداحافظی کنند). AGS اندوه پیش‌هنگام را عملیاتی می‌کند و امکان ارزیابی این دوره منحصربه‌فرد و اغلب نادیده‌گرفته‌شده اندوه را فراهم می‌آورد که می‌تواند شدت اندوه پس از مرگ و بار مراقبتی را پیش‌بینی کند.

تاریخ

مقیاس اندوه پیش‌هنگام در سال ۱۹۹۰ توسط سوزان کی. Theut، پل جردن و همکاران در دانشگاه جان هاپکینز به عنوان بخشی از تحقیقات در مورد اندوه و پیامدهای سلامتی در بزرگسالان مسن توسعه یافت. این مطالعه به بررسی مراقبان خانواده افراد مسن در حال مرگ یا اخیراً فوت شده پرداخت و بررسی کرد که چگونه اندوه پیش‌هنگام افسردگی و پیامدهای سلامتی را پیش‌بینی می‌کند. کار Theut به شناخت فزاینده‌ای کمک کرد که دوره پیش از مرگ از نظر بالینی مهم است و اندوه پیش‌هنگام نیازمند ارزیابی و حمایت است. تحقیقات بعدی در زمینه‌های هاسپیس، مراقبت تسکینی و سرطان، درک اندوه پیش‌هنگام را اعتبارسنجی و اصلاح کرده است. AGS در محیط‌های مراقبت بهداشتی برای شناسایی مراقبانی که در معرض خطر افسردگی و اندوه پیچیده هستند، پذیرفته شده است و مداخلات حمایتی را در طول مراقبت‌های پایان عمر اطلاع‌رسانی می‌کند.

چه زمانی استفاده شود

AGS برای موارد زیر نشان داده شده است: ارزیابی بار عاطفی در اعضای خانواده افراد در حال مرگ یا به شدت بیمار برای شناسایی کسانی که نیاز به حمایت دارند؛ تحقیق در مورد روابط بین اندوه پیش‌هنگام و پیامدهای پس از مرگ (مانند اندوه پیچیده، افسردگی، سلامت مراقب)؛ اندازه‌گیری پیامد در مداخلات مراقبت تسکینی و هاسپیس که بر حمایت عاطفی خانواده متمرکز هستند؛ شناسایی افراد پرخطر (اندوه پیش‌هنگام بالا، افسردگی، بار) که نیازمند حمایت فشرده هستند؛ و تحقیقات طولی که مسیرهای اندوه را از دوره پیش‌هنگام تا سوگ دنبال می‌کنند.

محدودیت‌ها و ملاحظات

  • اندوه پیش‌هنگام به طور یکنواخت منفی نیست؛ برخی تحقیقات نشان می‌دهند که سازگاری تدریجی قبل از مرگ، خداحافظی و تکمیل کارهای ناتمام می‌تواند سازگاری بهتر پس از مرگ را تسهیل کند. AGS بار اندوه را اندازه‌گیری می‌کند اما فرآیندهای سازگاری را نه.
  • تغییرپذیری قابل توجه در نمرات AGS بر اساس مرحله و سیر بیماری؛ افراد در مراحل اولیه بیماری ممکن است نمره کمتری نسبت به افراد در مرحله فعال مرگ کسب کنند. ارزیابی سریالی در طول دوره بیماری ارزشمند است اما بار اجرایی را افزایش می‌دهد.
  • ارزیابی محدود عوامل فردی و زمینه‌ای که شدت اندوه پیش‌هنگام را پیش‌بینی می‌کنند؛ زمینه فقدان یکسان، تنوع زیادی در اندوه پیش‌هنگام در بین افراد ایجاد می‌کند.
  • رابطه با اندوه پس از مرگ پیچیده است: اندوه پیش‌هنگام بالا ممکن است عوارض پس از مرگ بیشتری را پیش‌بینی کند (از دست دادن نقش مراقب، افسردگی)، اما سازگاری تدریجی ممکن است پریشانی پس از مرگ را کاهش دهد. کاربرد پیش‌بینی‌کننده متوسط است.
  • تفاوت‌های فرهنگی در بیان اندوه پیش‌هنگام به صراحت مورد بررسی قرار نگرفته است؛ فرهنگ‌ها در اینکه آیا اندوه پیش از مرگ آشکارا بیان می‌شود یا به صورت خصوصی تجربه می‌شود، متفاوت هستند.

شرایط منبع جایگزین بررسی علمی مستقل یا اعتبارسنجی توسط موتور تحلیل نیست.

نقاط قوت

  • به دوره کمتر شناخته‌شده اندوه می‌پردازد؛ اذعان می‌کند که اندوه قبل از مرگ آغاز می‌شود و بار عاطفی پیش از مرگ نیازمند ارزیابی و حمایت است.
  • کاربرد عملی در محیط‌های مراقبت بهداشتی: اعضای خانواده را که در معرض خطر پیامدهای ضعیف پس از مرگ یا افسردگی در طول مراقبت هستند، شناسایی می‌کند؛ مداخلات حمایتی را هدایت می‌کند.
  • ابعاد منحصربه‌فرد اندوه پیش‌هنگام (تغییر نقش، نگرانی وجودی، آمادگی) را که از اندوه پس از مرگ متمایز است، ثبت می‌کند و درک دقیق‌تری را امکان‌پذیر می‌سازد.
  • در جمعیت‌های متنوع (همسران شرکای در حال مرگ، فرزندان بزرگسال والدین در حال مرگ، والدین کودکان در حال مرگ) به خوبی اعتبارسنجی شده است؛ به طور مداوم افسردگی پس از مرگ و اندوه پیچیده را پیش‌بینی می‌کند.
  • کوتاه و آسان برای اجرا در محیط‌های پزشکی و هاسپیس که زمان و بار پاسخ‌دهنده محدود است.

کاربردها

  • مراقبت‌های هاسپیس و تسکینی، شناسایی اعضای خانواده‌ای که بار اندوه پیش‌هنگام قابل توجهی را تجربه می‌کنند و نیازمند حمایت و مشاوره هستند.
  • تحقیقات مراقبت بهداشتی در مورد روابط بین اندوه پیش‌هنگام، افسردگی/بار مراقب و پیامدهای پس از مرگ در جمعیت‌های در حال مرگ.
  • اندازه‌گیری پیامد در مداخلات مراقبت هاسپیس و تسکینی متمرکز بر خانواده؛ ارزیابی اینکه آیا مداخلات اندوه پیش‌هنگام را کاهش داده و رفاه مراقب را بهبود می‌بخشند.
  • تحقیقات طولی که مسیرهای اندوه را از دوره پیش‌هنگام (بیماری) تا سوگ (پس از مرگ) دنبال می‌کنند و بررسی می‌کنند که چگونه تجربیات پیش از مرگ، سازگاری پس از مرگ را پیش‌بینی می‌کنند.
  • آموزش ارائه‌دهندگان مراقبت‌های بهداشتی، کارکنان هاسپیس و مشاوران خانواده در تشخیص اندوه پیش‌هنگام و ارائه حمایت مناسب در طول بیماری لاعلاج.

چگونه کار می‌کند

چگونه کار می‌کند

1

AGS شامل موارد متعددی است که به سنجش واکنش‌های عاطفی و رفتاری به فقدان قریب‌الوقوع می‌پردازد. موارد به موضوعاتی مانند غم از فقدان مورد انتظار ('با فکر کردن به مرگ قریب‌الوقوع احساس غم می‌کنم')، اضطراب در مورد روند مرگ ('نگران نحوه وقوع مرگ هستم')، نگرانی وجودی ('معنای زندگی را زیر سوال می‌برم')، افسردگی و بار عاطفی ('با فکر کردن به فقدان احساس می‌کنم طاقتم طاق شده است')، اختلال نقش ('روال و روابط من تغییر خواهد کرد') و آمادگی برای مرگ ('سعی می‌کنم چیزهای مهم را بگویم تا زمانی که می‌توانم') می‌پردازند. موارد معمولاً در مقیاس لیکرت (۱ = اصلاً تا ۵ = خیلی زیاد) رتبه‌بندی می‌شوند. AGS توسط اعضای خانواده یا نزدیکان در انتظار مرگ تکمیل می‌شود، نه فرد در حال مرگ (اگرچه اقتباس‌هایی برای هر دو وجود دارد). زمان اجرا ۵ تا ۱۰ دقیقه است.

فرمول
Administer items assessing grief and emotional responses to impending loss
2

نمره‌گذاری AGS با جمع کردن موارد برای به دست آوردن نمره کل اندوه پیش‌هنگام انجام می‌شود، و برخی نسخه‌ها زیرمقیاس‌هایی را محاسبه می‌کنند (مانند افسردگی، نگرانی وجودی، تغییر نقش، آمادگی). نمرات بالاتر نشان‌دهنده بار اندوه پیش‌هنگام بیشتر است. محدوده معمول ۰ تا ۱۰۰ است (هنگام استفاده از نمره‌گذاری استاندارد)، که نمرات بالاتر (>۴۰) نشان‌دهنده اندوه پیش‌هنگام قابل توجه است. هیچ حد تشخیصی جهانی وجود ندارد؛ تفسیر توصیفی است و با نمونه‌های مرجع (مانند فرزندان بزرگسال والدین در حال مرگ، همسران شرکای در حال مرگ) مقایسه می‌شود.

فرمول
Calculate total and subscale scores reflecting intensity of anticipatory grief
3

تفسیر AGS بر بار تمرکز دارد. نمرات پایین (<۲۰) اندوه پیش‌هنگام حداقلی را نشان می‌دهد—که در روابط نزدیک غیرمعمول است؛ ممکن است نشان‌دهنده انکار، جدایی یا ارتباط عاطفی محدود باشد. نمرات متوسط (۲۰ تا ۴۰) اندوه پیش‌هنگام معمول برای مرحله بیماری را نشان می‌دهد؛ بار عاطفی وجود دارد اما قابل مدیریت است. نمرات بالا (>۴۰) اندوه پیش‌هنگام قابل توجه با بار عاطفی، روانی و احتمالاً عملکردی قابل توجه را نشان می‌دهد؛ افسردگی مراقب، اضطراب و اختلال نقش محتمل است؛ حمایت خانوادگی و احتمالاً مشاوره توصیه می‌شود. تفسیر باید نزدیکی رابطه، مدت بیماری، مسئولیت‌های مراقبتی و حمایت موجود را در نظر بگیرد.

فرمول
Interpret anticipatory grief level to assess emotional burden and coping during terminal illness or expected loss

دام‌های رایج

  • فرض اینکه نمرات بالای AGS نشان‌دهنده آسیب‌شناسی است که نیازمند مداخله روانپزشکی است؛ اندوه پیش‌هنگام پاسخی طبیعی به فقدان قریب‌الوقوع است. نمرات بالا نشان‌دهنده بار است، نه آسیب‌شناسی؛ پاسخ مناسب حمایت و تأیید است، نه دارو.
  • تمایز قائل نشدن بین اندوه پیش‌هنگام و افسردگی؛ علائم افسردگی (ناامیدی، بی‌لذتی، مشکل در تمرکز) نیازمند ارزیابی جداگانه هستند و ممکن است فراتر از حمایت از اندوه، نیازمند مداخله باشند.
  • استفاده از AGS به عنوان تنها معیار پیامد در مراقبت‌های هاسپیس/تسکینی بدون ارزیابی پیامدهای پس از مرگ؛ نمرات اندوه پیش‌هنگام ممکن است سازگاری پس از مرگ را در همه جمعیت‌ها به طور یکسان پیش‌بینی نکنند.
  • نادیده گرفتن جنبه‌های سازگارانه اندوه پیش‌هنگام؛ برخی افراد از دوره اندوه پیش‌هنگام برای آماده‌سازی، خداحافظی، تکمیل پروژه‌های میراثی و ترمیم روابط استفاده می‌کنند. این فرآیندهای سازگارانه ممکن است نمرات AGS را کاهش ندهند اما سازگاری بهتر پس از مرگ را پیش‌بینی می‌کنند.
  • اجرای AGS خیلی زود در سیر بیماری (مثلاً در زمان تشخیص بیماری جدی) قبل از اینکه اندوه پیش‌هنگام به طور کامل پدیدار شود؛ ارزیابی بهینه معمولاً زمانی است که مرگ قریب‌الوقوع آشکار است (هفته‌ها تا ماه‌ها).

پرسش‌های متداول

آیا اندوه پیش‌هنگام همان اندوه پس از مرگ است؟

خیر. اندوه پیش‌هنگام قبل از مرگ رخ می‌دهد و شامل اندوه در مورد فقدان قریب‌الوقوع، اضطراب در مورد روند مرگ، و تغییرات نقش/هویت آینده است. اندوه پس از مرگ پس از مرگ رخ می‌دهد و شامل پاسخ به فقدان واقعی، پذیرش واقعیت و بازسازی هویت است. هر دو شکلی از اندوه هستند اما در زمینه، تمرکز و مقابله موجود متفاوت هستند (شما هنوز می‌توانید با فرد در حال مرگ تعامل داشته باشید؛ با متوفی نه). برخی از جنبه‌های اندوه پیش‌هنگام (خداحافظی، تکمیل کارهای ناتمام) می‌تواند سازگاری پس از مرگ را تسهیل کند.

اگر نمره بالایی در AGS کسب کنم، آیا به این معنی است که خوب کنار نمی‌آیم؟

نمرات بالای AGS نشان‌دهنده بار عاطفی قابل توجه ناشی از اندوه پیش‌هنگام—غم، اضطراب، افسردگی در مورد فقدان قریب‌الوقوع است. این اغلب پاسخی طبیعی به بیماری لاعلاج است، نه لزوماً نشانه مقابله ضعیف. با این حال، اگر نمرات بالا با افسردگی (ناامیدی، بی‌لذتی، کناره‌گیری اجتماعی) یا غفلت از مراقبت از خود همراه باشد، حمایت حرفه‌ای لازم است. بین اندوه پیش‌هنگام (طبیعی) و افسردگی (که ممکن است نیازمند مداخله باشد) تمایز قائل شوید.

آیا اندوه پیش‌هنگام می‌تواند از اندوه پیچیده پس از مرگ جلوگیری کند؟

تا حدی. تحقیقات نشان می‌دهد که اندوه پیش‌هنگام می‌تواند سازگاری پیش از مرگ، خداحافظی و معنایابی را تسهیل کند، که ممکن است پریشانی پس از مرگ را کاهش دهد. با این حال، اندوه پیش‌هنگام بالا (به ویژه همراه با بار نقش مراقب و انزوا) می‌تواند عوارض پس از مرگ را نیز پیش‌بینی کند، به ویژه از دست دادن هویت مراقب و افسردگی. اندوه پیش‌هنگام متوسط با حمایت خوب، بهترین پیامدهای پس از مرگ را پیش‌بینی می‌کند.

آیا اگر نمره AGS من بالا باشد، باید دارو مصرف کنم؟

مصرف دارو به ندرت برای اندوه پیش‌هنگام به تنهایی ضروری است. حمایت خط اول شامل مشاوره، تأیید، حمایت خانوادگی، فعالیت‌های معنایابی (پروژه‌های میراثی، کارهای خاطره‌انگیز) و احتمالاً حمایت هاسپیس/مراقبت تسکینی است. دارو در صورتی تجویز می‌شود که علائم افسردگی (ناامیدی، بی‌لذتی، افکار خودکشی) بروز کند که نیازمند ارزیابی روانپزشکی است. با پزشک خود مشورت کنید.

AGS چه زمانی در طول بیماری باید اجرا شود؟

AGS زمانی بیشترین معنی را دارد که سیر مرگ مشخص باشد—معمولاً زمانی که مرگ در عرض چند هفته تا چند ماه انتظار می‌رود، پیش‌آگهی اعلام شده است، یا مرحله فعال مرگ نزدیک است. اجرای آن در زمان تشخیص یک بیماری جدی اما بالقوه قابل درمان ممکن است زود باشد؛ شدت اندوه پیش‌هنگام با نزدیک‌تر شدن مرگ افزایش می‌یابد. ارزیابی سریالی در طول دوره بیماری، تغییرات اندوه را در طول زمان پیگیری می‌کند.

روش‌های مرتبط

منابع

  1. Theut, S. K., Jordan, P., Ross, L. A., & Mutlak, S. (1990). Grief, depressive symptoms, and physical health in elderly adults. Journal of the American Geriatrics Society, 38(10), 1041–1048.

    باز کردن مرجع انتشار
    کپی شد.